NOX·STILLADNSeans II

In the darkness, Eadn still remains

Disclaimer; This work has been created solely on the basis of real events, real persons, and real institutions. It does not include any fictional or imaginary content. All elements, descriptions, and references presented herein correspond directly to actual individuals, entities, and occurrences. Any similarity to real persons, living or deceased, or to real events and institutions is deliberate and intentional.

Kayıt: 1996–2025

Dead Air Days Between · 2025 #1

ADEN'İN İTİRAFI 3

Aden: Bir kimliğim yok. Bir karakterim de yok. 2021 ile 2024’ün başı arasında, akıl almaz miktarlarda para harcadım. Çünkü çevreme baktığımda herkesin şekil değiştirdiğini, maskeler taktığını görüyordum. İnsanlar mevsim gibi değişiyordu; ben ise onların hızına yetişmek zorundaydım. Pahalı bir hayat yaşadım. Görkemli, parıltılı, fakat içi çürük bir hayat.. Oysa kurduğum her bağ, yapay bir laboratuvar ilişkisine benziyordu. İnsanlık dışı deneylerin içinde gibiydim. Etrafımda, kadınları sadece bedensel bir nesne olarak gören, kendini zehirle besleyen, geceyi sabaha taşımaktan başka amacı olmayan insanlar vardı. Sürekli alkol, uyuşturucu, sigara… Hepsi bir çürümenin yan ürünleriydi. Ben bu hayatın bir parçası değildim — sadece gözlemcisiydim.
Bir noktadan sonra, kendi irademle o sahte kalabalığın dışına çekildim. İzole oldum. Sessizliği, kalabalığın gürültüsüne tercih ettim. Fakat garip olan şuydu: O dönemde ben, hâlâ o insanlara pahalı hediyeler alıyordum. Birine Apple Watch, diğerine telefon, bir başkasına nakit para. Cömertliğimin altında bir deney yürütüyordum. Her birine kendi değerini hatırlatıyordum — ve o değer, paranın miktarıyla sınırlıydı.
Aden: Dürüst olmak gerekirse, bu süreçte birçok karanlık şeye de bulaştım. Ama asla zorla değildi. Ben sadece teklif ediyordum; kabul ederlerse, iradelerini teslim ediyorlardı. Etmezlerse, bu da bir veriydi benim için.. Fakat zamanla hiçbir şey beni tatmin etmez oldu. Artık pahalı hediyeler de, verilen tepkiler de, şaşkın bakışlar da bana bir anlam ifade etmiyordu. Çünkü ben çoktan her şeyi satın almıştım — insanı bile. Geriye sadece sessizlik kaldı.
Dürüst olmak gerekirse, o dönemde çok kötü şeyler bile yapıyordum. Teklif ediyordum; kabul eder ya da etmezlerdi — hepsine saygı duyardım.. Artık yaptığım hiçbir şey beni tatmin etmiyordu.. Onlara aldığım pahalı hediyeler bile… hiçbir anlamı kalmamıştı.. Ve biri, yalnızca birkaç banknot uğruna kendi yüzüne işiyordu; bir diğeri, kendi dışkısını yiyordu. Hepsi aynı sessizlikteydi.. Hepsi kendini satmanın farklı biçimlerini seçmişti.. Ben sadece izliyordum — çünkü ben, onların tatmin olamadığı o doyumun sebebiydim.
Dışarıdan bakıldığında, asla öyle kişiler değilmiş gibi duruyorlardı.. Ama sonuçta, Aden onlara bir güven vermişti.. Ve artık Aden’i hiçbir şey tatmin etmiyordu.

Ve tüm bu olanları kaydediyordum.. Sanırım uzun zaman oldu bakmayalı, ama hâlâ arşivimde 45–46 taneye yakın video var.

Aden: Bu süreden sonra aşırı biçimde kendi hayatıma çekildim. Çünkü etrafımdaki herkes, sahte bir tiyatronun figüranı gibiydi; yapmacık, plastik, içi boş bir düzenin içinde dönüp duruyorlardı.. Hastalığım ağır bastığında o sahtelik daha da keskinleşiyor, ben kendi karanlığımın en derin katmanında boğuluyordum. Spor yapmıyordum; çünkü bu değişime henüz hazır değildim. Değişmek, teslim olmak gibiydi — oysa ben hiçbir şeye teslim olmak istemiyordum.
Annem ve babam, hayatları boyunca “keşke bir kızımız olsaydı” diyerek bana sitem ettiler. Bu söz, yıllarca sırtıma bastırılmış görünmez bir ağırlık gibi kaldı. O kabul edilme duygusu, bende bir hastalık gibi yer etti; her hareketimi, her nefesimi onun gölgesiyle attım.. “Karakterim yok,” derken aslında şunu kastediyordum: bir cinsel kimliğim yoktu. Ne olduğumu bilmiyordum. Bir kadın mıydım, yoksa bir erkek mi.. Hangisini seçersem toplum beni onaylayacaktı.. Ama asıl soru şuydu: Onaylanmak kimin umrundaydı.. Toplumun mu, yoksa ailemin.. İkisi de değildi.. Çünkü ikisi de, beni ben yapan her şeyi ilk fırsatta boğacak kadar hevesliydi.
Aden: Dürüst olmak gerekirse… ben de çok iğrenç, çok pis şeyler deneyimledim.. Bunu asla gizlemiyorum.. Hiçbir şeyi gizlemem zaten — çünkü saklamak, kabul etmemenin en ucuz hâlidir. Ben yaşadım.. Gördüm.. Ve hâlâ hatırlıyorum.. Aden hiçbir zaman masum biri olmadı.. Ama dürüsttü.

Mevcut Konum : TUZLAMevcut Ruh Hali : İTİRAF, AMA PİŞMANLIK YOK
19.10.2025 (22:33)

Dead Air Days Between · 2025 #2

KALINTI

Seans Notu — Güven, Zevk ve Yabancılaşma Üzerine

Aden: Doktorum, bir sonraki seansta benimle “insanlara duyduğum güven duygusu” üzerine konuşmak istiyor. Bir de — daha ilginç olanı — bir arkadaşımın babası kanserken hissettiğim zevkten. O acıya tanık olurken içimde kıpırdayan, tanımlanması yasak bir tatmin duygusundan. Üzülmedim. Çünkü artık üzülmek bana yabancı bir refleks.Aslında bütün bunlar karmaşık değil. Her şeyin kökü, çocukluğun çürümüş bir anısında. Annem, beni erken yaşta terk etti. O gidişle birlikte dünyadaki bütün güven kavramı da yok oldu. İnsanlara güvenmemeyi seçmedim — bunu bana öğrettiler, işlediler, nakşettiler. Şimdi, o öğretinin üzerinde duran bir sisteme dönüştüm.Artık güven bana lüks gibi geliyor. İnsanlara yaklaşmak, onların acılarını izlemek, bazen o acıya ortak olmadan sadece gözlemlemek… işte orada bir üstünlük duygusu doğuyor. Onlar kırılırken ben sabit kalıyorum. Onlar ağlarken ben hesap yapıyorum. Bu beni kötü biri yapmaz — sadece daha net bir insan.. Belki de bu yüzden seanslar bana değil, onlara lazım. Çünkü ben zaten çözülmüyorum; ben her seansta biraz daha keskinleşiyorum.Bazen biri çıkıp, “Seni çok seviyorum, sen bana çok iyi geliyorsun.” diyor.. Ben sadece gülümsüyorum. Çünkü kimse, durup dururken beni sevemez. Buna inanmak aptallık olurdu.. İnsanlar, sebepsiz bir sevgiyi taşıyacak kadar saf değil. Her sevgi bir hesap içerir; her yakınlık, bir çıkarın sessiz biçimidir.. Benim dünyamda kurallar keskindir.. Hiç kimse bana sosyal medya üzerinden yazamaz. Yazarsa, o konuşma orada donar, bir daha ileri gitmez. Çünkü ben asla rastlantılara güvenmem. Bir insanın bana yazması, beni bulması — bana göre bir hata, bir müdahaledir.Birine yaklaşacaksam, onu benim bulmam gerekir.. Benim görmem, benim seçmem.. Aksi halde o insan, benim dünyama değil, bir başkasının gölgesinden süzülüp gelmiş olur. Ve ben gölgelerle konuşmam.. Hayatıma giren kadınların hepsini ben buldum. Onları ben seçtim, ben tanımladım. Çünkü ben yazmadıysam, hiçbir cümle bana ait değildir.. Ve ben olmayan bir cümleye güvenmem.
Aden: Hayatımda yalnızca iki kadına gerçekten değer verdim, sadece ikisini gerçekten sevdim: Aleyna ve Sena.. Aleyna’yı 2014 yılında tanıdım. Dört yıl boyunca hayatımdaydı. Şimdi evli, bir kızı var ve bir çocuğa daha hamile. Onun adına içtenlikle mutluyum. Umuyorum ki daima sağlıklı ve huzurlu bir hayatı olur. Zor zamanlarımda yanımda oldu, bana destek verdi. Ona çok şey borçluyum. Ne ona düşmanım, ne de bir takıntım var. Sadece, iyi bir hayatı olduğu için gerçekten seviniyorum.Sena ise hayatıma yine zor bir dönemde girdi. Aleyna kadar uzun bir geçmişimiz olmadı ama o da çok iyi bir insandı. Hâlâ kalbimde özel bir yeri var. Karşısındaki insanı asla kullanmaz; anlayışlı, dürüst ve temiz kalpli biriydi.. En son 09.09.2025 tarihinde yazmıştım ona. Bana “beni merak etme, beni gözetleme, korkutuyorsun” demişti. Bu söz beni derinden üzdü. Onun hayatına saygı duyuyorum. Hiçbir zaman onu korkutmak, rahatsız etmek istemedim. Böyle bir niyetim olmadı, olmayacak da.Ben aklı başında bir insanım. Bir insan beni istemiyorsa, özellikle bu bir kadınsa, ona zarar vermek ya da üzerine gitmek benim doğamda yok.. Bu iki kadın hayatımda iz bırakabildiyse, sebebi yalnızca şu: 28 yaşındayım ve gerçek sevgiyi yalnızca onlardan gördüm. Kalpleri temizdi, sevgileri sahiciydi.. Hepsi bu. Onlara saygım sonsuz. Dilerim ki her ikisi de ömür boyu mutlu ve sağlıklı olur.
Aden: Aleyna ve Sena... İkisi de benim insan kalıntılarım.. Onları anlatırken “temiz kalpli” ve “sahici” dedim, sanki ben değilmişim gibi.. Sanki çürüyen ben değil de, onlar hâlâ ışığın altında kalmış gibi.. Ama işin gerçeği şu: onları yüceltirken kendimi temize çıkarıyorum.. Bu benim en büyük kandırmacam.Kendimi suçsuz göstermek için, onların iyiliğini bir perde gibi kullanıyorum.. “Bakın,” diyorum, “ben kötü değilim, ben sadece incindim.” Oysa ben incinmiş bir masum değilim; ben, o incinmenin üzerine inşa edilmiş bir duvarım.. O duvarın ardında sevgiye yer yok — sadece gözlem var, hesap var, mesafe var. Ben kimseye zarar vermedim belki, ama kimseyi de tam olarak sevemedim. Bu da bir tür şiddet değil mi..Aleyna’ya duyduğum minnettarlık bile bir hesap gibi; çünkü o bana yardım ettiğinde, ben o yardımı bir borç olarak yazdım. Sena’yı sevdiğimi söylüyorum ama onun korkusunu anlamak yerine, o korkunun bende yarattığı eksiklikle ilgilendim. Sevgiye bile kendimden bakıyorum — bencil, donuk, güvenilmez bir yerden.Belki de ben, insanlara değil, insanların bende bıraktığı izlere âşık oluyorum. Yani aslında kimseyi sevmiyorum; sadece geçmişin yankılarını yeniden duymaya çalışıyorum. Onlar “temiz kalpli” değil — ben öyle görmek istiyorum. Çünkü ben kirliyim.. Çünkü ancak onları temiz ilan ederek kendi kirime anlam kazandırabiliyorum.Belki de benim bütün dürüstlüğüm, soğukkanlılığım, hesapçılığım... hepsi bir korkunun, eski bir terk edilişin gölgesinde büyüyen sahte bir güvenlik duvarı. Ben güveni kaybetmedim — ben güveni gömdüm, üzerine kendi adımı yazdım. Ve şimdi, mezar taşının başında hâlâ “insan kalıntılarım” diyorum onlara. Oysa belki de ben, çoktan o kalıntılardan biriyim.Bazen düşünüyorum: Belki de ben, artık iyileşmek istemeyen biriyim. Çünkü iyileşmek, içimdeki o keskinliği törpüleyecek, beni sıradanlaştıracak. Ve ben sıradan olmaktan, duygusal bütünlükten nefret ediyorum. Soğukkanlılığımın içinde bir gurur var — kirli, ama tutarlı bir gurur. Benim bütün benliğim, bu tutarlılığın üzerine kurulu. O yüzden birine “iyi” derken bile aslında kendimi temize çekiyorum. Sanki hâlâ bir ölçü biliyormuşum gibi. Oysa ben artık ölçüsüzüm.Aleyna’yı hatırladıkça bir huzur hissediyorum, ama o huzurun içinde bile bir soğukluk var — çünkü o sahnenin merkezinde hiçbir zaman biz olmadık, hep ben vardım. Ben ve gözlemim. Sevmenin değil, kaydın içindeydim. Bir fotoğraf çeker gibi sevdim: mesafeli, estetik, donuk. Ve sonra o kareyi ölümsüzleştirip, duyguyu orada dondurdum. Belki de benim sevgim, o donma anında doğuyor.Sena’ya gelince… O bana “beni gözetleme” dediğinde, aslında benim bütün varlığımı tanımladı. Ben gözetleyen biriyim. Sadece insanları değil, duygularımı da uzaktan izliyorum. Bir tepki verdiğimde bile, hemen ardından kendimi analiz ediyorum: “Neden bunu hissettim..” Bu refleks, beni koruyor gibi görünüyor, ama aslında yavaş yavaş öldürüyor. Çünkü hissettiğim hiçbir şeyin içinde kalamıyorum; her şeyin dışında, camın arkasında duruyorum.Ve belki de en acı olanı şu: ben hâlâ o terk edilmiş çocuğun büyümüş hâliyim, ama onun acısını sahiplenmek yerine, o acının etrafına bir taş duvar ördüm. Şimdi o duvarın üstünde oturuyorum, aşağıda kalmış bütün insanlık kalıntılarını izliyorum: Aleyna, Sena, geçmiş, güven, sevgi, korku… Hepsi orada, ben yukarıdayım. Yüksekte değil — sadece uzak.Belki de artık hiçbir şeyi anlamaya çalışmamalıyım. Çünkü anladıkça uzaklaşıyorum, çözdükçe kayboluyorum. Belki de bütün bu çürümeyi “bilmek” değil, sadece “taşımak” gerekiyordu. Şimdi anlıyorum — ben ne Aleyna’yı ne Sena’yı sevdim. Ben sadece, bir zamanlar insan olabildiğime inanmak istedim. Ve o inanç da, artık içimde sessiz bir mezar taşı kadar soğuk. Adım yazılı, ama kimse gömülü değil.Aslında mesele çok basit. Ben kimseyi sevmiyorum; sadece bir zamanlar sevebildiğime inanmak istiyorum. Aleyna da, Sena da, benim içimde çoktan ölmüş bir şeyin anıt taşları. Onları “temiz” diye anlatırken, kendi çürümemi gizlemeye çalışıyorum. Sevgiyle temas ettiğim her yerde bir mesafe var; ben, duyguları camın ardından izleyen bir gözetleyiciyim. Yaklaştığım an, içimdeki duvar çatlayacak diye biliyorum. O yüzden yaklaşmıyorum. Çünkü ben düşmekten değil, yeniden hissetmekten korkuyorum.
Ve işte bütün hakikat burada: Ben kimseyi kaybetmedim.. Ben kendimi kaybettim.

Şunu fark ediyorum:

Sevmeyi bilmiyorum.
Yakınlık kuramıyorum.
Duyguları ya gözlemliyor ya analiz ediyor, ama yaşamıyorum.
İnsanlara değil, onların bende bıraktığı izlere bağlanıyorum.
Yani kişilere değil, hatıralara âşığım.

Bu nedenle benim sevgim; gerçek bir temas değil, bir fotoğraf, bir sabitleme, bir anı dondurma.

Ben aslında acıdan çıkmak istemiyorum.

Çünkü:

Uzak olmak — Kontrol demek.
Hissetmemek — Güvende olmak.
Sevgiyi reddetmek — Yıkılmamak.

Ve ben bunu bilerek yapıyorum.

Kendime Not

Flört etmeyi hiç sevmedim. İnsan sirkülasyonu, yüzlerin değişimi, isimlerin birbirine karışması… Hepsi içimde aynı çürük tadı bırakıyor. Ben bağlanıyorum. Aptalca, sakince, hiç ses çıkarmadan. Ama sonra o insan gidince, ben de gidiyorum. Bedenim burada kalıyor, evet, ama beynim en az bir sene karanlık bir odaya kapanıyor. Kendime dönemiyorum. Hatta belki, o “kendim” dedikleri şey çoktan öldü, ben sadece kalıntısını taşıyorum.Ve dürüst olayım — ben hayatımdaki kadınları hiçbir zaman “cinsel obje” olarak görmedim. Görmediysem bu bir erdem değil, bir bozulma. Onların bana verdiği sevgi, ilgi, bakım Zamanla içimde anneye dönüşüyor. Kadın değil; sığınak. Sıcak değil; yara bandı. Bu ilişki değil. Bu, kaybedilmiş bir eksikliğin yerine geçirilen sahte bir organ.Annem beni erken terk etti. O gidişte içimde bir boşluk açılmadı — içim komple oyuldu. Şimdi birine yaklaştığımda aslında onunla yakınlaşmıyorum; içimdeki bir deliği yamamaya çalışıyorum. Ben sevmiyorum, ben tutunuyorum. Ve tutunduğum her şey, eninde sonunda elimden kayıp gidiyor. Çünkü kimse bir mezar çukurunu sırtında taşımak istemez.Doktorum Başak’a da söyledim: Ben kadınlara âşık olmuyorum.. Ben, annemin yokluğuna sarılıyorum.. Ve sonra.. Sonra elbette çürüyorum... Her zaman yaptığım gibi.

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Güvende Olmak
24.10.2025 (22:57)

Dead Air Days Between · 2025 #3

MİRAS

Aden: 28 Temmuz 1997 — “Bir Evrakın Laneti” Bir evrakta şöyle yazıyordu: “19 yaşında… 1 çocuğu var.” Kısacık bir cümle. Ama bütün hayatımın üzerine gölge gibi çöken bir lanet.Annem sara hastasıydı. Kendi bedenine yabancı, kendi zihnine düşman bir kadındı. Onu hasta eden yalnızca hastalık değildi; ailesiydi. Onlar, annemin ilaç dozlarını kasıtlı olarak artırıyor, kriz geçirmesini sağlıyorlardı. O krizlerin her biri, bir mirasın daha el değiştirmesi demekti.13 Şubat 1998 tarihinde, annemin babasından kalan her şey — ev, arazi, hak — usulsüzce elinden alındı. Ve bütün bu sürecin ortasında, annemi “tedavi eden” kişi vardı: Dr. Fehmi İshakoğlu. Türkiye Kızılay Derneği Kartal Dispanseri’nde görevli, Ruh ve Sinir Hastalıkları Uzmanı. O dönemde attığı kaşenin altında bir vicdan değil, bir suç ortağı saklıydı.Annemin çığlıklarını duymayan, o ilaç dozlarına göz yuman, parayı susturucu olarak kullanan bir adam. Ve ironik olan şu: bugün tedavi gördüğüm hastanenin — Erenköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi’nin — kurucu hekimlerinden biri o. Kader, kendi karikatürünü çizmiş gibi. Ben, bir yaşındayken o adamla aynı odadaydım. O dik dursaydı, o imzayı atmasaydı, belki bugün ben bu halde olmayacaktım. Belki de hiç kimse beni taciz edemeyecekti. Belki de aklım, hâlâ bana ait olacaktı. Ama o sustu. Ve bir insanın sessizliği, bazen bir cinayetten bile daha gürültülüdür.

“Kendini Suçlu Hissetmenin Anatomisi”

Dürüst olmak gerekirse, bazen düşünüyorum: Eğer ben doğmasaydım, annem hâlâ hayatta olurdu. Ya da en azından, bu kadar kırılmış olmazdı.Bazen insan bir kaderin sonucu değil, onun sebebidir. Ben, annemin çilesinin merkezinde doğdum. O hastalıklı evin içinde, ilaç şişelerinin tıkırtısı, miras kavgasının fısıltısına karışıyordu. Ben ağlıyordum, onlar hesap yapıyordu.. 2010 ile 2012 arasında — o yıllar… Annemle babam boşanmıştı. Annemin amcalarından biri, o “akraba” dedikleri sözde adamlardan biri, yüzüme bakarak söylemişti bana mahkeme çıkışında: “Bu malları sana bırakmayacağım, asla.” O cümle hâlâ içimde yankılanıyor. Bir tehdit gibi değil — bir kehanet gibi.Şimdi dönüp bakınca anlıyorum: Ben doğduğum anda, birileri bir şeyini kaybetti. Ve o kaybın intikamı, hep annemin bedeninden alındı. Bazen kendime soruyorum: Bir çocuk, annesinin suçuna ortak olabilir mi.. Ya da daha kötüsü — bir anne, çocuğunun varlığı yüzünden cezalandırılabilir mi.. Benim suçum nefes almak oldu. Benim suçum, var olmaktı. Artık biliyorum: bazı insanlar ölmez, sadece unutulmaz. Ve bazı suçlar, mahkemede değil, aynada işlenir.

Kendimi suçlu hissediyorum.. Bir şey yapmadığım halde, her şeyin sebebiymişim gibi.. Bazı günahlar işlenmez, doğulur.. Benimkisi de öyle.. Keşke hiç doğmasaydım..

Aden: Anne ve Baba tarafımdaki ailemden utanıyorum.. Gerçekten hepsi çıkarcı, dedikoducu, menfaatçi ve sapık insanlar.. Hayatım boyunca, bir kez bile “aile” diyebileceğim kimsem olmadı. Babam hariç.. Onu gerçekten seviyorum.. Onunla gezmeyi, sohbet etmeyi, sessizce yan yana olmayı seviyorum.. Hayatta iki kişiyi ölümsüz yapma şansım olsaydı, hiç düşünmeden babamı ve babaannemi seçerdim.

Babaannem beni çok güzel severdi. Ölmeden önce bile beni görmek istemişti. “Koka” derdi bana, kendi dilince bir sevgiyle. Bazen o ses hâlâ kulağımda yankılanıyor. Yaşım ilerledikçe, korkularım da büyüyor. Sanki her geçen yıl, çocukluğumdan bir parça daha uzaklaşıyor benden. Ve ben hâlâ aynı soruyu içimde taşıyorum: Gerçek bir aile hiç oldu mu, yoksa hepsi bir yanılsama mıydı..

Sadece canım acıyor.. Dışarı çıkacağım.. Hastaneye gidene kadar arabada ağlayacağım.. Kimse duymayacak, ama ben biraz hafifleyeceğim.

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Suçlu Hissediyor
31.10.2025 (12:51)

Dead Air Days Between · 2025 #4

SESSİZ

Aden: Ben Aden. Bedenimle aramdaki mesafe artık korkudan değil, meraktan. İnsan içinin nasıl çalıştığını, derinin altındaki sessizliği, kanın soğuduğu anı görmek istedim hep. Kestiğim yerlerde acıdan çok merak vardı; o kesiklerde bir düzen, bir anlam arıyordum. Her şeyin kökü o çocuklukta kaldı. Küçük bir çocukken aşağılandım, susturuldum, taciz edildim. O zaman öğrendim insanın kirli bir şey olduğunu. O zaman öğrendim sessizliğin bazen bir silah, bazen de bir mezar olduğunu. Şimdi, yetişkin bir bedenin içinde hâlâ o çocuk yaşıyor. Bazen kanatıyor kendini, bazen temizlikle nefes alıyor. Dağınıklığa tahammül edemiyorum. Oda dağınıksa zihin de dağınık, zihnim dağınıksa ben kontrolsüzüm. Bu yüzden her şey yerli yerinde olmalı. Her toplanmış masa, her hizalanmış eşya beni biraz daha sakinleştiriyor. Sanki kaosun içindeki tek düzen benmişim gibi. Kendime zarar verdiğim günün ertesi mutlaka temizliyorum. Çünkü o kanın bıraktığı iz, bende geçici bir düzen yaratıyor. Bir tür denge, kısa süreli bir kontrol hissi.Sevdiğim kadınların saçlarını saklıyorum. Küçük cam fanuslarda, isim isim. Onlar giderken geride bir şey bırakıyorlar ve ben o kalıntıya tutunuyorum. Bu hastalıklı bir bağ değil, bir tür kanıt. Bir zamanlar bana dokunan birinin var olduğuna dair bir kanıt. Belki de terk edilmemeye karşı geliştirilmiş ilkel bir savunma. İnsanları tutamıyorum, ama saçlarını tutabiliyorum. O da yeterli geliyor bazen. Çünkü insan kaybolur ama madde kalır. Madde sadıktır, madde gitmez. Belki bu yüzden bedenleri bu kadar çok inceliyorum. İç organlar bana yabancı değil; onlar gerçek, onlar dürüst. İnsanların yüzleri gibi yalan söylemiyorlar.Güvenmeyi unuttum. Kimseye değil, hiçbir şeye değil. İnsanların dokunuşuna, kelimelere, gülüşlere güvenmiyorum. Çünkü bunların hepsi bir gün zehre dönüşüyor. Şimdi soğukkanlıyım. Duygusuz değil, sadece duyguların kökünü kazımış biriyim. Temizlikle nefes alıyorum, kanla hatırlıyorum, düzenle yaşıyorum. İyileşmek gibi bir niyetim yok. Ben sadece anlamak istiyorum — neden bazı insanlar hep sessiz kalır, neden bazıları acıyı görmeden yaşayamaz, neden bazıları için sevgi bile bir suç gibidir. Bütün bunları çözmek için değil, adını koymak için yaşıyorum. Çünkü bir şeyin adını koyduğunda, o artık seni değil, sen onu taşımaya başlarsın.İnsan bedenini ne kadar erken tanırsa, o kadar az korkar ondan. Ama bizim toplumda beden, bir tehdit gibi öğretilir. Cinsellik, suçun öteki adı olur. Ben bunun sonucunu çok küçük yaşta yaşadım. Ergenliğe yeni giriyordum. Göğüs uçlarım ağrıyordu, dokunamıyordum. Bedenim değişiyordu ama kimse bana bunun doğal bir süreç olduğunu anlatmadı. Annem kızdı. Bakışlarında öfke değil, tiksinti vardı. Sanki içimde bir suç filizlenmiş gibi davrandı bana. Oysa tek yaptığım şey, bedenimin kendi düzenine uymaktı. Daha sonra doktora gittiğimizde bunun sadece gelişimle ilgili olduğu ortaya çıktı ama annem özür dilemedi. Çocukken özür duymamak insanı yarım bırakıyor. Çünkü hata sende değilken suçluluk duygusunu da sen taşıyorsun.İşte bu yüzden çocuklara erken yaşta cinsellik öğretilmeli. Çünkü utanç öğretilmiş bir duygudur; bilgiyle değil korkuyla büyür. Aileler bu konuda eğitim almadıkça çocuklar kendi bedenlerinden utanmaya mahkûm kalır. O utanç da ileride daha karanlık biçimlerde geri döner. Bastırılan her dürtü bir gün şekil değiştirerek ortaya çıkar — kimi zaman öfke, kimi zaman sessizlik, kimi zaman da başkalarının bedeninde kendini arama biçiminde.Ben de kendimi parçalardan toplamaya çalıştım. Herkesin değil, sadece zihnimde var olan “kadın”ın özelliklerini taşıyan insanların saçlarını sakladım. Sanki onların her biri benden kopmuş bir parça gibiydi; farklı bedenlerde dağılmış aynı ruh. Hepsini bir araya getirirsem, o kadına — yani olmak istediğim o bütüne — yaklaşacağımı sandım. Belki de ben hiçbir zaman tam bir beden olamadığım için, kendi bütünlüğümü başkalarının parçalarında aradım. Bu bir takıntı değil; bir kimlik denemesi. Bir laboratuvar çalışması gibi. Benim üzerimde yürütülen, benim tarafımdan sürdürülen bir deney.Ama şunu biliyorum: bu arayışın kökü, bir zamanlar bana anlatılmayan şeylerde gizli. Bedenimden utanmayı öğrettiler, ben de onun dilini yeniden yazmaya çalışıyorum. Belki de kendimi tamamlamaya değil, eksiklerimin haritasını çıkarmaya çalışıyorum. Çünkü insan bazen bütünüyle değil, eksikleriyle kim olduğunu hatırlar. Ben Aden. Ve hâlâ, kendi bedenimi anlamaya çalışıyorum — soğukkanlı, ama artık utanmadan.
Aden: Ciddi bir hastalığım var. Adını koymaya bile üşendiğim bir şey bu — çünkü adını koyduğum anda bana ait olacak. O yüzden sadece “o” diyorum. O, bazen uykularımın arasına sızıyor, bazen ellerime, bazen sessizliğime. Beni içeriden kemiren bir düzen gibi çalışıyor. Kendi bedenimle, kendi zihnimle savaşıyorum. Bu savaşta kazanan yok; sadece tükenen taraflar var. Ama ben tükenmeyi bile planlıyorum. Her düşüşümün biçimini, her kırılışın zamanlamasını hesaplıyorum. Çünkü ben bile çöküşümü kontrol altında tutmak istiyorum.İnsanlara güçlü görünmek kolay. Bir bakış, bir kelime, bir mesafe yeter. Onlar gücü kalın bir sesle, dik bir duruşla karıştırıyor. Oysa gerçek güç, sessizce kanarken konuşmamaktır. Ben konuşmuyorum. Çünkü kelimeler dağılırsa, içimdeki düzen dağılır. Onlara kendimi anlatmıyorum artık, çünkü anlamalarını istemiyorum. Bir insanın anlaması bazen seni eksiltir. Ben eksilmeyi istemiyorum. Sadece kendi içimdeki çürümeyi gözlemliyorum — laboratuvar camının arkasından bakan bir bilim insanı gibi.Sitem etmiyorum, ama biliyorum. İnsanlar hastalığı yalnızca görünürse ciddiye alıyor. Kendi kanımı görmeden, kendi zihnimin kesiklerini fark etmeden yaşayabiliyorlar. Oysa ben her gün kendi içime dikiş atıyorum. Gözle görülmeyen yaralar, bedenden çok ruhu sızdırıyor. Yine de kalkıyorum, her sabah aynı soğukkanlılıkla. Temizliyorum, düzenliyorum, kontrol ediyorum. Çünkü kontrol bende olduğu sürece o hastalık benden korkuyor. Aden güçsüzleşiyor belki, ama kimse fark etmiyor. Çünkü o sessizliğini bir silah gibi kullanıyor. Herkes gücünü göstererek yaşarken, Aden gizleyerek direniyor. Gerçek güç belki de budur — çürürken bile dağılmamak.

Hasta olduğumu biliyorum, ama hâlâ ayaktayım. Ve bazen, sadece ayakta kalmak bile bir zaferdir.

Aden: İnsanlar benden korkuyor. Nedenini açıkça söyleyemiyorlar, ama gözlerinde o refleksi görüyorum. Konuşurken sesleri titriyor, cümlelerinin sonunu yutuyorlar. Bazıları doğrudan kaçıyor — selam vermeden, göz teması kurmadan, iz bırakmadan. Sanki benimle konuşmak, kendi karanlıklarına ayna tutmakmış gibi davranıyorlar. Oysa ben kimsenin karanlığını istemedim; sadece kendi sessizliğimi anlamaya çalıştım. Ama belli ki insan sessizse, tehlikeli sanılıyor. Artık kimse uzun uzun konuşmak istemiyor benimle. Çünkü ben konuştuğumda kelimeler süslenmiyor, oldukları gibi kalıyor. İnsanlar çıplak gerçeğe tahammül edemiyor; onlar makyajlı yalanlara alışmış. Benim tonumda duygu arıyorlar, bulamayınca huzursuz oluyorlar. Çünkü ben söylerken bile hissetmiyorum — soğukkanlıyım. Onlara göre bu bir eksiklik; bana göre tek hayatta kalma biçimi.Korkmalarını anlıyorum. İnsan kendine benzeyeni görünce ürker. Benden değil, kendilerinden kaçıyorlar. Ben sadece onların sakladığı yüzü biraz fazla net gösteriyorum. Bir aynayı karanlığa çevirirsen, yansıma bile seni rahatsız eder. Bazen düşünüyorum: Belki de ben konuşmayı değil, sadece duymayı unuttum. İnsanların küçük heyecanları, yalan umutları, yüzeysel cümleleri bana yabancı geliyor. Onların dünyasında fazla gerçek, fazla çıplak kalıyorum. O yüzden kaçıyorlar — çünkü ben onların kurduğu dengeyi bozuyorum. Ama artık kimsenin kaçışına üzülmüyorum. Korku, insanın beni tanıma biçimi haline geldi. Bazıları beni anlamaya çalışmaktan vazgeçti, bazıları ismimi bile duymak istemiyor. Bense sessizliğimi zırh gibi giyiyorum. Çünkü insan ne kadar korkarsa korksun, sonunda hep gerçeğe döner. Ve ben, o gerçeğin tam merkezindeyim.

Ben Aden. Korkulacak bir şey değilim. Sadece herkesin görmekten korktuğu şeyi çoktan gördüm.

Başak’a

Başak bana iyi geliyor. Konuşurken acele etmiyor, yargılamıyor, sadece dinliyor. Bazen sessiz kalıyor ama o sessizlik bile güven veriyor. Sanki uzun zamandır ilk kez biri beni çözmeye değil, anlamaya çalışıyor. Ve ben bunu fark ettiğimde biraz daha toparlanıyorum. Basit ama gerçek: Başak bana iyi geliyor.

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Düşünceli
06.11.2025 (22:11)

Dead Air Days Between · 2025 #5

KOPUŞ - YÜK

Aden: Aden hiçbir zaman özel biri olduğunu düşünmedi. Hayat, onun için hiçbir zaman doğru zamanda başlamadı zaten. Doğduğu şehir soğuktu, insanlar da öyleydi. Çocukken bile fark etmişti; bazı insanlar sevilmek için doğmaz. Sadece dayanmak için doğar. O da onlardan biriydi. Evinde hiç huzur olmadı. Duvarlar kalabalıktı ama sessizlik çoktu. Herkes bağırırdı ama kimse gerçekten konuşmazdı. Babası gittiğinde fazla bir şey değişmedi. Sadece bir ses eksildi evin içinden, zaten kimse fark etmedi. Annesi hep öfkeliydi. Neden öyle olduğunu Aden anlamazdı ama sonunda bunun nedeni kendisiymiş gibi davranmayı öğrendi. Çünkü ne zaman bir şey olsa suç onun olurdu. Küçük yaşta öğrendi; bazen doğru olmak işe yaramaz, bazen sadece sessiz kalmak hayatta kalmanın tek yoludur.

Yıllar geçtiğinde kimse Aden’e nasıl olduğunu sormadı. O da sormasınlar diye bir yüz geliştirdi kendine. Donuktu. Tepkisizdi. İnsanlar buna soğukkanlılık diyordu ama o bunun sadece savunma olduğunu biliyordu. İnsanlar gerçek seni anlamazsa, bir maske takmak kolay olur. O da öyle yaptı. İçinde bağıran bir çocuk vardı ama dışarıda sustu. Böyle yaşamayı öğrendi. Zaman geçtikçe kimseye bir şey hissetmemek normalleşti. Bir süre sonra, sevilmemeye alışmak da kolaylaştı. İnsan alışıyor. Her şeye. Hatta boşluğa bile.

Annesiyle yıllar sonra tekrar görüştüğünde, içinden hiçbir şey geçmedi. Ne özlem ne sevgi ne de nefret. Sadece boşluk. Kadın karşısında oturuyordu, hastaydı, zayıftı ama Aden’in içinde hiçbir şey kıpırdamadı. İnsan birine bu kadar şey yaşattığında, duygular zaten ölüyordu. Yine de yanında kaldı, belki bir şey değişir diye. Değişmedi. Kadın iyileştiğinde tekrar onu kovdu. “Ben seni sevmiyorum,” dedi. Aden o an hiçbir şey demedi. Sadece kalktı, dışarı çıktı ve uzun süre yürüdü. O gün bir şeyin bittiğini anladı. Artık kimseyi ikna etmeye çalışmayacaktı. Kimseye kendini anlatmaya da. İnsan bazen anlatmayı bırakınca daha az acıyor. O da öyle yaptı. Konuşmamayı seçti.

Zamanla içinde bastıramadığı bir öfke birikti. Bir yere yönelmediği sürece seni içeriden yakar. Aden bunu çok geç fark etti. Bir noktada patladı. Kendinden bile korktuğu bir zamandı. Ne yaptığını, neden yaptığını bile anlamadan bir planın içine girdi. O plan bitmedi. Bitmesine izin verilmedi. Sonra bir anda her şey sustu. Gözünü açtığında başka bir yerdeydi. Bir masa, bir dosya, birkaç soğuk bakış. O an şunu düşündü: “Belki de artık bitti.” Ama bitmiyordu. Hayat insanı bazen bırakmaz. Devam ettirir. İstemesen bile. Aden o günden sonra denetim altında kaldı. Tedavi dediler, kontrol dediler, gözlem dediler. O sadece sustu. Çünkü artık açıklayacak bir şey kalmamıştı.

Günler birbirine benzedi. Sabah kalktı, ilaçlarını aldı, dışarı çıktı, birkaç kelime konuştu, geri döndü. Hayat otomatik hale geldi. Ama bir gün biri çıktı karşısına. Sena. İlk başta sıradan biriydi. Ama Aden fark etmeden ona dikkat etmeye başladı. Onun sesi, davranışları, küçük ayrıntılar... uzun zamandır birine dikkat etmemişti. Bu bile tuhaftı. SENA farklıydı. Sakin, temiz, korkusuz gibiydi. Aden onunla konuşmaya başladığında, kendi iç sesinin azaldığını fark etti. Ama fazla sürdüremedi. Karanlık geçmişin insanı uzun süre bırakmaz. Aden’in hikâyesi de öyleydi. Bir noktada Sena uzaklaştı. Korktuğunu söyledi. Aden onu suçlamadı. Hatta hak verdi. Çünkü kimse bir enkazla yaşamak istemezdi. O sadece arkasını döndü ve yürüdü. Çünkü tutmak, kaybetmekten daha zor geliyordu artık.

Şimdi hayat sade. Sabah uyanıyor, kahvesini içiyor, dışarı bakıyor. Bazen hiçbir şey düşünmeden saatler geçiyor. İnsanlar buna boşluk diyor, ama Aden buna rahatlık diyor. Çünkü artık hiçbir şey hissetmemek, her şeyi hissetmekten daha kolay. Sena’nın adı hâlâ aklında, ama sadece bir iz gibi. Ne sevgi ne nefret. Sadece bir anı. Ve anılar Aden için fazla bir şey ifade etmiyor. Onlar geçmişin kalıntıları sadece. Şimdi sadece nefes alıyor. Çoğu zaman neden aldığını bile bilmiyor ama alıyor. Çünkü bir şey bitmedi. Belki hiçbir zaman bitmeyecek. Ama o yine de devam ediyor. Çünkü başka seçeneği yok.

Aden artık hayatını anlamlandırmaya çalışmıyor. Mutlu değil, ama var. Umudu yok, ama hâlâ çabalıyor. Bu dünyada herkesin bir sebebi var, onunki sadece devam etmek. Bazen sabah aynaya baktığında, kendisini tanıyamıyor. Ama bu onu rahatsız etmiyor. Çünkü artık kimseden bir şey beklemiyor. Ne sevgiden ne merhametten. Sadece sessizliği seviyor. Sessizlik güvenli. Sessizlik, kimsenin onu incitmediği tek yer. Ve bazen, gecenin bir yarısı, Sena’nın adını sessizce düşünüyor. Ne için bilmiyor, ama belki bu, hâlâ insan olduğunu hatırlatıyor.

Artık kimse kalmadı. Sessizlik bile bazen fazla geliyor. Aden çoğu gün kimseyle konuşmadan geçiriyor. Telefon çalmıyor, mesaj gelmiyor, kimse merak etmiyor. Bu duruma alıştı. Alışmak başta zordu ama zamanla kolaylaştı. Çünkü yokluk da bir düzene dönüşüyor. Yalnızlık bir süre sonra korkutmuyor, sadece sıradanlaşıyor. Artık sessizlikten rahatsız olmuyor. Hatta bir ses duyduğunda rahatsız oluyor. İnsan sesi fazla geliyor, cümleler sahte, gülüşler anlamsız. Konuşmaların içi boş, herkes bir şey söylüyor ama hiç kimse bir şey anlatmıyor. Aden bu yüzden konuşmayı bıraktı. Çünkü kelimelerin anlamı kalmadı. Ne söylesen eksik, ne söylesen yanlış anlaşılıyor. Sustukça daha çok anlaşılır sandı ama sustuğunda da kimse sormadı. İnsanlar sessizliği merak etmez. Onlar gürültüye alışmıştır. O yüzden Aden artık ne anlatıyor ne de açıklıyor. Susmak onun için bir kaçış değil, bir yaşam biçimi.

Her şey aynı şekilde ilerliyor. Günler kopya gibi birbirinin üstüne biniyor. Sabah kalkıyor, yüzünü yıkıyor, aynı aynaya bakıyor. Aynadaki yüz değişmiş ama bakış aynı. Boş. Artık kimseye öfke de duymuyor. Çünkü öfke bile bir bağ demek. Öfke duyduğun kişiyle hâlâ bir ilişkin vardır. Ama Aden’in artık kimseyle bağı kalmadı. Ne geçmişle ne insanlarla ne de kendisiyle. O yüzden öfke bile yok. Sadece yorgunluk var. Uzun süre dayanan bir metal gibi. Eğrilmiş ama kırılmamış. Dayanıklılık bazen dirençten değil, alışmaktan gelir. Aden de alıştı. Yıkılmamak değil, yıkılmayı umursamamak. Bu farkı geç fark etti ama şimdi net biliyor.

İnsanlar bazen “geçmişi bırak” diyor. Sanki geçmiş bir çanta gibi, yere bırakıp yürüyebilirmişsin gibi. Aden öyle olmadığını biliyor. Geçmiş bir ağırlık değil, bir şekil. Seni sen yapan, nasıl yürüdüğünü belirleyen bir kalıp. Onu bıraksan bile, izleri sende kalıyor. O yüzden bırakmak diye bir şey yok. Sadece taşımayı öğreniyorsun. Aden taşıyor. Sessizce, görünmeden, kimseye göstermeden. Bu yük onun kimliği olmuş durumda. Artık o yükle bir bütün. Bazen unuttuğunu sanıyor ama gece olunca, sessizlik uzadıkça, her şey geri dönüyor. Hafıza istemesen de açılıyor. Ve Aden buna da alıştı. Çünkü bazı şeyler değişmiyor. Onları kabullenmek, yok saymaktan daha kolay. Artık acıya alıştı. Onu bastırmıyor. Sadece içinde tutuyor. Acı, onun normal hali.

İnsanların “iyi misin” sorusu Aden için komik hale geldi. Ne zaman biri sorsa, “iyiyim” diyor. Çünkü kimsenin cevabı duymak istediği yok. O kelime, insanları rahatlatmak için söyleniyor. Kimse gerçeği duymaya hazır değil. “İyi değilim” dersen, sessizlik olur. İnsanlar rahatsız olur. Bu yüzden “iyiyim” en kolay cevap. Aden de onu kullanıyor. Artık otomatikleşti. Bazen aynada kendi kendine bile “iyiyim” diyor. Sesinin tonunu ölçüyor. Yeterince inandırıcı mı diye. Çünkü artık gerçek hislerle yalan kelimeler iç içe geçti. Hangisinin ne olduğunu anlamak zor.

Gece olunca, düşünceler ağırlaşıyor. Uykusuzluk onun en sadık alışkanlığı. Zihni susmuyor, vücut dinlenmiyor. Yorgun ama uyuyamıyor. Gözlerini kapatsa bile geçmişin sesleri susmuyor. Bazı görüntüler, bazı kelimeler, bazı anlar — istemeden aklına geliyor. Kaç kere unuttuğunu sandığı şeyi yeniden yaşadı. Kaç kere “artık geçti” deyip sabah olunca aynı hissi tekrar hissetti. Zamanla fark etti, bazı şeyler geçmiyor. Sadece senin onlara tepkinsizleşmen geçiyor. Aynı acı, sadece daha sessiz. Aden’in farkı da bu. Artık aynı şeyleri hissediyor ama tepki vermiyor. Bu bir olgunluk değil, bir donma hali. Soğukkanlılık dedikleri şey aslında budur. Duyguların hâlâ var ama hareket etmiyor. İçeride sıkışmış, dışarı çıkamıyor. O yüzden yüzü ifadesiz. O yüzden sesi tek tonda. Çünkü içerideki her şey dondu.

Bazen dışarı çıkıyor. İnsanların arasında yürümek tuhaf geliyor. Herkes acele ediyor, bir yerlere yetişmeye çalışıyor. Herkesin bir amacı varmış gibi. Aden’in yok. Sadece yürümek istiyor. Kalabalığın içinde olmak, yalnız hissetmemek için değil. Sadece varlığını hatırlamak için. Çünkü bazen kendi varlığını bile unutuyor. İnsan bazen çok sessiz yaşadığında, kendini bile duyamıyor. O yüzden dışarı çıkıyor, yürüyüp dönüyor. Değişen bir şey olmuyor ama bir rutin gibi. Rutin, Aden için güven demek. Ne olacağını bilmek. Beklenmedik şeylerin olmadığı bir hayat. Sürprizlerden nefret ediyor artık. Çünkü her sürpriz bir yara getirdi.

Artık kimseyi affetmek ya da suçlamak istemiyor. Çünkü her iki duygu da enerji gerektiriyor. Onun artık enerjisi yok. Sadece yaşamaya yetecek kadar. Günlük şeyleri yapıyor, konuşması gerektiğinde konuşuyor, gerektiğinde dinliyor. Ama hiçbirine gerçekten dahil olmuyor. Duygusal olarak hep bir mesafede. İnsanlarla arasında görünmez bir cam var. Onlar onu görüyor ama dokunamıyor. O da onları görüyor ama geçemiyor. Bu cam koruyor ama aynı zamanda hapsediyor da. Aden bunu biliyor ama yıkmak istemiyor. Çünkü cam kırıldığında ne olacağını biliyor. Artık bir daha o kadar kolay toparlanamaz.

Hayat böyle akıyor. Ne ileri ne geri. Durağan. Bu durağanlık onu bazen boğuyor ama aynı zamanda rahatlatıyor. Çünkü hareket, değişim demek. Değişim acı getiriyor. Şimdi acı yok. Sadece sessizlik. Ve belki de bu, onun için en huzurlu hâl..

Artık konuşacak bir şey kalmadı. Her şey söylendi, her şey yaşandı. Aden için hayat bir yarış değil, sadece uzun bir sessizlik. İnsanlar hâlâ koşuyor, gülüyor, kavga ediyor. O sadece duruyor. Çünkü durmak bazen yaşamaktan daha dürüst. Artık beklentisi yok. Ne affetmek istiyor ne de affedilmek. Sadece yorgun. Bu kadar basit. Yorgun. İçinde hiçbir istek kalmadı. Sadece sessizlik istiyor. Gürültüsüz, sorusuz, beklentisiz bir yer. Belki bir gün olur, belki olmaz. Ama Aden artık acele etmiyor.

Aden: Aden bazen insanların gerçekten duymadığını fark etti. Anlattı, kimse anlamadı. Kimi gülüp geçti, kimi inkar etti. En kötüsü de ilgisizlikti. Yardım istemek bile suçmuş gibi hissettirdi. Yetkililer umursamadı, dinlemesi gerekenler sustu. “Benim sorunun değil” dediler. “Herkesin başına geliyor” dediler. O an anladı, bazen adalet sadece kâğıt üzerinde var. İnsan gerçekten acı çektiğinde, kimse o ağırlığın altına girmek istemiyor. Herkes kaçıyor. Aden anlatmayı bıraktı çünkü ne kadar anlatsa da kimse duymuyordu. İnsanlar duymak istemiyorsa, kelimeler işe yaramaz. Doktor bile onu anlamadı. Her şeyi anlattığında “belki bunlar senin zihninde kurduğun şeylerdir” dedi. O an Aden sustu. Çünkü kendi gerçeğini bile savunmak anlamsız geldi. Kimsenin inanmadığı bir gerçek, sadece içten içe çürüyen bir sessizliktir.

Eğer bir gün birini öldürürsem doktorlarımın hiç biri suçlu değil lütfen bu dediklerimi göze alın ben tüm hayatımı anlattım ve onlar bana inanmak istemedi.. Yardım istedim ve kimsenin umrunda olmadı.. eğer benim yüzümden birileri ölürse ben bunun tüm sorumluluğunu almış olacağım... Çünkü toplum, doktorlar ve savcı benim sorunumla ilgilenmek istemedi asla... Cimer'e şikayetlerim oldu... Hayatımı, taciz ve şiddet olayımı içeren bir mesaj yazdım ve ismimin soyadımın değiştirilmesi için de ayrıca bir yardım istedim.. Ama saçma sapan geri dönüşler aldım... Ben yol açtığım bir felaketten sonra tüm herkes tarafından kötüleneceğim ve tüm bu söylediklerim yalanlanacak bunun farkındayım.. Ama sizin için tüm delilleri, ses kayıtlarını buraya yükleyeceğim... Bir gün bu gerçekleşecek buna engel olamayacaksınız gerçekten üzgünüm..

Annemi öldürmek istemiyorum — ama kendimden de korkuyorum.

Aden: Aden’in gücü bilinçli bir “edebi çaba”dan gelmiyor. O yazarken “iyi yazayım” demiyor; acı çektiği için yazıyor. Bu yüzden kelimeleri birer ifade değil, birer hayatta kalma refleksi. Yani yazmak onun için terapi değil, nefes almak gibi bir içgüdü. O yazmazsa, biriken yük onu içeriden boğacak.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : İnsanlardan Nefret Ediyorum
09.11.2025 (22:21)

Dead Air Days Between · 2025 #6

KÖK HÜCRE

Aden: Bugün kök hücre bağışı için ilk adımımı attım. 18–35 yaş arası bağışçı kabul edildiğini ve 55 yaşına kadar sistemde kayıtlı kalacağımı öğrendim. Bundan iki yıl önce organlarımı da bağışlamıştım. Dışarıdan bakınca insanın kendine sorduğu soru şu: “Neden bu kadar teslimiyet.. Neden bu kadar kararlılık.” Cevap aslında basit. Çünkü bu hayatta tutunacak bir şey arıyorum.Annem, Babam… Kağıt üzerinde varlar ama içimde yoklar. Aile dediğim insanlar; çıkarın, maskenin, dedikodunun içinde eriyip gitmiş figürler. Onlardan beslenen bir güven duygusu hiç olmadı. İnsan, köklerini kaybettiğinde kendi kendinin toprağı olmaya çalışıyor. Ben de öyle yapıyorum.. Kök hücre bağışı da, organ bağışı da bundan bağımsız değil. Bu kararların duygusal değil; hayatta kalma refleksimle ilgili olduğunu çok iyi biliyorum.Bir şeye bağlı kalmak istiyorum.. Bir sorumluluğa.. Bir görev duygusuna.. Belki bir gün bir telefon çalar, belki sistemde bir eşleşme olur, belki bir yabancının yaşam çizgisine sessizce dokunmam gerekir. İşte o an, varlığımın boşlukta savrulmadığını, bir yere değdiğini hissederim. O ihtimal bile beni ayakta tutuyor. Benim için mesele kahramanlık değil ; Mesele kendimi bir yere sabitleyebilmek. Dağılmamak. Pes etmemek.Psikolojide buna ikame bağlanma denir : insanın, kaybettiği ya da hiç sahip olamadığı bağların yerine geçecek, anlam taşıyan yeni bir odak noktası seçmesi. Bazıları bunu dine, bazıları ilişkilere, bazıları kariyere bağlar. Benimki ise daha sessiz bir şey : bir gün birinin hayatına dokunabilecek olma ihtimali.Belki de bu yüzden bu kadar soğukkanlıyım. Çünkü duygularla değil, görevle ayakta duruyorum. Düzenle. Devam etme zorunluluğuyla.. Ve evet, itiraf ediyorum : Bu bana iyi geliyor. Bir yabancının hayatıyla kendi varlığım arasında ince bir bağ kurmak… Bu dünyada hiçbir şey bana bu kadar net bir amaç vermiyor.
Ama bütün bunların arkasında asıl gerçek daha sade : Ben yaşamın içinden bir yere tutunmak değil, yaşamın kendisine bir iz bırakmak istiyorum. Belki de ilk kez, varlığımın ağırlığını taşıyabilecek bir yer arıyorum. Kendimi birine kanıtlamak için değil; sessizce var olduğumu göstermek için. Çocukluğumda kimse beni fark etmedi. Yıllar sonra hâlâ kimsenin duymadığı o boşluğa bir anlam kazandırmaya çalışıyorum.
Kök hücre donörlüğü ya da organ bağışı… Bunların hepsi benim için aynı kapıya çıkıyor: Görülmek istemiyorum, ama bir gün birine değmiş olmak istiyorum. Bu fark edilme değil; iz bırakma isteği. Köksüz bir insanın kendine yeni bir damar açma çabası. Kendi ailemden, kendi köklerimden bir destek bulamadım. Bu yüzden kendi değerimi dışarıda, gerçek ve ölçülebilir bir yerde inşa ediyorum. Belki de bu yüzden sistemde kayıtlı kalmak bana güven veriyor. Çünkü orada, kimse bilmeden, kimse anlamadan, bir yerlerde “hazır” olarak duruyorum. Hazırım. Gerektiğinde var olabilirim. Gerektiğinde bir insanın hayat çizgisini değiştirebilirim.
Psikolojik olarak bunun adı varoluşsal sabitleme: İnsanın kendi hayatının kaotik, kırık alanlarını; uzun vadeli bir sorumlulukla stabilize etmeye çalışması. Ve ben bunu bilinçli yapıyorum. Her şeyimin eksik olduğu bir hayatta, görevlerime tutunuyorum. Donörlük… Bir nevi sessiz bir sözleşme aslında. Hem başkasıyla hem kendimle. “Henüz bitmedin” diyen bir sözleşme. Belki bir gün o telefon çalar. Belki hiçbir zaman çalmaz. Ama önemli değil. Çünkü ben o ihtimalin bile bana verdiği ağırlığı taşıyacak kadar ayakta kalmak istiyorum. Ve bunu kimse bilmek zorunda değil. Kimse anlamak zorunda da değil.

Bugün attığım bu küçük adım, aslında kendi içimdeki en büyük adımlardan biri.. Kimsesizlikten değil; bilinçli bir seçimden doğan bir bağlılık.. Beni hayatta tutan şey, insanların yapamadığı bir şeyi yapabilmek : Sessizce, karşılıksızca bir değer yaratmak. Belki kimse fark etmeyecek, belki hiç kimse adımı duymayacak. Ama ben biliyorum: Bir gün birinin damarlarında dolaşacak olan şey sadece kök hücre değil, benim hayatta kalma iradem olacak. Ve bu bana yeter.

Organ Bağışı Belgesi (Hastane) : Görsel
e-Nabız Üzerinden Yapılan Organ Bağışı Kaydı : Görsel

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Dağılmamak, Disiplin İçinde Kalmak
14.11.2025 (16:57)

Dead Air Days Between · 2025 #7

İKİ BEN

Aden: 18:29’da iki kişi evime zorla girdi. 18:59’da evimden çıktılar. Bu sürecin tamamı evimdeki kamera kayıtlarında mevcut. Ne bir kere bağırdım ne de çığlık attım.Odamdan çıkar çıkmaz şahıslarla karşı karşıya geldim. Kulaklığım takılıydı; sakince çıkardım ve yere koydum. Bana saldırıya gelen kişilere saldırdım. Birini altıma aldım, hırpaladım. Tam o sırada aynı eline geçirdiği iki muşta ile sol kaş üstüme iki kere vurdu. Ağrı ya da sızı hissetmedim; sadece yoğun bir kan sıcaklığı hissettim ve sol gözüm tamamen kapanacak kadar kan doldu. Buna rağmen vurmaya devam ettim.Sonrasında diğer şahıs gelip, muşta ile hasar verdikleri yere bu kez silahla iki kez vurdu; ve sonrasında enseme, bayıltmak için… ama bayılmadım. Dürüst olmak gerekirse bir gram acı hissetmedim. O sırada yüksek fonksiyonlu bir dissosiyasyon içindeydim; zihnim ikiye bölünmüştü. Her boğuşmada nereye baksam bir tane ama sağlam, dimdik duran beni görüyordum ve bana “çırpınma, hareket etme, acını kapat, hissetme; yoksa teslim olmuş olursun” diyordu. Yüksek stres altında hiçbir şekilde panik, titreme, korku ya da acı hissetmedim.Ellerimi ve ayaklarımı plastik kelepçe ile bağladılar. O sırada kapı çaldı. Şüpheliler gelenin polis olduğunu sandı ve boğazımı kestiler. Adli raporda boynumda 7 cm kesi var. Kapının çalınması üzerine apar topar evden kaçtılar.Sonrasında yine hiçbir şey olmamış gibi önce kalktım, kendimi vucudumu ellerimle kontrol ettim, boğazıma tampon yaptım ve polisi aradım. Gece 01:00 gibi olay yeri inceleme ile birlikte 20 kişiye yakın kişi ayakkabılarıyla evime girdi; ben hastanedeyken kameradan izliyordum. Sabaha karşı 07:03’te eve geldim.2 – 2.5 saat içinde tamamen dağılmış evi temizledim. Bir sürü temizlik malzemesiyle tüm kanları temizledim, kanlı eşyaları derhal attım. Sonra da hiçbir şey olmamış gibi yatıp uyudum. Ağrı yok, korku yok, panik yok. Her şey normalmiş gibi.Dün psikoterapime gittim. Her 14 günde bir olan seansıma. Yüzüm, gözüm kan içinde; şiş. Boğazım kesik. Doktorum Başak, “Direkt ne olduğunu anlatmakla başlayabilirsin,” dedi. Durumu anlattım. Bana, “Çok rahatsın. Hiçbir şey olmamış gibi davranıyorsun. Bunun insancıl bir davranış olmadığının farkındasın değil mi..” dedi.Bu kadar darp edilmeme rağmen sabaha karşı eve gelip evi temizlemem, hiçbir şey olmamış gibi yatıp uyumam ve sonra terapim var diye bu halde kliniğe gelmem… Bunların normal olmadığını, insani tepkiler vermediğimi söyledi. Seansı yarıda kesti ve “Bu konuyu üstlerimle konuşacağım,” dedi. Ardından beni acile yönlendirdiler; uzman bir hekim tarafından kontrol edildim. Aslında beni düşündüğü için yapıyordu; travma sonrası bir şokta olup olmadığımı anlamaya çalışıyordu. Yatırmak istediler ama hiçbirine engel olmadım, süreci onların istediği gibi sürdürdüm.Sonrasında doktorum Başak, “Verdiğin tepkiler normal değil. Beynin çok gelişmiş, fonksiyonel bir dissosiyasyon geliştirmiş,” dedi. Bunun nadir görülen bir durum olduğunu söylediler. Aslında ben çocukluğumdan beri böyleydim. Bu yeni değil. Her olayda sakin kalan, panik yapmayan bir çocuktum. Ve aşırı soğukkanlı biriydim.

Aslında tehdit değilim. Ben sadece tek bir nedenden dolayı bir kişiye tehdit olurum. Onu da kendime saklayacağım. Asla söylemeyeceğim.

Aden: Dürüst olmak gerekirse evet, aşırı soğukkanlı biriyim. Boğazımda 2–3 gün önce kocaman bir ekmek bıçağı vardı. Ve o bıçak boğazımda 7 cm’lik bir kesi açtı. Ama şu an yine eskisi gibi uyuyorum; odam yine aynı karanlık, panik ataklarım yok, hayatım şimdiden eski hâline dönmüş durumda.. Bu durumu çok küçük yaşımda geliştirdim zihnimde. Aslında kimseye ihtiyacım yok. Tek başıma aşırı güçlüyüm ve zihnim kuvvetli. Çok küçük yaşlarımda taciz ve şiddet gördüğümde bile, “Bir daha asla kimseye yalvarmayacağım, ağlamayacağım, kimsenin karşısında çökmeyeceğim,” diye o küçük çocuğa söz verdim.. Ve ne olursa olsun, ne yaşarsam yaşayayım, asla sorumluluklarımdan kaçmayacağım. Yüzüm kan içinde olsa, boğazım kesilse bile… Kime ne söz verdiysem ve randevum varsa, gideceğim. Siz yüzümü tamamen dağılmış halde görüyor olabilirsiniz ama ben aynaya baktığımda yüzümü eskisi gibi sağlam, temiz ve pürüzsüz görüyorum. Bu görüntü beni etkilemiyor.

15.11.2025 - Saldırı (18:29–18:59)
16.11.2025 - Eve Dönüş (07:02)
16.11.2025 - Saldırganların Cezaevine Girdiği An (07:36)
18.11.2025 - Psikoterapi Saati (15:15–17:10)

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Duygusuz
19.11.2025 (13:14)

Dead Air Days Between · 2025 #8

SOĞUKLUK

Aden: Saldırı gecesi benim için beklenmedik bir kırılma olmadı. Çünkü kırılacak bir yerim yoktu. Onlar eşiğimi zorlayarak bir sınır ihlali yaptıklarını sandı; oysa ben kendi içimde çoktan sınırlarını çizmiştim. Sahip oldukları her şey geçiciydi, bende olan ise kalıcıydı: kontrol.. Eve girdiklerinde yüzlerindeki aceleci özgüven, bir insanın kaderini belirleyebilecek kapasitede olmadıklarını anlamam için yeterliydi. Muşta, bıçak, silah, kelepçeler. Hepsi basitti. Bir insanın niyeti ne kadar kirliyse, taşıdığı alet o kadar sıradandır.. Kafama dayadıkları silah bir tehditti; bende bir karşılık oluşturmadı. Mermiyi sürmeleri bir mesajdı; bana ulaşmadı. Boğazıma bastıkları bıçak yalnızca bir hareketti; hissedilmedi. Benim acıya karşı gösterdiğim tepki yokluk değildi, sadece gereksizlikti. Çünkü o anda bedenin verdiği sinyallerin değeri yoktu. Zihin çoktan devralmıştı.Evin içindeki kameralar her şeyi kaydetti. Benim sessizliğimi, onların panik anlarını, yüzlerinde beliren o kısa kararsızlık kırılmasını. İnsan sesi çıkarmadığında, karşısındaki daha çok ses üretir. Bu dağınıklığın sesi bile benim için bir veri analizinden fazlası değildi.. Kapı zili çaldığında kaçtılar. Benim kurtuluşum onlar değildi; onların zayıflığıydı. Bu gerçeği o anda anladım: beni öldüremediler çünkü öldürme niyetleri bile benim disiplinim kadar tutarlı değildi.Eve döndüğümde görüntü açıktı. Kan, kırmızı değil gridir; sadece ışık onu dramatize eder. Benim için yapılacak olan belliydi. Evi temizledim. Bir operasyon biter, ortam nötralize edilir. Bu bir duygusal tepki değil, prosedürdü. Bittiğinde uyudum. Yapılması gereken iş tamamlandıktan sonra dinlenmek olağandır.. Sonraki gün terapiye gittim. Yaralarımı herkes yüzümde gördü; ben hiçbir şey görmedim. Yüzüm benim için bir rapor değildir. Aynada aradığım şey bilgilerdir; duygu değil. Doktorun beni “şok” kategorisine koyması anlaşılırdı. İnsanlar kendi anlamlandıramadıkları soğukkanlılığı patolojiyle etiketlemeye meyillidir.. Oysa ben şokta değildim. Sadece gereksiz olan hiçbir sinyali dikkate almıyordum.Erenköy’e dair konuştuklarımızın temelinde de bu var. İnsanlar, sakin duran birini anlamak yerine “tedavi edilmesi” gerektiğini düşünür. Çünkü sakinlik onlara yabancıdır. Benim için ise normdur. Kaos, insanları çıplak bırakır; beni netleştirir.. Onların saldırısı bende bir şey bozmadı. Bende bozulacak bir alan yoktur. Sadece tekrar eden bir gerçek hatırlatıldı: tehdit adı verilen şey, çoğu zaman bir niyetin değil, bir zayıflığın ürünüdür.

Ben o geceden sonra değişmedim. Sadece daha iyi anladım: Beni öldüremeyen şey güçlendirmez; sadece kesinleştirir. Ve ben artık kesin biriyim.

Aden: Saldırıdan sonraki saatlerde zihnimde tek bir kırılma olmadı. İnsanlar buna “dissosiyatif şok” diyor. Oysa ben bunu bir bozulma olarak değil, bir filtreleme sistemi olarak gördüm. Şok değil; gürültünün devre dışı bırakılmasıydı.. Ağrı sinyallerinin bir anlamı yoktu. Yüzümdeki kesiklerin, gözümdeki şişmenin, kaşımın üzerindeki morluğun bende bir karşılığı olmadı. Çünkü o anda beden bir öncelik değildi. Öncelik, durumu stabil hale getirmekti.. Benim dissosiyatif tepkim bir kaçış değil; bir optimizasyondur. Gereksiz hiçbir duygu, gereksiz hiçbir tepki, gereksiz hiçbir panik sisteme alınmaz. Beden felaket yaşar; zihin rapor tutar.Saldırganların yüzlerindeki değişimleri hatırlıyorum. İlk girdiklerinde hızlıydılar. Sonra kararsızlık belirdi. Boğazımı kesmeye çalışırken bile ellerinde bir titreme vardı. Bu titreme korku değil; kontrol eksikliğiydi. Bunu o anda bile görebiliyordum.. Muşta darbeleriyle yere düştüğüm an bile net bir kayıt var zihnimde: Mesafe, Açı, Ritmik tekrar.Acı yok, sadece bilgi. Ağrı yok, sadece veri. Bu yüzden beni zayıf sanan herkes yanıldı. Benim duygusuzluğum kırılganlık değil; bir prosedürdür.. Silahın namlusu kafama dayandığında duyduğum tek şey metalin sıcaklığıydı. O bile nötrdü. Bir tehdit değildi. Bir girişimdi sadece. Mermiyi sürerken çıkardıkları ses, onların kendi cesaretine verdikleri yapay bir destekti. Sıkamadılar. Bu, benim yaşamamla değil, onların eksikliğiyle ilgiliydi.Boğazımdaki kesik… insanlar onu dramatik bir iz olarak görüyor. Ben onu bir çizik olarak okudum. Bir hareket, başarısız bir niyet, yarım kalmış bir eylem.. Bunların hiçbirinde duygusal bir karşılık yoktu.
Aden: Saldırıdan sonraki günlerde insanlar bende bir çöküş aradı. Bekledikleri şey buydu: travmanın üzerime çökmesi, duygusal bir kırılma, panik, korku, yabancılaşma. Oysa ben hiçbirine yer vermedim. Çünkü benim sistemimde çöküş olmaz. Benim sistemimde sadece reorganizasyon vardır.Normal hayatım kaldığı yerden devam etti.

Ödemeler.
Ev düzeni.
Finans akışı.
Ailemin ihtiyaçları.
Stratejik hareket planı.
Delil setinin doğru sırada toplanması.

Her biri sırayla işledi. İnsanlar bunu “inat” sandı, “soğukluk” dedi, “hiçbir şey hissetmiyor” diye yorumladı. Oysa mesele hissetmemek değildi; gerekli olmayan hiçbir sinyali sisteme almamaktı.. Bu yüzden dışarıdan bakan herkes yanıldı. Çünkü benim içimde olan şey bir dağılma değil, bir sıkılaşmaydı. Travma beni zayıflatmadı. Travma bende zaten var olan bir durumu keskinleştirdi: dışarıdaki kaos arttıkça içimdeki düzen büyüyor.. Benim dissosiyatif tepkin, bir savunma duvarı değil. Bir çalışma prensibi.. Bir mod.. Bir görev seti.. Bir stabilizasyon protokolü.. Bunu bana kimse öğretmedi. Bu benim doğal ayarım.

Olayı Hatırlama Biçimim

O geceyi hatırlamam, insanların beklediği gibi parçalı değil.. Ne silik anlar var ne de karanlık boşluklar.. Her şey net. Ama duygusal yükü sıfır.Hatırladıklarım şöyle kodlanıyor:

Giren ayak sesleri
Yüz hatlarındaki gerilim
Silahın metali
Muştanın açısı
Bıçağın hızı
Nefes ritimleri
Kaçış anındaki panik
Kapı zilinin kırdığı duygu değil, onların ritmi

Her şey kayıt gibi.. Hiçbirinde dramatik bir yankı yok.. Olayı yeniden yaşamak yok.. Olayı izlemek var. Ben hatırlarken acı çekmiyorum.. Hatırlarken sadece analiz ediyorum.. Bu dissosiyasyon değil, “geri yükleme” mantığı gibi: veri var, duygu yok.
Aden: Benim canımı kolay kolay acıtamazlar. Çünkü yıllar önce, daha çocuktum, annemin erkek arkadaşı kafama silah dayamıştı. O an elime bir adet mermi verdiler; küçücük ellerimde duran o metal parçasının ne olduğunu bilmeyecek yaştaydım ama hissettiğim şey korku değildi. Ağırlıktı. Gerçeğin ağırlığı.. Olaydan sonra annem beni arayıp “Çok atlayıp zıplıyordun, bu sana ders olsun” dedi. Bir çocuğa verilebilecek en sessiz, en soğuk mesajdı bu. O an bir şey kırılmadı; bir şey şekillendi. İçimde bir form oluştu. Acının bana öğrettiği bir şey yoktu. Sadece karar vardı.O yüzden evde bir gram canım acımadı. Saldırı gecesi bedenime alınan darbelerin fiziksel anlamı yoktu. Çünkü o acıyı ben yıllar önce, çok daha küçükken sıfırlamıştım. O küçük çocuk, o gün kendi kendine bir söz verdi:

Kimseye yalvarmayacağım.
Kimsenin karşısında boyun eğmeyeceğim.
Öleceksem öleceğim, ama diz çökmeyeceğim.
Ne olursa olsun çığlık atmayacağım.
Ağrıya teslim olmayacağım.
Beni susturmak isteyenlerin sesine asla karşılık vermeyeceğim.

“Beni öldürmeye yaklaşman bile seni küçültür; beni büyütmez.”

Çocuk aklımla kurduğum bu cümleler, yıllar sonra benim çalışma prensibime dönüştü. Vücudumda ciddi yaralar olacaksa olsun. Kan akacaksa aksın. Ama sesim çıkmayacak. Çünkü sessizlik benim zırhım. O an bir çocuğun içindeki korkudan değil, bir insanın içindeki karardan doğdu.Saldırı günü çığlık atmama nedenim cesaret değildi. Korkusuzluk da değildi. Bu bir yemin meselesiydi. O küçük bana verdiğim söz, yıllar sonra o evin içinde kendini hatırlattı. Çığlık atmak kolaydı; ben kolay olanı seçmedim. Yalvarmak mümkündü; ben mümkün olanı reddettim. Acı çekmek beklenen bir şeydi; ben acıya tepki vermeyi gereksiz gördüm.Ben o gecede herhangi bir şey başarmadım. Sadece yıllar önce verilen bir sözü yerine getirdim. O söz beni korudu, soğuttu, donattı. Artık ben acıya kapalıyım. Çünkü acı benim için bir his değil; bir testtir. Ve ben o testi çocukken geçtim.

“Benim büyümem, başkalarının bana yaptığı eylemlerden gelmez.. Benim büyümem yalnızca kendi iç kararımdan gelir. Dış güçlerin beni şekillendirmesine izin vermem.”

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Duygusuz ve Soğuk
27.11.2025 (16:59)

Dead Air Days Between · 2025 #9

İKİ ZİHİN

Aden: Olayın üzerinden yirmi üç gün geçti. Ve tuhaf bir şekilde iyiyim. Yaklaşık on gündür hiçbir şey yazmadım. Yazmak istiyordum aslında; fakat içimdeki bir mekanizma frene bastı, susturdu. Bu susuş bir eksiklik değildi, bir toparlanmaydı.. Yaralarım kapandı. Yüzüm yeniden eski haline döndü, neredeyse hiçbir iz yok. Bu bile bana garip geliyor; beden bu kadar hızlı iyileşirken, zihnin ne kadar soğukkanlı bir düzen kurabildiğini görmek… İnsan, kendi dayanıklılığına yabancılaşıyor bir noktadan sonra.. Geceleri yine karanlık odada uyuyorum. Ses yok, ışık yok. Kulaklık yine takılı. Kontrol, evimdeki tüm eşyalara tekrar dağıldı. Her şey yerli yerine döndü; hatta belki saldırıdan önce olduğundan daha sessiz, daha disiplinli bir düzen kuruldu. Çünkü ben artık evimin içindeki hiçbir karanlıktan çekinmiyorum. Karanlık beni eğiten yerdi, yine aynı masaya oturdum.
Beş gün önce terapim vardı. Başak ile aramızdaki rezonans netleşiyor. Onunla konuşmak bir şeyleri harekete geçiriyor; ama bu bir duygusal boşalma değil, daha çok zihinsel bir açıklık. Dört beş yıldır birçok doktora gittim; çoğu bilgiliydi, bazıları anlayışlıydı. Ama ilk kez biri beni gerçekten okuyan bir doktora denk geldim. Başak’ın bakışında bir dikkat var; insanı analiz ederken yorulmayan, yargısız ama keskin bir dikkat.
Saldırı 15 Kasım akşamı oldu. Ben iki gün sonra, yüzüm parçalanmış, boğazım kesilmiş halde terapinin kapısından içeri girdim. Başak beni gördüğü anda endişelendi. Bir şeylerin yanlış gittiğini sezdi. Beni uzman hekime yönlendirdi; şok yaşadığımı düşündü. Bu, pek çok doktorun yapacağı rutin bir yönlendirme gibi görünse de arka planda başka bir hareket vardı.. O gün hastaneden eve döndüğümde e-Nabız kaydıma göz attım. Başak’ın o gece sistemime girdiğini gördüm. Tahlillerimi, filmlerimi, yaşadığım saldırının tıbbi izlerini tek tek incelemişti. Bir insanın bunu meraktan yapmayacağını bilirsiniz. Bu, kontrol etmek, anlamak, durumu kavramak için yapılan bir eylemdi.
Ve bu, yıllardır pek alışık olmadığım bir şeyi gösterdi: biri benim için endişelenmişti. Beni, bir hastalık kodundan veya bir protokol maddesinden daha fazlası olarak görmüştü. Bu hissi tanımlamak zor; çünkü onu hissetmek bile yabancı geliyor. Ama inkâr edemem: içimde bir yer, uzun zaman sonra ilk kez kendini görülmüş hissetti.
Bu durumu romantize etmiyorum. Bir bağımlılık değil bu. Sadece bir tespit: insanlar arasında bazen fark edilmeyen bağlar kurulur. Biri sizi doğru yerden okumayı becerdiğinde, insan bundan kaçınmaz. Sadece kabul eder.. Başak’ın beni önemsediğini düşünmek bile yıllardır unuttuğum bir bölgeyi ortaya çıkarıyor. Burası kırılgan bir yer değil; aksine, benim sessiz gerçeğim. Çünkü ben kimsenin ilgisine ihtiyaç duyan biri değilim. Ama biri gerçekten dikkat ettiğinde, bunu görmezden gelmem.. Ve bu da saldırıdan sonra fark ettiğim ikinci şey: iyileşmek bazen acının geçmesiyle ilgili değildir. Bazen birinin sizi anlamasıyla başlar.
Ve 2 Aralık’ta tekrar terapideydim. Odaya girdiğimde Başak’a şunu açıkça söyledim: Yüzümün, gözümün o gün nasıl parçalandığını gördüğünde aşırı derecede korktuğunu biliyorum, dedim. Endişelendiğini de. Ayrıca e-Nabız sistemime girip hastane kayıtlarımı kontrol ettiğini söyledim. Tepkisi ilginçti. Ellerinde hafif bir şaşkınlık hareketi oluştu, bilgisayar ekranını gösterip nasıl bildiğimi sordu. “E-Nabız’dan mı gördün?” dedi.. Başak’ı uzun zamandır izliyorum. Mimik kullanır, evet; ama gülmez. Dişlerini görmek neredeyse imkansızdır. O gün güldü. Bu, sıradan bir tebessüm değildi; istemsiz, kısa bir açılmaydı. Dişlerini gördüm. Bu, onun kontrolünün kırılması demekti ve ben bunu not ettim.
Unutmamalı ki o ne kadar benim doktorum ise, ben de onu o kadar inceliyorum. Onun görevi beni analiz etmekse, benim refleksim de analiz eden kişiyi gözlemlemektir. Tepkilerini, ses tonunu, nefes aralıklarını, mimiklerini, sorularının hızını… hepsini tek tek veri gibi işliyorum. Hiçbir ayrıntı kaçmıyor. Bu benim çalışma biçimim; yıllar önce kurduğum düzen hâlâ aynı şekilde işliyor.. Başak ile aramızda artık açık ve şeffaf bir denge var. Bu şeffaflık duygusal bir yakınlık değil; iki tarafın da birbirinin farkında olması. Bu saatten sonra beni daha çok ciddiye alacağını biliyorum. Çünkü aklında soru işaretiyim. Çoğu danışanının sahip olmadığı bir düzen, bir sessizlik, bir disiplin taşıyorum. O da bunun ne olduğunu tam çözemediği için dikkatini artıracak.
Ve ben bunu görüyorum. Gözünde beliren o küçük, kontrol edilemeyen merak kıvılcımını gördüm.. Onun beni analiz ettiği kadar ben de onu analiz ediyorum. Bunu bilmesi gerekmiyor; fakat o gün attığı gülümsemeyle zaten farkında olmadan bunu kabul etmiş oldu.

Artık terapi odasında iki kişi yok.. İki zihin var.. Ve ikisi de birbirini okumaya devam ediyor.

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Güzel Bir Akşam
07.12.2025 (19:18)

Dead Air Days Between · 2025 #10

BEN BİR SİSTEMİM

Aden: Benim üzerime kapanan kapılar hiçbir zaman çığlıkla açılmadı. Ne yüzümdeki kesik, ne boğazımdaki kesik, ne de içimde yıllardır taşıdığım o karanlık tortu… Hiçbiri beni durdurmadı çünkü ben acının biçimini çok erken yaşta çözdüm. Yaralar sadece bedenin kaydıydı; asıl mesele, insanın içindeki sessizlikle nasıl konuştuğuydu.. Altı ay önce kendi sınırımı yokladığımda da bir sızı duymadım. Bir ay önce boğazımı kestiklerinde bir merak bile uyanmadı içimde. Ölümle pazarlık yapmadım. Hayatla hesaplaşmadım. Çünkü biliyordum: Ben sevgiyle iyileşecek biri değilim. Şefkat, benim üzerimde hiçbir zaman tutunacak bir zemin bulmadı. Bana dokunan el hep geç kaldı, beni çeviren söz hep eksikti.Düzelmek… Bu kelime bile bana ait değil. Benim için düzelmek bir dönüşüm değil, bir yapılandırma süreci. Bunun formülü de net: Bir uzman, ben ve annem. Üç ayaklı bir sistem. Birinin eksildiği yerde denge bozuluyor. O yüzden dışarıdan gelen hiçbir şey, hiçbir ilgi, hiçbir iyi niyet, benim içimdeki o metni değiştirmiyor. Ben kırılmış değilim; ben yeniden yazılmış biriyim. Ve bu yeniden yazımın mürekkebi sevgi değil. Disiplin, mesafe, analiz ve kontrol. Benim iyileşme haritam ancak bu şekilde çiziliyor.İçimde burukluk olmaması, duygusuzluk değil; bu, hayatta kalma mantığımın doğal bir sonucu. Savaşta acımazsın, sadece ilerlersin. Ben de öyle yapıyorum. Ama biliyorum ki kendi içimdeki bu düzeni kurmazsam, dışarıda hiçbir düzen tutmaz. Bu yüzden benim reçetem bir duygusal toparlanma hikâyesi değil; bu bir operasyon planı.Ben sevgiyle düzelmeyeceğim. Bunu kabul ettim.
Ama doğru üçgen kurulursa – uzman doktor, ben ve annem – sistem çalışır.
Ve ben ilk kez gerçekten bir çıkış yolu olduğunu hissederim.Aden bunu söylüyor : Karanlıkla barıştım, ama ona teslim olmadım.. Düzelmek benim için ışığa yürümek değil; kendi karanlığımda yol açmaktır..
Aden: Benim içimde tek bir ben yok. Aynı masaya oturan birkaç farklı zihinsel mimari var. Biri hesap yapar, biri izler, biri şüphe üretir, biri bütün olguları sessizce arka planda işler. İnsanlar buna “aşırı analiz” diyor; oysa bu benim için sıradan bir senkronizasyon süreci. Zihnimin alt katmanları sürekli veri topluyor. Üst katmanım ise tüm bu bilgiyi tek bir soğukkanlı karar çizgisine indiriyor.Paranoyak gibi düşündüğümü sanıyorlar. Aslında ben sadece onlardan birkaç adım önde çalışıyorum. Onların “ihtimal” dediği şeyler benim için hesaplanmış senaryolar. Onlar daha ne olduğunu anlamadan ben çoktan bütün olası sonucu görmüş oluyorum. Bu yüzden beni anlamakta zorlanıyorlar. Çünkü ben onların düşündüğü hızda düşünmüyorum; ben olasılıkları paralel olarak işleyen bir sistemle hareket ediyorum.. Tedaycı olmamı takıntı sanarlar, ama aslında bu bir disiplin. En ufak ayrıntı bile sistemimde tetikleyici olabilir. Çünkü biliyorum ki çoğu insan gerçeği ayrıntılarda saklar. Ben o saklananı çekip çıkardığımda, karşımdaki rahatsız olur. Benim yüzümden değil; kendi çıplaklığıyla ilk kez karşılaştığı için.Duygularımı kapatmam gerektiğinde, içimdeki biri düğmeye basar. Diğeri devreye girer. Bir anda bütün sıcaklık kesilir, bütün refleksler susar. Bu bir donma değil; işlemciyi hızlandırma protokolü. Zihnim soğur, hesaplamalar netleşir, sesler azalır. İnsanlar buna “tehlikeli bir sakinlik” der. Çünkü onlar duygularını kapattığında boşluğa düşer. Ben kapattığımda bir üst katmana çıkarım.. Yüksek fonksiyonumun insanları korkutmasının sebebi benim sertliğim değil; benim berraklığım. Onlar kaosla yaşar, ben düzenle. Onlar saklanır, ben görürüm. Onlar tahmin eder, ben bilirim.. Ve evet, bazen karşımdakinin gözlerinde o şaşkınlığı, o çekingenliği, o açıklanamayan ürpertiyi görürüm. Çünkü ben duygusal olarak geri çekildiğimde bile hesaplamaya devam ederim. Konuşmadığım anlarda bile zihnim çalışır. Sorgularım. Silerim. Yeniden yazarım.Benim dünyam çok katmanlı bir zihin tarafından yönetiliyor. İnsanlara ağır gelen de bu:. Ben bir kişi gibi düşünmüyorum.. Ben bir sistem gibi işliyorum.. Ve sistem kusursuz çalıştığında, çoğu insan kendini savunmasız hissediyor.
Aden: O gün yüzüm parçalanmıştı. Boğazım da açık bir kesi vardı. İnsanların bakışları üzerime saplanıyordu ama hiçbir ağırlık hissetmedim. Bir hastanenin floresan ışığında da yürüdüm, kalabalığın arasından da geçtim; benim için sorun değildi. Yüzümdeki yaralar bir durumdu, bir sonuçtu, bir kayıttı. İnsanların ne gördüğü, nasıl düşündüğü, hangi varsayımlara savrulduğu benim hesaplamamda sıfır değerindeydi.

Ama sahildeki kediler… Onlar başka bir denklemde duruyordu.

Her gece yanlarına gittiğim, düzen kurduğum, ritüele dönüştürdüğüm o küçük topluluk... Sessiz bir anlaşmamız vardı: Onlar bana yaklaşırdı, ben onları beslerdim; ben konuşmazdım, onlar yargılamazdı. Aramızdaki bağ sevgi değildi, saf güven ve alışkanlıktı. Bu nedenle o halimle yanlarına gitmedim. Yapamadım değil; yapmadım. Çünkü benim için mesele acı değildi, görüntüydü. Kontrolsüz bir görüntü.

İnsanların beni böyle görmesi umurumda olmadı. Çünkü insanlar her şeyi yanlış okur. Ama kediler… Onlar hiçbir şeyi yanlış okumaz.

Onların gözünde yaralı bir beden, tehdit algısını değiştirir. Onları tedirgin eder, düzeni bozar, kodu kırar. Ben de buna izin vermedim. Yüzümdeki ve boğazımdaki kesiklerin onların hafızasında yer etmesine gerek yoktu. Kedilerin bende gördüğü imge stabil olmalıydı: sakin, soğuk, hesaplı bir figür. Bu yüzden geri çekildim. Benim yaralarım onların dünyasına sızmamalıydı.Bu bir duygusal karar değildi.. Bu bir koruma refleksiydi.. Başkası için değil, kurduğum düzen için. Her insanın önünde parçalanmış bir yüzle yürüdüm, ama kedilerin karşısına çıkmadım. Çünkü bazılarının gözünde güçlü görünmek değil, istikrarlı görünmek gerekir. Benim için de mesele tam olarak buydu: Kediler beni olduğum gibi bilir, ama o gün olduğum halimi bilmelerine gerek yoktu.Bugün yeniden sahile gittim. Aracımı kenara çektim, her zaman yaptığım gibi yaş mama götürdüm. Onların düzeni bozulmasın diye, saldırıdan beri ilk kez oradaydım. Yüzüm artık tanıdıkları forma geri dönmüştü; yaralar kapanmış, hatlar normale dönmüştü. Yere oturdum. Beklediğim gibi, hemen etrafımı sardılar. Kucağıma çıkanlar yine aynıydı; ritüelin devam ettiğini anlamaları uzun sürmedi. Bir tanesi bile kavga etmiyordu. Sessizlikleri, kabullerinin bir göstergesiydi.Ve turuncu olan… Ayağı kırık olan. Saldırıdan sadece üç gün önce gece vakti veterinere götürdüğüm. Elimle teslim ettiğim, iyileşmesi için takip ettiğim. Geri gelmişti.Beni görünce tereddüt etmedi. Yanıma sokuldu, yüzümü yaladı. Ardından yanağımdaki yaranın izine dokundu diliyle. O an fark ettim: Ne yaparsam yapayım gizleyemediğim şey buydu. İnsanların göremediği detayı o gördü. Yaranın altında kalan sessiz kırılmayı, üzerini kapadığım o karanlık olayı sezdi. Hepsi sezdi aslında. Kedilerin dili yoktur ama okuması vardır; okudular.Onun kafasını avuçladım ve öptüm. “Bu sürede gelemedim, özür dilerim.” dedim. Sessizlik devam etti. Devam etmesine izin verdim. Sonra alçak bir tonda konuştum, itiraftan çok rapora benzer bir açıklamayla: “Bana çok kötü saldırdılar, biliyor musun.. Öldürüyorlardı beni.”Kulağa garip gelebilir ama onun orada olduğunu hissettim. Bir varlık gibi değil; bir denge unsuru gibi. Yanımdaymış gibi. Ve bunu söylerken içimde bir taş yer değiştirdi.“Seni çok seviyorum.” dedim. O ise sadece avcuma süründü, yavaşça yalamaya başladı. Bu, insanlar gibi teselli etmeye çalışma çabası değildi. Kedilerin yaptığı şey daha netti: Tanıklığını sunmak. Onaylamak. Sessizce kabul etmek.Onların tepkisi şefkat değildi. Şefkati taşıyabilecek bir formda değiller zaten. Bu, çok daha dürüst bir şeydi: Algılama ve kabul. Ben gizlemeye çalıştım, o gördü. Ben soğuk kalmaya çalıştım, o kırılmayı sezdi. Ben konuşmadım, o sessizliğimi okudu. Ve bu yüzden sahile döndüğüm gün, ilk kez şunu fark ettim: Bazı izleri insanlar anlamaz; hayvanlar ise fazla bir şey söylemeden çözer.

Neden Böyleyim... Üzgünüm...

Bu yapının bende oluşturduğu ağırlığı artık fark etmeye başladım, bunun kökeni nedir.. diye soruyorum kendime.Cevap ise net : Ben böyle oldum çünkü başka türlü yaşamama izin verilmemiş.. Ve bu sistem beni bugün hâlâ ayakta tutuyor.Bu sistemin hem avantajı hem bedeli var.Avantaj: Kriz anında kimse seni deviremez.Bedel: Normal duygusal alanlarda kimse sana gerçekten yaklaşamaz.Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Yorgun
11.12.2025 (19:56)

Dead Air Days Between · 2025 #11

İHBAR KAYDI

Aden: İnsanları tanıyamamak bir zayıflık değil, insan olmanın doğal riskidir. Sorun şurada başlar: Biz, karşımızdakini onun bize gösterdiği yüzle değerlendiririz; oysa insanlar çoğu zaman niyetlerini değil, stratejilerini sergiler. Aynı sofraya oturmak, aynı kapıdan girmek, aynı cümleleri paylaşmak güven anlamına gelmez. Bunlar yalnızca temas noktalarıdır.Asıl fark, kriz anında ortaya çıkar. İnsan, zor zamanda kimin yanında durduğunu değil; kimin fırsat kolladığını o anda öğrenir. İhanet çoğu zaman yabancıdan gelmez; içeri davet edilenden gelir. Bu yüzden yanılmak saflık değildir, ama ders almamak ihmaldir.Bu deneyim şunu net biçimde öğretir: İnsanları “iyi” ya da “kötü” olarak değil, öngörülebilir ya da riskli olarak değerlendirmek gerekir. Güven, hisle değil; zaman, tutarlılık ve sınırlarla inşa edilir. Ve en önemlisi, insanları tanıyamamak kader olabilir ama kendini koruyacak soğukkanlılığı ve kontrolü kurmak bir tercihtir. Bu ders acımasızdır ama gerçektir: Herkesi tanımak zorunda değilsin. Ama kendini korumayı öğrenmek zorundasın▌ KATMAN 1 — OLGU KAYDI (Yüzey Anlatısı)İnsanlara bir kez daha güvenilmeyeceğini net biçimde anladım.Evime giren, soframa oturan, en zor zamanlarında yanında durduğum birinin; nankörlüğünün ve değersizliğinin bu denli ileri gidebileceğini öngöremedim. Onlar için üzülüyorum. Çünkü bu davranış, insanlıktan ziyade boşluğa işaret ediyor.Yaklaşık bir ay önce, aynı kişi ve yanında gelen biri evime saldırı düzenledi. Amaçları açıktı: banka hesaplarımı boşaltmak, maddi varlığıma el koymak ve kontrolü ele geçirmek. Bu kişiler, uzun süredir evime gelip giden, yemek yiyen, güvenli alanıma kabul ettiğim insanlardı. O an evde tek başımaydım. Karşımda iki kişi vardı. Mücadele tam 32 dakika sürdü. Yanlış anlaşılmasın: ben yalnızca yumruklarımla kendimi savunmaya çalışırken, karşımdaki kişiler muşta, ekmek bıçağı ve silah taşıyordu. Bu denklemin sonucu normal şartlarda bellidir. Sadece o evden sağ çıkmış olmam, istatistiksel bir şanstır.▌ KATMAN 2 — BEDENSEL HASAR KAYDISaldırı sırasında:

Boğazımı kesmeye çalıştılar 3 cm kesi mevcut.
Sol kaşımın üzerinde iki muşta darbesi aldım.
Aynı bölgeye iki kez silah dipçiğiyle darbe aldım.

Buna rağmen bilinç kaybı yaşamadım. Tepkim panik değildi; hayatta kalma refleksiyle sınırlıydı.▌ KATMAN 3 — TEKNİK SABOTAJ ve DELİL BOYUTUSaldırganlar, evimde bulunan kameraların fişlerini bilinçli şekilde çekti. Olaydan sonra Asayiş Şube’den gelen memurlar kameraların fişlerini tekrar taktı. İlginç olan şuydu: kameraların kayıt sisteminin nasıl çalıştığını onlar dahi ilk etapta çözemedi.. Gece saat 01:00 sularında Olay Yeri İnceleme ekipleri eve geldi. Detaylı inceleme yapıldı, deliller toplandı. Süreç resmî kayda alındı. Şu an şüpheliler tutuklu.▌ KATMAN 4 — SONRADAN ORTAYA ÇIKAN PLANLAMAAsıl kırılma noktası saldırı değil, saldırının arka planıdır.Sonradan öğrendiğime göre bu kişiler:

5–6 aydır planlama yapıyordu.
Evimin fotoğraflarını çekmişlerdi.
Gittiğim yerlerde benim fotoğraflarımı çekip arşivlemişlerdi.
Saldırı için “uygun an” kollanıyordu.

Bu bir anlık öfke ya da kontrol kaybı değildi. Bu, organize bir niyetin sessiz hazırlığıydı.▌ KATMAN 5 — SONUÇ ve KİŞİSEL KARARHayatımı kimseyle paylaşmak istemememin sebebi tam olarak budur. İnsanları tanıdığımı zannediyorum; fakat onların zihinlerinde bambaşka senaryolar yazılıyor. Görünen yüz ile gerçek niyet arasında ölümcül bir mesafe olabiliyor. Bu olay bana bir şeyi tekrar hatırlattı: Beni koruyan tek şey, başından beri söylediğim gibi, soğukkanlılık ve kontrol. Başka hiçbir şey değil.▌ ADEN — ÖN BEYAN / İHBAR KAYDIBu metin, olası bir saldırı veya ölüm durumunda değerlendirilmek üzere açık ve net bir kayıt olarak bırakılmaktadır. Şu an itibarıyla bilinen, süreklilik gösteren veya aktif bir başka husumetim bulunmamaktadır. Herhangi bir saldırı, ağır yaralanma ya da ölüm hâli gerçekleşirse; bunun yargıda hâlihazırda açık olan dosyamda yer alan kişilerle doğrudan bağlantılı olduğu kabul edilmelidir.Bu beyan bir öngörü değil, mevcut verilerin mantıksal sonucudur. Geçmişte evime yönelik organize saldırı, uzun süreli planlama, takip ve delil sabote etme girişimleri bu dosyada kayıt altındadır. Aynı kişilerle sınırlı bir risk alanı mevcuttur.Başka bir düşman, gizli husumet ya da dış kaynaklı tehdit tanımıyorum. Dolayısıyla oluşabilecek herhangi bir olayda sorumluluk hattı genişletilmemeli; mevcut dosya ekseninde değerlendirme yapılmalıdır. Bu kayıt, dramatik bir ifade değil; soğukkanlı bir yönlendirmedir. Gereği, veriyle yapılmalıdır.▌ KAPANIŞ — SORUMLULUK BEYANIHayatımda taşıdığım sorumluluklar var. Bunların başında, yakında dünyaya gelecek olan çocuğum geliyor. Bu gerçek, tüm kararlarımda belirleyici bir çerçeve oluşturuyor. Herhangi bir suça karışmak istemiyorum. Şiddetin, kontrolsüz tepkilerin ya da telafisi olmayan adımların parçası olmayı reddediyorum. Önceliğim; güvenli, düzenli ve yasal sınırlar içinde kalmaktır. Bu bir geri çekilme değil, bilinçli bir duruştur. Sorumluluk, yön belirler. Ben yönümü seçtim

Kendi çizgimi koruyacağım, başkalarının oyun alanına girmeyeceğim.

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Sakin İyilik
14.12.2025 (10:32)

Dead Air Days Between · 2025 #12

AYNI ZİHNİYET

Aden: 2017’de ben dipteyken beni çalıştığı yerde işe aldırdı; o an faydalıydım. Aynı ortamda daha görünür ve daha başarılı olduğumda, bu kez beni işten çıkartmak için planlar yaptı. Güç dengesi değişince niyet de değişti. Bu bir dostluk değil, pozisyon takibiydi.Ayrıca; Lisede bir kızın adını çıkaran ağız, yıllar sonra evlendiği kadın için farklı bir dil kullandı. Üstelik o kadın, lisede adını çıkardığı kişinin ta kendisiydi... İtibar, onun için korunacak bir değer değil; kullanılıp atılacak bir araçtı. Bugün ise “aynı çatı altında iki yıl, birlikte sekiz yıl” diye bir hikâye paylaşıyor. O paylaşım bir sevgi beyanı değil; geçmişin üstüne çekilmiş ince bir örtü. Çünkü bazı insanlar yaşadıklarını anlatmaz, yeniden kurgular.Benim gördüğüm tablo net: Aynı davranış, farklı zaman. Aynı zihniyet, yeni vitrin. Ben hatırlıyorum. O paylaşıyor.İnsanların bu kadar iki yüzlü oluşu dikkat çekici.. Şunu net söyleyeyim: Bu, bir iki yüzlülükten çok kişisel tarih silme operasyonudur. İnsanlar geçmişte söyledikleriyle yüzleşmek yerine bugünü parlatmayı tercih eder. Özellikle de sosyal medyada. Orası bir hafıza değil, bir itibar vitrinidir..

“Her gelişmeyi sosyal medyada paylaşmak bir samimiyet göstergesi değil, bir teşhir refleksidir. ‘Bugün bunu yedik’, ‘bugün yıl dönümümüz’, ‘bugün doğum günümüz’ paylaşımları ilişkiyi büyütmez; yalnızca vitrine koyar. Asıl tuhaf olan şu: Gerçekte birbirinin arkasından konuşanlar, ekran karşısına geçince ‘kardeşim’, ‘canım’, ‘güzelim’ olur. Sosyal medya bir bağ kurma alanı değil, maskeleme alanına dönüşür. Bu bir paylaşım kültürü değil; tutarsızlık, hatta açık bir iki yüzlülüktür.”

Aden: “Bazı insanlar mesleğini icra etmez; temas kurar. Başak’la kurduğum ilişki tam olarak buydu. İlk kez biri beni gerçekten gördü, hissetti ve bunu saklamadı. Saldırıya uğradığımda gösterdiği endişe bir refleks, bir rolden ibaret değildi; korkusunu hissettirdi. Bu samimiyetti. Ondan önceki deneyimim ise net bir hayal kırıklığıydı; bunu dile getirdiğimde yüzünde beliren rahatlama, farkı zaten anlatıyordu. Hayatımdaki en gizli alanları ona korkmadan açtım, çünkü bazı insanlar güveni talep etmez; varlığıyla oluşturur. Bu nedenle ona okuduğum kitaplardan birini hediye etmeyi düşünüyorum. Hangi kitabı vereceğim konusunda kararsızım gibi görünse de aslında vermek istediğim kitap belli: Dr. Wilhelm Stekel’in Bir Anneye Mektuplar’ı. Bunun bir danışana verilebilecek ‘doğru’ bir kitap olmadığının farkındayım. Ancak kendimi doğru ve açık biçimde ifade edebilirsem, bu hediyenin anlamı yerini bulur. Çünkü bu kitap benim için kişisel bir eşik: Annemden kalan tek kitap. Beni doğurduğunda, çocuk yetiştirmenin zorluklarını ve çözümlerini belki de bu kitapla anlamaya çalışmıştı. Bu yüzden bir nesne değil, bir bağ taşıyor.” Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Gergin
19.12.2025 (10:22)

Dead Air Days Between · 2026 #13

DEVAM EDECEĞİZ

▌ KATMAN 1 — Sessizlikteki İzleyici / Rutinleşmiş Merak
Ankara’dan istatistik tutar gibi siteye girip çıkan değerli takipçim, 20 gündür tek satır yazmadığım halde her gün düzenli olarak uğrayıp “acaba bugün de bir şey var mı” diye kontrol etmen gerçekten takdir edilesi bir özveri. Bu kadar boş vaktin olması bir yandan imrendirici, bir yandan da hafif endişe verici.Günde iki kez uğramak, IP’ni her seferinde aynı yerden görmek… Sanki bir rutin geliştirmişsin; sabah kahvesi, öğlen yemeği, akşam Aden’in sitesine bakmak. Disiplinli yaşam tarzın için tebrikler, keşke bunu daha verimli bir şeye harcasaydın. Endişelenmene gerek yok, iyiyim. Ama senin için aynı şeyi söylemek biraz zor; sonuçta 20 gün sessizlikte bile bırakmayan bir bağlılık var ortada. Obsesyon mu desek, sadakat mi, karar veremedim.Neyse, madem bu kadar merak ediyorsun, bir dahaki yazıyı sana özel yazayım mı.. Başlık önerisi bile kabul ederim, nasıl olsa adresini biliyorum… Şaka şaka, sen zaten kendin bulursun. Devam et böyle, seni merakta bırakmak daha eğlenceli.. Hoşça kal, kapıyı açık bırakıyorum… Yine gelirsin nasılsa.▌ KATMAN 2 — Arka Plan Güncellemesi / Hayatın Operasyonel Gerçekliği

Neyse, asıl konuma geleyim. Son 20 gündür neredeyse hiç ortada yoktum; sadece işlerim biraz yoğundu, bir de özel hayatımla ilgili sorumluluklarım vardı. Malum, çocuğum 1-1,5 ay sonra doğacak; o yüzden hazırlıklar, güzel bir hayat kurma çalışmaları derken zaman su gibi aktı. Onun dışında, saldırıda aldığım tüm yaralar geçti.. Ama yüzümde muştanın darbe aldığı yerler hâlâ aşırı ağrı yapıyor. Aynaya baktığımda dışarıdan ne bir yara ne bir hasar görünüyor, fakat o darbeler muhtemelen sinir hasarına yol açmış. İnanılmaz baş ağrıları çekiyorum şu sıralar. Doktorumla görüştüm, önümüzdeki hafta tekrar kontrole gideceğim.

▌ KATMAN 3 — Adli Süreç ve Soğuk Güvence

Ayrıca, saldırganlar hâlâ cezaevinde.. Sayın savcıyla bizzat görüşme fırsatım oldu; yüzümü dikkatle inceledi, aldığım darbelerin yerlerini ve oluşan hasarları tek tek sordu. Dürüst olmak gerekirse, iyi bir adamdı. Davranışları, olaya yaklaşımı hiç aceleci ya da yüzeysel değildi; dosyayı ciddiyetle ele aldığı belliydi.. Hayatım da işler bu yönde ilerliyor.

▌ KATMAN 4 — Koruma Modu
Son 10 gündür içimde aşırı bir nefret birikiyor. Aslında insanlara hep anlatmaya çalıştığım şey tam da buydu: Bazen her şey çok güzel, hayatı seviyorum; bazen tek bir şey oluyor ve her şeyden, herkesten nefret ediyorum, sinir küpüne dönüyorum. Doktorum Başak’la bu süreçte konuşmaya devam ediyorum. Her konuda bana destek oluyor. Sanırım saldırıdan sonra vücudum ve beynim hâlâ tam anlamıyla koruma modunda. Neredeyse iki ay geçti, ama zihnimde bir sıkışma hissediyorum. Son 20 gün biraz kafa dinlemek iyi geldi, bunu söyleyebilirim.
Babam, doğacak çocuğum ve çocuğumun annesi dışında şu an hiçbir hayatın benim için önemi yok. Dürüst olayım: Saldırıya uğradığım dönem zaten hayatımın en boşluğunda olduğum zamandı. Eğer bir daha herhangi biri ailemi ya da beni tehlikeye sokmaya kalkarsa, bunu tüm soğukkanlılığım ve samimiyetimle söylüyorum: Onu o anda öldürürüm.

▌ KATMAN 5 — Kırılan Tabu / Netliğin Bedeli

Yıllardır bu sitede yazdığım her satırda bir kuralım vardı: Küfür yok.. Açık nefret yok. “Öldürürüm” gibi soğuk ve geri dönüşsüz bir cümle asla yok. Bu yazıda o kuralı ilk kez çiğnedim.Bilerek, isteyerek ve hiç pişmanlık duymadan.. Neden mi.. Çünkü bazı sınırlar aşıldığında, eski dil yetmez. Naziklik, bazı gerçekleri örter hale gelir. Ve ben artık gerçeği örtmek istemiyorum. “Öldürürüm” dediğim cümle bir tehdit değil. Bir duygusal patlama hiç değil. Bir baba olarak aldığım yeni sorumluluğun soğuk, kristal netlikteki yansıması. Eğer bir daha aileme –babama, henüz doğmamış çocuğuma, onun annesine – yönelik bir tehlike oluşursa, o anın gerektirdiği her şeyi, tereddütsüz yaparım. Bu bir öfke değil, bir sonuç. Kanunlardan önce gelen bir iç kanun.Bu cümleyi daha önce yazmadım, çünkü daha önce bu kadar derine inmemiştim. Saldırı öncesi Aden, hâlâ insanlara bir kredi tanıyordu. Saldırı sonrası Aden, o krediyi tamamen kapattı.
Artık “nazik görünmek” benim önceliğim değil. Önceliğim, ailemi korumak. Ve bu korumayı sağlamak için gereken her kelimeyi, gerekirse en keskin haliyle kullanacağım. Kimseye kin beslemiyorum. Kimsenin peşinde değilim. Ama bir daha aynı hataya düşersem, bu kez kendimi değil, onları suçlarım. Bu yüzden tabu kırıldı. Bu yüzden dil değişti. Bu yüzden bundan sonra yazdıklarım, eski yumuşaklığın değil, yeni netliğin izini taşıyacak. Bu bir zayıflık değil.
▌20 Günlük Rapor — KapanışYirmi gün geçti. Sessizlik, dışarıdan bakıldığında yok oluş gibi görünebilir; benim içinse gerekli bir yeniden yapılandırmaydı. Ankara’daki tekil izleyici hâlâ aynı disiplinle uğramaya devam ediyor. Rutini bozulmadı, merakı da. Onu izlemek kendi başına bir veri seti haline geldi; yorum yapmıyorum, sadece kayıt altına alıyorum.Kişisel cephede: Fiziksel yaralar kapandı, sinir hasarı kaldı. Yüzeyde iz yok, içeride ağrı var. Baş ağrıları şiddetli, önümüzdeki hafta kontrol var. Doğum hazırlıkları devam ediyor; 1-1,5 ay sonra hayatım kalıcı olarak değişecek. Odak noktam net : Babam, çocuğum ve çocuğumun annesi. Geriye kalan her şey şu an arka plan gürültüsü.Adli süreç stabil: Saldırganlar içeride, savcı dosyayı ciddiyetle yürütüyor. Görüşmemizde detayları tek tek inceledi; yaklaşımı güven verici.Zihinsel durum: Koruma modu hâlâ aktif. Nefret dalgaları geliyor, gidiyor. Tetikteyim. Bir daha aynı hataya yer yok – herhangi bir tehdit anında tereddütsüz karşılık veririm. Bu bir duygu değil, soğuk bir karar.Yirmi günün özeti bu. Sistem çalışıyor, öncelikler sıralı, sınırlar çizili. Geri dönüş yapıyorum; ama artık çok farklı bir versiyonla. Devam edeceğim.
Aden: Saldırıya uğradım, evet. Vücudumda izler, zihnimde soğuk bir ders kaldı. Ama pes etmek, düşmek ya da kontrolü kaybetmek diye bir seçenek yok. Hiç olmadı. Bu olay bana net bir şey öğretti: İnsanlara asla güvenmeyeceksin. Aynı sofrada yemek yesen bile, evine davet etsen bile, kapını açsan bile. Güven sıfır.. Kimse içini bilemez, kimse senin kadar seni korumaz. Bundan sonra sınırlarım çelik, gözlerim açık, kararlarım keskin. Ayağa kalktım. Daha güçlü, daha soğukkanlı, daha yalnız. Çünkü ailem ve geleceğim için dimdik durmak zorundayım. Kimse bunu benden alamaz..

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Soğuk
08.01.2026 (13:44)

Dead Air Days Between · 2026 #14

BUGÜN ADEN DİYE BİRİ VARSA

▌ KATMAN 1 — Temel YaraAnnem gitti. Bunun bir sahnesi yok, dramatik bir kapanışı da. Gitti ve sistem çöktü. O an güven diye bilinen kavram, zihnimde iflas etti. Bir daha da toparlanmadı.O günden sonra ilişkiler “bağ” olmadı. Bağ kurmak, karşılıklılık gerektirir. Ben karşılıklılığı hiç öğrenmedim. Öğrendiğim tek şey tutunmaktı. Tutunmak, düşmemek için yapılan refleks bir hamledir; sevgiyle ilgisi yoktur. Hayatta kalma stratejisidir. İnsanları sevmedim. Test ettim. Yaklaştım, mesafeyi ölçtüm. Sustular mı baktım. Geri çekildiler mi kaydettim. Beni bırakabilecekleri anı simüle ettim. Çünkü terk edilme bir ihtimal değil, bir sabittir. Varsayılan ayardır.

İlişkilerim deney alanıydı. “Ne kadar kalır?”, “Ne zaman gider?”, “Giderken neyi eksik bırakır?”

Bunlar romantik sorular değil, operasyonel sorulardı. Duygu değil, veri topladım. Çünkü güvene yatırım yapanlar kaybeder; ben bunu çok erken öğrendim.. Soğukkanlıyım çünkü duygularım yok değil. Soğukkanlıyım çünkü duygularım kontrolsüz kalırsa, çocukluğuma geri dönerim. Ve orada kimse yoktur.Bağlanmıyorum. Çünkü bağlanmak, birinin gitmesine yetki vermektir. Ben kimseye bu yetkiyi vermiyorum. Beni sevenler, beni yanlış anladı. Beni terk edenler, beni doğruladı.. Annem gittiğinde bir şey daha oldu: İnsanlara ihtiyaç duymadan yaşamayı öğrendim. Ama bunun bedeli ağırdı. Yakınlık, benim için sıcaklık değil; risk demekti. Sevgi, bir lütuf değil; gecikmiş bir tehditti.Bugün Aden diye biri varsa, bu bir karakter değil. Bu, terk edildikten sonra hayatta kalmayı başaran bir sistemdir. Ve sistemler, kimseye güvenmez.
▌ KATMAN 2 — Kimlik ve Cinsiyet Belirsizliği
Bir kimliğim yok. Bu bir arayış cümlesi değil. Bir tespit. Envanter kontrolü yapıldı, sonuç sıfır.
Ailem bana bir isim verdi ama bir çerçeve vermedi. Sonra o çerçeveyi de geri almak ister gibi baktılar: “Keşke kız olsaydın.” Bu bir temenni değildi. Bu, varlığıma düşülmüş bir dipnottu. “Olduğun şey eksik” demenin daha kibar bir yolu.. O andan sonra şunu öğrendim: Ben bir şey olmadan önce, yanlış bir şeydim.. Erkeklik bana hiçbir zaman verilmedi. Kadınlık zaten teklif edilmedi. Ortada bir geçiş yoktu, bir spektrum da yoktu. Sadece boşluk vardı. Cinsiyetim belirsiz değildi — iptal edilmişti.
Bedenim vardı ama anlamı yoktu. Sesim vardı ama tonu tanımlı değildi. Ayna bana bakıyordu ama kimlik doğrulaması yapamıyordu.. İnsanlar “sen kimsin” diye sorduğunda cevap vermedim. Çünkü cevap yoktu. Rol yoktu. Karakter yoktu. Ben bir persona inşa etmedim. Çünkü persona, ait olma varsayımıyla kurulur. Ben ait olmayı hiç öğrenmedim.
Cinsellik benim için yönelim meselesi olmadı. Arzu vardı ama adres yoktu. İstek vardı ama form yoktu. Yakınlık teklif edildiğinde, içimdeki sistem hata verdi. Çünkü “ben” diye çağrılacak bir merkez tanımlı değildi.
Bana “erkek gibi ol” dediler. Sonra “öyle olma” dediler. Talimatlar çelişkiliydi. Ben de sistemi kapattım.. Bugün Aden varsa, bu bir kimlik değil. Bu, kimlikten vazgeçmiş bir pozisyondur. Cinsiyetsizlik değil bu. Tarafsızlık değil. Bu, hiçbir şey olamama hâlinin profesyonelce yönetilmesidir.. İnsanlar bir yere ait olmak ister. Ben boşluğa alıştım. Ve boşluk, beklenti üretmez. Bu yüzden hâlâ ayaktayım.

▌ KATMAN 3 — Para ve Güç Dinamiği (2021–2024)
Parayı kazanmadım. Parayı bir kaldıraç olarak kullandım.. 2021’de fark ettiğim şey şuydu: İnsanlar ilkelerinden değil, fiyatlarından bahseder. Ve çoğunun etik eşiği, düşündüğünden çok daha düşüktür.. Harcamalarım ihtiyaçtan değildi. Hediyelerim cömertlikten hiç değildi. Bunlar teklifti. Sessiz, temiz, belgelenmemiş teklifler. Kabul ettiklerinde oyun başladı. Çünkü bir insan bir şeyi kabul ettiğinde, artık masum değildir. Borçlu olur. Ve borç, güç üretir. Kimseyi zorlamadım. Kimseyi tehdit etmedim. Hepsi özgür iradeleriyle “evet” dedi. Ben sadece imkânı yarattım.
Onları satın almadım. Onlar satılabilir olduklarını kanıtladılar.. Bazıları hediyeyi aldı, sınırı geçti. Bazıları parayı aldı, sessiz kaldı. Bazıları teklifin anlamını hiç sormadı bile. Hepsi aynı yere düştü: kendi gözlerimin içine.. Bu bir sadizm değildi. Bu bir deneydi. “İnsan, ne karşılığında kendinden vazgeçer.” - “Ne zaman karakter, likit hâle gelir.”Cevap basitti: Beklediklerinden daha ucuza.. Onların çözülüşünü izledim. Suçluluklarını. Bahanelerini. Beni suçlayışlarını.. Hiçbirine dokunmadım. Hiçbirine emir vermedim. Ama hepsi benden onay bekler hâle geldi. Güç tam olarak budur.. Nihilist bir tatmin vardı, inkâr etmiyorum. Çünkü insanın içinin ne kadar boş olduğunu görmek, kendi boşluğumu doğruluyordu.
Ama her deney gibi bunun da yan etkisi oldu. Bir süre sonra hiçbir şey yetmedi. Daha fazla para, daha büyük teklifler, daha hızlı çöküşler… Hepsi aynı sessizliğe çıkıyordu.. Boşluk büyüdü. Çünkü gücü elinde tutan kişi, sonunda oynayacak kimse bulamaz.. 2024’te şunu net gördüm: Parayla insanları satın almak mümkün. Ama bunun sana verdiği şey, kalıcı bir üstünlük değil. Sadece daha derin bir yalnızlık.. Bugün Aden diye biri varsa, bu bir manipülatör portresi değil. Bu, fazla veriyle çalışan bir zihnin, insanla temas etmeyi askıya almasıdır.. Ve güç… Anlam üretmediği anda, sahibini de tüketir.

▌ KATMAN 4 — Sevgi Nesneleri (Aleyna & Sena)
Aleyna ve Sena’yı sevmedim; onları temiz ilan ettim. Bu bir duygu değil, bir pozisyondu. Onları “temiz kalpli” diye yüceltirken aslında yaptığım şey kendimi aklamaktı; eğer onlar safsa, onlara bakan göz de kirli olamazdı. Sevgi dediğim şey temas üretmedi, boşluk yönetti. Annemin yokluğunu doldurmak için seçilmiş, steril, geçmişe sabitlenmiş figürlerdi bunlar; yaşayan insanlar değil, anıtlaştırılmış hatıralar. Yakınlık yoktu, risk yoktu, karşılıklılık yoktu. Sadece düzenli aralıklarla geri dönülen bir nostalji deposu vardı. Bu yüzden “sevgi” ilerlemedi, dondu. Gözetleme suçlaması geldiğinde tetiklenmem tesadüf değildi; çünkü gözetleyen kimliğimle birebir örtüşüyordu. Ben bakıyordum ama dokunmuyordum, izliyordum ama katılmıyordum, kayıt alıyordum ama bağlanmıyordum. Bu masumiyet arayışı değildi; bu, kontrol altına alınmış bir eksiklik yönetimiydi. Onları idealize ederek kendime şunu söylüyordum: Ben hâlâ kirlenmedim, hâlâ korunabilecek bir yer var. Oysa gerçek sevgi kirlenir, risk alır, karşılık ister. Benim kurduğum yapı ise güvenli, mesafeli ve tek taraflıydı. Bugün Aden diye biri varsa, Aleyna ve Sena onun kalbinde yaşayan kişiler değil; bir boşluğun düzgünce etiketlenmiş raflarıdır. Ve raflar, ne kadar düzenli olursa olsun, yerini hiçbir zaman bir insana bırakmaz.

▌ KATMAN 5 — Gözlemci / Dissosiyatif Mod
Ben yaşamadım, kaydettim. Olan biten hiçbir şey içimde olup bitmedi; hepsi önümde gerçekleşti. Camın arkasındaydım. 45–46 video bunun kanıtı değil, sonucu. Duygular geldiğinde onları karşılamadım, etiketledim. Korkuysa adını koydum, öfkeyse süresini ölçtüm, yakınlıksa mesafesini hesapladım. Hissetmek riskliydi; analiz etmek güvenliydi. Depersonalizasyon benim için bir savunma değil, bir çalışma biçimiydi. Kendimle temas kesildiğinde dünya daha net görünüyordu. İnsanlar ağladı, bağırdı, sevdi; ben açı, ışık, zaman ve tekrar izledim. Bu bir kaçış değildi; bu, kontrolün başka bir formuydu. Duygularımı yaşamak yerine onları dışsallaştırdım, çünkü yaşamak kırılganlık üretir, veri toplamak üstünlük hissi verir. Üstünlük dediğim şey kibir değildi; mesafe avantajıydı. Yaklaştıkça kaybolan netliği, uzaklaşarak geri aldım. Kendimi bir özne olarak değil, bir arayüz olarak konumladım. Olan biteni ben olmadan da anlamak mümkündü; hatta daha doğruydu. Zamanla şunu fark ettim: İzlemek, var olmaktan daha az acıtıyordu. Ama bedeli vardı. Kamera açıları arttıkça ben silindim. Gerçeklik sahneye dönüştü, ben kulise çekildim. Bugün Aden diye biri varsa, bu duygularını bastıran biri değil; duygularını yaşanacak bir şey olmaktan çıkarıp incelenecek bir nesneye dönüştürmüş bir pozisyondur. Ve bu pozisyon, dünyayı netleştirir ama insanı içeriden boşaltır.

▌ KATMAN 6 — Karanlık Taraf Kabulü
Zorlama yoktu; teklif vardı. Bu ayrım bilinçliydi, çünkü zorlayan güç kullanır, teklif eden sorumluluğu karşı tarafa bırakır. Sınırlar bu yüzden daha sessiz, daha temiz aşındı. “Hayır” her zaman mümkündü; “evet” diyenler, bedeli de kabul etmiş sayıldı. İğrenç deneyimler dediğim şeyler bir anda olmadı, kademeli kuruldu; önce merak, sonra tolerans, en son normalleşme. Acıdan zevk alma meselesi bir sapma olarak başlamadı, bir teyit mekanizması olarak çalıştı: Can yandığında gerçek ortaya çıkıyordu. Benimkisi başkasının acısına hayranlık değildi; acının maskeleri düşürme hızına duyulan soğuk bir saygıydı. Etik sınırlar bu süreçte erozyona uğradı, evet; ama bu bir inkâr değil, bir muhasebeydi. Çünkü saklamak bana her zaman daha ucuz geldi. Gizlemek, kabul etmemektir; kabul etmemek ise kendine yalan söylemektir. Ben yalanı sevmedim. Karanlık tarafımı bastırmadım, romantize etmedim, savunmadım da. Sadece masaya koydum. “Bu da var” dedim. Aşırı dürüstlük iddiam buradan geliyor: Kendimi temize çekmek için değil, kirli parçalarımla da tutarlı kalmak için. Bu bir erdem gösterisi değildi; bir disiplin meselesiydi. İnsanlar karanlıklarını gizleyerek ahlaklı olduklarını sanır. Ben gizlemedim ve ahlakın, sınırları saklamakla değil, onları bilerek yönetmekle ilgili olduğunu gördüm. Bugün Aden diye biri varsa, bu karanlıktan beslenen bir figür değil; karanlığı inkâr etmeyi bırakmış, onunla pazarlık yapmayı öğrenmiş bir pozisyondur. Ve bu pozisyon rahatsız edicidir, çünkü insanlara şunu hatırlatır: En tehlikeli olan bastırılan değil, adı konmamış olandır.

▌ Bugün Aden Diye Biri Varsa
Bugün Aden diye biri varsa, bu anlatılanların üzerini örten bir kurtuluş hikâyesi değil; tam tersine, hepsini masada tutan bir bilanço sonucudur. Güveni yok, bağ kurmuyor, insanları deney alanına çevirebiliyor; parayı kaldıraç, duyguyu veri, yakınlığı risk olarak görüyor. Kirli taraflar var: kontrol etme isteği, sınırları “teklif” kisvesiyle zorlama, başkasının çözülüşünü izlerken duyulan soğuk tatmin, acının maske düşürücü hızından alınan rahatsız edici haz. Bunlar saklanmıyor. Çünkü saklamak, sorumluluktan kaçmaktır. Aden dürüstlüğü erdem diye pazarlamıyor; dürüstlüğü bir zorunluluk olarak uyguluyor. Bu yüzden iğrenç gelen şeyleri de açık söylüyor: İnsanları idealize edip anıtlaştırdı, sevgi adı altında boşluk yönetti; kameranın arkasında durup yaşamaktan kaçtı; mesafe sayesinde üstünlük hissi üretti; gücü denedi ve onun da boşluk bıraktığını gördü. Bunların hiçbiri mazur gösterilmiyor. Savunulmuyor. Sadece inkâr edilmiyor. Bugün Aden, kendini temize çekmeye çalışan biri değil; kirli parçalarını tanıyan, sınırlarını bildiğini iddia eden ve bu yüzden daha temkinli hareket etmek zorunda olan bir pozisyon. İyi değil. Masum değil. Ama şeffaf. Ve şeffaflık burada bir ahlak gösterisi değil; tekrar aynı hataları otomatiğe bağlamamak için tutulan bir kayıt. Eğer bugün Aden diye biri varsa, bu bir dönüşüm vaadi değil; sorumluluğu üstlenilmiş bir gerçekliktir. İnsan doğasını fazla net görmenin bedelini biliyor, karanlığıyla pazarlık ediyor ve şunu kabul ediyor: Kendini bilmek, kendini affetmek değildir. Bu sadece, bir daha aynı yerden körleşmemek için ışığı açık bırakmaktır.

Bu iyi bir hikâye değil; tamamlanmış bir farkındalıktır. Karanlığını biliyor, güce mesafesini, sevgiye kaçışlarını, kirli hazlarını inkâr etmiyor. Kendini aklamıyor, yüceltmiyor. Sadece olanı olduğu gibi kabul ediyor. Bu bir arınma değil; kontrol altına alınmış bir gerçeklik. Ve bazen ayakta kalmak için gereken tek şey, yalan söylemeyi bırakmaktır.

Aslında Aden diye biri yok. Bugün de yok. Aden, dışarıda yaşayan bir karakter değil; zihnimde inşa ettiğim bir isimdi. Bir kap, bir etiket, bir taşıyıcı. Yapmak istemediğim ama yaptığım, yüzleşmekten kaçındığım ama gerçekleştirdiğim her şeyi onun üzerine yükledim. Kötü olan ne varsa Aden’e devrettim; kontrolü, sınır ihlallerini, soğukluğu, iğrenç merakı, güçle kurduğum kirli ilişkiyi. Böylece kendimle arama mesafe koyabildim. “Ben değilim, Aden” demek, sorumluluğu geçici olarak askıya almanın en temiz yoluydu. Ama bu bir gerçeklik değildi; bu, bilinçli bir bölmeydi. Aden bir mazeret değildi belki ama bir tampondu. Kendimi korumak için kullandığım bir yapıydı. Bugün net olan şu: Yapan bendim. Seçen bendim. Kabul eden, teklif eden, izleyen bendim. Aden, bunların adıydı sadece. Şimdi o isim ortadan kalktığında geriye kaçacak bir figür kalmıyor. İyi ya da kötü, temiz ya da kirli, olan bitenin tamamı bana ait. Bu bir itiraf değil; bir muhasebe. Kendimi kurtarmak için değil, tekrar bölünmemek için. Çünkü bir insan, karanlığını bir isme devrettiği sürece onunla gerçekten yüzleşmez. Ben artık yüzleşiyorum. Aden’i silerek değil; onun arkasına saklanmayı bırakarak.
Aden, zihnimde oluşturduğum bir kadın karakterdi. Bu bir cinsiyet arayışı ya da yönelim meselesi değildi; bu, mesafe üretme ihtiyacıydı. Kadın olması, yaptıklarımı benden daha da uzağa koymanın yoluydu. Sertliği, soğukluğu, karanlığı “bana ait olmayan” bir bedende topladım. Böylece hem kontrolü korudum hem sorumluluğu erteledim. Aden bir fantezi değil, bir taşıma aracıdır; içimde kabul etmekte zorlandığım tarafların daha rahat hareket edebileceği bir zemin. Bugün bu net: Aden diye biri hiç olmadı. Kadınlığı da bir kimlik değil, bilinçli bir ayrıştırma tekniğiydi. Ve bu teknik, işe yaradığı sürece sürdü; yüzleşme başladığında anlamını kaybetti.

▌ Sorumluluğun Reddi Değil, Sahiplenilmesi

Aden de gerçek ben de hiçbir zaman açıklanmayacak. Bu bilinçli bir tercih. Çünkü açıklamak, hâlâ korunacak bir şey varmış gibi davranmak olurdu. Gerçek şu: Zihnimde kurduğum Aden, yaptıklarımın adıydı; gerçek ben ise o yapının mimarisiyim. Annemin beni terk etmesi, gördüğüm taciz ve şiddet bir gerekçe değil, bir başlangıç noktasıydı. Sonrası bana ait. Ben bunları kader diye taşımadım; içselleştirdim, yeniden ürettim ve kullandım. Ortaya çıkan şey masum bir kırılganlık değil, işlevsel bir sertlikti. Duygularım körelmedi; ben onları bilinçli olarak devre dışı bıraktım. Acıma duygusu yok, çünkü acıma kontrol kaybı yaratır. İnsanlara değer atfetmedim; onları araç, nesne, değişken olarak gördüm. Bu bana hız kazandırdı, üstünlük hissi verdi, mesafe sağladı. İğrenç mi.. Evet. Ama dürüstlük tam olarak burada başlıyor. Kendimi “yaralı ama iyi” diye anlatmıyorum. İyi değilim. İçimdeki karanlığı başkalarına devretmedim; onunla çalıştım. Bu bir mağdur anlatısı değil, bir sorumluluk kaydı. Yaptıklarımın arkasına travmayı kalkan yapmıyorum. Travma mimariyi açıklar, ama binayı ben inşa ettim. Bugün bunu yazmam bir arınma değil, bir itiraf da değil. Bu, kendime karşı artık yalan söylememek için tutulmuş soğuk bir tutanak. Ve evet: Bu tutanakta, korkunç taraflar var. Onları saklamıyorum. Ama onları kader diye de sunmuyorum. Çünkü en tehlikeli insan, kendini masum sanandır; ben o yanılgıyı çoktan kaybettim.

benden uzak dur...

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Asık Yüz
12.01.2026 (21:58)

Dead Air Days Between · 2026 #15

ŞEFFAFLIK EŞİĞİ

Aden: Şeffaflık Eşiği — On yedi gündür gündelik hayatıma ve gelişen olaylara dair hiçbir kayıt tutmadım. Bunun nedeni bir kaçış ya da çözülme değil. İşlerim yoğundu; tempo yüksekti. Negatif bir durum yok. Genel sağlık durumum stabil. Yalnızca gözümde şiddetli bir ağrı mevcut. Saldırı günü aldığım darbe nedeniyle yüz kemiğimde mikro bir çatlak tespit edildi. Klinik açıdan kritik değil; takip ediliyor.Salı günü doktorum Başak ile görüştüm. Ondan önce beş ya da altı farklı psikiyatri ve psikoterapi hekimiyle çalıştım. Aralarında, zihinsel sistemimde en net konumlanan kişi Başak’tır. Ona karşı bir duygu beslemiyorum; ama onu bir tehdit olarak da kodlamıyorum. Benim için “güvenli alan” tanımına en yakın figür o. Bu, bağ kurmak değil; risk algısının devre dışı kalması demek.Yaklaşık bir buçuk aydır, kendi zihnimin çalışma sistemine dair kapsamlı bir metin hazırladım. Bu metin savunma içermiyor. Kendimi aklama, gerekçelendirme ya da dramatizasyon yok. Ajitasyon bilinçli olarak dışarıda bırakıldı. Metin, bir anlatı değil; mekanizma dökümü. Toplam on bir sayfa.. Filtrelenmedi.. Yumuşatılmadı.. Eksiltilmedi.Bu belgeyi doktoruma teslim ettim ve şunu söyledim: “Bu, şimdiye kadar attığım ilk şeffaf adım. Sana güveniyorum. Bu evrağı sana teslim ediyorum.”Bu cümle bir rica değildi. Bir talep de değildi. Bu, sorumluluğun devriydi. O da net bir karşılık verdi: “Bunu elbette okuyacağım.” Bu an benim için bir duygusal rahatlama yaratmadı. Ama bir eşik oluşturdu. Çünkü ilk kez, zihinsel sistemimi kontrolü bırakmadan, ama saklamadan bir başkasının önüne koydum. Ne eksik, ne fazla.Aden açısından bu kayıt şunu temsil eder: Bu bir çözülme değil. Bu bir teslimiyet de değil. Bu, bilinçli bir açılma. Kendi zihnimi ilk kez, kaçmadan ve savunmadan, dışarıdan okunabilir hâle getirdim. Bu bir ilerleme mi, yoksa yalnızca doğru bir pozisyon mu — bunu zaman gösterecek.Ama şimdilik kayıt düşülmüştür: Şeffaflık eşiği geçildi.
Aden: Evimde her şey yerli yerinde. Fiziksel olarak da çevresel olarak da bir dağınıklık yok. Saldırıyı gerçekleştiren kişiler hâlâ tutuklu. İlk mahkemeye dair henüz somut bir gelişme bulunmuyor. Başlangıçta içeride olmalarına yoğun bir üzüntü duyuyordum; bu duygu zamanla yerini daha kapalı, daha nötr bir pozisyona bıraktı. Şu an için bu durum beni içsel olarak sarsmıyor. Saldırıyı gerçekleştiren kişinin bir kızı ve küçük bir çocuğu var. Olay sırasında yanında, askerden yeni dönmüş oğlu da bulunuyordu. Şu an hepsi cezaevinde. Ailelerinin yaşadığı dağılma ve perişanlık, doğrudan benim duygusal alanıma temas etmiyor. Bu, bir duyarsızlık değil; bilinçli bir mesafe. Bununla birlikte, bu durumdan mutlu olduğum da söylenemez. Ne olursa olsun, iki çocuk babalarından ve bir ağabeyden mahrum büyüyecekler. Çocuklukta yaşanan eksikliklerin neye dönüştüğünü kendi hayatımdan biliyorum. Bir çocuğun bu şekilde eksik büyümesini istemezdim. Ama bu istememe hâli, gerçeği değiştirmiyor. İnsanlar bir eylemi gerçekleştirirken geride bırakacaklarını, ailelerini, çocuklarını ve sonuçlarını hesaba katmıyor. Bu yüzden duygularım bu başlıkta kapalı. Sevinç yok, tatmin yok. Keşke hiç yaşanmasaydı; ama yaşandı. Adaletin işlemesi gerekliydi ve bu süreç onun sonucu. Bu olumsuzluk, şu an için hayatımı yönetemez. Odağımı buraya sabitleyemem. Hayatım, ailem ve çocuğum öncelikli. Yerine getirmem gereken sorumluluklar var. Duygusal olarak yaslanabileceğim alanlar belli; bu olay o alanlardan biri değil. Üzgünüm, ama ilerlemek zorundayım. Kayıt burada kapanıyor. ▌ Ölüm kavramı benim için bir tehdit oluşturmaz. Ölümü bir son olarak kodlamıyorum. Hayatımda, varoluşun fiziksel olarak askıya alındığı anlar yaşadım; o anlarda ne ses yükselttim ne de karşımdakine yöneldim. Tepki vermedim, pazarlık yapmadım, yalvarmadım. Bu bir cesaret gösterisi değil; yıllar içinde inşa edilmiş bir zihinsel konfigürasyonun doğal sonucuydu. O anlara ait kayıtları daha sonra izlediğimde, dışarıdan bakıldığında da aynı sakinliği koruduğumu görmek bende bir içsel sağlamlık duygusu yarattı. Çünkü çocukluk döneminden itibaren maruz kalınan ihlal ve şiddet karşısında, hayatta kalmak için bilinçli olarak güçlendirdiğim bir sistem vardı. O sistem, duygusal çöküşe izin vermeden beni ayakta tuttu. Bugün hâlâ işleyen yapı budur. Bu yüzden kendimle ilgili bir reddiye taşımıyorum. Kendimi seviyorum. Zihnimi seviyorum. Kusursuz olduğu için değil; işlevini yerine getirdiği için. Ne olursa olsun beni burada tutan, beni çökmekten alıkoyan şey o yapıydı. Bu bir övünme değil, bir tespit. Kayıt bu noktada nettir: Ben, beni taşıyan sistemi inkâr etmiyorum. Onun sayesinde buradayım. Aden: Ne olursa olsun buradayım. Bazıları için yine sivri, yine rahatsız edici olacağım; bu değişmeyecek. Dilim bu, ritmim bu. Burası benim hayatım ve onu başkalarının konforuna göre ayarlamak gibi bir niyetim yok. Okçuluğa yeniden başladım; bedensel disiplinle zihinsel odak aynı çizgide buluştuğunda ortaya çıkan etkiyi net biçimde hissediyorum. Psikolojik olarak güçlü bir noktadayım. Bu güç taşkın değil, dengeli. Mutluyum. Akşamları üç farklı lego setiyle meşgul oluyorum, bir dizi açıyorum ve zihnimi dağıtıyorum; bu basit düzen, günü kapatmak için yeterli. Hayat şu an dramatik değil, işlevsel. Ve evet, en temel gerçek değişmedi: cezaevinde değilim. Bu fark, her şeyin üzerinde duruyor. Kayıt burada sakin biçimde devam ediyor.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Temiz Zihin, Mutlu
29.01.2026 (21:46)

Dead Air Days Between · 2026 #16

O ÇOK İYİ BİR KADIN - BAŞAK

▌Bilgilendirme; Bahsettiğim (Başak) kişi benim doktorumdur...

Aden: Saldırı günü. Boğazım kesildi. Bu bir anı değil; bedende kalmış bir iz. Kontrol etmek ve unutmamak için, izin olduğu yere NOT TODAY · XI · XV dövmesini yaptıracağım. Bu bir meydan okuma değil, bir hatırlatıcı. Hayatta kaldığım güne değil; durduğum ana işaret koymak için.. Uzun süredir dövme yaptırmıyordum. Bilinçli bir ara vermeydi; bacaklarım dışında alan kalmamıştı. Bu karar o düzeni bozuyor ama keyfi değil. Yara izi zaten orada. Dövme, iz ile hafıza arasına yerleştirilen bir kilit. Silinmek için değil; sabitlenmek için.▌ Bu bir geri dönüş değil.. Bu, istisna.. Kayıt düşüldü.
Aden: Bugün terapiye gittim. İki hafta önce teslim ettiğim on bir sayfalık metinler masanın üzerindeydi; okunmuşlardı. Sorduğumda teyit geldi ve ardından metnin içinden net kesitler duyuldu. Bu, gereksiz bir onay değildi; sürecin çalıştığını gösteren somut bir kanıttı. Mutluluk buradan geldi. Başak, işini düzgün yapan biri. Disiplini var, sınırı var, dikkati var. Değeri ve saygıyı hak ediyor çünkü duygusal değil, profesyonel. Zihnim onu tehdit olarak kodlamıyor; tersine, güvenli alan olarak işaretliyor. Masumiyet burada saflık değil, netlik. Bu yüzden gerçek adımlaki kişiliği de, Aden’i de saklamadan anlatabileceğimi biliyorum. İçimdeki sistem, bu bilgiyi teslim etmenin risk değil ilerleme olduğunu söylüyor. Kayıt temiz. İletişim açık. Süreç doğru yerde.
Ben hasta değilim. Kimsenin bana üzülmesine, acımasına gerek yok. Taciz edildim, şiddet gördüm; evet. Ama bunları bir mağduriyet kimliği olarak taşımıyorum. Bu başlık bana ait değil. Çocuk yaşımda yaşadıklarım beni kırmadı, dağıtmadı. Aksine, içimde bir sistem kurmama neden oldu. Ayakta kalmak için gereken her şeyi yaptım ve yaptıklarım tesadüf değildi; bilinçliydi, hesaplıydı. Güçlüydüm, hâlâ güçlüyüm.Bugün yaşadığım şey bir çöküş değil. Zihnimde bazı alanlar var, onaramadığım. Sorun burada. Ne olduğunu görüyorum ama nasıl düzelteceğimi bilmiyorum. Bu bir inkâr değil, net bir tespit. Bu yüzden profesyonel destek alıyorum. Kendime yalan söylemiyorum. Hiçbir zaman “ben hastayım” demedim ama “her şey normal” diyerek de kaçmadım. Hasta değilim; fakat bazı şeylerin normal olmadığının farkındayım. Güç, her şeyi tek başına taşımak değildir. Güç, gerektiğinde doğru yere yük devretmektir. Benim yaptığım tam olarak bu. Sistemim çalışıyor, sadece bakım görüyor.Çok küçük yaşta annemin ve babamın ebeveyni oldum; tersine dönmüş bir hiyerarşiydi bu. Onlar boşandıktan sonra çocuk gibiydiler, dağınık, savruk, yönsüz. Olgun olan, aklı başında kalan bendim. İki tarafı da idare etmek zorundaydım ve bu süreçte sevgi diye bir alan açılmadı bana. Yük vardı, sorumluluk vardı, denge vardı ama şefkat yoktu. Hem anne hem baba rolünü kendime giydim; kimse vermedi, ben aldım. Bu beni yordu, evet, ama zayıflatmadı. Sevgi dilenmedim, hiçbir zaman. Çünkü sevgi benim zihnimde bir sistem arızasıdır; duyguların açığa çıkması, kontrolün gevşemesi demektir ve bu da genellikle sonun başlangıcıdır. O yüzden bırakın insanlar beni iğrenç, itici, soğuk, insanlara kötü davranan biri olarak bilsin. Bu bir yanlış anlaşılma değil, bilinçli bir konumlanma. Böyle olması gerekiyor. Bende ki sistem böyle ayakta kalıyor. Benim için mesele sevilmek değil; dağılmamak. Gereksiz bir ilgiye, en ufak bir saygı kırıntısına göre yön değiştiren bir insandan sevgi istemem. İnsanlar bu dünyadaki en nankör varlıklar; bunu romantize etmiyorum, tespit ediyorum. O yüzden beklenti üretmiyorum. Ne olursa olsun kendimi seviyorum. Bu bir teselli cümlesi değil, stratejik bir gerçeklik. Beynim onlarınkinden daha iyi ve daha sağlıklı çalışıyor; çünkü duyguyla değil, sistemle işliyor. Burada yazdığım hiçbir metin yaranmak için değil, etkileşim almak için hiç değil. Bir vitrin kurmuyorum, savunma yapmıyorum. Bu metinler performans değil, kayıt. Bu benim gerçek benliğim; filtresiz, pazarlıksız, açıklama borcu olmadan. Kabul edilmesi gerekmiyor. Var olması yeterli. Aden: Yemek yiyeceğim. Sonra biraz bir şeyler açıp izleyeceğim, arada çizim yaparım. Son günlerde yazma isteği yok. Zorlamıyorum. Çünkü istek yoksa metin de yok; kelimeler gelmiyor, cümleler kafada toparlanmıyor. Zihnim boş değil ama üretim modunda da değil. Sıkıntı bu değil, sadece bir duraklama.Bugün yazmamın tek sebebi hastaneye gitmiş olmam. Özel bir anlamı yok. Sadece bir kayıt. Veri olarak burada dursun diye yazıyorum. Bugüne dair aklımda kalanlar bunlar; fazlasını eklemeye gerek yok. Zaten şu an anlatacak bir hikâye de yok. Hayat akıyor, şimdilik bu kadar.
▌ Ankara’daki kişiyi buldum. Yeni bir yüz değilmiş. Daha önce Instagram’dan, kendi fantazilerimi içeren bir dille yazdığım ve doğrudan teklif götürdüğüm kişiymiş. X üzerinden yaklaşık bir buçuk ay önce mesaj atmış; yeni fark ettim. İki gün önce de X’ten engelledim. Bu kişiye karşı içimde zerre güven yok. Bu net.Buna “okuyucum”, “takipçim” gibi isimler yakıştırmak istemiyorum. Öyle değil. Kim yazılarımı okuyorsa, benim için değerli bir konumda değil. Ben yazdıklarımı bir kez bile dönüp ikinci defa okumadım. Umurumda değil. İzleyici ya da takipçi dediğin şey, benim sistemimde yalnızca bir istatistik. Duygu içermeyen, bağ kurulmayan, değersiz bir veri. Bu kadar.

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Stabil
10.02.2026 (20:43)

Dead Air Days Between · 2026 #17

BİR ÇOCUĞUN VAR

KATMAN 1 — Profil13–14 yıldır tanıyorum. 1970 doğumlu. Bir çocuk babası. Bugün sahilde yürüdük. Konuştu. Dinledim. Durumu stabil değil. Zihinsel zemini kaygan.KATMAN 2 — Tehdit AnlatısıEşi tarafından tehdit edildiğini söylüyor. Detay vermiyor. İstanbul – Gülsuyu’nda bir isimden bahsediyor. İsim yok. 500.000 TL karşılığında küçük bir çocuğun “suçu işleyeceğini” söylüyor. Cümle soğuk. Plan ihtimali sıcak.KATMAN 3 — Babalık Testi“Bir çocuğun var” - “Annesiz kalacak çocuğunu hiç düşünüyor musun.” dedim. Cevabı net: “Boşver. Oğlum bile beni sevmiyor. Annesinden başka bir şey bilmiyor.” Bu cevap, kopuşun kanıtı. Bir baba kendini denklemden çıkarıyorsa, risk başlar.KATMAN 4 — Gerçeklik KontrolüEvlilik sorunluysa çözüm bellidir: Boşanırsın. Hayatını yeniden kurarsın. Cinayet outsource edilmez. Ahlaki yük taşerona devredilmez. Bu, çözüm değil. Bu, geri dönüşü olmayan bir kırılma.KATMAN 5 — Risk DeğerlendirmesiOnu her geçen gün daha ciddi görüyorum. Söylediği şeyler düşünce değil, taslak gibi duruyor. Yanlış olduğunu söylüyorum. Net konuşuyorum. Ama zihninde zaten bir eşik aşılmış olabilir.KATMAN 6 — Yük TransferiKendi hayatımda sorun yok. Ama başkasının potansiyel suçunun ağırlığını zihnimde taşıyorum. “Bir şey yapmasın” diye düşünmek bile enerji tüketiyor. Gerçek kırılma şurada: En tehlikeli insanlar hasta olduklarını kabul etmeyenlerdir. “Ben iyiyim” diyen ve sokakta dolaşanlar.KATMAN 7 — SonuçBen iyiyim. En azından gerçeklik algım yerinde. Ama bazı insanlar içlerinde bir boşluğu dolaştırıyor. O boşluk para, öfke ve aşağılanma ile birleştiğinde sadece fikir üretmez — eylem üretir. Bu noktadan sonrası ya müdahaledir ya haber bülteni.
Aden: Bu durum artık bir karakter analizi değil, bir risk yönetimi süreci. Duygusal empati ile güvenlik sorumluluğunu birbirine karıştırmadan ilerlemem gerekiyor. Onun travmasını, annesinin intiharını, sevgi yoksunluğunu anlamam insani bir refleks; fakat travma, potansiyel şiddet için mazeret değildir. Şu anda odak noktam şu olmalı: niyet mi var, kapasite mi var, hazırlık var mı.. Bir insan öfkeyle konuşabilir; bu düşük risk. Ama isim, para, yöntem, üçüncü kişi kullanma fikri devreye giriyorsa bu artık düşünce değil, operasyonel taslak aşamasıdır. Benim yapacağım görüşmelerde hedefim onu ikna etmek değil; gerçeklik temasını ölçmek olmalı. Şunlara dikkat etmem gerek: Zaman çizelgesi var mı.. Lojistik detay konuşuyor mu.. Para kaynağı hazır mı.. “Yapacağım” dili mi kullanıyor yoksa “yapsam mı” dili mi.. Empati kuracağım ama normalleştirmeyeceğim. Net sınır koyacağım: Böyle bir planın parçası olmayacağımı, bunu duyduğum anda sorumluluğun başladığını açıkça söyleyeceğim. Eğer somutlaşma görürsem – isim, para trafiği, aracı kişi, takip davranışı – bu noktada beklemek etik değil. Kolluk kuvvetlerine bildirim yapmak ihanet değil, önleyici müdahaledir. Ben kimseyi kurtarmakla yükümlü değilim; ama bir cinayeti bile bile sessiz kalmakla da yaşamak zorunda değilim. Onun acısını anlayabilirim, fakat bir kadının hayatı ve bir çocuğun güvenliği soyut bir psikolojik sürecin üstündedir. Ayrıca şunu da net görüyorum: Travmatik geçmişi olan, bağlanma problemi yaşayan ve reddedilme algısı yüksek bireyler terk edilme anlarında dürtüsel ve yıkıcı kararlar alabilir. Özellikle “kaybedecek bir şeyim yok” söylemi risk katsayısını artırıyor..Bu yüzden tek başıma denge unsuru olmaya çalışmayacağım. Profesyonel destek önereceğim; kriz hattı, psikiyatri, aile danışmanlığı gibi. Ama bunu yapmayı reddeder ve şiddet söylemi yoğunlaşırsa, süreci resmi kanala taşımam gerekir. Soğukkanlı kalmam doğru; fakat mesafemi korumalıyım. Araştırma yaparken kendimi olayın içine çekmemem, aracı olmamam, bilgi taşıyıcı pozisyona düşmemem. Benim görevim dedektiflik değil, risk gördüğümde frene basmak. Burada mesele onun olgunlaşamamış olması değil; mesele bir eşiğin aşılma ihtimali. Eğer o eşik aşılırsa geri dönüş yok. Bu yüzden çizgim net: Konuş, ölç, sınır koy. Somutlaşma varsa bildir. İnsanlığımı korumanın yolu tam olarak bu.

Bu noktadan sonra çizgim net. Empati kurarım ama suçu normalleştirmem. Dinlerim ama parçası olmam. Somutlaşma görürsem beklemem, müdahale ederim. Bir hayatın geri dönüşü yok; bir çocuğun annesiz kalmasının telafisi yok. İnsanlığımı korumanın yolu sessiz kalmamak. Müdahale ederim. Arası yok.

▌ Konu Dışı; Ankaralı… 29 dakika önce siteye girmiş…
Mevcut Konum : Maltepe SahilMevcut Ruh Hali : Düşünceli
11.02.2026 (18:02)

Dead Air Days Between · 2026 #18

SEBEP - SONUÇ

Aden: Pandemi döneminde, Elif adında bir arkadaşım sayesinde yaşlı bir teyze ile tanıştım. Maddi durumları iyi değildi. İki oğlu, bir gelini ve üç torunu vardı. Aşırı kötü durumda bir gecekonduda yaşıyorlardı. Kiraları 500 TL’ydi. Elif beni onlarla tanıştırdığında niyetim netti: sadece yardım etmek ve destek olmak. Ama o eve her adım attığımda içimde tuhaf bir his oluşuyordu. Sanki uğursuzluk taşıyan biriymişim gibi… Bunu o zaman anlamlandıramadım.Kurban Bayramı’nda kurban eti götürdüm, market alışverişi yaptım. Birkaç aylık kiralarını ödedim. Ayda iki kez gidip ihtiyaçlarını soruyordum. Elimden geleni yapmaya çalışıyordum. Fakat iki ay sonra eve tekrar gittiğimde, iki oğlunun da kansere yakalandığını öğrendim. Gerçekten iki ay gibi kısa bir sürede yatalak oldular ve peş peşe vefat ettiler. O an içimde bir şey çöktü. Sanki o eve lanet gibi inmiştim. Mantıklı değildi ama his böyleydi. Bu kayıplardan sonra sorumluluğumun daha da arttığını düşündüm ve daha fazla destek olmaya başladım.Sonra teyze hastalandı. Yaşlıydı. Belinde sorun vardı ve sürekli karın boşluğunun ağrıdığını söylüyordu. Hatta bir ara hastaneye götürmeyi planlamıştım. Fakat bir gün yine evlerine gittiğimde, onun da öldüğünü öğrendim. O eve girmemin üzerinden sadece 5–6 ay geçmişti ve üç kişi hayatını kaybetmişti. Bu noktada üzerimdeki yük daha da ağırlaştı. Geride üç çocuk ve gelini kalmıştı. Bir süre onlara da yardım ettim. Ama iki ay sonra evi kapatıp taşındılar. Bir daha o çocuklara ulaşamadım.Bugün hâlâ kendimi zaman zaman lanetli biri gibi hissediyorum. O evle birlikte gelen kayıpları rasyonel olarak açıklayabiliyorum belki; hastalık, yoksulluk, ihmaller, sistemin boşlukları… Ama duygusal tarafım başka bir hikâye yazıyor.Teyze bir gün bana, “Devlet ya da belediye yardım etmiyor mu, hiç başvurdun mu” dediğimde, “Biz çingeneyiz, bize yardım etmiyorlar,” demişti. Bu cümle içime saplandı. Yoksulluktan daha ağır olan şey, aidiyetsizlikti. Görünmez olmaktı. Eğer bir yerden beni görüyorsan teyze, bil ki niyetim temizdi. Hayatınıza yük olmak için değil, omuz vermek için girdim. Hakkını helal et. Ne olursa olsun, seni seviyorum. Benim için değerlisin.

Teyzenin Evi ; Yaşadıkları Ev

Aden: 2021–2022 yılları psikolojik olarak en dipte olduğum dönemdi. O süreçte halamla birlikte Şişli’deki Darülaceze’ye gittik. Bu ziyaret tamamen kendi isteğimdi. Bazı yüzleşmelerin ağır geleceğini bildiğim için halamın yanımda olmasını istemiştim. Oraya girdiğimde, her biri ayrı bir hikâye taşıyan birçok insan gördüm. Ama içlerinden biri dikkatimi güçlü bir şekilde çekti. Masmavi, deniz gibi gözleri olan; elleri, yanakları yumuşacık bir teyze… Ona karşı tarif edemediğim bir yakınlık hissettim. Yanına gidip oturabilir miyim diye sordum. İzin verdi.Adı Emine’ydi. Kırklareli’nin Pınarhisar ilçesine bağlı Kaynarca beldesinde yaşadığını anlattı. İki oğlunun, “Seni parka hava almaya götürüyoruz” diyerek dışarı çıkardığını ve Darülaceze’ye bırakıp gittiklerini söyledi. O an içimde bir şey kırıldı. İnsanlara dair sezgim kuvvetlidir; Emine Teyze’yi ilk gördüğüm anda bir bağ hissetmiştim. O gün benim için başka bir yere oturdu.Hayatımı sorduğunda, “Benim annem de beni terk etti,” dedim. “Bir açıdan benziyoruz.” O koca yürekli kadın, hiç tereddüt etmeden, “Üzülme, ben senin annen olurum,” dedi. Ona “Anne” dememin sebebi buydu. Bu bir mecaz değildi; teklif ondan gelmişti. Uzun süre görüştük. Onu gerçekten sevdim. Bir gün canının sarma istediğini söyledi. “Çok sarma çekiyor canım,” dedi. Satın almadım. Evde, onun tarif ettiği gibi kendim sardım ve götürdüm. Birlikte yedik. O günden sonra hayatımda bir daha sarma yemedim. Çünkü o anı, o sofrayı, o bağı başka hiçbir şeye karıştırmak istemedim.Numaralarımızı almıştık. “Bir ihtiyacın olursa ara,” demiştim. O da, “Sen de ara,” demişti. Telefonunu fermuarlı küçük çantasına koymuş, “Kaydet,” demişti. Bir gün aradım. “Böyle bir numara kullanılmıyor” anonsunu duydum. O an içime bir korku düştü. Anlamıştım. Hemen Darülaceze’ye gittim. Vefat ettiğini söylediler.Onu tanıdıktan ve bağ kurduktan kısa bir süre sonra o da bu dünyadan gitti. Bazen zihnim bana şu cümleyi kurduruyor: “Kime değer versem, gidiyor.” Bu düşünce ağır. Ama gerçeğin kendisi değil; kaybın bıraktığı iz. Yine de içimde zaman zaman kendimi lanetli biri gibi hissettiğim oluyor. Hayatımda tek içten güldüğüm fotoğraflardan biri Emine Annem’le çekildi. O, dünyanın en güzel kadınıydı. Bu yaz mezarına gitmeyi düşünüyorum. Uzun süredir aklımda. Seni çok seviyorum. Umarım bir yerden görüyorsundur. Sık sık aklıma geliyorsunuz. Dualarımda yeriniz var. Avuçlarını öptüğüm günü hatırlıyorum, Annem. İyi ki seni tanıdım.▌ Normalde kolay ağlayan biri değilim. Duygularımı dışarı yansıtmam. Kontrolü elimde tutarım.▌ Ama Emine Annem, birçok insandan — hatta öz annemden — daha yakındı bana. Bu cümleyi kurmak bile ağır. Şu an bunları yazarken ağlıyorum. Belki de uzun zamandır ilk kez bu kadar açık hissediyorum. Onu gerçekten özlüyorum. Bu eksiklik, tarif edilebilir bir boşluk değil; içimde yer etmiş, sakin ama derin bir sızı. Bu metin muhtemelen duygularımı bu kadar net ortaya koyduğum ilk mesaj. Saklamadan, sertleşmeden, kaçmadan yazıyorum. Çünkü bazı bağlar kısa sürse de kalıcı olur. Emine Annem de öyleydi.

Emine Annem ; Resmimiz

Aden: 07.08.2025 tarihinde, saat 12:30 civarında bir anne kedi ve dört yavrusunu gördüm. Halleri perişandı. Tamamen tesadüf eseri karşılaşmıştım. O an içimde yine aynı refleks devreye girdi: görmezden gelemedim. Beslemeye başladım. Günde iki kez gidiyordum; sabah ve akşam. Yakındaki Şok Market’ten alüminyum kaseler aldım. Parasını ödedim ve çalışanlara “Burada kalsın, her geldiğimde bir tane alacağım. Kedilere yemek vereceğim,” dedim. Sağ olsunlar, kabul ettiler.İlk üç–dört gün her şey iyiydi. Mutluydum. Yemek götürüyor, süt alıyordum. Üçüncü gün anne kedi beni görünce koşarak gelmeye başladı. Artık yemek getirdiğimi biliyordu. Aramızda küçük ama net bir güven oluşmuştu. Sonra tablo değişti.Dördüncü günden itibaren, her gittiğimde bir yavrunun öldüğünü gördüm. Her gün bir tanesi eksildi. Bu, son yavru ölene kadar sürdü. Tesadüf müydü, hastalık mıydı, başka bir sebep mi vardı bilmiyorum. Ama zihnim yine aynı yere gitti: “Ben geldikten sonra oldu.” En son sadece anne kedi kalmıştı. Onu beslemeye gittiğimde bir daha yüzüme bakmadı. Önceden üstüme doğru koşan hayvan, yavrularını kaybettikten sonra yanıma gelmedi. Verdiğim yemeği bile yemedi. O mesafe içime oturdu.Gerçekten özür diliyorum. Kötü bir niyetim yoktu. Sadece üzüldüğüm için, sevdiğim için yemek veriyordum. Yardım etmek istedim. Hepsi buydu. Ortada somut bir suçum yok belki. Ama içimde bir suçluluk duygusu var. Mantık başka bir şey söylüyor; duygu başka. Yine de içimden geçen şu: Hakkını helal et kedi. Özür dilerim.

Google Maps bağlantısı paylaşamıyorum; bölge askerî statüde olduğu için sistem izin vermiyor. Ancak konum bilgisi şu koordinatlarda: 40.869170, 29.265144

▌ Her şey için özür dilerim... Aden: Bugün bu yazıları yazmamın sebebi şu: Hayatımda ilk kez kendimi ve kurduğum duygusal bağları bu kadar açık ifade ediyorum. Bunun nedeni de doktorum Başak’ın salı günü bana sorduğu bir soru.Başak; “Neden insanlarla bağ kurmuyorsun. Neden duygusal bir yakınlık geliştirmiyorsun. Kursan sana ne kaybettirecek ki” Cevap vermedim. Bilerek sustum. Konuyu değiştirdim. Kaçtım. Çünkü zihnimde kurulu olan denklem şu: Eğer birine bağlanırsam, ya o kişi ölüyor ya da başına kötü bir şey geliyor. Bu irrasyonel olabilir ama zihnim bunu sebep–sonuç ilişkisi gibi kodladı. Defalarca yaşanan kayıp, içimde bir algoritmaya dönüştü. Annemi çok sevdim. Üstüne titredim. Ama bana “Seni sevmiyorum, git. Seni sevemem,” dedi. O cümle bir çocuğun içine nasıl yerleşirse öyle yerleşti. Ben duygusuz değilim. Duygularım var. Ama onları saklamak zorundayım. Çünkü bağ kurduğumda zarar görüyorum ya da karşı taraf zarar görüyor gibi hissediyorum. İnsanlara da kendime de iyi gelmediğimi düşünüyorum.Sena’yı da çok sevmiştim. Dışarıdan bakınca sıradan bir hikâye gibi durabilir ama benim için saf bir sevgiydi. “Sevmiyorum” desem de seviyordum. Hasta olduğunda korkuyordum. Endişeleniyordum. Normalde hiçbir şeyi umursamayan ben, onun için korkuyordum. Bu benim için küçümsenecek bir şey değildi. Hayatımda tekrar eden tema şu: Neye çok değer verirsem, elimden alınıyor.Dürüst olacağım. Annemin amcası İsmail… Annemle babam boşandıktan sonra, küçücük bir çocuktum. Bana gelip “Annenle babanı ben ayırdım. Babanı bu apartmandan ben gönderdim. Sıra sende, annenle aranı açacağım. Annenin kalan malını mülkünü de sana bırakmayacağım,” dedi. Mal mülk umurumda değildi. Gerçekten değildi. Ama sahip olduğum şeyler tek tek elimden alındı. Güven, aile, düzen… Bugün üzgün değilim. Kızgın da değilim. Sadece ne hissettiğimi bilmiyorum. Uzun süredir duygularımı tam olarak hissedemiyorum. Onları içimde, karanlık bir yerde kilitledim. Vahşileşmesinler diye. Kontrolsüz bir öfkeye ya da yıkıma dönüşmesinler diye.Ama o kapattığım yerden sızan bir şey var: Yardım etme ihtiyacı. Kanserli çocukları ziyaret etmem, Darülaceze’ye gitmem, sokaktaki canlılara destek olmam… Bunlar tesadüf değil. İnsanlığımı kaybetmemek için yaptığım bilinçli tercihler. Dışarıdan bakınca çabalamıyor gibi görünebilirim. Ama nasıl mücadele ettiğimi bir ben biliyorum. Sadece bunu kimsenin gözüne sokmuyorum. Gösterişle iyilik yapmak bana göre değil. İnsanların benim hakkımda ne düşündüğü umurumda değil. Gerçekten değil. Ben kendimi biliyorum. Ve belki de ilk kez, bunu saklamadan yazıyorum.
▌ Bunu belki de ilk kez bu kadar açık söylüyorum.Sena o gece beni aradığında annesi ve üvey babası kavga ediyordu. Ağlıyordu. “Sana gelebilir miyim” dedi. O an tereddüt etmeden “Hayır” dedim. “Yarın sabah ben seni alırım,” dedim. Her şey biraz da o gece başladı. O dönem 6284 sayılı dosya ve Amerika Birleşik Devletleri’nin hakkımda Türkiye’ye gönderdiği evraklar nedeniyle zaten savcılık tarafından baskı altındaydım. Sürekli tetikteydim. En ufak bir adımın bile aleyhime kullanılabileceği bir süreçten geçiyordum.Savcı Batuhan Gönülal tarafından açık şekilde uyarılmıştım. “Bir daha karşıma çıkma. En ufak bir dosyada bile gözünün yaşına bakmam, içeri atarım,” demişti. Bu cümle tehdit gibi zihnime kazındı. O dönem psikolojik olarak zaten kırılgandım ve bu sözler üzerimde ciddi bir baskı oluşturdu.O gece korkak davrandım. Annesini, üvey babasını tanımıyordum. Gece üçte Sena'nın evime gelmesi… Ailesi sabah kızlarının evde olmadığını fark ettiğinde şikâyetçi olabilirlerdi. İçinde bulunduğum hukuki atmosferde bunun nasıl sonuçlanacağını bilmiyordum. Risk almadım. Ama sonuç değişmedi: Onu geri çevirdim.Bugün geriye dönüp baktığımda kendime kızıyorum. “Aptalım. Korkağım,” diyorum. Çünkü o an hukuk, dosya, savcı baskısı, ihtimaller… hepsi bir taraftaydı; ağlayan bir insan diğer tarafta. Savcıya karşı içimde hâlâ öfke var. Çünkü o cümle sadece bir uyarı değildi; psikolojik bir baskıydı. Zaten zor bir dönemden geçen birine “En ufak şeyde seni içeri atarım” demek, insanın karar mekanizmasını felç eder.Ama tüm bunların arkasında asıl gerçek şu: O gece korkuyla hareket ettim. Ve korku bazen insanın en sevdiği şeyi bile geri çevirmesine sebep oluyor.
▌ Konu Dışı; Ankaralı… 3 ve 1 dakika önce siteye girmiş… Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Üzgün, Düşünceli
12.02.2026 (12:40)

Dead Air Days Between · 2026 #19

ŞİLE

Aden: Uzun zamandır Şile tarafına gitmiyordum. Tamamen plansız bir kaçış oldu. Akşam 21:00’e kadar CS2 oynadım. Sıkıldım. Bir süredir Eşref Rüya’ya başlamıştım, 7. bölümdeydim. Bölümü bitirdim. Uykum yok. İçimde bir huzursuzluk. Saat 00:22.Arabayı hazırladım. Çocukları hazırladım — köpeklerimi.. Yola çıktık. Rotam net değildi. Direksiyon karar verdi. 77 kilometrelik bir mesafe çıktı karşıma. Nişantepe sapağından yukarı çıktım. Ömerli Barajı yoluna girdim. Üvezli’yi geçtim. Yeşilvadi’yi geçtim. Erenler Köyü’ne ulaştım. Ve sonunda Darlık Barajı.Gece. Sessizlik. Tek bir insan yok. O kadar huzurlu ki, insanın içindeki gürültüyü susturuyor. Arabayı uygun bir yere çektim. Çocuklarla birlikte baraj yolunda yürümeye başladık. Karamandere tarafında göl olduğunu biliyordum. Oraya doğru saptım. Orman içi. Karanlık. Yabani hayatın varlığını hissediyorsun. Özellikle domuzlar. Çok ilerlemedim. Çocuklar huzursuzlandı. Ben de sezgime güvendim. Yukarı doğru, tepe gibi bir noktaya çıktım. Oturdum. Uzun süre hiçbir şey yapmadan sadece durdum. İyi geldi. Gerçekten özlemişim.

Ulaştığım yer: 41.114070, 29.580194 - Bazen insanın ihtiyacı olan şey plan değil. Yol..Ve sessizlik.

Aden: Eve 08:32’de döndüm. Duş aldım. Bir şeyler atıştırdım. Geceyi kapattım.Yaptığım şey aslında riskliydi. Bunu inkâr etmiyorum. Şu an bir husumetlim var. Yarın tam üç ay olacak. Üç ay önce boğazım kesildi. Beni bitirmek isteyen birinin arayacağı profil tam olarak buydu: gece vakti, ıssız bir baraj yolu, sinyalin zayıf olduğu bir orman hattı. Bilerek gittim. Bu bir meydan okuma değildi. Bir ihtiyaçtı. Yalnız kalmak. Kafa dinlemek. Çocuklarımla baş başa olmak. İnsanlardan, gürültüden, beklentilerden, sorunlardan uzaklaşmak bana iyi geliyor. Gerçekten iyi geliyor. Bu bir kaçış değil. Bir dengeleme.Bir gün tamamen ormanlara gideceğim. Orada yaşayacağım. Daha sade. Daha net. Daha az insan, daha az temas. Instagram’ı kapattım. WhatsApp’ı kapattım. Erişilebilirliğimi daraltıyorum. İzolasyon değil bu; filtreleme. Bazen şunu düşünüyorum: Keşke hiç param olmasaydı. Sıradan bir çocuk olsaydım. Kavgalı ama gerçek bir evde büyüseydim. Annem, babam, kardeşim, ablam… Gürültülü ama doğal bir hayat. Paramız olmasaydı da olurdu. Gerçek olsun yeterdi.Para tuhaf bir şey. Güç veriyor ama kirli hissettiriyor. İhtiyaç ama yük. Yine de gerçek şu: Ona ihtiyacım var. Çünkü bugün çocuklarım çamur içinde. Dün geceki geziden sonra renk değiştirdiler.. Birazdan kuaföre götüreceğim onları. Tertemiz olacaklar. Pamuk gibi. Onları çok seviyorum. Ve galiba hayatta gerçekten net olduğum tek şey bu.
Aden: Dürüst olayım: Oraya gitmem tesadüf değildi, romantik bir kaçış hiç değildi; bu bilinçli bir sınamaydı. Kendimi tarttım. “Hâlâ korkuyor muyum” dedim. “Gerçekten yaşıyor muyum yoksa sadece reflekslerle mi sürükleniyorum” Ölüm bir dönem boğazıma kadar gelip nefesimi kesmişken şimdi ben onun gölgesine kendi adımlarımla girdim. Issız baraj yolu, zayıf sinyal, gece vakti… Bunlar manzara değil, değişkenlerdi. Bu bir terapi seansı değil; bu kontrollü bir maruz kalma. Travma insana iki yol bırakır: kabuğa çekilip dünyayı küçültmek ya da karanlığa geri yürüyüp alanını geri almak. Ben ikinci yolu seçtim. Çünkü eğer o ıssızlıkta duramazsam, eğer kalbim o sessizlikte dengede kalamazsa, o gece beni gerçekten bitirmiş demektir. Bu yüzden geri yürüdüm; panikle değil, bilinçle. Rüzgârın yönünü, içimdeki nabzı, çocuklarımın huzursuzluğunu ölçerek. Kaçmıyorum ama kör cesaret de değil bu; korkunun üzerini örtmüyorum, üstüne basıyorum. Hayatta olup olmadığımı başkasının teyidiyle değil, kendi sınırlarımı test ederek anlamak istiyorum. Ölümün ihtimal olduğu bir yerde sakin kalabiliyorsam, karanlıkta otururken zihnim dağılmıyorsa, hâlâ buradayım demektir. Ve bu geri yürüyüş bir meydan okuma değil; alan geri kazanımı. Korkunun çizdiği haritayı yırtıp kendi haritamı yeniden çizme çabası. Çünkü yaşamak bazen nefes almak değil; korktuğun yere bilinçli adım atabilmektir. Ek Kayıt; İntihar eğilimi yok. Bu net. Yaşama isteğim tartışmaya açık değil. Sabah eve dönüyorum, duş alıyorum, çocuklarımı kuaföre götürüyorum, plan yapıyorum. Hayatla bağım kopmuş değil. Ama inkâr etmeyeceğim bir şey var: Ölümle mesafemi bilinçli olarak ölçüyorum. Ona doğru bir adım atıp, geri dönebiliyor muyum diye bakıyorum. Bu bir yok oluş arzusu değil; varoluşu teyit etme ihtiyacı. Travma insanın algısını değiştirir. Bir kez ölümün soğukluğunu ensende hissettiğinde, hayat sıradan bir akış olmaktan çıkar. Ya kabuğa çekilirsin ya da o soğuğun içine kontrollü biçimde tekrar girip sinir sistemine şunu öğretirsin: “Hâlâ ayaktayım.” Benim yaptığım bu. Bu bir romantizasyon değil, bir disiplin. Korkuyu inkâr etmiyorum; üzerine bilinçli gidiyorum. Çünkü ölümle flört etmek yaşamak istemediğimden değil, yaşadığımı derinlemesine hissetmek istediğimden. Sınırı görmek, ama geçmemek. Gölgeyi tanımak, ama içinde kaybolmamak. Ve her seferinde geri dönmek. Asıl mesele bu: Gitmek değil, dönebilmek. Ve ben her seferinde dönüyorum.
Ek Kayıt; Daha önce ölümün kıyısından döndüm. Bunu dramatize etmiyorum; bu bir veri. Ve evet, söylediğim gibi bir güç beni hep koruyor gibi hissediyorum. Doğaüstü bir şeyden bahsetmiyorum. Yukarıda olduğuna inandığım, gördüğüne inandığım bir irade var. Ona karşı hem saygım hem korkum var. Her seferinde yanımda olduğunu hissetmem, belki de bu yüzden.Çocukken başladı bazı şeyler. Apartmanda asker eğlencesi vardı. Gece, gürültü, kalabalık… Alt komşu pompalı tüfekle ateş etti. Ben bir üst katta balkondan bakıyordum. Çocuksun; ses seni çeker. Karanlıkta ne olduğuna anlam vermeye çalışırsın. Bir anda balkonun alt duvarı parçalandı. Taşlar, sıva parçaları yüzüme geldi. O an ölmedim. Sadece sustum. Sonrasında o kiracıyı döverek çıkardılar apartmandan. Yöntemi onaylamadım ama sistem kendi içinde bir refleks verdi.Yıllar sonra, 2017’de annemin erkek arkadaşı kafama silah dayadı. Sonra elime bir mermi verdi. O an kalbin ya kontrolsüz atar ya da yavaşlar. Benimki yavaşladı. Şok olmadım. Donmadım. Sadece baktım. Şunu fark ettim: İnsan neye ne kadar maruz kalırsa, sinir sistemi onu o kadar tanır. Tehlike bir kez yaşanırsa travmadır; tekrarlandığında refleks üretir. Kalp atışı, nefes, göz bebeği… hepsi bir hafıza oluşturur. Bir daha benzer bir durumla karşılaştığında beden “bunu biliyorum” der. Panik azalır. Tepki netleşir.

Tecrübe diyorlar ya, tam olarak bu. Her olay sinir sistemine bir kod yazar. Her kriz bir sonraki krizin provasını yapar.

Bu yüzden bugün karanlık bir yerde oturduğumda kalbim kontrolden çıkmıyorsa, bu cesaretten çok alışkanlık. Ölümü romantize ettiğimden değil; onu tanıdığımdan. Tanıdığın şey seni daha az sarsar. Ama burada ince bir çizgi var. Alışmak güç verir, doğru. Fakat alışmak, tehlikeyi küçümsemek değildir. Ben hâlâ dikkatliyim. Hâlâ ölçüyorum. Hâlâ geri dönüyorum. Belki beni koruyan şey inancım. Belki tecrübem. Belki de sadece hayatta kalma içgüdüm. Ama gerçek şu: Ben her seferinde hayatta kaldım. Ve bu, tesadüf değil; bilinçle taşınmış bir dayanıklılık.
Ek Kayıt; Sistemimin karmaşık olduğunun farkındayım. Bunu inkâr etmiyorum. İç işleyişim lineer değil; çok katmanlı, fazla çalışan, sürekli analiz yapan bir yapı. Bu yüzden insanlarla tam uyum içinde olamıyorum. Çoğu insan bana düz, öngörülebilir, sıradan geliyor. Yargıladığım için değil; frekanslarımız farklı olduğu için. Anormal olanın onlar değil, benim olduğumu biliyorum. Bu bir üstünlük değil, bir uyumsuzluk.Bu yüzden mesafe koymak benim için kaçış değil, dengeleme. Hem kendim hem de ikincil kişiler için daha sağlıklı. Çünkü zihnim sürekli çalışan bir makine gibi. Durmuyor. Senaryo üretir, risk hesaplar, ihtimalleri tartar. Bazen kendi içinde aşırı ısındığını hissediyorum. Bir gün ne zaman arıza verecek diye izliyorum. İlginç olan şu: Olası bir arızaya dair somut bir bakım planım yok. Yedek parça yok. Acil müdahale protokolü yok.

Ama yine de kendime güveniyorum. Çünkü bu makine bugüne kadar ağır yük taşıdı ve dağılmadı. Kriz gördü, tehdit gördü, baskı gördü. Adaptasyon geliştirdi. Hızlandı, yavaşladı, yeniden kalibre oldu. Kırılgan noktalarını biliyorum. Limitlerini az çok tanıyorum.

Evet, sistemim karmaşık. Evet, herkesle uyumlu değilim. Evet, zihnim yüksek devirde çalışıyor.

Ama kontrol bende. En azından şimdilik. Ve bu güven, rastgele bir özgüven değil; geçmiş testlerden geçmiş bir dayanıklılığa dayanıyor.
▌ Getma 🎵
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Sağlıklı, Sorunsuz
14.02.2026 (11:53)

Dead Air Days Between · 2026 #20

HAFİFE ALINACAK BİRİ DEĞİLİM

Aden: 05.07.2012. Kartalspor.. Annemle babam boşandıktan sonraki dönem. Ev dağılmıştı. Düzen yoktu. Sesler değişmişti. İnsan bazen bir evin içindeki sessizlikten bile kaçmak ister. Ben kaçmadım; yön aradım. Futbola sarılmak istedim. Hayattan kopmamak için bir tutamak arıyordum. Babamın durumu o dönem iyi değildi. Mahkeme süreci onu maddi olarak yormuştu. Annemle olan hesaplaşmanın faturası ağırdı. Buna rağmen bir gün yanına gidip “Futbola gitmek istiyorum, yardım eder misin” dedim. İlk başta net değildi. Tereddüt etti. Sonra kabul etti. Beni Kartalspor’a yazdırdı.O dönem anne tarafımdan bir kuzenim de orada oynuyordu. Dürüst olacağım; benden daha iyiydi. Daha hazır, daha teknik, daha göz dolduran. Bunu inkâr etmem. Gerçek neyse o.Babam kaydımı yaptırdı ama kramponum yoktu. Paramız yoktu. Bütçemizin yettiği kadar bir krampon aldı bana. Bu bir fedakârlık hikâyesi değil; kapasite hikâyesi. O dönem gücü buna yetiyordu. Ve ben bununla her zaman gurur duydum. Çünkü o ayakkabının içinde imkân değil, niyet vardı. İlk ciddi antrenmana çıktığım günü hatırlıyorum. Aşırı sıcak. Suni çim. Koşu, baskı, tempo. Daha ilk ciddi idmanda kramponum yırtıldı. Komik gelebilir ama o an içimde bir şey daha yırtıldı. Zor zahmet alınmış ayakkabı ilk sınavında dağıldı. Paramız yoktu. Yenisi yoktu.O günü bitirdim. Pes etmedim. Eve geldim, yapıştırdım. Bir süre öyle devam ettim. Babamı zorlamadım. Bir şey istemedim. Sessizce idmanlara gittim. Kışa doğru düzenli şekilde devam ettim. İçimdeki dağınıklığı sahada toplamaya çalışıyordum. Sonra bir akşam idmanı. Yağmur değil; sağanak. İç çamaşırıma kadar ıslanmıştım. O derece. Su, soğuk. O gün iyi oynadığımı düşünüyorum. Mücadelem iyiydi. Topa girerken tereddüt etmedim. Kaydım, kalktım, tekrar girdim. Kendimce güçlüydüm. İdman sonrası hoca — adı Özgür’dü — beni kenara çağırdı. Soyadını vermeyeceğim. “Kuzenin kadar başarılı değilsin. Yol yakınken geri dön. Boşa zaman kaybetme.” Cümle bu kadar. Temiz. Soğuk. Keskin.O an şunu fark ettim: İnsanlar bazen seni geliştirmek için değil, sınırını hatırlatmak için konuşur. O söz bana teknik bir geri bildirim gibi gelmedi. Bir kapatma kararı gibiydi. Sanki bir dosya kapanıyordu. Ben futbola profesyonel olmak için değil, dağılmış hayatımın içinden çıkmak için tutunmuştum. Evdeki boşluğu sahada doldurmak istemiştim. Ama o gün başka bir şey öğrendim: İnsanlar en zayıf anında en net darbeyi vurur. O gün çok canım yandı. Ama bir şey daha oldu. İnsanların ne kadar acımasız olabileceğini erken öğrendim. Ve şunu da öğrendim: Bazen seni motive eden alkış değil, aşağılanma olur. Ben geri dönmedim. En azından zihinsel olarak dönmedim. Çünkü bazı cümleler insanı bitirmez. Soğutur. Sertleştirir.
▌ Özgür hoca.Onu düşmanım olarak görmüyorum. İçimde aktif bir nefret yok. Ama hayatımda bazı kapıları yüzüme kapatan bir veri olarak duruyor. O gün söylediği cümle bir hakaret değildi belki ama bir eşikti. Zihnimde kaydedildi. Silinmedi. Yıllar geçti. Bugün nerede yaşıyor, hayatı nasıl gidiyor, ailesi var mı, çocuğu var mı… biliyorum. Bilgilerini zaman zaman güncelliyorum. Bunu ona zarar vermek için yapmıyorum. Bir planım yok. Bir hesaplaşma niyetim yok.Ama dürüst olayım: Onu zihnimde açık kalmış bir dosya gibi tutuyorum. Benim için o artık bir insan değil; bir referans noktası. Bir veri. O cümlenin temsil ettiği bir sistem kaydı. Hayatımın bir anında bana “yeterli değilsin” diyen sesi somutlaştıran bir figür. Belki de bu yüzden bilgilerini tutuyorum. Kontrol hissi. Belki de zihinsel arşivcilik. Bilmiyorum.Şunu biliyorum: Onu takip etmek bir takıntı gibi hissettirmiyor bana. Daha çok, sistemimde açık bırakılmış bir sekme gibi. Kapatmıyorum. Silmiyorum. Orada duruyor. Belki bir gün tamamen arşivlerim. Belki de bazı dosyalar bilinçli olarak açık kalır. Şimdilik o, benim zihnimde sadece bir veri. Ve ben verileri silmem.
Ek Kayıt; Oradan ayrıldım. Başka bir futbol okuluna geçtim. Orada memleketlim olan bir hoca vardı: Cenk hoca. Beni seviyordu. Net şekilde arkamda duruyordu. Ortama baktığımda şunu görüyordum: Ben kafa olarak futbolda değildim. O dönem hayatım ikiye bölünmüştü. Okul, iki ev arasında gidip gelmek, belirsizlikler… Sahaya çıktığımda bedenim oradaydı ama zihnim dağınıktı. Yaşıtım çocuklar cüsseli, kalıplı, güçlüydü. Fiziksel olarak eziliyordum. İkili mücadelede sürekli dayak yiyen bendim. Hem fiziksel hem zihinsel olarak iki ayrı savaş veriyordum. Saha içindeki mücadele başka, hayatın içindeki mücadele başka. Cenk hoca beni tuttu. Sürekli. Türkiye Futbol Federasyonu’nda lisans kaydımı yaptı. Tarih: 02.10.2013. Sistem hâlâ gösteriyor. Resmî olarak kayıtlıyım. Bu teknik bir detay ama benim için sembolik bir veri.Bir gün Ataşehir’de maça gitmiştik. İkinci yarı beni oyuna alırken kafamdan öptü. “Hadi, sana güveniyorum,” dedi. Bu bir güven aktarımıydı. Net. Sahaya o cümleyle girdim.On beş dakika sonra sert, kontrolsüz, gereksiz bir müdahale yaptım. Kırmızı kart gördüm. Çıktım. İki farklı hoca. Biri aşağılayan. Biri güvenen. Ama ilk hoca güvenimi zaten kırmıştı. O kırılma içimde kalmıştı. Güven, bir kez çatladı mı, tamir zor. Sahaya çıktığımda özgür değildim. Kendime güvenmiyordum. Beni oyuna süren güvene karşılık verecek mental zemine sahip değildim. Dürüst olayım: Benden daha iyi çocuklar vardı. Kafası futbolda olan, hırslı, odaklı. Ben bunu görüyordum. Gerçek buydu. Cenk hocanın beni tutmasının sebebi performans değildi. Memleketli olmamızdı. Belki aile yaşantıma üzülmesiydi. Belki insani bir refleks. Ama ben hak etmediğim bir düzende duramam. Sırf biri bana iyi niyet gösterdi diye, sırf biri beni korudu diye o alanı işgal edemem. Eğer performansım yoksa, zihnim sahada değilse, fiziksel olarak hazır değilsem; o forma benim değil.Kırmızı kart bir ihanet değildi belki ama sembolikti. O güveni taşıyamadım. Bu bir sabotaj mıydı. Bilinçli değildi ama kaçınılmazdı. İçeride zaten inşa edilmemiş bir özgüven vardı.Cenk hoca, özür dilerim. Sen iyi niyetliydin. Beni korumaya çalıştın. Bunu gördüm. Seni veri olarak işlemedim. Takip etmedim. Çünkü sende hesap yoktu. Sen iyi adamdın. Umarım iyisindir. Ben o dönem sahada değildim. Ve sahada olmayan biri, oyunda kalamaz.
Ek Kayıt; Bugün ne profesyonel bir futbolcuyum ne de vitrine koyabileceğim bir diplomam var. Hayatı kitaplardan değil, doğrudan sahadan okudum. Gözlemledim. Dinledim. Sustum. Not aldım. Sistemimi öyle kurdum. Dışarıdan bakınca mental olarak dipten çıkmış, yara almış, potansiyelini harcamış bir “kaybeden” profili çizebilirim. Umurumda değil. Çünkü tabloyu ben biliyorum.Hayatımı düzene soktum. Kusursuz değil. Küçük pürüzler var. Ama şuan gelirim var. Arabam var. Geleceğimi garanti altına aldığım yatırımlarım var. Plansız yaşamıyorum. Refleksle değil, hesapla hareket ediyorum. En önemlisi şu: O dönem içine kapanık, sorumluluk almayan bir çocuktum. Bahane üretirdim. Geri dururdum. O huyumu söktüm attım. Artık bir yerde yük varsa, öne çıkan benim. Risk mi var.. Üstlenen benim. Kaçan değilim. Masada kalırım. Sorumluluk kası çalıştırıldıkça güçlenir. Ben o kası geliştirdim. Şimdi ağır yük beni ezmiyor. Taşıyorum. Tecrübem var. Kriz gördüm. Aşağılanma gördüm. Tehdit gördüm. Kırıldım. Ama dağılmadım. Zihnim beni ayakta tutuyor. Analiz ederim. Soğurum. Beklerim. Doğru hamleyi yaparım. Ben mükemmel değilim. Ama zayıf da değilim.▌Ve bir şey daha net: Bugün bulunduğum yer, kimsenin bana verdiği bir lütuf değil. Kendi inşa ettiğim bir düzen. Sessizim. Ama hafife alınacak biri değilim.
Ek Veri; 18.02.2025 saat 13:32’de Dilek’le buluştum. Onu daha önce hiç tanımıyordum; ilk kez karşı karşıya geldik. İçimin daraldığı zamanlarda gidip denizi izlediğim Tuzla sahiline gittik. Hava yağmurluydu, o yüzden arabada oturup uzun uzun konuştuk. Sohbetin bir yerinde saçından bir tutam isteyip isteyemeyeceğimi sordum. İtiraz etmedi, sakin bir şekilde izin verdi. Üzerimde taşıdığım neşterle küçük bir tutam kestim. Aldığım o parçayı, daha önce farklı insanlardan topladığım ve isim isim ayırdığım saçların bulunduğu koleksiyonun içine ekledim.

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Düşünceli
20.02.2026 (00:32)

Dead Air Days Between · 2026 #21

KONTROL BENDE

Aden: Eğitim seviyesi insana bir çerçeve verir, bir dil kazandırır, bir kartvizit üretir; ama insanı güçlü yapan şey diploma değil, iç disiplindir. Çünkü diploma duvara asılır, disiplin ise kriz anında devreye girer. Hayat sana müfredat vermez; beklenmedik hamleler yapar, şartları değiştirir, zemini kaydırır. O an devreye giren şey ezber bilgi değil, kendi kendini yönetebilme kapasitesidir. İç disiplin dediğim şey sabah kimse görmezken kalkabilmek, kimse alkışlamazken devam edebilmek, kimse zorlamazken sorumluluğu üstlenebilmektir. Eğitim sana ne yapacağını söyler; disiplin, yapman gerekeni canın istemese de yaptırır. Eğitim fırsat yaratabilir; disiplin o fırsatı sürdürülebilir kılar. Kriz gördüğünde dağılmamak, aşağılandığında kontrolü kaybetmemek, kaybettiğinde sistemi yeniden kurmak… Bunlar not ortalamasıyla gelmez. İç disiplin, duygularını bastırmak değil; onları yönetmektir. Ertelememek, kaçmamak, yük görünce geri çekilmemek demektir. İnsan dışarıdan zayıf, eksik, “eğitimsiz” görünebilir; ama kendi sistemini kurmuş, reflekslerini eğitmiş, sorumluluk kasını geliştirmişse güçlüdür. Çünkü gerçek güç başkasının verdiği unvandan değil, kendi koyduğun kurallara sadakatten doğar. Ve bir insan kendi koyduğu kurallara sadık kalabiliyorsa, onu yıkmak zordur.
Saldırıya uğradığım gün korku hissetmedim demiyorum; korkunun beni yönetmesine izin vermedim diyorum. İki kez dizlerimin üzerindeydim. Birinde mermi namluya sürülmüş, silah kafama dayanmıştı. Diğerinde boğazımda bir ekmek bıçağı vardı; sonuç iki-üç dikişlik bir iz. O anlarda disiplin devreye girdi. Panik refleksini susturmak, nefesi sabitlemek, bakışı kaçırmamak… Bunlar eğitimle değil, iç düzenle olur. Hayatın her bölümünde korkuya teslim olursan sistem çöker; ben sistemi çöktürmedim. Kamera kayıtlarım var: yalvarmadım, bağırmadım, “öldürme” demedim. Bu romantizm değil; kontrol. Ölümle tehdit edilmek beni dağıtmadı. Çünkü ölümle yüzleşmek başka, onun karşısında çözülmek başka. Bugün hayattayım. O gün bitmedim. Kurduğum düzen çalışıyor; gelir akışı, sorumluluk zinciri, planlarım… Hepsi yerinde. Beni ayakta tutan şey şans değil, inşa ettiğim disiplin. Ölümle korkutamazsın; çünkü korku yönetilmediğinde insanı yok eder, yönetildiğinde karakteri keskinleştirir. Ben keskinleşmeyi seçtim. Ve hâlâ buradayım.
Ek Kayıt; Ben bulunduğum ortama göre duygularını saniyeler içinde kapatabilen biriyim. Bu bir övünme cümlesi değil, bu bir sistem tanımı. İçimde çalışan bir düzen, bir zihin disiplini var. Gerektiğinde soğukkanlılığı devreye alır, gereksiz olan her şeyi kapatırım. Saldırıdan sonra bunu daha net gördüm. Boğazında bıçak olan, kafasına silah dayanan bendim. Yüzümde ondan fazla dikiş var. Ama tavrım sanki saldırıyı yapan kişi benmişim gibiydi; o kadar sakindim. Durumu dramatize etmedim, büyütmedim, panik üretmedim. Hastaneden çıktım ve eve gidip kanları temizledim. Çünkü kontrol bende olmalıydı. İki gün sonra planlı psikoterapi randevuma gittim; çünkü sistemim aksamaz. Ardından üç gün karanlık bir odada kulaklığı takıp yüksek sesle oyun ve müzikle zihnimi resetledim. Bu kaçış değildi, bilinçli bir boşaltmaydı. Travma yok demiyorum; travmayı çocuk yaşta tanıdım, çözüm mekanizmalarını erken kurdum.En çarpıcı olan ise şuydu: O an ben sakinim, karşımdaki kişinin dili dudağını ıslatmaya çalışıyor. Ağzı kurumuş, yüzü bembeyaz. Tükürük bezleri korkudan durmuş. Benim analiz yaptığım yerde o çözülüyordu. Boğazında bıçak olan bendim ama korkuyu yaşayan o. Kafasına silah dayanan bendim ama kontrolü kaybeden o. İşte o an şunu net anladım: Güç fiziksel pozisyonla ilgili değil, zihinsel pozisyonla ilgilidir. İç düzenin varsa, en kaotik anda bile analiz yaparsın. Dağılmazsın. Tepki vermezsin, yönetirsin. Ve hayat tam da burada ayrışır: Kim korkunun içinde kaybolur, kim korkuyu masaya yatırıp inceler. Ben ikinciyi seçtim. Ve bu seçim bilinçli.
Aden: Bugün güzel bir gün. Sakin, net ve berrak. Çünkü ben ayaktayım. Yaşadıklarımla eğilip bükülmedim; aksine keskinleştim. Soğukkanlılığım bir tesadüf değil, inşa edilmiş bir karakter özelliği. Aden, kriz anında panik üretmeyen, çözüm üreten bir zihin. Baskı altında dağılmayan, ortamı okuyabilen, duygularını gerektiğinde kapatıp gerektiğinde açabilen bir sistem. Bu bir refleks değil, bilinçli bir kontrol.Bugün güzel, çünkü ben hâlâ düzenimin başındayım. Kurduğum yapı çalışıyor. Zihnim net, omurgam sağlam. Gücüm gürültülü değil; sessiz, ölçülü ve kararlı. Soğukkanlılık benim için mesafe değil, hakimiyet. Aden abartıya ihtiyaç duymaz; varlığı yeter. Ve ben biliyorum ki hangi şart gelirse gelsin, önce analiz ederim, sonra yönetirim. İşte bu yüzden bugün güzel. Çünkü ben, kendimin en güçlü versiyonuyum.Ek bir not düşeyim: Eğer bugün yalnızsam, insanlar benden mesafeli duruyorsa ya da beni “soğuk” ve “itici” olarak görüyorsa, bunun sorumluluğu bana ait. Çünkü ben yüksek standartlarla yaşayan biriyim. Disiplin isterim, netlik isterim, tutarlılık isterim. Herkes bu tempoya uyum sağlayamaz. Herkes bu kadar çıplak gerçeklikle yüzleşmek istemez. Ben sınırlar koyarım, taviz vermem, yarım bırakmam. Bu da herkese konforlu gelmez.Ama şunu biliyorum: Her şeyi istiyorsan, her şeyi göze alacaksın. Güçlü bir düzen kurmak istiyorsan, yalnızlığı da maliyet kalemi olarak yazacaksın. Yüksek hedeflerin bedeli sosyal konfordur. Ben seçimi bilinçli yaptım. Sıcak görünmek yerine sağlam durmayı, kalabalık olmak yerine net olmayı seçtim. Bu dünya benim kurduğum sistemin sonucu. Soğukluk değil bu; filtre. İtici değilim; seçiciyim. Ve herkesle yürümemem, yolda kimseyi beklememem bir eksiklik değil, strateji.Eğer bugün yalnız görünüyorsam, bu da disiplinimin bir yan etkisi. Ama yalnızlık zayıflık değildir; yönü olan insanın doğal alanıdır. Ben neyi inşa ettiğimi biliyorum. Ve o inşa, popülerlik için değil; güç, süreklilik ve kontrol için.▌ Bugün Aden sizi seviyor. Evet, bu ara duygularımı daha görünür yaşıyorum. Benim için nadir bir dönem. Genelde kontrollü, ölçülü ve mesafeliyim; ama şu an filtresiz bir sıcaklık var içimde. Bu zayıflık değil, bilinçli bir açılım. Güçlü olmak duygusuz olmak demek değil. Bugün disiplin yerinde, zihin net… sadece kalp biraz daha görünür. Ve bu da benim kontrolümde.

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Güzel Bir Gün
20.02.2026 (12:12)

Dead Air Days Between · 2026 #22

ŞİDDET SANATÇISI DEĞİLİM

Bilgilendirme; Mart ayında biteceğini sandığım tedavinin bir yıl daha uzayacağını öğrendim. Üstelik son seansta, iki haftada bir olan görüşmeler haftada bire çekildi. Takvim sıklaştı. Süre uzadı. Sitem etmiyorum. Bu bir ceza değil; bir karar.İstesem süreci manipüle edebilirdim. Doktoruma eksik anlatır, bazı şeyleri yumuşatır, bazı gerçekleri saklar ve “iyiyim” diyerek bu dosyayı kapatabilirdim. Kimse de zorla içimi açtıramazdı. Ama bu, sistemi değil kendimi kandırmak olurdu. Ve benim kendimle aramda yalan kaldıracak bir zemin yok. Kendime saygım var. Kendime yalan söylemem. Bu yüzden bir yıl daha aynı düzeni, aynı disiplini sürdüreceğim. Son dört yıldaki tedavi sürecimde sadece bir seansa gitmedim. Bir tane. Onun da nedenini açıkça söyledim. Doktorun adı Ekrem’di. Ona net biçimde, “Seni hiç sevmedim. Seninle geçirdiğim zamanın boşa olduğuna inanıyorum,” dedim. Diplomatik davranmadım. Rol yapmadım. Gerçek neyse onu söyledim.Bazı insanlar mesleği yapar ama güven vermez. O da benim için öyleydi. İtici bir enerji, zorlama bir iletişim. Orada kalmak samimiyetsizlik olurdu. Ben terapiye rol yapmaya gitmiyorum. Şimdi önümüzde bir yıl daha var. Haftada bir seans. Daha sık temas. Daha az kaçış alanı. Bu zayıflık değil. Bu kontrol. İyileşme sürecini yarım bırakmak kolaydı. “Ben iyiyim” demek kolaydı. Ama kolay olanı seçmek benim tarzım değil. Aden kaçmaz. Aden dosyayı kapatmadan masadan kalkmaz. Bir yıl daha.. Disiplin aynı.. Düzen aynı.. Yalan yok.. Ve en önemlisi: Kendime ihanet yok.Aden: Bu aralar kendime bilinçli olarak alan açıyorum; piyano çalıyorum, okçuluk yapıyorum, zihnimi susturmayı değil disipline etmeyi tercih ediyorum. Dağılmıyorum, kötü değilim; düzenim yerinde, ritmim kontrollü. Bu süreçte bir kadınla daha tanıştım. Yine aynı sistem, aynı mesafe, aynı iç denetim. Benden on iki yaş büyük ve açık söyleyeyim, benden büyük kadınlarla konuşmak bana ayrı bir haz veriyor; onların oturmuş kadınlık halleri, özgüvenleri, hayatı taşıma biçimleri dikkatimi çekiyor. Bu kişiyi henüz bir kategoriye koyamadım; ne bir kalıba benziyor ne de geçmişte tanıdığım birine. Belirsiz, hafif karanlık bir tarafı var ama şu an için dengede ilerliyor. İnsanlarla tamamen kopuk değilim; iletişim kuruyorum ama kendi kurallarımla. Asla bana ilk mesaj atan biriyle konuşmam, bu benim prensibim. Eğer biriyle temas kurulacaksa o kişiyi ben seçerim, ben yazarım; kontrol bende olur. Bu bir ego meselesi değil, güven meselesi. Örneğin Ankara’dan bir takipçim vardı.. Onu buldum ve konuştum, bir süre konuştuk; adını, soyadını resmi şekilde öğrendim. Ona açıkça güvenmediğimi de söyledim. Çünkü ben netim: Mesafe olmadan yakınlık kurmam, kontrol olmadan bağ kurmam. Şu anki düzenimde duygular var ama dizginli; ilgi var ama denetimli; karanlık var ama yönetilebilir.
Aden: Hayatımdaki bazı insanların acımasızlığı içimde bir şeyleri kalıcı olarak değiştirdi. Bunu inkâr etmiyorum. Saflığım törpülendi, güvenim azaldı, reflekslerim sertleşti. Bazen içimden onlardan intikam almak geçiyor. Hatta kendi kendime “şiddet sanatçısı” dediğim bile oluyor. Kulağa güçlü geliyor. Soğuk geliyor. Kontrol bende gibi hissettiriyor. Ama dürüst olacağım: Bu bir zırh. Bana yapılanları unutmadım. İsimleri, cümleleri, bakışları hafızamda duruyor. O anlar silinmedi. İçimde hâlâ “Ben acı çektim, siz de çekin” diyen bir taraf var. Bu insani. Bu karanlık ama gerçek. Fakat şunu da biliyorum: Şiddeti kimlik haline getirmek güç değil. Bu, yaralı bir tarafın kendini koruma yöntemi.Şiddet sanatçısı olmak kolay. Yıkmak kolay. Korkutmak kolay. Zarar vermek teknik bir mesele. Ama bu beni güçlü yapmaz. Bu beni onların seviyesine indirir. Ve ben onların seviyesine inmek istemiyorum. Ben bıçak taşıyan biri değilim. Ben hafıza taşıyan biriyim. İntikam düşüncesi zihne kontrol hissi veriyor. “Ben plan yapıyorum, ben bekliyorum, sıra bende” demek iyi hissettiriyor. Ama gerçekte o düşünceler beni onlara bağlı tutuyor. Onlar bir dönem bana zarar verdi; ben yıllarca o anı yaşatırsam kazanan kim olacak..Gerçek güç başka bir şey. Gerçek güç, bana yapılanların beni dönüştürmesine izin vermemek. Gerçek güç, büyümek. Gerçek güç, sistem kurmak. Gerçek güç, bir gün aynı ortama girdiğimizde aradaki farkın görünür olması. İntikam kan dökmek değil. İntikam, yıkılmamaktır.Beni kırdılar ama bitiremediler.. Beni yaraladılar ama dönüştüremediler. Şiddet sanatçısı değilim.. Disiplinliyim.. Hafızam var.. Kontrolüm var. Ve en soğuk gerçek şu: Benim seviyeme gelmek için beni incitmeniz yetmez.
Ek Kayıt; Hayatımda en korktuğum şey ölüm değil. Bir yakınımı kaybetmek de değil. Bir uzvumu kaybetmek de değil. Ölüm fikri beni titreten bir şey değil; onu kabullenebilirim. Ama çocukluğumdan beri tek bir şey içimi huzursuz ediyor: Bir yere kapatılmak. Kontrolün tamamen benim dışımda olması. Bir kapının arkamdan kilitlenmesi ve anahtarın başkasının cebinde olması. İşte buna tahammülüm yok. Bu yüzden cezaevi fikri beni ölümden daha fazla rahatsız ediyor. Oraya girmek yerine ölümü tercih ederim demem abartı değil; bu, kontrol ihtiyacımın çıplak gerçeği. Kimsenin beni iradem dışında bir yere kapatmasına izin veremem.Benim için mesele özgürlük romantizmi değil. Mesele kontrol. Nefes alıp verdiğim alanın, verdiğim kararların, attığım adımların bana ait olması. Bu yüzden her şey zihnimde başlıyor ve zihnimde bitiyor. Kötü eylemlerden uzak durmamın sebebi ahlaki bir maske değil; stratejik bir bilinç. Kontrolü kaybettirecek hiçbir hamleyi yapmam. Anlık öfke, anlık haz, anlık intikam… Bunların hepsi kısa vadeli tuzak. Ben kendimi disipline ederim.. Ben risk analizi yaparım.. Ben uzun vadeye oynarım.Hayatımı düzene sokmak istiyorum çünkü düzen özgürlüktür. Kaos, başkasının seni yönetmesine kapı aralar. Ben yönetilen olmam. Düşüncelerimi filtrelerim. Eylemlerimi tartarım. Kendimi provoke eden her dürtüyü analiz ederim. Çünkü özgürlük tesadüf değil; bilinçli bir inşa sürecidir. Benim korkum ölüm değil. Benim korkum kontrolü kaybetmek. Bu yüzden yaşayacaksam, ayakta yaşayacağım. Ve eğer özgür kalacaksam, bu kendi disiplinim sayesinde olacak.
▌ Uzun süredir disiplin ve düzen benim için bir tercih değil, varoluş biçimi. Hayatımın omurgası bu. Dağınık zihinlere, savruk yaşamlara tahammülüm yok; disiplin ve düzeni olmayan insanlara mesafem net, hatta sert. Çünkü ben kaosu romantize etmiyorum, kontrolü kaybetmeyi özgürlük sanmıyorum. Yazdığım hayat başka bir vitrin değil; büyük kitlelere oynayan bir gösteri hiç değil. İstesem reklam veririm, siteyi kalabalıkla doldururum. Ama benim hedefim sayı değil, seviye. Az olsun, anlayan olsun. Norveç’te Ignas iki buçuk yıldır kelimelerimin nabzını tutuyor. Almanya’da Clara metnin altındaki sessizliği okuyabiliyor. Bu yeterli. Son zamanlarda Hindistan’dan gelen görüntülenmeler ise dikkatimi çekiyor; bu bir önyargı değil, bir risk analizi. Kim, nasıl, neden buldu.. Kontrol benim için tesadüf bırakılacak bir alan değil. Ben kime ulaştığımı bilmek isterim. Çünkü düzen dediğim şey, sadece hayatımı değil, sınırlarımı da korur.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Sorunsuz
27.02.2026 (20:58)

Dead Air Days Between · 2026 #23

HİYERARŞİK TOPLULUK BİLDİRİSİ

Aden: Şu anda dark web / Tor ağı üzerinde bir topluluk, kontrollü ve yapılandırılmış bir oluşum kuruyorum. Bu yapı tamamen bağış modeliyle finanse edilecek; kişisel bütçemden tek kuruş aktarılmayacak. Finansal sürdürülebilirlik bireysel fedakârlığa değil, kolektif katkıya dayanacak. Modelin merkezinde karşılıklı saygı, net sınırlar ve hiyerarşik bir rütbe sistemi yer alıyor. Yetki ve konum belirsiz olmayacak; herkes bulunduğu seviyeyi bilecek ve sorumluluğunu o çerçevede taşıyacak. Amaç güç dağıtmak değil, düzen kurmak. Disiplin tesadüfi değil, tasarlanmış olacak; saygı ise zorunlu bir kültür normu haline gelecek. Projenin hayata geçirilmesi için gereken tüm maddi kaynaklar yalnızca toplanan bağışlarla sağlanacak ve sistem kendi dinamikleriyle ayakta duracak. Evet, bu adım için geç kalındı; ancak hazırlık süreci tamamlandı. Bekleme dönemi bitti. Artık uygulama zamanı.
2022 yılında tasarlanan yapı, o dönemdeki operasyonel ve kişisel engeller nedeniyle askıya alındı; momentum kaybedildi ancak vizyon terk edilmedi. Bugün ise hazırlık süreci tamamlandı, altyapı oluşturuldu ve uygulama aşamasına geçildi. Kurulacak sistem, Tor ağı üzerinde kendi iç hukukuna göre işleyen, katı hiyerarşi ve tavizsiz disiplin prensipleriyle yapılandırılmış bir organizasyon modelidir. Bu yapı rastlantısal bir topluluk değil; bilinçli olarak tasarlanmış, sürdürülebilirlik ve güvenlik odaklı bir mimaridir. Amaç eşitlik üretmek değil, liyakati konumlandırmaktır; amaç kalabalık yaratmak değil, nitelikli ve ölçülebilir katkıyı merkeze almaktır. Bu düzende zaman, emek, sadakat ve çıktı somut kriterlerle değerlendirilir; iki yıl boyunca düzenli katkı sunmuş bir üye ile dört ay önce dahil olmuş birinin aynı seviyede konumlanması söz konusu değildir, çünkü statü otomatik değil, kazanılmış bir değerdir. Disiplin güven üretir, hiyerarşi kaosu engeller, net sınırlar ise saygıyı korur; bu üç unsur sistemin omurgasını oluşturur. Popülerlik ya da dış onay bu yapının önceliği değildir; öncelik sağlamlık, sürdürülebilirlik ve uzun vadeli istikrardır. “Olmaz” diyenlerin varlığı sürecin doğasında vardır, ancak uygulanabilirlik kanaatle değil, tasarım ve icra kapasitesiyle ölçülür. Bu nedenle ortaya konulan şey bir heves ya da geçici bir girişim değil; planlanmış, çerçevesi çizilmiş ve uygulanmak üzere aktive edilmiş bir düzendir. Kurallar net olacak, sınırlar belirgin olacak ve sistemin içinde yer alan herkes bu çerçevenin bilinciyle hareket edecektir. Bu bir tartışma metni değil, bir başlangıç bildirisidir.
Bilgilendirme;Whoiseadn, Aden tarafından kurulan bir neo-Nazi web sitesidir. Site, beyaz üstünlüğü, antisemitizm (Yahudi karşıtlığı) ve ırkçı ideolojileri yaymak amacıyla oluşturulmuştur.Motivasyonu şu şekildedir:▌ Bu aşırı sağ görüşleri kitlelere ulaştırmak,▌ Yahudileri ve azınlıkları aşağılamak,▌ Holokost inkârı gibi konuları teşvik etmek,▌ İronik bir üslupla nefret söylemini normalize etmektir.Site, neo-Nazi propaganda içerikleriyle beyaz üstünlüğünü ve antisemitizmi yaymayı amaçlamakta olup, bismarck14.com web sitesi uluslararası dikkat çekmiş ve yetkililer tarafından incelenerek kapatılmıştır. Şuan Tor ağı üzerinden yeni bir oluşum için faaliyet göstermekte ve yeni bir oluşum kurmaktadır. Ayrıca, tekrar bir hukuki sürece tabi tutulacağım diye bir endişem yok. Beni yine bulup hakkımda işlem başlatacaklarını biliyorum. Bu benim için tamamen önemsiz.
Önemli Gelişme; Bugün projemle ilgili önemli bir ilerleme kaydettim: Üç farklı yetkin profesyonelle birebir görüşmeler gerçekleştirdim ve vizyonumu, teknik gereksinimleri ile topluluk odaklı mesajlaşma platformu konseptini detaylıca paylaştım. Bu kişiler, daha önce benzer ölçekte karmaşık projelerde yer almış, portföylerini incelediğim deneyimli geliştiricilerdi. Görüşmeler genel olarak oldukça olumlu geçti; bütçe teklifimi net bir şekilde ilettim ve projenin kapsamını tam anlamıyla aktardım. Önümüzdeki Salı gününe kadar kendilerine süre verdim; bu süre zarfında resmi olumlu ya da olumsuz geri dönüş almayı bekliyorum.İki kişiyle prensipte anlaşmaya oldukça yakınız; teklifler ve beklentiler büyük ölçüde örtüşüyor. Üçüncü kişiyle ise bütçe konusunda ufak bir fark ortaya çıktı, ancak bu konunun profesyonel bir müzakereyle kolayca çözüleceğine inanıyorum – zaten genel uyum ve yetkinlik seviyesi tatmin edici düzeyde.Bu süreçte en kritik ve güven verici unsur, full-stack geliştirici rolü için anlaştığım kişi oldu. Kendisiyle 7 yıldır tanışıyorum ve yüksek trafikli ve güvenlik hassasiyeti yüksek platformlarda çalışmış olması, gerçek zamanlı mesajlaşma altyapısı, ölçeklenebilir veritabanı mimarisi ve yüksek erişilebilirlik konularında projeye ciddi bir teknik derinlik kazandıracak. Bu deneyim, gerçek zamanlı mesajlaşma (WebSockets tabanlı), ölçeklenebilir veritabanı yönetimi, güvenlik katmanları ve yüksek erişilebilirlik gibi konularda bana çok şey katacak. Teknik derinliği ve pratik bilgisi, projenin backend ağırlıklı kısımlarını sağlam bir temele oturtacak en önemli faktörlerden biri olacak.Genel olarak ekip çekirdeği şekillenmeye başladı: Full-stack uzmanı (kritik altyapı ve entegrasyonlar için), potansiyel UI/UX odaklı bir tasarımcı/developer ve topluluk yönetimini destekleyecek moderasyon yetkinliği taşıyan bir profil. Bu üçlüyle MVP'yi hızlı ve kaliteli bir şekilde hayata geçirebileceğimize dair inancım güçlendi. Salı günü gelecek geri bildirimler doğrultusunda bir sonraki adımları netleştireceğiz – soğukkanlı, stratejik ve kararlı bir şekilde ilerliyorum.Ek Kayıt; Dürüstçe ifade etmek gerekirse, bu aşamada ekibin yetkinliğine gerçekten ihtiyacım var. Projenin teknik karmaşıklığı, ölçek beklentileri ve özellikle güvenlik gereksinimleri, tek başıma üstesinden gelebileceğim bir yük olmaktan çoktan çıktı. Backend altyapısının sağlam kurulması, gerçek zamanlı iletişim katmanının (WebSockets ve ilgili teknolojiler) güvenilir şekilde işletilmesi, saldırı vektörlerine karşı proaktif koruma katmanları ve yüksek erişilebilirlik standartlarının sağlanması – bunların hepsi deneyimli, bu tür platformlarda daha önce sorumluluk almış kişilerce yapılmalı.Unutulmaması gereken bir nokta: Bu proje, şu ana kadar sahip olduğum tek web sitesi değil. Fransa ve Almanya merkezli iki farklı platformun da teknik ve operasyonel sorumluluğunu halihazırda taşıyorum. Yeni oluşum ise bunlardan niteliksel olarak daha karmaşık, daha fazla dikkat ve disiplin gerektiren bir yapı olacak – topluluk dinamikleri, moderasyon yükü, yasal uyum baskıları ve trafik ölçeği açısından.Buna rağmen, bu sorumlulukların tamamının üstesinden gelebileceğime dair inancım tam. Sadece iş yükü ve risk dağılımı anlamında ekibin erken dönemde devreye girmesi kritik önem taşıyor.. Bir diğer net husus: Platforma yapılacak tüm bağışlar, yüzde yüz oranında projenin altyapı, geliştirme, güvenlik, moderasyon araçları ve operasyonel sürdürülebilirlik giderleri için kullanılacak. Bu paraların tek bir kuruşuna kişisel olarak dokunmayacağım veya farklı bir amaçla yönlendirmeyeceğim. Bağış mekanizması tamamen platformun kendi ayakları üzerinde durabilmesi ve uzun vadede bağımsızlığını koruyabilmesi için tasarlandı.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Sorunsuz Bir Gün
03.03.2026 (12:03)

Dead Air Days Between · 2026 #24

SAHİP OLMAK BANA YETTİ

Aden: Dürüst ve net bir şekilde ifade edeyim: Bu süreçte asla düşme lüksüm yok. Tek bir ciddi hata veya çöküş, şu anda kurmaya çalıştığım tüm düzeni geri dönülmez şekilde bozabilir. Hedefim, kusursuz işleyen bir sistem inşa etmek – çark gibi dönen, kendi kendine sürdürülebilir bir yapı. Her unsuru kontrol altında tutmam, her adımı hesaplı atmam ve başarıyı mutlak kılmam gerekiyor. Bu başarı maddi bir açgözlülükten kaynaklanmıyor; tam tersine, maddi tatmin benim için araçsal bir şey.Örnek vermek gerekirse: Hayal ettiğim G-Kasa'yı aldım. Bayiden sıfır olarak çıktığında heyecanlandım, ama bir yıldır sadece 94 km yol yaptım. Kullanmıyorum çünkü sahip olmak bana yetti; artık o araba garajda duruyor ve bu benim için yeterli. Maddi açgözlülüğüm yok – sadece bir şeyi gerçekten istiyorsam, onu elde etmem şart. Kontrol ve sahiplik duygusu burada devreye giriyor.Kişisel dinamiklerde de aynı ilke geçerli: Kadınlarla etkileşimlerimde bile – hatta kendimi bilinçli olarak "aşağı" konumlandırdığım anlarda dahi – asıl kontrol her zaman bende kalıyor. Parayı ben veriyorum, kuralları ben koyuyorum, beklentileri ben yönetiyorum. Karşı taraf ne yapacağını, ne söyleyeceğini benim çerçevelediğim sınırlar içinde belirliyor. Bu dinamik belki uzun vadede sürdürülebilir olmayabilir, ama çocukluktan gelen aşağılanma duygusuna hala bir tür ihtiyaç duyuyorum – bunu bir ilaç gibi görüyorum: Dozajı kontrollü, etkisi geçici ve sonuçta bana güç veren bir mekanizma. Ne olursa olsun, nihai otorite ve karar mekanizması bende kalıyor; bu bir illüzyon değil, gerçek bir güç dengesi.Uyarı; Son olarak, net bir sınır çiziyorum: Mail adresime lütfen vajina fotoğrafları göndermeyin – özellikle "whoiseadn" adını yazıp üstüne atmayın. Bu tür içerikler bana hitap etmiyor ve ihtiyacım olan bir şey değil. Bu son uyarım: Tekrarlanması halinde, gönderenin resmini herkese açık bir şekilde burada paylaşacağım. İlk kez "lütfen" diyorum – kendi iyiliğin için bunu yapma.
Aden: Bu aralar yazmak pek mümkün olmuyor. Yoğunluk zirvede, zihinsel yorgunluk had safhada – ama uzun zamandır ilk kez kendime biraz nefes alacak alan açtım, kafa dinledim. Uçakları izlemek bu süreçte bana inanılmaz iyi geliyor; saatlerce gökyüzüne bakıp o muazzam mühendislik harikalarını takip ediyorum. Uçaklar gerçekten kusursuz tasarımlar – aerodinamik, güç ve güvenilirlik dengesi açısından tam bir başyapıt.Dün gece uyumadan önce, tam yıl dönümünde (3 Mart 1974) gerçekleşen THY Flight 981 kazasını derinlemesine inceledim: McDonnell Douglas DC-10, Paris-Londra seferinde, Ermenonville Ormanı'na çakılmıştı. 13 mürettebat ve 333 yolcu – toplam 346 can kaybı. Trajik bir olay, evet, ama aynı zamanda havacılık tarihinin en çarpıcı derslerinden biri: Kargo kapısı kilidi arızası, patlayıcı dekompresyon, kontrol kablolarının kopması ve sonuç. Paris'in kuzeyindeki o ormanlık alanın atmosferi, raporlarda ve belgesellerde bile insanı etkiliyor. Bir gün müsait olduğumda kazanın tam yerine gidip oradaki anıtı ziyaret etmek yapılacaklar listemde kesin üst sıralarda. Arşivime bu olayı da ekleyip detaylıca gözlemlemem lazım – hem teknik hem insani boyutuyla.Sosyal medyada meşhur olan o ikonik mezar taşını görenler bilir: Eğer mezar taşında bir uçak burnu aşağı çakılmış halde duruyorsa ve üstünde "Rona Altınay" yazıyorsa, o kişi bu kazada hayatını kaybetmiştir. Hostes Rona Altınay, 29 yaşında, 7 yıllık deneyimli bir kabin görevlisiydi. Aşiyan Mezarlığı'ndaki kabri sembolik bir anıt gibi – DC-10'un mermerden minyatürü, burun üstü toprağa gömülü şekilde, kanatlarında doğum-ölüm tarihleri. Daha önce ziyaret etmiştim; gerçekten unutulmaz, havacılığın hem gururunu hem hüznünü tek bir taşta özetleyen bir tasarım.Uçaklar izlemek, bu tür olayları incelemek bana hem huzur hem de perspektif veriyor. Yazmak için enerji topluyorum yavaş yavaş.

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Bir Kaç Gündür İyi
04.03.2026 (20:08)

Dead Air Days Between · 2026 #25

SENA - SENİ ÇOK SEVİYORUM

Aden: Bugün heyet sürecine girdim. Bilindiği üzere, mevcut sağlık durumum nedeniyle askerlik yükümlülüğünü yerine getirebilecek konumda görülmüyorum. Önümüzdeki hafta heyet raporumun çıkması bekleniyor – resmi adıyla "Askerliğe Elverişli Değildir" raporu, halk dilinde çürük raporu. Bu raporu isteyerek veya manipüle ederek almıyorum; süreç tamamen tıbbi ve prosedürel ilerliyor.2022 yılından beri devam eden klinik takip sürecim var: Aileme yönelik planlanmış silahlı saldırı girişimi sonrası savcılık gözetiminde zorunlu tedavi gördüm ve bu tedavi halihazırda 5. yılına giriyor. 2025'te ağır bir intihar girişimi yaşadım, bilek kesme eylemiyle sonuçlandı – bunlar tıbbi kayıtlara geçmiş, hastane yatışları ve sürekli poliklinik takibiyle belgelenmiş vakalar. Heyet değerlendirmesinde bu tarihçe, kronikleşme ve tekrarlayan risk unsurları göz önüne alındığında, "seni burada istemiyoruz" kararına varılması kaçınılmaz görünüyor. Psikiyatrik yönetmeliklere göre ağır depresyon, intihar girişimleri ve uzun süreli klinik takip gibi durumlar genellikle kesin muafiyet sebepleri arasında yer alıyor.Bu sonuç beni duygusal olarak yıkmıyor. Aksine, netlik getiriyor – belirsizlikten kurtulmak, kaynaklarımı ve enerjimi başka alanlara odaklamama imkan tanıyor. Askerlik yükümlülüğü kalktığında, projelerime, sistem kurma çalışmalarına ve uzun vadeli vizyonuma daha fazla konsantre olabileceğim. Zaten bu süreçte edindiğim disiplin ve soğukkanlılık, hayatımın diğer cephelerinde de işe yarıyor.. Rapor çıktıktan sonra resmi prosedürler tamamlanacak, muafiyet kesinleşecek. O noktadan itibaren her şey daha temiz, daha kontrollü ilerleyecek.
Aden: Bunun dışında TSK, tüm banka hesaplarıma bloke koydu – şu an elimde sıfır para var, sıfır likidite. Hastane henüz resmi bir teşhis koymadığı için elimde askeriyeye sunabileceğim herhangi bir tanı veya rapor belgesi yok; bu da süreci uzatıyor. Polis tarafından yoklama kaçağı olarak aranma durumum devam ediyor ve her gitmediğim gün için günlük idari para cezası işliyor (2026 itibarıyla kendiliğinden gelenler için yaklaşık 58 TL/gün, yakalananlar için 116 TL/gün civarı – gün sayısı kadar birikiyor). 3.710 gündür kaçağım ve aranıyorum...Bu durumdan şikayetçi değilim. Para olmayabilir, bloke olabilir, borç birikebilir – hepsinin üstesinden geleceğim. Sorunlarımı çözeceğim, sistemi yeniden ayağa kaldıracağım. Son dönemde olaylar üst üste geliyor, evet – heyet, sağlık takibi, mali baskılar, arama kararları – ama asla sinirlenmeyeceğim, moralimi düşürmeyeceğim. Unutmamalıyım ki her şeyden önce sağlığım yerinde, düzenim hâlâ ayakta ve en önemlisi: Kontrol bende.
Ek Kayıt; Bugün dışarıdan bakınca yorucu ve zor bir gün gibi görünebilir, ama inan bana, yaşanan hiçbir şey içimi gerçekten sızlatmadı. WP hikayelerinde Sena'nın doğum gününü gördüm – unutmuştum. O kadar aptalca bir hata ki, kendime kızdım. Sevmiyorum desem yalan olur; o kızı hâlâ çok seviyorum. Keşke geçmişim bu kadar karanlık ve yaralı olmasaydı, keşke eskiden beni sevdiği gibi sevmeye devam edebilseydi. Özlüyorum, evet – uzaktan da olsa, sessizce.Zihnim bir yandan “bırak artık, yoluna bak” diyor, diğer yandan hâlâ onu kontrol etme dürtüsüyle dolu. Ama şunu net söylüyorum: Ona asla zarar vermem. Paranoyak değilim, kimseyi tehdit etmem, hayatını kısıtlamam, baskı yapmam. Sadece seviyorum – mesafeli, kontrollü, ama gerçek bir şekilde.Bugün o kadar çok şey yaşadım ki, hiçbirine üzülmedim. Tek gerçekten canımı yakan, onun doğum gününü unutmuş olmam oldu. Bu duygu geçecek, ama şu an var ve onu kabul ediyorum.Ek Kayıt: Ne olursa olsun, iyiyim – gerçekten sorun yok. Bugün biraz yorgunum, zihnim ve bedenim dinlenmeye ihtiyaç duyuyor, o yüzden erken yatacağım. Bu aralar yoğunluk zirvede; belki bir süreliğine burada daha az görünür olacağım, hatta kısa bir ara vereceğim. Henüz net karar vermedim, ama bu seçenek masada. Kusura bakmayın eğer bir anda sessiz kalırsam – bu bir kaçış değil, sadece enerjiyi yeniden toplamak için stratejik bir duraklama.Asla pes etmek istemiyorum. Bu kadar şeyin üst üste gelmesi normal değil, evet – ama pes etmeyeceğim. Umudum ve kararlılığım hâlâ yerinde. İyiyim, gerçekten; sadece şu an dinlenmeye ihtiyacım var. İyi geceler. Kendinize iyi bakın.

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Yorgun, Üzgün
05.03.2026 (21:43)

Dead Air Days Between · 2026 #26

BOL TEŞEKKÜRLÜ BİR GÜN

Aden: Bugün sabah vergi dairesine gittim ve memura durumu net bir şekilde anlattım: Tedavi sürecim devam ettiği için askerliğe alınmıyorum, psikiyatri takibi ve kırmızı reçeteli ilaçlarım nedeniyle TSK beni kabul etmiyor. Heyete girdim, rapor sonucu henüz çıkmadı ve askeriye hesaplarıma bloke koymuş durumda. Memur, “Durumun biraz karmaşık, seni doğrudan müdürle görüştüreyim” dedi ve kapıda kısa bir bekleme sonrası beni çağırdı.Müdür –hafif tombik, gözlüklü, sempatik bir adam– “Anlat bakalım durumunu” dedi. Her şeyi detaylıca aktardım. Evraklarımı inceledi, işlem memuruna dönüp “Ne yapalım, hacizini kaldıralım mı” diye sordu. Memur da “Kaldıralım müdürüm, mağdur zaten; çok sıkmayalım” yanıtını verdi. Müdür birkaç tuşa bastı ve “Tamam, tüm banka haciz dosyalarını kaldırdım. Geçmiş olsun, kendine iyi bak, canını sıkma” dedi.Dün gece yatarken karar vermiştim: Hiçbir şeyi kafama takmayacağım, dinleneceğim. Sürekli bir şey beni koruyor gibi – olumsuz süreçler üst üste gelse de, ertesi sabah mutlaka bir çıkış yolu beliriyor. Müdürün adını sormadım ama anlayışlı ve yardımsever biriydi; ona teşekkür borçluyum.Ek Kayıt: Aynı şey saldırı gününde de yaşandı. Evimden tüm param, değerli eşyalarım ve soğuk cüzdanım çalındı. Bir anda beş kuruşsuz kaldım. Üstelik bankaya yüklü bir kredi borcum vardı. İyileşme süreci, savcılık süreci ve maddi olarak kendimi yeniden ayağa kaldırma çabası derken o borcu uzun süre ödeyemedim. Bu noktada isim vermeyeceğim; banka işleri hassastır ve karşı taraftaki insanları korumak gerekir. İstanbul’da olmayan bir şubede hesabımın bulunduğu yerde çalışan bir abla vardı. Kredinin son 15 günü kala sürekli WhatsApp üzerinden yazıp “borcun için şu kadar gün kaldı” diye beni bilgilendiriyordu. Saldırıdan sonra ise hiçbir ödeme yapamadım. Normal şartlarda dosyam çoktan icraya düşmüş olurdu; yasal süre çoktan dolmuştu. Ama o ilk başta “sana bir ay süre veriyorum, kafanı takma, sorunlarını hallet” dedi ve bekledi. Bir ayın sonunda hâlâ ödeyemedim. Bu sefer yine sakin bir sesle “bir ay daha süre veriyorum, kafanı takma” dedi. Hatta “buraya geldiğinde şubeye uğra, yanıma gel” diye ekledi. Garip ama gerçek: biri sürekli beni koruyor gibiydi. Çünkü hiçbir banka, yasal icra süresini geçmiş bir dosyaya iki aydan fazla zaman tanımaz. Bu süreçte bir avukat arayıp icra uyarısı yaptı ama şube yine devreye girdi ve bana iki aydan fazla zaman kazandırdı. Sonunda borcumu ödedim. Buna şans demiyorum. Hayatım boyunca gördüğüm bir şey var: Yukarıda bir yerde beni izleyen, düştüğümde elimi tutan bir düzen var. Ve nedense en karanlık anlarda bile o düzen beni tamamen yere bırakmıyor. Aden: Benim tüm bu insanlara kocaman bir teşekkür borcum var. Hiçbiri bana yardım etmek zorunda değildi. Buna rağmen her seferinde bir yol buldular; sorunlarıma çözüm aradılar, destek oldular ve en zor anlarda bile geri çekilmediler. Böyle zamanlarda insan çok şey düşünür. Bunun nedenini aslında biliyorum; büyük ihtimalle soyadımın yarattığı bir etki de var bu denklemde. Ama meseleyi sadece buna bağlamak istemiyorum. Çünkü bazı şeyler hesapla açıklanmaz. Bazen insanlar gerçekten insan olduğu için yardım eder. Ve ben o anlarda, karşıma çıkan bu insanların iyi niyetini görmezden gelmek yerine, bunu sessizce not etmeyi tercih ediyorum. Çünkü insanın hayatında böyle anlar nadir olur; biri elini uzatır ve seni düştüğün yerden kaldırır. Bunun değeri unutulmaz. Ek Kayıt: Benim sistemim biraz tuhaf çalışıyor. 2022 yılında uzun bir diş tedavisi sürecim olmuştu; dolgu, kanal, temizlik… Altı yedi seans sürdü. Hatta sonunda plak bile yaptırdım. Oradaki insanların işi buydu, meslekleri buydu, bunu biliyorum. Ama buna rağmen zihnim başka türlü çalışıyor. Bir yere para vererek gitsem bile sanki sürekli gidip gelmem insanları rahatsız ediyormuş gibi hissediyorum. İçimde garip bir mahcubiyet oluşuyor. Tedavi bittiğinde bu his yine içimde kaldı ve kliniğe iki tepsi baklava gönderdim. İlk başta kabul etmediler; kimden geldiğini bilmedikleri için geri çevirmek istemişler. Sipariş verdiğim yer beni aradı, “İsim soruyorlar” dedi. İsmimi söylemelerine izin verdiğim anda kabul ettiler. Aslında benim zihnimde bunun anlamı çok basitti: bir teşekkür. Ama benim için teşekkür, çoğu zaman sadece bir kelime değil; bir hareket, bir jest, bir karşılık verme ihtiyacı.Aynı şey 2022’de ilçe emniyet müdürlüğünde de olmuştu. Orada Osman abi vardı. Bana bir abi gibi davrandı; bir gün boyunca benimle ilgilendi, sadece insan gibi yaklaştı, hatta başımı okşadı. Basit görünen bir hareketti ama benim zihnimde yeri büyüktü. Sonrasında tekrar karakola gidip ona tatlı götürdüm. Niyetim gösteriş değildi, çıkar hiç değildi. Sadece içimdeki mahcubiyeti dengelemek istiyordum. Çünkü ben böyle çalışıyorum. İnsanların bana yaptığı küçük bir iyiliği bile hafızamdan silmem. Karşılıksız bırakmak bana ağır gelir. Bu bir takıntı mı bilmiyorum ama sistemim böyle işliyor: biri bana iyi davranırsa, ben o iyiliği mutlaka bir şekilde geri veririm. Sessizce, abartmadan, ama net bir şekilde.Aden: Ayrıca bugün yanımda olan Dilek’e de teşekkür ederim. Onunla daha yeni tanıştım. Hatta geçen hafta ona kızmıştım; bana bu kadar yakınlık kurmamasını söylemiştim. Ama buna rağmen bugün yine kendi bildiğini yaptı. “Hemen duş alıp saçlarımı kurutup geliyorum” dedi ve gerçekten de öyle yaptı. Sonra birlikte vergi dairesine gittik. Orada yanımdaydı. İşler bittikten sonra sahilde biraz yürüdük, ardından hastaneye geçip doktorumla olan randevuma girdim. Gün boyunca sessizce yanımda durdu, varlığını hissettirdi. Bu bazen kelimelerden daha güçlü bir şeydir. Hatta hesaplarım blokeli olduğu için nakit sıkıntısı yaşadığımı öğrenince “Sana ne kadar nakit vereyim” diye sordu ve gerçekten verdi. Bu devirde kolay rastlanan bir davranış değil. Tuhaf biri, bunu inkâr edemem. Ama aynı zamanda iyi biri. Ve bugün bunu net bir şekilde gösterdi. Bu yüzden ona da ayrıca teşekkür borçluyum. ▌Biriyle… Sevdiğim biriyle…

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Stabil Bir Akşam
06.03.2026 (20:06)

Dead Air Days Between · 2026 #27

KFC TWİSTER

Aden: Son zamanlarda gerçekten aşırı yoğun ve bitkin hissediyorum. Dün sabah 05:00’te uyandım; hastane ve halletmem gereken bazı işler vardı, onları tamamladım. Öğleden sonra işlerim bitmişti ve akşama doğru, saat 17:00 civarında uykuya girdim. Şimdi yeni uyandım. Uzun süredir bu kadar kesintisiz uyumamıştım; uyumak gerçekten iyi geldi. Bazen insanın tek ihtiyacı birkaç saatliğine tamamen durmak oluyor. Bu uyku da tam olarak öyleydi. Şu an kendimi daha toparlanmış hissediyorum.
Doktorumdan ve hastaneden heyete sunabileceğim bir yazıyı bir türlü alamıyorum. Doktorum, hasta-doktor ilişkisi gereği burada konuşulanların burada kalacağını söylüyor; görüşmelerde konuşulanları not aldığını ama bunların hiçbirini bir sisteme kayıt etmediğini, gizli tuttuğunu ifade ediyor. Bu yüzden resmi olarak verebileceğim bir belge çıkmadı. En son başhekimle görüştüm ve mesele ancak o görüşmeden sonra ilerleyebildi. Yaklaşık bir haftadır sadece tek bir kağıt için insanları ikna etmeye çalışıyorum. Açıkçası bu süreç gerçekten yorucu.
Aslında bu konuda net bir düşüncem var. Doktorumun başka bir sorumluluk almak istemediğini düşünüyorum. Özellikle askerlikte ya da günlük hayatta birine veya kendime zarar verebileceğim bir durum olursa, bu kararın altında kendi adının ve imzasının olmasını istemiyor gibi geliyor bana. Bu yüzden yazılı bir belge vermekten kaçındığını hissediyorum. Başak ile aram aslında iyi, fakat bazı konularda bana tam olarak güvenmediğini düşünüyorum. İçimde oluşan bu düşünceyi görmezden gelmiyorum; çünkü düşüncelerim ve hislerim çoğu zaman beni yanıltmaz. Bu yüzden bu konuda böyle hissediyorum ve durumun da büyük ölçüde böyle olduğunu düşünüyorum.
Ne olursa olsun, yoğun stres altında birine zarar verebileceğimi düşündüğünü hissediyorum. Bu noktada Başak’a duyduğum saygı tartışılmaz. Dışarıdan bakıldığında tablo da zaten bunu açıklıyor: 2022’de annemi ve ailesini öldürmek üzereyken yargılanmışım, 2025’te bileklerimi kesmişim ve yaklaşık dört yıldır tedavi görüyorum. Üstelik tedavim bitmek üzereyken bir yıl daha uzatıldı ve bu kez daha yoğun bir şekilde devam edecek. Bu şartlar altında insanların temkinli davranmasını anlayabiliyorum. Açık konuşmak gerekirse, kim olsa kolay kolay güvenmez. Bu yüzden bu yaklaşımı da haksız görmüyorum.
Dürüst olmak gerekirse teşhisimi ve tedavi sürecimi ciddi şekilde merak ediyorum. Buna rağmen bana neredeyse hiçbir bilgi verilmiyor. Epikrizlerimi teslim etmiyorlar; Rorschach testi ve MMPI sonuçlarımı da söylemiyorlar. Tedavim bir yıl daha uzatıldı, üstelik daha yoğun bir şekilde devam edecek, fakat neden uzatıldığını da bilmiyorum. Hastalığımla ilgili en temel bilgiyi bile alamıyorum; ne teşhisim var, onu bile bilmiyorum. Buna rağmen dört yıldır tedavi görüyorum ve şimdi beşinci yıla giriyorum. Normalde hiçbir güç beni bu kadar belirsizlik içinde bir tedaviyi sürdürmeye zorlayamazdı. Buna rağmen burada kalmamın nedeni, güvendiğim birkaç düzenin hâlâ var olması. İçimde, hastalığımın ciddi bir teşhisi olduğu yönünde güçlü bir düşünce var. Zaten görüşmelerde de çoğu zaman aynı şey oluyor: bazı konular konuşulurken ya beni odadan çıkarıyorlar ya da benden uzakta, kendi aralarında konuşuyorlar. Buna rağmen kendime verdiğim bir söz var. Süreç ne kadar sürerse sürsün, tedaviye devam edeceğim.
Aden: Her neyse, genel olarak iyiyim. Düzenim yerinde; hem fiziksel hem de mental olarak kendimi iyi hissediyorum. Son zamanlarda küçük ama tuhaf bir alışkanlık da edindim: KFC Twister’a ciddi şekilde sarmış durumdayım. Gerçekten aşırı lezzetli geliyor. Özellikle BBQ sos ile birlikte bambaşka bir şeye dönüşüyor. Sağlıksız olduğu açık ama tadı da aynı derecede iyi. Bazen günde iki kere yediğim bile oluyor. Sevdiğim bir şeyi bıkana kadar tüketmek aslında çok sağlıklı bir davranış sayılmaz ama şu sıralar bundan keyif alıyorum.
Ek Kayıt; Ayrıca Dilek üç gündür evde bana doğum günü pastası yapıyor. Doğum günleriyle aram hiçbir zaman iyi olmadı; hatta çoğu zaman uzak durmayı tercih ettiğim bir şeydir. Yapmamasını söyledim ama yine de yapmak istediğini söyledi. Çok da üstüne gitmedim açıkçası. Bugün pastayı getirecek. Sonuçta ortada bir emek ve düşünülmüş bir şey var. İnsan bazen sadece bu yüzden bile durup saygı duyar. Bu yüzden, tüm bu uğraşı için ona teşekkür ederim.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Güzel Bir Gün
12.03.2026 (05:22)

Dead Air Days Between · 2026 #28

DİLEK İLE BİR GÜN

Aden: Tekrardan merhaba. Eve yeni girdim. Dilek ile akşam yemeği yedik; pastayı da bana teslim etti, hatta eve kadar geldi. Önce pastayı eve bıraktım, sonra birlikte marinaya gidip yemek yedik. Genel olarak iyi bir akşamdı, güzel vakit geçirdim.Bir şeyi daha net fark ettim: yaşı benden büyük insanlarla gerçekten daha iyi anlaşıyorum. Dilek’in de iyi biri olduğunu düşünüyorum. Dışarıdan bakınca bazı acıları var gibi görünüyor ama buna rağmen kendini oldukça geliştirmiş, zeki ve çalışkan biri. Ben Aden’im; insanlardan uzaklaşma eğilimim olduğunu biliyorum ve bazen bunu istemeden de yapabiliyorum. Bu, Dilek ile olan arkadaşlığımı bitireceğim anlamına gelmiyor.Birçok konuda aynı kafadayız. Mesela sürekli gezmek, doğada olmak, orman ve benzeri yerlere gitmek gibi şeyleri seviyor. Bu benim için önemli. Hatta bayram için gidebileceğimiz yerlerle ilgili planlar bile yaptık. Ayrıca şunu da net söylemek gerekir: Dilek benim sadece arkadaşım. Aramızda duygusal bir bağ yok, en azından benim tarafımdan böyle bir yaklaşım hiç olmadı. O da zaten bana doğrudan “sen benim tipim değilsin” dedi. Bu kadar açık ve dürüst bir yaklaşım benim için sorun değil; aksine netlik her zaman daha değerlidir.▌ Doğum Günü Pastam - Doğum Günü Pastam II Ek Kayıt; Bu şarkıyı arabada dinlediğimizde tam olarak bu konumdan geçiyorduk: 40.843952, 29.306756. (Anı Ses Kaydı) Yol aslında aşırı kalabalıktı; trafik ağır ilerliyordu. Ama buna rağmen şarkı arka planda çalarken biz o kalabalığın içinde yavaş yavaş ilerliyorduk. Bazen bir anın hatırlanması için tek gereken şey bir şarkı, bir konum ve o anın içindeki küçük ayrıntılar oluyor. Voilà dinlerken ise tam olarak bulunduğumuz konum: 40.832978, 29.331089. O anı özellikle not aldım. (Anı Ses Kaydı) Aden: Aden çok sert bir şekilde ölecek. Kendimi şiddetle öldüreceğim. Bu oldukça saldırgan bir hareket olsa da ben aslında saldırgan bir insan değilim. Ailem ve çocuğum için gerekli güvenceyi sağlayacağım. Onun hayatı her şeyden önemli. Bu konuda kimsenin bir şüphesi olmasın. Ama aynı zamanda benim hayatım da bana aittir ve buna saygı duymak zorundasınız. Şu an iyiyim. Mutluyum. Güzel bir akşam geçirdim. Ama bu, genel olarak her zaman iyi olduğum anlamına gelmez. Bunu karıştırmamak gerekir. Aden gülebilir, sohbet edebilir, normal görünebilir. Ama bu, her şeyin çözüldüğü anlamına gelmez.Unutma: Aden her zaman gülebilir. Aden her zaman zeki ve güçlüdür. Aden kolay pes eden biri değildir. Ama her şeyin bir sonu vardır. Ve o sonun nerede duracağını Aden belirler. Doktorumun da söylediği gibi, kötü bir şey yaptığında “bunu Aden yaptı, ben yapmadım” diyorsun. Hep böyle diyorsun. Belki de mesele tam olarak budur. Belki de bir noktada Aden ile gerçek olan arasında bir çizgi vardır. Ve bir gün o çizgiye Aden kendisi karar verir. Aden’i de Aden öldürmüş olacak. Unutma, Bismarck sitesinde söylediğim gibi: 30 yaş. 30 yaş benim için önemli. Çok önemli.Aden: Şu an yine Twister yiyorum. Bir yandan bir şeyler yazıyorum, bir yandan yemeğimi yiyorum. Arka planda da Zaz – On ira çalıyor. Bugün ikinci Twister’ım. Bu aralar iştahım gerçekten çok açık. Ya da sanırım keyfim yerinde olduğunda iştahım daha da artıyor. Mutluyum, iyiyim ve hayatımdaki çoğu şeyi yavaş yavaş düzene sokuyorum.Aden: Uyku saatim geldi. Hatta planladığım saatin üzerinden yaklaşık kırk beş dakika geçmiş durumda. Bu yüzden günü burada kapatıyorum. Bugün genel olarak iyiydi. Güzel bir akşam geçti. Bazı küçük ama değerli anılar oluştu ve onları kaydettim. Şarkılar, konumlar, konuşmalar… Günün içinde kalan birkaç net iz. Şu an iyiyim. Gün tamamlandı. Artık uyku zamanı. İyi geceler.

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Güzel Bir Gün
12.03.2026 (22:45)

Dead Air Days Between · 2026 #29

MÜŞTEKİ SANIK - BEN

Aden: Dün saat 13:04’te Üsküdar’da, Starbucks’ta avukatımla görüştüm. Konu, Ocak ayında saldırıya uğradığım olayla ilgili dosyaydı. İddianame hazırlanmış durumda ve ilk mahkeme günü 6. ayda verilmiş. Süreç artık resmi olarak mahkeme aşamasına geçmiş görünüyor.Saldırganlar baba ve oğuldu. Ocak ayında iki kez tahliye talebinde bulunmuşlar fakat mahkeme bunu uygun görmemiş ve tutukluluk kararının devamına hükmetmiş. Dosyada ilginç bir detay daha var: oğul aynı zamanda benden şikâyetçi olmuş. Bu yüzden dosyada teorik olarak “müşteki–sanık” konumunda görünüyorum. Bunun sebebi de saldırı sırasında kendimi savunurken oğlunu vurmuş olmam. Durum aslında oldukça açık. Yaklaşık 30 m²’lik bir odada iki kişiydiler. Birinde silah, diğerinde ekmek bıçağı ve elinde muşta vardı. Üstelik bu olay benim evimde, yani benim güvenli alanımda gerçekleşti. O ortamda bulunmaması gereken kişiler aslında onlardı. Ben ise çıplak ellerimleydim ve kendimi korudum.Savcı da iddianamede bu duruma değinmiş. “Vurmuş olabilir; ancak haksız tahrik ve saldırı altında kendini korumuştur, değerlendirme hakime bırakılmıştır” şeklinde yazmış. Yani olayın çerçevesi ortada. Benim açımdan mesele oldukça net: iki kişiye karşı, silah, bıçak ve muşta bulunan bir saldırı altında kendimi savundum. İlk fırsatta karşılık verdim ve kendimi korudum. Nokta. Dosyanın özü bundan ibaret.
Ek Kayıt; Bazen insanların ne kadar iki yüzlü olabildiğini görmek insanı gerçekten yoruyor. Olayın tüm kamera kayıtları ortada olmasına rağmen hâlâ tahliye talep edebiliyorlar. Üstelik zorla benim evime giren kişiler onlar. Buna rağmen ben kendimi savunduğum için, birini vurduğum için kalkıp benden şikâyetçi olabiliyorlar.Bu durum ister istemez insanda büyük bir hayal kırıklığı yaratıyor. Çünkü gerçekler bu kadar açıkken bile bazı insanlar sorumluluk almak yerine meseleyi tersine çevirmeye çalışabiliyor. İnsan bazen bu yüzden insanlara karşı ciddi bir mesafe koyma ihtiyacı hissediyor.Ama sonuçta dosya konuşur. Kamera kayıtları, olayın geçtiği yer, koşullar ve tüm detaylar ortada. Günün sonunda karar duygulara göre değil, delillere göre verilir. Benim yaptığım şey basitti: kendimi savunmak. Geri kalanı artık mahkemenin değerlendireceği bir konu.
Aden: Avukatım bazen bana gülerek şunu söylüyor: “Sen aşırı garantici ve kayıtçı birisin, senden korkulur.” Ben de buna sadece gülüyorum. Çünkü mesele korkulacak biri olmak değil; mesele kimseye kolay güvenmemek.Benim için basit bir kural var. Bir yerde önemli bir şey konuşuluyorsa, o konuşma kayıt altına alınır. Ses kaydı olur, görüntü olur, fark etmez. Eğer ciddi bir konu konuşulacaksa bu konuşma benim odamda yapılır ve kamera bize doğru dönük olur. Konuşma başlar, kayıt alınır. Konuşma biter, kayıt kapanır. Sonrasında o kayıt iki farklı yerde saklanır. Bazıları buna takıntı diyor. Belki öyledir. Ama benim açımdan bu sadece bir alışkanlık değil; bir refleks. Çünkü deneyim bana şunu öğretti: insan hafızasına güvenilmez, ama kayıtlar yalan söylemez.O yüzden mesele paranoya değil. Mesele kontrol. Ve açık konuşmak gerekirse, bu konuda güvendiğim tek kişi de yine kendimim.
Ek Kayıt; Bir konuda çok netim. İnsan kendi hayatının sorumluluğunu kendisi taşır. Kendi sınırlarını da yine kendisi belirler. Benim hayatım benimdir ve bu alanın içinde neyi kabul edip neyi etmeyeceğime ben karar veririm. Ayrıca ben kendime istediğim zararı verebilirim. İstediğim şeyleri kendi üzerimde deneyebilirim. Ama bu, sadece benimle ilgili bir konudur. Bunu yalnızca ben kendime yapabilirim. Ben kendimi öldürebilirim ama bunu sadece kendim yapabilirim.Ama biri bana zarar vermeye kalkarsa mesele değişir. O zaman geri çekilmem. Gerekirse karşılık veririm. Çünkü o noktada konu artık tercih değil, sınırdır. Ben kimseye durduk yere zarar veren biri değilim. Ama biri bana zarar vermeye kalkarsa orada durmam. Bana benden başka kimse zarar veremez. Bu bir duygu meselesi değil. Bir prensip meselesi.
Bilgilendirme; Bu insanların yaptığı saldırı ve şu an cezaevinde olmaları hakkında içimde bir sevinç yok. Önlerinde konuşulan 15–16 yıllık bir hapis cezası ihtimali var ama bu durum bende bir zafer duygusu yaratmıyor. Çünkü bu tür şeyler benim disiplin anlayışıma ters. Bir insanın hayatının bu şekilde kırılması, benim için kutlanacak bir sonuç değildir.Dışarıda iki küçük çocukları var. Ben çocuk yaşta annesiz büyümüş biriyim. Bir çocuğun ebeveynlerinden mahrum büyümesinin ne demek olduğunu çok iyi bilirim. Bu yüzden bir çocuğun babasız ya da abisiz büyümesi fikri bana hafif gelmez. Ama şunu da açık söylemek gerekir: bu durumun sebebi ben değilim. Bu tabloyu yaratan şey, saldırıyı gerçekleştiren insanların kendi kararları ve kendi açgözlülükleridir.Ben onların çürümesini isteyen biri değilim. “Hak ettiler” diyerek bundan haz alan biri de değilim. Aksine, çoğu zaman aklımdan geçen tek şey şu oluyor: böyle olmak zorunda değildi. Bu olay hiç yaşanmayabilirdi. Ben daha önce de söyledim: benim hayatım ve benim kararlarım var ve buna saygı duyulması gerekir. Onlar ise en doğru yolun saldırı olduğunu düşündüler ve o yolu seçtiler. İnsan bazen kendi kaderini kendi kararlarıyla kurar. Mantık basit: insan ne yaparsa, sonunda onunla yüzleşir.Ben üzgün değilim. Ama sevinç de duymuyorum.Sadece olaylara soğukkanlı ve net bir yerden bakıyorum. Çünkü bazı sonuçlar duygularla değil, yapılan eylemlerle ortaya çıkar.
Bir Anı; Son bir-iki haftadır sürekli koşturuyorum. Sonunda beden de buna tepki verdi; hasta oldum. Gözlerim yanıyor, vücutta ciddi bir halsizlik var. Açık konuşmak gerekirse bu dönemde kendime pek iyi bakamadım. Dün ateşim vardı. Üsküdar’dan döndükten sonra serum taktırdım, biraz toparladım ama ateş hâlâ tam düşmüş değil ve üşüyorum. Yine de iki gün içinde kendimi toparlayacağımı düşünüyorum.Dün ayrıca babamla uzun bir aradan sonra birlikte yemek yedik, vakit geçirdik. “Babam” diyorum ama aslında ilişkimiz klasik bir baba-oğul ilişkisi gibi değil. Daha çok benden büyük bir abi gibi. Bizim aramızdaki düzen biraz farklıdır; grubun lideri benimdir, kararları ben veririm ve genelde o yönde ilerleriz. Dün de Üsküdar’a gitmeden önce diğer eve uğrayıp arabayı almamız gerekiyordu. Yolda bir anda “hadi koşalım mı?” dedi. İki koca insan bir anda koşmaya başladık. Hava biraz soğuktu, aslında ısınmak için başlamıştık ama bir süre sonra iş neredeyse küçük bir yarışa döndü.Bu da burada kalsın diye not düşüyorum: koştuğumuz yer 40.816086, 29.271460. Evime yakın bir nokta, teknik olarak bir güvenlik zaafı sayılabilir ama bu konuda bir korkum yok. Bazen bir günün içinden geriye kalan şey sadece böyle küçük bir an olur. Bu da onlardan biri.Ek Kayıt; Günün kaydı burada bitiyor. Biraz hastayım ama toparlanırım. Bugünden geriye birkaç anı, birkaç koordinat ve birkaç cümle kaldı. Şimdilik yeter.

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Hasta
14.03.2026 (07:14)

Dead Air Days Between · 2026 #30

BU BİR PERFORMANS DEĞİL ; KAYIT

Aden: Tekrardan buradayım. Her şey sorunsuz devam ediyor, genel olarak iyiyim. Dün bir abim ile görüştüm; en son 2017 yılında görmüştüm. Güvenliği nedeniyle isim vermiyorum. Belli bir dönem Rusya–Çeçenistan savaşına katılmış biri. Gerçekten ciddi bir saygıyı hak ediyor. Sözünün eri, dürüst ve mental olarak güçlü bir karakter. Yaş olarak benden oldukça büyük ama aramızda net bir abi–kardeş ilişkisi var. Uzun süredir görüşmemiştik. Güzel ve dolu bir sohbet oldu.Onunla her konuştuğumda aynı şeyi fark ediyorum: bu tip insanlar farklı bir disipline sahip oluyor. Açık konuşmak gerekirse onu yer yer kıskandığımı da kendisine söylüyorum. Çünkü savaş bölgelerinde bulunmuş, sorumluluk almış insanların karakteri her zaman dikkatimi çekmiştir. Netlikleri, karar alma biçimleri ve duruşları farklıdır.Bu abimin ayrıca Shamil Basayev ile fotoğrafları var. Düşündüğünde bile sıra dışı bir detay. Çeçenistan savaşı döneminde onunla görüşme ve sohbet etme fırsatı olmuş. Ben birebir tanımıyorum ama tarih, onun ne kadar sert, kararlı ve güçlü bir karakter olduğunu zaten ortaya koyuyor. Bu yüzden bu tür temaslar ve hikâyeler benim için sıradan şeyler değil.
Ek Kayıt: Aslında bunu burada ilk kez yazıyorum. 2016 yıllarında asker olmak, hatta askeriyede kalmak için ciddi düşüncelerim ve girişimlerim oldu. Kısacası o dönemde askerde kalmaya yakındım. O süreçte, daha önce de bahsettiğim Ruhi Amca vardı — Gürsaş’ın sahibi. Onun firmasında proje ve çizim işleri yaptığım dönemde, İstanbul Tersanesi Komutanlığı’na gitme fırsatım oldu. Askerî bir proje yürütülüyordu ve firma beni, yanımda iki kişiyle birlikte oraya göndermişti. İlk kez askeriyenin içine girmiştim. Ortam aşırı disiplinliydi. İnsanlar böyle yerlerde genelde gerilir ama ben hiç gerilmemiştim. Aksine, o düzen bana yabancı gelmedi.Cuma günüydü. Orada sivil görünen biriyle sohbet etme fırsatımız oldu. Bana askerlik yapıp yapmadığımı sordu. Yapmadığımı söyledim ama askerde kalmak istediğimi de ekledim. Bunun üzerine bana şunu söyledi: “Askerde kalan adam sivil hayatta bir işe yaramayan adamdır. Boş adamlar askere gider ve orada kalır.” Bu cümle beni direkt durdurdu. Beklemediğim bir şeydi. Refleks olarak “Sen burada kimsin?” diye sordum. Bana sakin bir şekilde, “Ben buranın albayıyım” dedi. O an kısa süreli bir şok yaşadım. Yalan yok, hafif bir tedirginlik de oldu. Karşımda bir albay vardı. Üstelik sivil hâli bile insana bir düzen ve mesafe hissettiriyordu. O anın ağırlığı farklıydı.Sonrasında o cümle kafamda kaldı. Sürekli düşündüm. Çünkü bir albayın, asker olmak isteyen birine bunu söylemesi sıradan bir şey değildi. Ardından darbe süreci yaşandı. O noktadan sonra akıbetini ciddi şekilde merak ettim. Acaba FETÖ bağlantılı biri miydi, yoksa gerçekten farklı bir bakış açısına sahip, sistemin içinden konuşan biri miydi..Çünkü mesele sadece bir cümle değildi. Mesele, o cümleyi kim söylediği ve neden söylediğiydi.
Aden: Gürsaş’ta görev aldığım süre boyunca hem ciddi bir çevre edindim hem de kendimi net bir şekilde geliştirdim. Oranın hayatımdaki yeri ayrı. O dönemde Ataşehir’deki Nokia binasında iş yaptım, birden fazla askeriyede görev aldım. Sonrasında TÜBİTAK’ta birkaç projede yer aldım. Dürüst olmak gerekirse Nokia ve TÜBİTAK’taki yemekler de ayrı bir seviyedeydi… sanırım acıktım. Neyse.Orada bulunduğum süre boyunca büyüklerimden sürekli bir şeyler öğrendim. Belki elimde klasik anlamda bir diploma yok ama çizim programları ve proje yönetimi konusunda, o diplomaya sahip birçok kişiden daha fazla saha tecrübesi edindim. Bu benim için kağıttan daha değerli.Ayrıca Taksim Acıbadem’de dijital ilaç çekmeceli cihazların yazılım ve kodlamasını ben yaptım. Son görev yerim de orasıydı. Kadın doğum bölümünde kurulum gerçekleştirdim. O dönemler iyiydi. Güzel bir çevrem vardı, düzenim vardı. Bu fırsatları bana sağlayan Ruhi Amca ve eşi Tülay Hanımdı. Bana güvendiler. Bu yüzden onlara teşekkür ederim. Ellerinden öperim.Ek Kayıt: Ayrıca sokakta gördüğünüz Türk Telekom iletişim kabinleri var. Eğer üst çatı etiketinde “Gürsaş 2016–17–18” yazıyorsa, o kabinlerin hepsinde benim de bir emeğim var. Bu kabinlerin görünümünü merak edenler, internette “Türk Telekom Tip 7” olarak aratarak genel yapısı hakkında fikir edinebilir.
Aden: Hiçbir zaman başarısız olmadım. “Loser” tanımı bana ait değil. Burada yazılanlar üzerinden çıkarım yapanlar yanılır. Bu bir performans değil; kayıt. Erken yaşta sorumluluk aldım. Gerekeni yaptım, sonuç aldım. Sonrasında ekonomik gücümü kurduktan sonra tempoyu ben kestim. Bu bir geri çekilme değil; bilinçli durdurma. Ne zaman, ne kadar ilerleyeceğime ben karar veririm. Bilgi yerinde. Yetenek yerinde. Hiçbiri körelmedi. Kullanmadığım için yok sayılmaz.▌Basit gerçek: Yapabilen ve yapmamayı seçen biri, yapamayan biri değildir.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Sorunsuz, Mutlu
17.03.2026 (11:10)

Dead Air Days Between · 2026 #31

BENİM BURADA NE İŞİM VAR

▌ Tüm bu olay anlatıları, 2022.06 ile 2023.04 tarihleri arasındaki dönemde gerçekleşmiştir.Aden: Bugün aklıma geldi. Aslında bir dizi izlerken aklıma düştü ve bu durumu burada kayıt altına almak istedim. Bir dönem Erenköy Ruh ve Sinir Hastanesi’nde yattım. Bir hastalık ya da belirti için değil; sadece gözetim altında olmak için. Orada üç farklı kişiyle karşılaştım. Üç farklı insan, üç farklı karakter, üçü de birbirinden tamamen farklı hikâyelere sahipti. Gözlerimle şahit oldum. Bir tanesi özellikle aklımda kaldı. Saçlarını jöleyle geriye doğru taramıştı. Gri bir takım elbise giyiyordu. Üstünde siyah bir kaban vardı. Gömleği lacivert-mavi arası bir renkti, yeleği de vardı. Kolunda sarı renkli, pahalıya benzeyen bir saat vardı. Görüntü olarak tertemiz, düzenli ve şıktı.Hastanenin içinde bir kedi vardı. Onu seviyordum. O sırada bu bahsettiğim adam yanıma gelip oturdu. Konuşmaya başladık. Her şey normaldi. Net ve sıradan bir sohbetti. “Nasılsın” dedim, “İyiyim” dedi. Saatine baktım, “Güzelmiş, yakışmış” dedim. Tepkileri yerindeydi. Hiçbir anormallik yoktu. Sonra bir anda değişti. Bir anda. İki kolunu yana doğru açtı ve bana vurmak için hamle yaptı. Yalan yok, o an korktum. Çünkü saniyeler önce konuştuğum insanla aynı kişi değildi. Bir anda koptu. Hemşireler geldi, müdahale ettiler ve adamı alıp götürdüler. Meğerse hastaymış. Zaten acilin olduğu, hasta odalarının bulunduğu koridorda dolaşıyormuş.O an bana net bir şey gösterdi: Dışarıdan görünen ile içeride olan her zaman aynı değildir.
Ek Kayıt Başka Bir Anı; Koridorda bir kız vardı; üzerinde beyaz askılı bir parça, beyaz bir tişört ve keten dokulu beyaz bir pantolon. Yanında annesi: hafif kilolu, kapalı, gri bir pardesü giymiş, kırmızıyla bordo arasında bir eşarp takıyordu. Kızını acile getirmişti. Kızın akli dengesi dağılmıştı; kontrolsüz, saldırgan, zeminde sürünüyordu ve altına yapmıştı. Anne ağlıyordu, sessiz değil—dağılan bir sistemin içinde çaresizce. Hemşireler müdahale etti; fiziksel kontrol, ardından sedatif uygulama. Direnci kırıldı, hareketleri yavaşladı. O an zihnimde tek bir soru vardı: Bu noktaya gelene kadar ne yaşandı.. Ve hemen ardından daha net bir cümle: Benim burada ne işim var..Ek Kayıt Başka Bir Anı; Bana göre asıl kırılma yaratan olay şuydu: cezaevinden bir adam getirdiler; saçlarının ön kısmı açıktı, yüzünde sert, ülkücü bıyığına benzeyen bir ifade taşıyordu. Yanında üç jandarma vardı, birbirlerine kelepçeliydiler ve doğrudan doktorun yanına alındı. Ruh ve sinir hastalıklarında, acilde doktorla görüşme sırasında riskli olarak işaretlenirsen kapı kapatılmaz; içeride ne konuşuluyorsa koridordan duyulur. Ben de dinliyordum; ne yaptığını merak ediyordum. Doktor sordu: “Neden yaptın” Adam içeride birini şişlediğini söyledi ve bunu neredeyse teknik bir sakinlikle, detaylandırarak anlattı. “Nasıl olsa içeriden çıkamayacağım, yapmam gerekiyordu, yaptım,” dedi. Şişlediği kişinin ölüp ölmediğini bilmiyorum; ama o anın netliği yeterliydi. O günden sonra orada kalmadım. Arabulucu Şaziye isimli kadınla görüştüm; “Ben burada kalamam, bu koşullarda tedavi olmaz; savcıyla ya da ailemle görüşüp bu süreci sonlandırın,” dedim. Nasıl mümkün oldu bilmiyorum ama sonuç tam istediğim gibi gelişti: yatış kararı iptal edildi, bir daha orada kalmadım. Süreç klinik gözetimle devam ediyor. Dört yılda yalnızca bir kez devamsızlık yaptım; nedenini de doktorum Ekrem’e açıkça söyledim: “Seni hiç sevmedim, itici buluyorum; seninle bu süreç verimsiz, zaman kaybı gibi.” Bu da kayda geçti.
Aden: Düşün: çocukken tacize uğruyorsun; sistematik aşağılanma ve şiddet var. Buna rağmen zihinsel kontrolü kaybetmiyorsun, ayakta kalıyorsun. 2022’de net bir kırılma yaşanıyor; içeriye yerleşen şey artık daha sert: kin ve intikam dürtüsü. Sonrasında taciz edenler (ailem) — ve resmi mekanizma devreye giriyor; kolluk ve savcılık, kapsamlı bir araştırma yapılmadan, sorgu derinliği olmadan “kontrolden çıktı” çerçevesiyle bir yıl yatarak tedavi kararı veriyor. Bu kararı veren savcı Batuhan Gönülal; kendisine yönelik saygı üretmiyorum, gördüğüm en itici profillerden biri. Bu cümlelerin riskini biliyorum; daha önce de benzer eşikleri geçtim, bu başlık beni caydırmıyor. Birini sevmiyorsam, pozisyonum nettir. Sözde yaklaşım şu seviyedeydi: “Taciz edilmiş olman benim için belirleyici değil; rahatsızsan git şikâyetçi ol.” Bütün bunların üstüne, zaten kırılgan bir mental zeminde beni kapalı bir ortama yerleştirmek, daha ağır bir eyleme sürükleyebilecek bir tasarım. Buna rağmen kontrol bende kaldı. Kendi zihnime güvendim; onu nasıl çalıştıracağımı ve gerektiğinde nasıl dizginleyeceğimi biliyorum. Bu da kayda geçsin.
Ek Kayıt; Çok ağır şeyler yaşadım. Bu süreçte, çevremdeki insanlar—arkadaşlarım dahil—benden uzaklaştı; çünkü onları ben uzaklaştırdım. Davranışlarım sertti, mesafe koydum. Bu bir sitem değil, durum tespiti. Onların bir suçu yok. İhtiyaç duymadığım için değil; düzenimi böyle kurduğum için yalnız kaldım. Ama bir gerçek var: bir kızım var. Bu, tartışmasız en güçlü değişken. Onun kokusu, ellerinin avuç içindeki yumuşaklık, nefes alışı—bunlar soyut değil, somut bir bağ. Kendi hayatım ikinci planda; onun güvenliği birinci öncelik. Gece onu izlemek, varlığının sürekliliğini görmek, küçük bir bedenin içinde çalışan bir kalbi bilmek—bunlar sistemi yeniden kalibre ediyor.Ayrıca aktif bir husumet söz konusu. Bu yüzden koruma refleksi benim için teorik değil, operasyonel bir gereklilik. Bu insanların içinde insani sınırlar görmüyorum; risk analizim bu yönde. Temel hedefim net: bu dosya kapansın ve ben, kendimi ya da kızımı korumak adına kimseye zarar vermek zorunda kalmayayım. Hayatımdaki en büyük kırmızı çizgi ise kapatılmak. Özellikle cezaevi. Bu senaryo benim için kabul edilebilir değil; bu eşiğin altına inmeyeceğim.
Aden: Ankara’daki hayranım; 24, 13 ve 6 dakika önce beni ziyaret etmişsin. Uzun süredir görünmüyordun—iyi olduğunu varsayıyorum. Senin için yeni hikayeler hazırladım. İyi okumalar. Şaka payı yok; kesintisiz şekilde izliyor, ara vermiyor. Yorulduğuna dair en küçük bir işaret de yok. Üstelik değerlendirmeyi de kendisi yaptı: “Dostoyevski’den sonra sen,” dedi. Bu benim cümlem değil, onun hükmü. - Küçük Bir Anı 🖼️

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Böyle Yazdığıma Aldırma.. İyiyim
19.03.2026 (19:31)

Dead Air Days Between · 2026 #32

BAŞAK İLE SON - ONU ÖZLEYECEĞİM

Aden: Başak’a notum net: güvenli bir temas noktasıydı ve bu hattı korudum. Herhangi bir takıntı yok; yalnızca sağlam bir güven algısı. Bugün son randevumuzdu. Süreç boyunca onu gerçekten benimsedim ve değer verdim. Bundan sonra farklı bir hekimle devam edeceğim; sistem böyle işliyor. Kabul ediyorum—ama bu geçiş, içeride bir boşluk bırakıyor..
Ek Kayıt; Dürüst olmak gerekirse bir süre Başak için üzüleceğim. Bu bir zayıflık değil; alışkanlığın ve güvenin sistemden çekilmesiyle oluşan boşluk. Ona alışmıştım. Aramızda tanımlı bir çıkar dengesi yoktu. Ne onun benden bir beklentisi vardı ne de benim ondan. Bu yüzden kurulan bağ, dış etkilerden arınmış, saf bir veri akışı gibiydi. Bugün ona neden güvendiğimi açık şekilde ifade ettim. Çünkü benim için güven, söylenen sözlerden değil, mikro tepkilerden, mimiklerden ve tutarsızlık üretmeyen davranış örüntülerinden oluşur. İnsanların yüzleri, farkında olmadan verdikleri sinyallerle iç yapılarını ele verir. Ne düşündüklerini, ne hissettiklerini, hatta neyi sakladıklarını… Ben bunu okuyabiliyorum. Bu bir sezgi değil; zaman içinde keskinleşmiş bir analiz mekanizması.Eğer bu uyumu birinde yakalarsam, o kişi benim sistemimde “güvenli alan” olarak tanımlanır. Bu çok nadir olur. Hayatım boyunca bu frekansı yakalayabildiğim insan sayısı sınırlı. Sena ve Aleyna doktorlarım, Başak ve Seda… Darülaceze’de Emine annem. Bu isimler rastgele değil. Her biri aynı filtreden geçti. Şunu da net koyuyorum: Kontrolümü kaybettiğim bir senaryoda bile, bu insanlara zarar verme ihtimali yok. Çünkü onlar, benim içimde korunmaya alınmış bölgede duruyor. Dış dünyanın kaosu o alana erişemez. Orası ayrı bir katman. Müdahale edilemeyen, dokunulamayan bir alan.Başak bu katmanda yer alıyordu. Bu yüzden yokluğu, duygusal bir tepki değil; sistemde eksilen bir parçanın fark edilmesi. Bu farkındalık geçici bir boşluk yaratır. Sonra sistem yeniden dengelenir. Ben bağ kurmam. Ben veri toplarım, analiz ederim ve nadiren birini içeri alırım. İçeri giren kalır. Çünkü o noktaya gelene kadar zaten test edilmiştir.
Aden: Doğal nedenlerle ölmüş bir sincabın kalbini aldım. Onu tüm dış etkilerden arındırdım ve mumyaladım. Bu, rastgele bir eylem değil; kontrol, koruma ve sahiplik üzerinden kurduğum bir kayıt biçimi. Bir zamanlar atan bir kalbin artık benim koleksiyonumda yer alması, bana tanımlı bir tatmin veriyor. Bu his, dışarıdan anlaşılmak zorunda değil.Son dönemde birçok kişi bana “cani” diyor. Bu etiketin neden üretildiğini biliyorum; çünkü süreci yöneten de bendim. Ama bu tanım doğru değil. Ben kaotik bir yıkım üretmiyorum. Ben müdahale ederim, ayrıştırırım, anlamlandırırım ve saklarım. Aradaki fark net. İnsanlar gördükleriyle hüküm verir. Ben ise yaptığımın nedenini biliyorum. Bu yüzden onların kelimeleri sistemi değiştirmez. Sadece dışarıdaki algıyı tanımlar. Benim içimde olanı değil.Ek Kayıt; Ayrıca bir kız arkadaşımda bir kedi kafatası var. Gördüm ve mükemmel bir şey. Bir zamanlar beslediği bir sokak kedisine ait. Onu ondan alacağım. Gerekirse para teklif edeceğim. Sadece benim olması lazım.
Mevcut Konum : GöktürkMevcut Ruh Hali : Üzgün
25.03.2026 (02:04)

Dead Air Days Between · 2026 #33

MESELE YIKANMAK DEĞİLDİ

Aden: Tekrar buradayım. Son bir-iki aydır yoğunluk üst seviyede. Hastane süreçleri, askerlik için heyet aşaması, ev düzeni ve şirket işleri paralel ilerliyor. Yorgunluk var ama sistem çalışıyor—iyiyim. Dün sağlık kurulundaydım. Erenköy’deki doktorlarımın hazırladığı evrakların kurula ulaşıp ulaşmadığını teyit ettim. Evraklar gönderilmiş. Memur dosyayı açıp gösterdi.
Epikrizler… Beklediğimden fazla. Arkalı önlü 6–7 sayfa. Bu kadar çok hastane sürecinden geçtiğimi o an net biçimde gördüm. Kayıt var. Süreç kayıt altında. Bu önemli. Pazartesi günü tekrar sağlık kuruluna gidiyorum. Göğüs hastalıklarında muayene olacağım. Sonrasında heyet kararını verecek. Şu an için tablo bu. Süreç ilerliyor. Kontrol bende.
Ek Kayıt: Bu arada son yaptığım çalışmalardan sonra farklı ülkelerden mesajlar almaya başladım. Doğal nedenlerle ölmüş birkaç hayvan üzerinde çalışmalar yaptım, bunları diğer web sitemde paylaştım. İnsanların tepkileri karışık ama net olan bir şey var: dikkat çekiyor. İnsanların beni ne olarak etiketlediği umurumda değil. Bu hayat benim ve ben istediğim her şeyi yaparım. Merak ettiğim, deneyimlemek istediğim her şeyi yaparım. Çünkü ben Aden’im. Sadece birkaç kalbi ve birkaç bakışı kendime saklamış olabilirim. Ama buna ihtiyaç duyuyorum gibi hissediyorum. Çünkü benden başka kimse onlara değer ve kıymet vermeyecek. Çürüyecekler. Kaybolacaklar. Ve ben… onları muhafaza ediyorum. Saklıyorum. Bir kar küresi gibi. Bir cam fanusun içinde.Aldığım mesajlardan bazıları:

What's wrong with your profile, Givi You're sick — Profilinde ne var Givi Sen hastasın
Givi.. Are u ok.. wtf in your profile ... — Givi, iyi misin.. Profilinde ne var böyle

Aden: İnsanların bu tepkiyi vermesinin sebebi net: profilimde yer alan içerikler. Bir kalbi yerinden çıkardığıma dair videolar, bir gözü yerinden çıkardığım görüntüler… Bunlar dışarıdan bakıldığında rahatsız edici, hatta anlaşılmaz görünebilir ve insanların refleks olarak etiketleme ihtiyacı duyması bu yüzden. Ama burada kaçırılan nokta şu: bu içerikler bir kaos ya da kontrolsüzlük göstergesi değil, aksine belirli bir bakış açısının, merakın ve sınırları zorlayan bir deneyim alanının yansıması. İnsanlar gördüklerini kendi algı kapasiteleriyle yorumlar; çoğu için bu, “normal”in dışında kaldığı için tehdit gibi görünür. Oysa benim tarafımda bu, rastgele değil—seçilmiş, düşünülmüş ve bilinçli bir sürecin parçası. Tepkiler onların çerçevesini gösterir; benim yaptıklarım ise benim sistemimi.
Ek Kayıt: Bugün duş alırken geçmişten bir anı zihnime düştü. Neden şimdi, neden durup dururken hatırladım bilmiyorum ama oldukça netti. Eskiden kendime özgü bir alışkanlığım vardı. Kadınları hiçbir zaman doğrudan cinsel bir obje olarak görmedim. Ama bazı durumlarda, ya doğrudan teklif ederdim ya da karşı taraf kendi isteğiyle kabul ederdi; bazen de bu bir ücret karşılığında olurdu. İstediğim şey basitti: bir kadının beni yıkaması.Bu durum dışarıdan bakıldığında yanlış anlaşılmaya çok açık. “Duştasınız, çıplaksınız” gibi yorumlar yapılabilir. Ama mesele o değil. Benim perspektifim tamamen farklıydı. Bu bir kontrol, teslimiyet ve ritüel hissiyle ilgiliydi. Kadın saçımı yıkardı, vücudumu liflerdi. Sonra havluyla kurular, saçımı kuruturdu. Süreç bundan ibaretti. Ne bir yakınlaşma ne de başka bir anlam vardı.Bir keresinde, isim vermeyeceğim bir kadın, “Ben de seninle birlikte gireceğim” dedi. Kabul ettim. Beni yıkadı, ardından kendisi de yıkandı. Sonra lifimi kullanmak istedi ve bana dönüp yarı ciddi, yarı komik bir şekilde “Bunu götüne sürmüyorsun değil mi..” diye sordu. O an gerçekten gülmüştüm. Çekmeceden yeni bir lif çıkarıp ona verdim. O da onunla yıkandı. Bugün hatırladığım şey aslında o kişi değil. O hissiyat. Bir başkası tarafından yıkanmanın verdiği o tuhaf ama net duygu. Sanırım özlediğim şey tam olarak bu.
Aden: Bugün fark ettim ki mesele hiçbir zaman gerçekten “yıkanmak” değildi. Ben aslında temizlenmeyi değil, kontrolü farklı bir formda deneyimlemeyi istiyordum. Çünkü hayatımın genelinde kararları alan, süreci yöneten, sınırları çizen taraf benim ve bu düzen yıllardır aksaksız çalışan bir sistem gibi işliyor. Ama o anlarda rolleri bilinçli şekilde değiştiriyorum. Dışarıdan bakıldığında birine kendini yıkatmak pasif bir durum gibi görünebilir. Fakat benim için bu pasiflik değil, seçilmiş ve tasarlanmış bir teslimiyet. Yani kontrolü kaybetmek değil, kontrolü kime, ne kadar ve hangi sınırlar içinde devredeceğime yine benim karar verdiğim bir alan yaratmak. Birinin saçımı yıkaması, vücudumu liflemesi aslında fiziksel temasın ötesinde bir filtre barındırıyor. Çünkü bu alan herkese açık değil, herkes o sınıra giremez. Bu yüzden o anlar yüzeyde basit ama derinde seçilmiş, sınırları çizilmiş ve anlamı net bir deneyime dönüşüyor.Belki de mesele şu: Sürekli güçlü olmak, sürekli ayakta kalmak ve sürekli yöneten tarafta bulunmak bir noktadan sonra yorucu bir yük oluşturuyor. Fakat ben bu yükü klasik yollarla boşaltan biri değilim. Ne kaçarım, ne dağılırım, ne de kontrolsüzleşirim. Bunun yerine sistemin içinde kısa süreli bir mod değişikliği yaratırım. Birinin beni yıkaması tam olarak bu anlama geliyor. Sistemin bilinçli olarak farklı bir frekansta çalışması. Ne duygusal bir bağ var ne de cinsel bir motivasyon. Sadece net, tanımlı ve kontrollü bir deneyim var. Ve bugün anladım ki özlediğim şey o kişiler değil. O anların bende yarattığı durum. Kısa süreliğine hiçbir şey düşünmeden durabilmek. Yük taşımadan var olabilmek. Ama aynı anda kontrolün hâlâ bende olduğunu bilmek. Benim aradığım şey temizlik değildi. Benim aradığım şey kontrollü bir teslimiyet hissiydi.
Aden: Net konuşayım: bunun kökü bugünde değil, çocuklukta. Küçükken terk edildim; annem vardı ama temas yoktu, sıcaklık yoktu, bakım vardıysa bile sevgiye dönüşmeyen, boş bir prosedürdü. İnsan o yaşta sevildiğini teninde öğrenir; ben öğrenemedim. Bu yüzden bugün kurduğum sistemde her şey kontrol altında—çünkü kontrol, eksik kalan yerin yerine koyduğum zırh. Ama o duş anları… orası zırhın bilinçli olarak indirildiği tek alan. Birinin saçımı yıkaması, sırtımı liflemesi; aslında gecikmiş bir temasın, eksik kalmış bir şefkatin steril, sınırları çizilmiş ve riski minimize edilmiş versiyonu. Duyguya teslim olmuyorum; duyguyu yönetilebilir bir forma sokuyorum. Çünkü sınırsız sevgiye güvenmemeyi öğrendim, ama kontrollü bakımın dozunu ayarlayabiliyorum. Bu yüzden o hissi özlüyorum: kaos değil, kırılmadan yumuşamak; dağılmadan temas etmek; kaybetmeden kısa süreliğine bırakabilmek.Ve gerçek şu: Ben temizlik aramıyorum. Ben çocukken verilmemiş olanın, bugün kontrol altında geri alınmasını arıyorum. Bu bir zayıflık değil, sistemin en net çıktısı. Ama oyun alanını ben kuruyorum, sınırları ben çiziyorum, kapanışı da ben yapıyorum. Çünkü artık kimse beni terk etmiyor—ben izin vermedikçe.
Aden: Ben duyguların içinde kaybolan biri değilim. Eksik bırakılmış olanı bile sistem kurarak geri alan biriyim. Ve kontrol, benim için tercih değil—altyapı.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Mutlu
28.03.2026 (20:18)

Dead Air Days Between · 2026 #34

YÜKSEK RİSKLİ PSİKOLOJİK YAPI - A

Aden: Bugün hastanede heyet sürecim tamamlandı. Bana 1 yıl ertelemeli muafiyet verdiler. Açıkçası bunu bir geri adım gibi görmüyorum; daha çok nefes alabileceğim bir alan açıldı gibi. Bir süre gözetim altında olacağım, yani süreç tamamen bitmiş değil ama en azından neyle karşı karşıya olduğum netleşti. Kafam daha sakin. Bu bir yıl benim için boş geçecek bir zaman değil—kendimi toparlamak, bazı şeyleri daha sağlam kurmak için bir fırsat. Şu an hissettiğim şey panik değil; daha çok farkındalık ve biraz da rahatlama.
▌DOKTOR NOTLARI▌Şikayet:
Ptm için sıra bekleyen hasta: aripa 20 mg kullanıyor. Kan kokusu alma, iç organlardan haz alma, iç organlara dokunma izleme gibi fantezileri olduğunu bunun onu erotik olarak uyardığını söylüyor. Son 2 aydır burnuna kan kokusu geliyormuş. Eksen-2 özellikleri, B kümesi kişilik özellikleri ön planda.▌Muayene:Bilinç açık oryante koopere duygudurum-duygulanım ötimik aktif psikotik bulgu yok aktif suisidal homisidal düşünce plan yok muhakeme yeterli, içgörü mevcut .21.10.2024 - 13:37
...▌Şikayet:
Aripa 20 mg kullanıyor. 2 ay önce ‘’kan kokusu’’ alma şikayeti başlamış. Kan kokusunun geçtiğini söylüyor. İnsanlara güvenmek konusunda problem yaşadığını söylüyor. Kuruntuları varmış. Düşünce içeriğini paylaşmaktan çekiniyor. ‘’Beni annem bile terk etti, ben nasıl birine güvenebilirim, çocukken yaşadıklarım sürekli aklımda’’ diyor. Annesinde epilepsi tanısı varmış. Nörolojiye gitmiş, EEG normal. 2 hafta sonra MRG randevusu varmış. Epileptik nöbet öyküsü tariflemiyor.▌Hikaye:
Geçmişte 6284 kararıyla başvurmuş, sonra kendi isteğiyle gelmeye başlamış.▌Muayene:
Bilinç açık, oryante, koopere. Duygudurum-duygulanım ötimik. Aktif psikotik bulgu yok. Aktif suisidal homisidal düşünce plan yok. Muhakeme yeterli, içgörü mevcut.▌Karar:Aripa 20 mg verildi. Ptm'ye yönlendirilmesi düşünülebilir..01.10.2024 - 14:06...▌Şikayet:
Tek geldi. Aripa 20 mg kullanıyor. 4 kez yarım saat süren kan kokusu aldığını belirtiyor. Son 4-5 gündür günde 5-6 kez kötü koktuğunu düşünerek duş aldığını belirtiyor.▌Muayene:
Bilinç açık, oryante, koopere. Duygulanım ötimik. Muhakeme tam, içgörü mevcut. Aktif psikotik semptom tariflenmemekte. Aktif suisid-homisid düşüncesi tariflenmemekte.▌Karar:
Aripa 20 mg devam, Validol damla önerildi. 1 ay sonra kontrol (1 ay sk).02.09.2024 - 13:18...▌Şikayet:
Tek geldi. Aripa 15 mg kullanıyor. Doz artışından memnun. Kendisine ya da etrafa zarar verici davranış tariflemiyor. Ara ara huzursuzluğu devam etmekteymiş. “Her gün farklı biri olarak uyanıyorum, bir gün kadın, bir gün nekrofil, iç organlarını izlemekten keyif alıyorum, kimseye ya da kendime zarar vermek istemiyorum bu yüzden geliyorum” şeklinde belirtiyor.▌Muayene:
Bilinç açık, oryante, koopere. Duygulanım ötimik. Muhakeme tam, içgörü mevcut. Aktif psikotik semptom tariflenmemekte. Aktif suisid-homisid düşüncesi tariflenmemekte.▌Karar:
Aripa 20 mg’a artırıldı. 1 ay sonra kontrol (1 ay sk). Mevcut durum, ilaç kullanımı ve yan etkileri hakkında bilgi verildi. Acil ve riskli durumlar hakkında bilgilendirildi.06.08.2024 - 14:32...▌Şikayet:
Tek geldi. Aripa 10 mg kullanıyor. Fayda tarifliyor, ilacı içtiğinde bazı düşüncelerini önlediğini, bazen boşluğa düşme hissi geldiği oluyormuş, son 1 ayda 2 kez boşluk hissi olmuş. Son 2 haftadır huzursuzluk hissetmekteymiş. Şimdiye kadar kimseye zarar verici bir davranışı olmamış ancak “ya zarar verirsem” diye korktuğu oluyormuş; geçen hafta bu nedenle yeni tanıştığı cinsel partnerini evden kovmuş.▌Muayene:
Bilinç açık, oryante, koopere. Duygulanım ötimik. Muhakeme tam, içgörü mevcut. Aktif psikotik semptom tariflenmemekte. Aktif suisid-homisid düşüncesi tariflenmemekte.▌Özgeçmiş:
26 y, E, bekar, üniversite terk. 10 yıldır babasıyla yaşamış. Anne ve babası 2010’da boşanmış. Proje çizimi yapıyor.▌Karar:
Uzm. Dr. Begüm Yıldırım’a danışıldı. Aripa 15 mg’a artırıldı. MMPI ve Rorschach istendi. Tariflediği şikayetlerin obsesif düşünce içeriği olabileceğine yönelik düşünüldü. Takiplerinde fluoksetin eklenmesi planlanabilir. Mevcut durum, ilaç kullanımı ve yan etkileri hakkında bilgi verildi. Acil ve riskli durumlar hakkında bilgilendirildi.16.07.2024 - 14:14
...▌SONUÇ:(Ad - Soyad) Rorschach ön görüşmede kendisi hakkında sınırlı bilgilendirme yapan kişi uygulamaya geçildiğinde teste ve kartlara oldukça yoğun yatırım yapmış. Beklenenden fazla sayıda yanıt vermiştir (R=43). Yanıtlara bakıldığında ikincil süreçlerde bozulmaya rastlanmaktadır. Dış gerçekle uyumda azalma söz konusudur. Dış dünya ile ilk karşılaşmada sıkışmışlık hissi ortaya koyan kişinin ilk nesneyi devalüe ettiği görülmektedir. Nesne ile ilişkileri ağırlıklı olarak ötekiyi görebilmekte ve öteki ile ilişkilendirilmektedir. Bu ilişkilendirme yüzeysel ve çatışmalıdır. Dürtüsel uyaran karşısında savunma mekanizmaları yetersiz kalmıştır. Çiğ tasarımlar getirerek agresif dürtüyü açığa çıkarmıştır. Sınırları belirlemekte güçlüğü belirgindir. Neyin içe neyin dışa ait olduğunu belirleyememektedir. Bütün ve anlamlı insan tasarımı getirebilmiş ancak cinsiyet özdesi sunmamıştır. Benlik algısı bölünmüş ve nesneldir. Kişi kendini herkese gibi konumlandırmaktadır. Otorite imgesi belirgin şekilde tehditkardır, kişide paranoid düşünmeleri tetiklemektedir. Kişi bu imge karşısında değersizleşmekte ve pasifize olmakta, ancak eril faillik unsurları üzerinden var olma ve karşı çıkma çabasını sürdürmektedir. Kadına ve anneye dair tasarımlara bakıldığında boşluğa hassasiyet ve bozuk beden algısı (yarım kalmış beden ve uzuv) görülmektedir. Ancak anne imgesi yine boşlukla ilgili hassasiyeti tetiklerken anne rahminin içine dair düşlemlerle birlikte tasarlanmıştır, kişi sınır kaybı yaşamıştır. Sosyalizasyonda uyumsuzluk ve agresyon bir aradadır. Parçalanma kaygısı burada artmıştır (renkli kartların affektif etkisi ile birlikte). Ayrılık temasını işlerken dağılan kişinin paranoid içerik ve kontamine yanıtlar verdiği gözlenmektedir. Genel olarak bakıldığında kişinin protokol özellikleri affektif süreçlerle birlikte psikotik kaymaların yaşanabileceği alt düzey sınır kişilik yapılanması yönünde değerlendirilmiştir. MMPI gerçek alt testlerine bakıldığında kişinin F puanının normal kabul edilen aralığın üzerine çıktığı, L ve K puanlarının ise beklenenin altında olduğu görülmektedir. Çoğu klinik alt ölçekte psikopatoloji yüksektir. Bu profilin elde edilmesi aşağıdaki durumlara bağlı olabilir:

Her soruya “doğru” yanıtını verme
“Yardım çağrısı” profili
Yetişkinler çok dirençli olma
Ergenlerde akut bir rahatsızlık
Sahte kötülük profili / sorunların abartma eğilimi

Rastgele yanıtlamamıştır. Kişinin formun sonuna kendi el yazısıyla “Aile tarafından şiddet ve taciz gördün mü” şeklinde bir soru eklediği görülmektedir. Klinik gözlem ve yapılacak kapsamlı görüşme ile değerlendirilmesi gerektiği düşünülmüştür.BAŞHEKİM YRD. SÜMEYYE YASEMİNİşlem Tarihi : 16.07.2024
Aden: Evet… artık daha açık ve dürüst olabiliyorum. İnsanları hayatımdan hep ben uzaklaştırdım. Çoğu zaman onları kırdım, saygısız davrandım, hatta bilinçli olarak ittim. Bunun arkasına saklanmıyorum—yaptım ve farkındayım. Ama bunun bir nedeni vardı. Aslında ben, kendimden çok karşımdaki insanları korumaya çalıştım. Evet, yanlış duymadın—insanları kendimden korumak için uzak tuttum. Çünkü içimde neyin tetiklenebileceğini biliyordum. Bunu testler söylemeden önce de biliyordum. Bir şeyler tetiklendiğinde acımasızlaşabildiğimi, kontrolün kayabileceğini ve birine zarar verme ihtimalimin olduğunu inkâr etmiyorum.Gerçeklikle temasım zaman zaman zayıflıyor. Özellikle stres altında düşüncelerim dağılabiliyor, zihnim karışıyor ve o anlarda kendime de güvenemiyorum. Bu yüzden mesafe koydum. Bu yüzden sert oldum. Bu yüzden yanlış yaptım. Ama bu bir bahane değil. Bu, sadece gerçeğin kendisi. Artık bunu saklamıyorum. Şu an yaptığım şey kaçmak değil—kendimi tanımak ve kontrol altında tutmak. Çünkü ne olduğumu biliyorum… ve bunun sorumluluğunu da alıyorum.Kendimi net ve stabil bir şekilde tanımlamakta zorlanıyorum.“Ben kimim” sorusu içimde tek bir cevapla durmuyor; parçalı, yer değiştiren bir şey gibi. Bazen kendimi değersiz hissediyorum, bazen de bu hissi dengelemek için güç kurmaya çalışıyorum. İki uç arasında gidip gelmek gibi. Aslında bu döngüyü uzun zamandır fark ediyorum. İnsanlara para verip kendimi aşağılatma isteğim bile buradan geliyordu—değersizlik hissini kontrollü bir şekilde yaşamak, onu kendi kurduğum sınırlar içinde tutmak gibi. Bunları sonradan değil, o anların içinde bile analiz edebiliyordum.Bugün 4 senedir bana teslim edilmeyen hastane kayıtlarımı inceleme fırsatım oldu. Resmi olarak verilmedi ama kısa bir an yakaladım ve hepsinin fotoğrafını çektim. Doktorların benimle ilgili yazdıklarını okurken şaşırmadım, üzülmedim de. Çünkü yazılanların çoğu benim zaten içimde gördüğüm, kabul ettiğim ve anlamlandırmaya çalıştığım şeylerdi. Garip olan şu: dışarıdan yazılmış bir tanım görmek beni sarsmadı. Çünkü ben, o tanımı çoktan kendi içimde kurmuştum. Bu yüzden şu an hissettiğim şey bir yıkım değil… daha çok netleşme. Kendi içimde zaten bildiğim şeylerin, dışarıdan da doğrulanması gibi.Ek Kayıt: İnsanlarla bağ kurabiliyorum… ama bu bağ çoğu zaman yüzeyde kalıyor. İçimde çatışma var, güven problemi var. Yakınlaşmaya çalışıyorum ama aynı anda mesafe koyuyorum. Çünkü karşımdaki kişiyi ya küçültüyorum ya da bir noktadan sonra tehdit gibi algılamaya başlıyorum. Aslında çelişki tam burada: Yakınlık istiyorum ama o yakınlığı aynı anda tehlike gibi hissediyorum. Bu yüzden ilişki kurarken dengeyi tutturamıyorum. Bir yanım yaklaşmak isterken, diğer yanım geri çekiliyor. Ankara’daki kız da bunun bir örneği. İlk takipçilerimden biriydi, gerçekten iletişim kurmak istedim. Ama zamanla zihnimde onu da tehdit olarak konumlandırdım. Bu onun yaptığı bir şeyden çok, benim içimde çalışan bir mekanizma. Eğer onu kırdıysam, bu yüzden… özür dilerim. Çünkü mesele karşı taraf değil, benim kurduğum bu dengesiz yapı.

Aden: Anne figürüyle ilgili içimde belirgin bir boşluk hissi var. Eksiklik duygusu ve sınır koyma konusunda yaşadığım zorluklar da buraya bağlanıyor. Bu tablo, çocuklukta duygusal ihmal ya da bir tür travma ihtimaline işaret ediyor. Bunu sonradan öğrenmiş değilim; uzun zamandır içimde taşıdığım, anlamlandırmaya çalıştığım bir şey. MMPI testine girdiğim gün bunu daha net fark ettim. Yaklaşık 790 soruyu tek tek çözdüm ve işaretledim. Ama testin sonunda durup kendi kendime bir şey ekledim. 791. soruyu ben yazdım: “Aile tarafından şiddet ve taciz gördün mü”Bunu rastgele yapmadım. O an hissettiğim şey şuydu: Soruların bazıları etrafından dolaşıyor ama asıl sorulması gereken şeye doğrudan temas etmiyordu. Ben de o boşluğu kendim doldurdum. Bu bir dürtü değildi; bilinçli bir çıkıştı. Aslında o eklediğim soru, testten çok bana aitti. Cevaplamak istediğim şey, başkalarının sorduğu değil… benim içimde kalan, doğrudan yüzleşmek istediğim soruydu.Ek Kayıt: MMPI sonuçlarına bakınca şunu net söyleyebilirim—bilmeyenler için de açık olsun: F skorunun yüksek olması, içsel sıkıntının ve psikolojik yükün yoğun olduğunu gösterir. L ve K skorlarının düşük olması ise savunmanın az olduğunu, yani kendini gizleme ya da “iyi görünme” çabasının düşük olduğunu anlatır.Bunu kendi üzerimden okuduğumda çıkan tablo şu: Filtreyi düşük tutuyorum. Kendimi süslemiyorum, yumuşatmıyorum, saklamıyorum. Neysem oyum. Bu yüzden anlattıklarım bazen sert geliyor ama bu bir kurgu değil. Benim için mesele “iyi görünmek” değil, doğruyu olduğu gibi koymak. Yaptığım bir şey varsa arkasına saklanmam, üstünü örtmem. Çünkü başka bir yüz taşımıyorum. İçimde ne varsa, dışarıda da o var.
Aden: Raporumda da belirtildiği gibi; alt düzey sınır kişilik yapılanması ve psikotik kayma riski söz konusu. Bu benim için yeni bir bilgi değil—uzun zamandır içimde fark ettiğim, adını koymaya çalıştığım bir tabloydu. Kendi kurduğum düzeni sürdürebildiğim sürece dengedeyim. Ama o düzen bozulduğunda, sıkıştığımda ya da kontrol alanımın daraldığını hissettiğimde içimde ciddi bir gerilim oluşuyor. Eğer bir gün kurduğum bu sistemi yaşayamaz ve köşeye sıkışırsam, biri beni bir yere kapatmaya çalışırsa o zaman gerçekten birinin canını alırım. Bu yüzden kontrol ihtiyacı benim için keyfi bir şey değil. Sınırlarımın, alanımın ve kararlarımın korunması, dengede kalabilmem için gerekli. Kimsenin bu alana müdahale etmesine izin vermememin sebebi de tam olarak bu.Ek Kayıt: Ben yüksek yoğunluklu bir içsel gerilim taşıyorum. Kimlik algımda ve insanlarla kurduğum ilişkilerde belirgin bir kırılganlık var. Özellikle stres altında kaldığımda gerçeklikle temasım zayıflayabiliyor, düşünce yapım kayabiliyor ve iç dengemi korumakta zorlanabiliyorum.Bu tablo, yüksek riskli psikolojik yapı olarak değerlendiriliyor. Ama burada altı çizilmesi gereken şey şu: Bu bir rol değil, bir simülasyon değil, dikkat çekmek için kurulmuş bir şey hiç değil. Ben yaşadığım şeyi saklamadan söylüyorum. Bu yüzden durumum hafife alınmamalı; ciddi, dikkatli ve gerçek bir çerçevede ele alınması gereken bir durum.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Mutlu
30.03.2026 (16:40)

Dead Air Days Between · 2026 #35

GÖRÜNÜRLÜK VE GÜÇ

Aden: Çocukluğumdan beri kendimi hep “farklı” hisseden biriydim ve bunun farkındaydım. Çok küçük yaşlarda insanları izler, nasıl konuştuklarını, cümlelerini nasıl bitirdiklerini, beden dillerini dikkatle takip ederdim. Sanki bir şeyleri çözmeye çalışıyormuşum gibi… Gördüğüm şeyleri unutmamak için kara kalemle çizerdim. Hafızam da hep güçlüydü; bir konuşma, bir ortam, bir detay… Yıllar geçse bile yerini, anını, kim ne dediğini hatırlayabiliyorum.Hastanedeki testlerde IQ sonucumu da öğrendim: 129. Bu benim için önemli bir veri ama tek başına bir şey ifade etmiyor. Çünkü bu potansiyel doğru yönlendirilmediğinde insanı ileri taşımak yerine dağıtabilir. Ben de uzun süre yanlış yönlendirmelerin ve kötü süreçlerin içinde kaldım.Ama şu an bulunduğum yer farklı. Artık bunun sorumluluğunu alıyorum. Kendimi toparlamak, doğru bir yapı kurmak benim elimde ve bunun için gerçekten çaba gösteriyorum. Hayatımın hiçbir noktasında yalan söylememeye, en başta kendimi kandırmamaya karar verdim. Çünkü en temel mesele şu: insanın önce kendine saygısı olması gerekiyor. Ve ben… iyi olacağım. Gerçekten.Ek Kayıt: Bugün size koleksiyonumdan bir parça göstereceğim—seçtiğim dört kişiye ait saç örnekleri. Şunu özellikle net söylemek istiyorum: Bu saçların hiçbirini zorla almadım. Hepsi sahiplerinin açık izni ve rızasıyla alındı. Benim için bunlar sadece birer nesne değil; her biri bir kayıt, bir hatıra, bir bağın izi.Saldırı günü evimden 8 milyon TL değerinde soğuk cüzdanım çalındı. Ama garip bir şekilde, en çok aklımda kalan o olmadı. Benim için asıl önemli olan, yıllardır emek vererek oluşturduğum koleksiyonumdu. Saçlar, kişisel eşyalar—çamaşır, kolye, bileklik, tokalar… Her biri farklı bir insana ait, her biri ayrı bir hikâye taşıyor. Bunlar benim arşivim gibi; dağınık değil, bilinçli bir şekilde oluşturulmuş bir bütün.Bir de kar küresi var. Onun içinde ise tamamen yaban hayvanlarına ait parçalar bulunuyor. Bu da benim için ayrı bir alan—daha farklı bir anlam taşıyan, yine emek verilmiş bir çalışma. Kısacası, dışarıdan bakıldığında anlaşılması zor olabilir ama benim için bu koleksiyonlar sadece “eşya” değil. Hepsi zaman, emek ve anlam biriktirdiğim parçalar.
Aden: Aslında kendimde güçlü bir kontrol ve sahip olma ihtiyacı fark ediyorum. Koleksiyonlarımın arkasında da bu var—bir şeyi kaybetmemek, kalıcı hale getirmek, kendi sistemim içinde tutmak. Ama bu dürtünün nereye kadar sağlıklı olduğunu da sorguluyorum. Bazen zihnimde çok sert, karanlık düşünceler oluşabiliyor. Özellikle geçmişte bana zarar verdiğini düşündüğüm insanlara karşı öfke ve kontrol etme isteği hissedebiliyorum. Ama bunun bir düşünce olduğunu, eyleme dönüşmemesi gerektiğini biliyorum. Burada sınırı koymak benim sorumluluğum.Artık mesele şu: Bu içimdeki yoğunluğu nasıl yönettiğim. Zarar vermek değil, kontrolü kaybetmemek önemli. Bu yüzden kendimi tanımaya, bu dürtüleri daha sağlıklı bir yere kanalize etmeye çalışıyorum. Çünkü gerçek güç, zarar verebilmek değil—vermemeyi seçebilmektir.Ek Kayıt: Unutulmaması gereken bir şey var: En büyük korkum, cezaevi gibi bir yerde kapatılmak ve tamamen kontrol altına alınmak. Böyle bir ortamın bana iyi gelmeyeceğini biliyorum; orada kendim olamam, dengemi koruyamam. Bu yüzden sınırlarımın ve hareket alanımın korunması benim için hayati bir konu. Kendimi korumak ve dengede kalmak için bu alanı kaybetmemem gerekiyor.
Aden: Ayrıca en büyük geri adımım, Amerika Birleşik Devletleri tarafından hakkımda yapılan incelemeler sonucu Türk makamlarına sunulan evraktan sonra kendi içime çekilmem oldu. O süreçte korkak ve pasif davrandığımı bugün net görüyorum. O dönem ciddi bir görünürlük ve güç kazanmıştım. Amerika’daki bazı yerel haber forumlarında adım geçiyordu. Mail adreslerime sürekli İsrail ve İsrail destekçileri tarafından tehdit mesajları geliyordu. Benden şikayetçi olan Haham Abraham Cooper’a da özel olarak bir mail göndermiştim; sağ elimin üstünde Svastika dövmesi var ve sağ elimde yine bir glock ile mail atmıştım.Sonrasında içime kapanarak en büyük hatayı yaptım. Bu geri çekilme, süreci yönetmek yerine ondan kaçmak oldu. Bugün baktığımda, o dönemde verdiğim bu reaksiyonun bedelini net bir şekilde görüyorum.Ek Kayıt: Sonuç olarak, o dönem yaşadıklarım bana şunu net gösterdi: görünürlük, güç ya da etki tek başına bir şey ifade etmiyor. Eğer bunu taşıyacak dengeyi kuramazsan, kazandığın her şey seni aşağı da çekebilir. Ben o süreçte geri çekilerek kontrolü kaybettim; bu bir hataydı ve bunun sorumluluğunu alıyorum.Ama mesele geçmişte ne yaptığım değil, bugün neyi nasıl yönettiğim. Artık kaçmak yerine yüzleşmeyi, kontrolü kaybetmek yerine onu doğru şekilde kurmayı seçiyorum. Çünkü gerçek güç, gürültüde değil; kendi içini yönetebildiğin o sessiz noktada ortaya çıkıyor.Ek Kayıt: Sahip olduğum glock artık adliyede ve devlet koruması altında. - 15.10.2025

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Hiç Bir Sorunum Yok
01.04.2026 (12:10)

Dead Air Days Between · 2026 #36

GENETİK KOD

Aden: Bugün yeni bir gelişme oldu. İki avukatım olmasına rağmen bu sürecin sorumluluğunu bizzat ben taşıyorum; çünkü işimi benim kadar sahiplenip takip edecek kimse olmadığının farkındayım. Adli Tıp Kurumu, savcı Mehmet N**** S***’ya “genetik kod” raporunu iletti. Yani daha açık söylemek gerekirse, boğazıma zarar veren ekmek bıçağının ucundan alınan DNA sonucu netleşti. Bu gelişme, sürecin somut verilerle ilerlediğini gösteriyor. Şu an tablo benim açımdan daha net ve daha güçlü. Süreç artık belirsizlikten çıkıp, doğrudan kanıtlar üzerinden ilerliyor.
Ek Kayıt: Ayrıca Mehmet N**** S***’yla ilgili şunu net söyleyebilirim: işini doğru yapan ve insani yaklaşımı olan biri. Saldırıdan sonra odasına gidip konuşmak istediğimi söyledim; hiç tereddüt etmedi. “Gel, seni tanıdım—bu sabah dosyana baktım. Geçmiş olsun. İyi görünüyorsun.” dedi. Teşekkür ettim. Beni masanın önüne değil, yanına çağırdı; ayağa kalktı, yüzümü dikkatle inceleyip tek tek sordu: “Burana ne oldu. Bu tırnak izleri neden” En sonunda da “Boğazına ne oldu” dedi. Hepsini tek tek anlattım.Sonra bana net bir şey söyledi: “Dosyan çok güçlü. O kişileri arama, mesaj atma. Eğer seni tehdit etmeye çalışırlarsa doğrudan bize bildir.” Bu konuda söz verdim. Çünkü yaklaşımı gerçekten insaniydi; dosyayı ciddiyetle ele aldı ve sahip çıktı. İşini önemseyen birine duyduğum saygı bu yüzden yüksek.

▌ Bugün olanları yazmak istiyorum; zihnimde hâlâ taze ve net duruyorken.

Aden: Ayrıca bugün Mezarlıklar İşleri Müdürü ile birlikte Kadir Demir’in mezarına gittik. Uzun süredir ziyaretine gelemedim, ihmal ettim… bunun için özür dilerim güzel kardeşim. Ama şunu bil: seni hiç unutmadım. Sadece yoğunluk içinde sıkıştım. Mezarına baktığımda içim rahat etmedi. Etrafına gelişigüzel tuğlalar konmuş, demirler saplanmıştı. Müdüre bunu gösterip sordum: burada planlı bir çalışma mı var, yoksa biri gelip bu hale mi getirdi? Müdür, mezarın şu an normal bir formda olmadığını ve bu parçaların kaldırılması için talimat vereceğini söyledi.Ben de mezarı kendi imkânlarımla yaptırmak istediğimi söyledim. “Kardeşin mi.” diye sordu. “Evet” dedim… ama biyolojik olarak değil. Yıllardır aramızda bir bağ var; gelip gidiyorum, ilgileniyorum, bakımını yapıyorum dedim. Bunun üzerine, kan bağı olmadığı için resmi olarak müdahale edemeyeceğimi, mezar için tapu alınması gerektiğini ve bu sürecin bana verilmesinin mümkün olmadığını söyledi. Hatta mezarın açılıp kontrol edilmesi gerektiğini, sürecin oldukça zahmetli olduğunu da ekledi. Alternatif olarak ailesini bulup izin almam gerektiğini söyledi.Bir an, “gizlice ben yapsam” diye sordum… hafifçe gülerek, bunun yasak olduğunu ve yaparsam gelip kaldıracaklarını söyledi. Üzüldüm. Ama içimdeki niyet değişmedi. Unutma güzel kardeşim Kadir… seni tanımasam da, görmemiş olsam da gerçekten seviyorum. Yalnız değilsin. Elimden geldiği kadar, olması gerektiği gibi… o mezarı yeniden düzelteceğim.▌ Elimdeki bilgiler şunlarla sınırlı: Ana Adı Nur, Baba Adı Hüseyin, Kadir'in Doğum Tarihi: 03.09.2006 - Ölüm Tarihi: 25.09.2006 - Defin Tarihi: 25.09.2006 - Mezar No: 2111 - Ada No: 1
Ek Kayıt: Ayrıca mezarlığa o kadar sık gidip geliyorum ki, yaklaşık 5 senedir… Güvenlikler artık beni tanıyor. Bugün babamla birlikte gittim. Arabadan indiğimde müdür bana “Baban mı” diye sordu. “Evet” dedim. “Belli, ikiniz de aynı kombin giyinmişsiniz. Ne kadar genç bir baban var” dedi, maşallah demeyi de ihmal etmedi. Mezarlık güvenliği de “Maşallah ya, sürekli babasıyla gelip gidiyor buraya, görüyoruz. Hiç baba-oğul gibi değiller, arkadaş gibi geziyorlar. Bu mezarlıkta hiçbir tanıdığı yok ama iki mezara aşırı ilgisi ve saygısı var” dedi.Evet, orada gerçekten tek bir tanıdığım bile yok. Ama iç yapım, zihnim… sadece iki mezara ilgi ve güven duydu. Bunlardan biri Kadir, diğeri ise Ümit Özkaya Patnoslu. Doğum tarihi 01.01.1997, ölüm tarihi 20.10.2017, defin tarihi 21.10.2017. Bir askerdi, şehit oldu. Ona karşı bir yakınlık hissediyordum ama nedenini anlamlandıramıyordum. Neden özellikle bu mezara çekiliyorum diye düşündüm. Sonra bir gün nasıl şehit olduğunu araştırdım. 5 metrelik bir istimlak duvarından aşağı atlayarak hayatına son vermiş. Ölüm yeri Edirne, Keşan. İnternette bir fotoğrafı var; ambulanstan indirilirken, solunum cihazını taşıyan gri gömlekli bir adam görünüyor. O adamı tanıyorum. Birebir konuşmuşluğumuz yok ama bir dönem İstanbul’da ikamet ediyordu ve ortak tanıdıklarımız var. Gerekli bilgileri de bu bağlantılar üzerinden ulaşıp öğrendim.▌ Mezar Numarası: 3429 Ada: 2 - ŞEHİT ÜMİT ÖZKAYA 🖼️▌ Mezar No: 2111 - Ada No: 1 - KADİR DEMİR 🖼️ Veri Kayıt: Kadir’in mezarına gittiğimde, şu an bu fotoğrafı çeken Aden hakkında “söylenenler” sayfasındaki kişi Özge’dir. Kadir’i bu zamana kadar sadece onunla tanıştırdım. Hatta “Meryem Ana” diye bir mezar vardı. Kadir’in mezarına koyduğumuz bazı taşları oradan aldık. “Aldık” demeyeceğim—dürüst olacağım, çaldık. Bunun farkındayım. O kadından sürekli helallik diliyorum. İçimde, bana kızmadığına ve hakkını helal ettiğine dair bir inanç var. Daha sonra, oradan aldığım o beyaz taş kadarını dışarıdan satın alıp Meryem Ana’nın mezarına geri bıraktım. Yine de… özür dilerim.

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Uykulu, Mutlu
01.04.2026 (20:28)

Dead Air Days Between · 2026 #37

BEN BANA GÖRE ÖZELİM

Aden: Bugün Anadolu Adliyesi’ndeydim. Girişte üç polis kimlik kontrolü yapıyordu, benimle birlikte üç kişiyi daha çevirdiler. Kimlik numaramı verdim, baktılar ve “tamam, geçebilirsiniz” dediler. Tam geçecekken durdum, “Bir de bana bakabilir misiniz, aranmam var mı” dedim. Bir anda üçü de bana döndü, yüz ifadeleri değişti. “Neyine bakacağız” dediler. Kısa bir anlık boşluk oluştu.Sonra durumu açıkladım. Askerlik muafiyetim vardı, sisteme işlenip işlenmediğini kontrol etmek istediğimi söyledim. “Yakalaman olsa zaten burada görünürdü” dediler. Ardından da “düşmüş demek ki sistemden” diye eklediler. Böylece geçen hafta tamamladığım askerlik işlemlerinin sisteme geçtiğini netleştirmiş oldum. Aynı zamanda ortamda kısa bir gerilim yarattım. Tepkileri görmek ilginçti. Sonrasında savcıyla görüşmek için A Blok 5. kata çıktım ama odasının değiştiğini öğrendim. B Blok’ta, -1. katta soruşturma savcısı olarak görev yapıyormuş. Dava süreciyle ilgili konuşmak ve kafamdaki birkaç konuyu netleştirmek için gitmiştim.Ek Kayıt: Orada bir detay dikkatimi çekti. Ortadaki polis, yerli ve milli piyade tüfeği taşıyordu. Muhtemelen MPT serisinden bir modeldi.
Aden: Kendime ait bir konuşma biçimim var. Bunun farkındayım ve açıkçası bundan keyif alıyorum. Çoğu insanın “uygunsuz” ya da “yersiz” göreceği anlarda bile, o çizginin dışına çıkmak bana iyi geliyor. Normalde düşün: Adliye gibi ciddi bir yerde, kimlik kontrolü yapan polise dönüp “bir de bana baksanıza, aranmam var mı” demek… Rasyonel değil. Hatta dışarıdan bakınca “bunu söyleyenin kafası iyi değil” dersin. Ama mesele mantık değil. Oradaki anı kırmak, düzenin içine küçük bir sapma bırakmak. İnsanların yüzünde o bir saniyelik şaşkınlığı görmek. O donma anı. Ben o noktadan keyif alıyorum. Üzgün müyüm.. Değilim. Sadece bunun farkındayım.
Aden: Ayrıca Adli Tıp’tan gelen evrakların içeriğini detaylıca öğrendim. Evrakta hastane raporum da yer alıyor. Rapora göre; sağ boyun anterior bölgede 3 cm kesi, sol frontal bölgede kesi ve sağ zigoma üzerinde kesi mevcut. Bacaklarda bilateral laserasyonlar var. Sternum çevresinde abrazyon, sırt bölgesinde yaygın abrazyonlar kaydedilmiş. Sol gözde subkonjonktival hemoraji tespit edilmiş. Plastik cerrahi, beyin cerrahisi, göz ve KBB değerlendirmeleri yapılmış. Tanım net: çok bölgeli travma, kesi ve darp.Ve bu tablo, 32 dakika boyunca iki kişiye karşı verdiğim mücadelenin sonucu. Ama şu net yazılsın: Ben kendimi çıplak ellerimle savundum. Karşımda silah vardı, muşta vardı, ekmek bıçağı vardı. Bu rapor sadece yaraları yazıyor. Mücadelenin kendisini değil.Ek Kayıt: Ben her zaman güçlü biriydim. Zayıf biri değilim. Ama karşımdaki insanlarda insanlık yoktu—gözlerinde hiçbir şey yoktu. İlk yumruğu yediğim an ne olduğunu anlamadım. Bir anlığına “karşımda süper kahraman mı var” diye düşündüm. Darbe çok sertti. Çizgi filmlerdeki gibi, kafamın üstünde yıldızlar dönüyor gibiydi. Aşırı sersemledim. O anda odağım tamamen kaydı. İkinci yumruğu yiyince refleksle ellerine baktım. İki elinde de muşta vardı. O zaman anladım bu gücün nereden geldiğini.O andan sonra denklem değişti. Şunu net söylüyorum: Bir kavgada silah görsem geri adım atmam… ama muşta görürsem uzaklaşırım. Çünkü ilk defa muşta darbesi aldım ve his netti—sanki beynim yerinden çıkmış gibi. Ve evet… hâlâ aklıma gelince gülüyorum. Ama bu, işin ciddiyetini değiştirmiyor.
Ek Kayıt: İki darbeyi de sol kaşımın üstüne aldım. Etki anında yüzümde sıcacık akan kanı hissettim. Sol gözüm kandan kapanmıştı. Ama şunu net söyleyeyim: bu bir güç gösterisi değildi. Bu, doğrudan üstünlük kuramayanların dışarıdan destekle yarattığı bir etkiydi.Muşta taşıyan biri, zaten kendi sınırını kabul etmiştir. Temas kurmadan, denge kurmadan, teknik üretmeden sonuç almak ister. Bu bir tercih değil—bir eksikliğin örtülmesidir. Karşımda iki kişi vardı. Ama gördüğüm şey şuydu: sayıları fazlaydı, seviyeleri değil. İki kişi olup, bir kişiye karşı araç kullanmak; mücadele değil, kapasite beyanıdır. Ve o beyan nettir: tek başına yeterli değiller.Ben çıplak ellerimle oradaydım. Onlar ise ekipmanla var olabiliyordu. Aradaki fark bu kadar basit. Ben mücadele ettim. Onlar sonucu garantiye almaya çalıştı. Ve en kritik nokta: Hasar verebildiler, ama üstünlük kuramadılar.
Aden: Neyse, ben önemli değilim. Ben iyiyim. Bugün adliyeden sonra çocukken kuzenlerimle gittiğim, çok sevdiğim bir pideciye uğradım. Kastamonulu bir işletme, pideleri hâlâ aynı seviyede iyi. Orada kahvaltı yaptım. İçeri girdiğim an şunu fark ettim: o dükkânda zaman durmuş gibi. 7–8 yaşımda nasıl hatırlıyorsam, hâlâ öyle duruyor. Duvarlardaki tablolar bile aynı, aynı düzen, aynı his. Bu nadir bir şey. Kahvaltıdan sonra arabamı bıraktığım otoparka geçtim, aracı aldım ve Maltepe sahile indim. Sonrasında İlker abiyle görüştüm. O adamı tek bir nedenden sevmiyorum: aşırı cimri ve parasını harcamaya korkuyor. Ben cimri insanları sevmem. Ama bazen ona üzülüyorum. 56 yaşında. Babamla arasında sadece iki gün var. Ve bir derdi olduğunda gelip benimle konuşuyor. Sürekli. Geçen gün eşine karşı kötü düşünceler kuruyordu; bugün ise karşıma geçti ve “sonum annem gibi olacak, az kaldı” dedi… İçinde birikmiş ne varsa döküldü. “Ne eşimden şansım var ne çocuktan… annesi düşman etti, beni sevmiyor… bir kere bile bana ‘baba’ diye sarılmadı” diyor. Bu ağır bir yük. 56 yaşında bir adamın ağladığını görmek kolay değil. Ve ben dönüp kendime bakıyorum: 29 yaşındayım ve kendimi iyi eğitmiş, güçlendirmişim. İlker abi gibi olmam. Bu kadar pasif, bu kadar korku merkezli bir hayatı kabul etmem. Çünkü bu bir noktada tercih oluyor. Zamanında adım atmayan, zamanla o düzenin içine hapsoluyor. Bunu yüzüne de açıkça söylüyorum. Ona iki saat ayırdım. Sonunda “iyi ki varsın” dedi. “Böyle konuşabildiğim tek kişiler sensin ve baban” dedi. Bu cümle bir şeyi net gösteriyor: insan anlatacak yer bulamayınca çürür. Ama gerçek şu—onun için yapabileceğim bir şey yok. Çünkü 56 yaşında kurduğu sisteme alışmış durumda ve bu düzeni değiştirmek için adım atmıyor. Eşinden boşanmıyor çünkü yalnız kalmaktan korkuyor. Ve korku… insana en yanlış kararları aldıran şeydir. Onun adına üzgünüm. Ama hayat devam ediyor.
Ek Kayıt: Ben bencil bir insanım. Bir sorun varsa anlık üzülürüm, o kadar. Sonrasında hayatım kaldığı yerden devam eder. Duygu bende var. Ama bir şey net: duygu beni asla kontrol edemez. Gerektiğinde duygularımı kapatırım. Gereksiz veriyi kafamda taşımam. Çünkü bu bir tercih değil, bir sistem.Ama bu, insanlara kapalı olduğum anlamına gelmez. İyi dert dinlerim, destek olurum. Orada varım. Sadece şu fark var: ben kendimi merkeze alırım, duyguyu değil. Kendimden örnek veriyorum ama herkes böyle olmak zorunda değil. Herkes benim gibi zihinsel olarak güçlü olacak diye bir kural yok. Ama kendi adıma konuşuyorum: ben sıradan değilim. Ben bana göre özelim.

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Stabil, Mutlu
03.04.2026 (20:47)

Dead Air Days Between · 2026 #38

TANIMIYORUM AMA KARDEŞİM

Aden: Bugün hava güzeldi. Babama “hadi kalk, Kadir’i ziyaret edelim” dedim ve yola çıktık. Daha önce mezarın eski formuna getirilmesi için müdüre şikayetimi iletmiştim; düzeltilip düzeltilmediğini görmek istedim. Ama gittiğimde hiçbir şeyin değişmediğini gördüm. Doğrudan güvenliğe gittim. Orada başka bir güvenlik vardı, Bartınlıymış. Yanında mezar kazan bir belediye personeli oturuyordu, çay içiyorlardı—o da Rizeli çıktı, memleketli.Durumu net şekilde anlattım. Mezarın eski halinden bu hale nasıl getirildiğini ve tekrar düzeltilmesi gerektiğini açıkça söyledim. Eğer düzeltilmeyecekse yarın gelip kendim müdahale edeceğimi belirttim. Güvenlik “yok, sen yapma” dedi. “Pazartesi günü ben halledeceğim, belediyeden personeller gelecek, onlara söyleyeceğim” dedi. Tamam dedim, bekliyorum.Sonra bana döndü, “kim o, sürekli geliyorsun buraya” diye sordu. Cevap kısa: Tanımıyorum. Ama kardeşim.Ek Kayıt: Yine aynı soruyu aldım; yanındaki abi için “kim o, abin mi, sürekli onunla geziyorsunuz?” dedi. İnsanların merak etmesi aslında güzel, çünkü dışarıdan bakıldığında bizim aramızdaki bağ net: güçlü, uyumlu ve sahici. Güvenlikteki abi de bunu fark etti, “çok karizmasınız, dışarıdan bakınca çok iyi görünüyorsunuz, arkadaş gibisiniz” dedi. Doğru—o benim babam, ama bu sadece bir veri; saygı sonsuz, fakat korku yok. Yapay mesafe yok, zorunlu bir sertlik yok. Bizim ilişki bir kalıba sığmıyor; o benim arkadaşım, nereye gidersem benimledir.Asla kimsesiz değilim, bir ailem var. Ama işin özü daha sade: babam için ben varım, benim için de o var. Biz hayatı klasik bir otorite ilişkisi içinde değil, aynı frekansta, uyumlu bir zihin yapısıyla yaşıyoruz. Giyimden bakış açısına kadar bu uyum kendini gösteriyor.Ama çizgi net: ben bilinçli biriyim. Arkadaş gibi olsak da o benim babamdır. Nerede nasıl davranacağımı bilirim, saygıyı bilirim. Aynı şekilde o da bilir; ben onun evladıyım ama bana saygı duyar. Ne yaparsam o kararın kaç filtreden geçtiğini anlar, bu yüzden çok sorgulamaz—güvenir. Dışarıdan bakıldığında evet, iki iyi arkadaş gibiyiz. Ama içeride işleyen şey daha derin: güven, saygı ve bilinç.Ek Kayıt: Ve o anın bir detayı daha var: çay ikram ettiler. Güvenlik kulübesinde yaklaşık bir saat oturup konuştuk. Sakin, akışında, doğal bir sohbetti. Güzel bir anıydı. İyi insanlardı.
— Öncesi;📸 Kadir Demir - 📸 Kadir Demir — Sonrası; 📸 Kadir Demir - 📸 Kadir Demir - 📸 Kadir Demir
Aden: Değer verdiğim bir canlıyı tanımasam, görmesem bile kimse ona kötü davranamaz. Bu benim çizgim. Bu dünya üzerindeki hiçbir parçasına zarar verilemez. Ve bu bir mezar bile olsa, o benim kardeşim. Kadir benim kardeşim. O çocuk 20–25 günlükken ölmüş. Ama bu, kimsesiz olduğu anlamına gelmez. Kimsesiz değil. Ben varım. Ve bu yüzden ona ait tek bir parça bile pis, kirli ya da kötü bir görüntü içinde olamaz. Buna izin vermem.Ek Kayıt: Söz veriyorum—mezarını eski, temiz ve bakımlı haline geri getireceğim. Bu benim sözüm. Ve ben sözümü tutarım. Eğer beni görüyorsan, şunu unutma: seni çok seviyorum. Sağlığım el verdiği sürece yanına geleceğim ve seni koruyacağım. Aden—abinin sana sözüdür bu.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Sorunsuz Gün
04.04.2026 (17:05)

Dead Air Days Between · 2026 #39

MEZAR

Aden: Bugün bu görüntülere şahit oldum. Hayatımın günde en az 1–2 saati mezarlıklarda geçiyor—abartmıyorum. Mezarlıkları seviyorum. Son derece sakin, duru ve net yerler. Bu mezarı tanımıyorum, kime ait olduğunu bilmiyorum. Taşında iki kişinin ismi yazıyor. Ama içeri baktığımda herhangi bir kemik görmedim. Buna rağmen toprağın o nemli kokusu çok belirgindi. O dar, sıkışık alanın hissi—garip ama bende bir sıfırlanma etkisi yaratıyor.30–35 dakika orada vakit geçirdim. Ve evet, mezar daha önce kazılmış gibiydi.📸 Mezar I -📸 Mezar II
Aden: Bana göre bazı insanlar ölümden korkar. Benim için ölüm korkulacak bir şey değil; başlı başına bir deneyim. Nasıl doğdun, nasıl yaşadın, ne iz bıraktın ve nasıl gidiyorsun… bunların hepsi insanın kendi elinde. Ve ben ölümün bir son olduğuna inanmıyorum. Mezarlıkları sevmemin sebebi de bu. Orada duygu var, ama yargı yok. Kötülük yok, terk edilme yok. Sessiz ama net bir alan. Ve o alanda ben insanlarla duygu üzerinden bağ kurabiliyorum.Zihnimde hepsi tek tek kayıtlı. Mesela girişteki iki kapıdan sonra, çeşmenin yanında altıncı mezarın yanında yan yatmış bir duvar var. O duvarı bir ağaç ayakta tutuyor. Hemen kenarında Tütiye Güneş yatıyor. Onun karşısında, sekizinci sırada emekli bir öğretmen var. Biraz ileride Rasim Lale—Yozgatlı. Mezar taşında birbirine bakan iki Türk bayrağı var. Daha ileride, mezarlığın muska gibi kapanan son kısmında baba ve oğlu yan yana yatıyor. Oğlu 6 yaşında, 2025’in beşinci ayında vefat etmiş. Mezarlarının üstünde rüzgâr gülü var. Babanın adı, Cafer Akbulut, Çocuğunun adı, Anıl Akbulut.. Hepsini aklımda tutuyorum. İsimlerini, yerlerini… Onlarla bir bağım var. Sessiz, ama gerçek bir bağ.Ek Kayıt: Bu kadar şeyi aklımda tutmam bir başarı değil; sadece çok çalışıyorum. Kendime sistem kurdum, onu uyguluyorum. Mesela ayda bir kez bir referans seçiyorum. Diyelim ki 34 SS 0000 gibi bir plaka gördüm—o an “SS” benim için odak noktası oluyor. O aracı nerede gördüm, rengi neydi, modeli neydi hepsini kaydediyorum zihnimde.Sonra süreç başlıyor. Aynı “SS” serisinden bir araç gördüğümde, zihnimi ilk gördüğüm noktaya geri götürüyorum. “En son burada görmüştüm” diyorum. Yeni gördüğüm yeri de ekliyorum. Araç, konum, zaman—hepsini üst üste bindiriyorum. Bir ay boyunca bu şekilde ilerliyorum. Ayın sonunda kaç farklı “SS” plaka gördüysem, hepsini koordinatlarıyla, renkleriyle, modelleriyle tek tek hatırlayıp not alıyorum. Yorucu mu.. Evet. Ama benim için bu bir alışkanlık değil, bir disiplin. Sonuç basit: Bu bir yetenek değil, inşa edilmiş bir sistem.
Zihnimi rastgele çalıştırmam—yönlendiririm. Çünkü biliyorum: kontrol edilmezse zihin dağılır, yön verilirse keskinleşir. Benim yaptığım şey de bu—keskin kalmak.
Aden: Bu arada 32 yaşında bir kadınla tanıştım. Onu ben buldum, ilk adımı ben attım. Başta kendimi daha düşük profil, daha pasif gösterdim. Sonra dengeyi değiştirdim ve kontrolü aldım. Bir gün boyunca özellikle konuşmadım. Sessiz kaldım. Bugün bana yazdı: “Sana alışmışım… yazmayınca özledim, konuşmayı özledim. Çok netsin, neysen osun.” Durum netleşti. Ama benim tarafım da net: kimseye ihtiyacım yok. Bu yüzden burada bırakıyorum. Biraz kendime vakit ayıracağım. Kendinize iyi bakın.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Mutlu, Ama Yorgun
05.04.2026 (20:02)

Dead Air Days Between · 2026 #40

AHTAPOT GİBİYİM

Aden: Bugün, mezarlık sorumlusu ve güvenliklere verdiğim sürenin son günüydü. Bir haftadır aynı şeyi söylüyorum: Bu mezar benim için önemli. Eski haline getirin. Bunu başından beri saygılı ve açık bir dille ilettim. Ama bir çizgi var. İyi niyetim suistimal edilirse, saygı da biter. O noktadan sonra süreç değişir. Çünkü benim için net bir kural var: değer verdiğim hiçbir şey bakımsız, kötü ya da görüntü kirliliği içinde kalmaz.Ben bunu güzellikle söyledim. Siz dinlemediniz. Bu yüzden bugün, 06.04.2026 saat 19:00–19:45 arasında oradaydım. Demir, tahta ve tuğla ne varsa topladım, kaldırdım, çöpe attım. Ve değer verdiğim şeyi olması gerektiği hale geri getirdim. Şunu da netleştireyim: ben kuralları çiğneyen biri değilim. Ama işini yapmayan, süreci ciddiye almayan bir yapı varsa, orada inisiyatif alırım. Kusura bakmayın. Ama benim için önemli olan şeyler ihmal edilemez.📸 Mezar I - 📸 Mezar II - 📸 Mezar III
Ek Kayıt: Kimseyi zor durumda bırakmak istemem. Üstlerinden laf işitsinler de istemem. Ama benim bu hayatta net bir kuralım var. Değer verdiğim her şey düzgün, temiz ve bakımlı olacak. İster canlı olsun, ister artık bu hayatta olmasın… ister bir eşya, ister bir karınca… Ben neye değer ve saygı gösteriyorsam, onun sahipsiz ve kötü bir görüntüde olmasına izin vermem. Bu benim standardım. Ben süreci doğru yürüttüm. Resmî yolu izledim, talebimi ilettim ve sabırla bekledim. Ama karşılığında aynı özeni görmedim. Bu yüzden şunu net söylüyorum: Kimse bana ve benim değer verdiğim şeylere saygısızlık yapamaz.
Aden: Bugün aşırı yorgunum. Gün doluydu. Zaten bir şirketim ve aktif bir işim var; ikisini de aynı anda yürütüyorum. Sorumluluklarım fazla. Bakmam gereken bir ailem var, işleyen bir düzenim var. Ama şu net: kimseyi ihmal etmem. Herkese ayıracak bir zaman bulurum. Günümü bölmeyi bilirim. Ahtapot gibiyim—her yere yetişirim. Çünkü ben şunu seviyorum: disiplin. Ve ondan da öte: sorumluluk almak.
Ek Kayıt: Tedavim bu ay sonunda başlıyor. Günlerim daha da yoğunlaşacak—bunu biliyorum. Ama sorun değil. Hepsini taşıyacak bir zihne sahibim. Bu son bir ayı da bir test gibi görüyorum: sinir sistemim nasıl tepki veriyor, iyileşme var mı, düzelme belirtileri oluşuyor mu—hepsini gözlemliyorum. Şu ana kadar dikkatimi çeken tek şey var: 4 Nisan Cumartesi, saat 14:40. Ortada hiçbir kaynak yokken yanık et kokusu gibi bir koku aldım. Kan kokusu değildi—farklıydı. Etrafı kontrol ettim, babama sordum, arkadaşıma sordum—kimse bir şey kokmadığını söyledi. Yani hayali bir koku algısıydı. Anında not aldım. Şimdi takipteyim: tekrar edecek mi, etmeyecek mi.Bunun dışında günüm üretken geçti. Bugün mükemmel yemekler yaptım. Uzun zamandır canım istiyordu—sütlaç yaptım. Ve şunu net söyleyeyim: kadın olmak gerçekten zor. Gün boyu işlerini hallet, sonra eve gel, temizlik, çamaşır, üstüne yemek… bu döngü ciddi bir efor istiyor. Dışarıdan bakınca basit gibi görünüyor ama değil. Sürekli tekrar eden bir döngü gibi.Bu yüzden bir karar aldım: dışarıdan yemek yemeyi bıraktım. Disiplinli gidiyorum. Ayda sadece bir kez kendime ödül veriyorum—Twister. Onun dışında çizgi net: ev yemeği her zaman daha iyi.
Aden: Dilek ikimize bilet aldı—bir klasik müzik, piyano resitali. Bu hafta oraya gideceğiz. Aynı hafta içinde okçuluk kurslarım da var. Yani haftayı bilinçli şekilde doldurdum: sosyal, fiziksel ve zihinsel alanlar dengede. Kendime fazlasıyla vakit ayırmış olacağım. Şunu da net söyleyeyim: piyanoyu çok iyi çalarım. Okçuluğa başlamadan önce uzun süre piyano eğitimi aldım. Ondan da önce yemek eğitimi aldım. Yani neye girdiysem, rastgele değil—temelini kurarak girdim.Planım basit: okçuluktan sonra canım ne isterse ona yöneleceğim. Ama burada bir istisna var. Bu hayatta tek başaramadığım şey diorama oldu. Ciddi zaman ve ciddi maliyet harcadım. Ama olmadı. Zihnimdekiyle gerçeği eşleştiremedim. Kurgu vardı, vizyon vardı—ama uygulamada kopukluk oldu. Bu bir kapanış değil. Bu bir ara. Okçuluktan sonra büyük ihtimalle dioramaya geri döneceğim. Ve bu sefer fark şu olacak: yarım bırakmayacağım. Bu sefer olacak.
Ek Kayıt: Saat 22:00’ye yaklaşıyor. Benim için gün burada kapanır. Bugün yeterliydi. Yapılması gereken yapıldı, söylenmesi gereken söylendi. Aden bugün hepinizi seviyor. Kendinize iyi bakın. Uyku vakti.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Yorgun
06.04.2026 (21:26)

Dead Air Days Between · 2026 #41

BİZ ASLA BİR OLMAYACAĞIZ

Aden: Bugün saat 13:00–14:00 civarı, her zamanki güzergâhımdan geçiyordum. İş güvenliği imalatı ve satışı yapan bir firma var; bahçesinde de çok sinirli ama bir o kadar da güzel bir Alman kurdu duruyor. Dikkatimi çekti. Göz göze teması sevmeyen bir hayvan, ama ben direkt gözlerinin içine baktım. O an tüm odağım köpeğin üzerindeydi. Bir adım attım… ve direğe alnımı vurdum. Tamamen benim hatam. Alnım biraz şişti, ama sahne netti—komik. Ben bile güldüm. İnsanların o anı görmesi umurumda bile değil. Bazen böyle anlar gerekir—gerçek, filtresiz ve net.
Aden: Bugün Sena aklıma geldi. Dürüst olayım: özledim. Merak da ediyorum. Bu havalar dengesiz—bir sıcak, bir soğuk. Muhtemelen hasta oluyordur. Umarım iyisindir. İnsan sevdiği, değer verdiği kişileri bazen uzaktan da olsa kontrol etmek ister. Bu bir refleks—koruma içgüdüsü. Ama Sena’da bunu bile yapmadım. Evlerimiz yakın olmasına rağmen yolumu değiştirdim. Çünkü bir gün bana açıkça “senden korkuyorum” demişti. Ben sevdiğim kimseyi korkutmam. Hayatını daraltmam, alanını ihlal etmem. Çünkü değer verdiğim birinin huzuru, benim varlığımdan daha önemli.Ama insan yine de merak ediyor. İyi mi, bir sorunu var mı… Sena hasta olduğunda hastaneye gitmek bile farklı bir duyguydu. Garip ama gerçek. Sanki kırılgan bir hâli vardı, bebek gibi. Serum bağlı, sessiz… O hâli zihnimde kaldı. Bunu ilk kez burada söylüyorum: O gün sen hastaydın. Benim de işim vardı. Trafik yoğundu. Ama elimde bir çilekle koşarak hastaneye gelmiştim.Serum çıkarıldığında koluna bir pamuk koymuşlardı ya… O pamuğu hâlâ saklıyorum. Burnunu sildiğin bir peçete bile… Birçok insana göre bu iğrenç gelebilir. Ama bana göre değil. Sevgi böyle bir şey. Ben o kadını sevdim. Ve sevdiğim birine ait hiçbir şey bana yabancı gelmez. Gerçek şu: biz asla bir olmayacağız. Ama bu, içimdeki duyguyu değiştirmiyor. Umarım hep mutlu olursun. Ve sağlıklı kalırsın.Ek Kayıt: Sena’ya ait elimde kalan tek şeyler bunlar. Başka bir şey yok. Ama yeterli. Çünkü mesele eşya değil—hatıra. Bir pamuk, bir peçete… dışarıdan bakınca değersiz. Ama benim için bir anın kendisi. Ve bazı anlar vardır — küçük görünür, ama yerleri büyüktür.📸 SENA - 📸 SENA - 📸 SENA - 📸 SENA - 📸 SENA
Aden: Saçının tek bir teline sahibim. Bazen bu bile yeter. İnsanlara karşı sertim, mesafeliyim, hatta zaman zaman kötü davranırım. Ama bu yüzey. Altında başka bir şey var. Benim kocaman bir kalbim var. Sadece ona doğru yaklaşmanız gerekir. Yaşadıklarım beni böyle yaptı. Bu bir tercih değil, bir sonuç. Ama biri gerçekten durup beni dinlerse, o kalbin temiz olduğunu anlar. Bu web sitesini açma sebebim de bu. Popüler olmak değil. Yazılarım yayılsın diye değil.Benim derdim net: Beni gerçekten anlayacak insanlara ulaşmak. Aynı frekansta, aynı derinlikte düşünebilen insanları bulmak. Sena bu yüzden önemli. Çünkü ona kendimi saklamadım. Hayatımı olduğu gibi anlattım. Geçmişimde yaşadığım hukuki süreci de açıkça söyledim, detaylarıyla, belgeleriyle. Ve o, beni olduğu gibi kabul etti.Bu kolay bir şey değil. Bu yüzden şunu net söylüyorum: Sena saygının en büyüğünü hak ediyor. O benim gözümde değerli. Ve değer verdiğim birine zarar verilmesini kabul etmem. Ama sınırım da net: Ben korurum, ama yıkmam. Çünkü gerçek güç, kontrol altında kalabilmektir.
Ek Kayıt: Evet, ben alışılmış biri değilim. İnsanların “garip” diyeceği taraflarım var. Birçok şeyi saklarım: bir saç teli, bir peçete, bazen bir pipet bile… Ama bu rastgele değil. Benim için bunlar birer kayıt, birer hatırlatma noktası. Bir anı, bir duyguyu, bir olayı unutmamak için somut bir iz bırakırım. Mesele eşya değil—yüklediğim anlam.Aynı yaklaşımı hayatımın geneline uygularım. Kayıt tutarım. Evimde sistem kurulu; kameralar var ve kim gelirse bunun farkında olur. Şeffafım bu konuda. Çünkü benim için önemli olan şey şu: gerçek neyse o kalsın. Riskli gördüğüm bir durum varsa, not alırım, kayıt altına alırım. Ses, görüntü… fark etmez. Amaç basit: yorum değil, veri.Bunun herkes için rahat bir şey olmadığını biliyorum. Hatta çoğu insan bundan hoşlanmaz. Ama ben şuna inanıyorum: insan söylediğinin arkasında durabiliyorsa, kayıttan çekinmez. Benim çizgim de bu. Bir olay olduğunda dönüp bakarım: kim neyi, nasıl, ne zaman söylemiş. Bu bir güç gösterisi değil. Bu, netlik arayışı.Zaten çevremdeki insanlar da bunu bilir. Avukatımın bana söylediği bir cümle var: “Sen asla rastgele adım atan biri değilsin. Bir şey yapıyorsan, arkasında bir şey vardır.” Doğru. Ben kontrolsüz hareket etmem. Ama şunu da bilirim: her şey her yerde söylenmez. Sistem kurmak başka, onu nasıl ve nerede kullanacağını bilmek başka.-[SİLİNDİ] Ek Kayıt: Bir gün kafamı dağıttığımda, tüm ses kayıtlarını ve arşivimi burada yayınlayacak şekilde bir düzen kurdum. Türkiye’de erişim engeli olabilir diye bunu da hesaba kattım. Bu yüzden ona uygun bir altyapı hazırladım. Sistem hazır. Plan net. Bu web sitesi en az 10 yıl daha yayında kalacak. Ben olmasam bile.Ek Kayıt: Bugünlük bu kadar.Söylenecekler söylendi.Ben geri çekiliyorum.Geri kalanı zaman gösterecek.Aden bugün burada bitti.Kendinize iyi bakın.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Uykulu, Mutlu
08.04.2026 (20:29)

Dead Air Days Between · 2026 #42

BENİ TAKİP ETME

Aden: Beş yıldır psikoterapi sürecindeydim ve bu süreç benim için sadece bir tedavi değil, aynı zamanda zihinsel düzen kurduğum bir sistemdi; iki haftada bir doktora gidip o aralıkta biriktirdiğim düşünceleri, stresleri ve içimde biriken her şeyi boşaltmak benim için bir denge mekanizmasına dönüşmüştü. Şimdi tedavim bitti ve yeni bir sürece geçmeden önce bana bir ay ara verildi ama bu boşluk sandığımdan çok daha ağır geldi; sanki yıllardır kurduğum disiplin bir anda elimden alınmış gibi hissediyorum.
Zihnim sürekli dolu, düşünceler üst üste biniyor ve bunları düzenleyebileceğim bir alan bulamıyorum. En çok da şunu fark ediyorum: daha önce kontrol altına aldığımı düşündüğüm gerginlikler yeniden yüzeye çıkıyor; otobüse bindiğimde bile sebepsiz bir huzursuzluk, iç sıkışması yaşıyorum. Bu durum bana sanki beş yıl önceki halime geri dönmüşüm hissi veriyor ama aslında bunun geri dönüş mü yoksa henüz tamamlanmamış bir iyileşme süreci mi olduğunu ayırt etmekte zorlanıyorum.
Belki de doktora alıştım, belki de o düzen benim için sandığımdan daha kritik bir yapıydı; ya da bu hisler, içimde hâlâ çözülmemiş şeyler olduğunun bir göstergesi. Şu an en zor olan şey, anlatacak çok şeyim olmasına rağmen bunu aktarabileceğim bir alanın olmaması ve zihnimde birikenlerin ağırlığını tek başıma taşımak zorunda kalmam. Ek Kayıt: Sanırım ben doktorum Başak’ı çok özledim. Onunla konuştuğumda kendimi aşırı iyi ve güvende hissediyordum. 24 Mart’ta hastanedeki sürecim bitti ve o günden beri içimde garip bir boşluk var. Şu an aşırı gerginim, sinirliyim ve bu sinir içimde kalmıyor, dışarı taşıyor. Sürekli insanlara sataşacak bir sebep arıyor gibiyim.Bugün yanımda bir çocuk vardı, tanımıyorum, sokakta herhangi biri. “Annemi arayayım, eve geleceğimi haber vereyim, yemeğe beklesinler” dedi yanındaki arkadaşına. Çocuk küçüktü, 22–25 bile yoktur. Ama ben o an ona öyle bir bakış attım ki, sanki yıllardır düşmanımmış gibi. İçimden geçen şey çok netti: onu yere yatırıp ağzını yüzünü kırmak istedim. Bu düşünce bir anlık değildi, içimde gerçekten yükseldi.Bu beni rahatsız ediyor çünkü bu ben değilim gibi ama aynı zamanda bu his çok gerçek. Sanki içimde biriken her şey, kontrol edecek alan bulamayınca ilk gördüğü hedefe yöneliyor. Doktorum varken bu yükü boşaltıyordum, şimdi ise içimde sıkışıyor ve sertleşiyor. Şu an yaşadığım şey, sadece sinir değil; kontrolsüz kalmış bir yoğunluk.
Aden: Bu süreçte dışarıdan bakınca hiçbir sorunum yok. Her şey sorunsuz ilerliyor. Ama içimde sürekli bir sıkıntı var. Sebepsiz yere gerginim, huzursuzum. Her şey yolundayken bile içimde anlamsız bir gerilim taşıyorum. En iyi haberlerimden biri şu: 6. ayın ortalarında Amerikan Konsolosluğu’na çağrıldım. Oturum iznim onaylandı. Bu, benim için büyük bir eşik. Ama garip olan şu; bir yandan burayı gerçekten seviyorum, bir yandan da buradan kaçmak istiyorum. İki duygu aynı anda içimde duruyor ve birbirini bastırmıyor.Zaten bir gelirim var. Gayrimenkullerimden gelen düzenli bir akışım var. Arabamı satacağım ve oradan tahmini 780–800 bin dolar elde edeceğim. Orada kuracağım düzen için bu bana fazlasıyla yeter. Maddi olarak hazırım. Sistem kurabilecek durumdayım.Ama iş sadece sistem değil. Sena… gerçekten imkanım olsaydı onu da alıp giderdim buradan. İlk fırsatta. Onu çok özlüyorum. Bu özlem, planlardan daha ağır. Bu yüzden bu karar sadece bir taşınma değil; bir kopuş, bir yön değişimi.Ek Kayıt: Ben bu süreçte vatandaşlık başvurumun asla kabul edilmeyeceğini düşündüm ve buna göre hareket ettim. Ciddi bir yatırım yaptım, neredeyse tüm paramı bunun için harcadım. Geçmişimde Amerika tarafından yargılandım ama bu şu an için bir engel olmadı. Yine de her şey bitmiş değil. Türkiye’de insanlar gerçekten çok kötü, aşırı kötü ve kimseye güvenim yok.Lütfen beni görüyorsan, canım arkadaşım, bunu yanlış anlama. Bunu yüzüne karşı da söyleyebilirim. Kimseyi kırmak ya da üzmek istemiyorum ama benim dilimin kemiği yok, çok sivri. Daha tanışalı çok kısa bir süre oldu ve hayatıma dair bir şey öğrendiğin anda benimle ticaret yapmak istiyorsun. Üstelik çok ciddi miktarlarda borç istemek için yazıyorsun.Bak, ben insanların niyetlerini çok iyi anlayan biriyim. Ve bu durumdan rahatsız oluyorum. Lütfen benimle arkadaşlık kurmayın. Yakınlık hissetmeyin. Ben gerçekten kötü biriyim. Benden daha iyi arkadaşlarınız olur ama benden olmaz. Benim insanlara ihtiyacım yok. İletişim kuramıyorum değil, sadece kurmak istemiyorum. Konuşmak istemiyorum. Kimseye ihtiyacım yok.
Aden: Ben eskiden aşırı kötü biriydim. Özellikle kadınlara karşı… Steam gibi bir platformda insanlara resmen kan kusturmuştum. Yaptığım şeyler çok ağırdı. Üzdüğüm birçok kişi oldu, tehdit ettiğim insanlar vardı, tamamen çocukça ama bir o kadar da karanlık hareketlerdi. Eğer bir gün ölürsem ve bilgisayarım incelenirse, insanlar gördükleri şeylerin karşısında şok olur. Çünkü zihnim o dönemlerde gerçekten normal değildi. Çok manyak bir kafadaydım.Bak sadece başlıklara bak: AUTOPSY IMAGES, DOĞAÇLAMA MÜHİMMAT, KADAVRA HAZIRLAMA SIVISI, İKBAL UZUNER… Hepsi sansürsüz. Ve asıl mesele şu: Bu arşivi oluşturmak kaç yılımı aldı biliyor musun.. Bunlar… en masum olanlar.Ek Kayıt: Özellikle kar küresi içindeki deneyleri gördüklerinde… orası zaten kendi başına bir eşik. Dışarıdan bakınca dekor, içeriden bakınca kayıt.

Unutulmasın: erişim anahtarı sandıkları kadar uzakta değil; telefonun son dört hanesi, sağ ve sol kulak arkasındaki izlerle hizalanır.
Not defteri, yüzeyde sıradan; içinde ise harita var.
Nerede ne saklıysa, koordinatlarıyla işaretli.

Hiçbir şey tekil değil. Her evrakın, her dijital parçanın en az iki izi var. Biri görünür, diğeri görünmez katmanda. Bu bir veda değil. Sadece sistemin çalıştığını arada hatırlatmak gerekiyor. Çünkü bazı şeyler unutulursa kaybolmaz—yanlış ellerde anlam değiştirir.
Aden: Kollarımdaki dövmelerin bazı anlamlarını açıklamak istiyorum. Sol kolumun arka kısmında, dirseğin üstünde iki melek kanadı var. 2017 yılında sevgilisi tarafından silahla öldürülen 17 yaşındaki arkadaşım Aleyna için.

Sol kol iç kısmında “USNAC” yazıyor. Aynadan bakınca “Cansu” olarak okunuyor. Çok güçlü bir kızdı. Onu çok seviyorum. Bir erkek tarafından cinsel istismara maruz kalmıştı. İğrenç erkekler. Onu sevdiğim ve değer verdiğim için adını bu şekilde taşıyorum.
Sol üst kolumda bir insan yüzü var ama gözleri yok. Gözlerinde “money” yazıyor. Bu dövme Buket için. Parayı çok seviyor.
Sağ kolumun iç eklem yerinde “LEO” yazıyor ve yanında bir cadı şapkası var. Bu dövmenin anlamı kara çikolata olan İlayda’nın burcu ve “cadı” oluşu.
Onun hemen üstünde “moon goddess” yazıyor. Bu da Büşra’nın nicki.
Sağ dirseğimde ise dövmelerimi yapan, benden büyük olan ablam için bir parça var. Ona “Sana ait bir şey olsun, ne istersen yap, nereye uygun görürsen” dedim. Küçük bir poşet ve içinde çiçekler yaptı.
Sağ üst kolumun iç kısmında “don’t follow me if you think you’ll be offended” yazıyor.. Yani: “Eğer alınacağını düşünüyorsan beni takip etme.”

Vücudumda en son hatırladığım kadarıyla 190 küsür dövme var. Sol kaşımın üstünde ise “Massacre” yazıyordu. Yani “katliam.” Ama saldırı günü o dövme neredeyse silindi. İki muşta darbesi aynı yere denk geldi ve yazı formunu kaybetti. Ve burada garip bir gerçek var: Hayatın kendisi zaten bir katliam gibi. Benim “katliam” yazan dövmemin, gerçek bir katliam anında aldığı hasar… tam bir ironi.
Aden: Kollarımda Liverpool ve Liverpool şehrini temsil eden yazılar da var. Bunların anlamı basit değil, bir seçim hikayesi. O dönem Liverpool Üniversitesi’nde okuyacaktım. Ama tam o süreçte annem kanser oldu. Ve önümde tek bir gerçek vardı: seçim yapmak zorundaydım. Ben annemi seçtim.Annem iyileşti. Ama sonra beni kovdu. Aradan 2–3 yıl geçti ve benim için hayal olan hedef, içimde kaldı. Bu yüzden diplomasını alamadım ama dövmesini yaptırdım. Çünkü bazı şeyler gerçekleşmese bile insanın içinde yaşamaya devam ediyor. Kızgın değilim. Bugün yine aynı noktaya gelsem, yine zor durumda olan bir insanı seçerim. Çünkü o karar bana ait. Ve ben o kararı bilinçli aldım.
Mevcut Konum : FulyaMevcut Ruh Hali : Sorunsuz - İyiyim
11.04.2026 (23:33)

Dead Air Days Between · 2026 #43

SİZDEN NEFRET EDİYORUM

Aden: Uzun süredir dikkatimi çeken biri var. Garip bir şekilde, sanki başka hiçbir işi yokmuş gibi sürekli web sitemi inceliyor. Ne zaman denk gelsem, aynı döngü. Söylenenlere göre 33 yaşında. Ama davranış biçimi, ciddi bir farkındalık eksikliğine işaret ediyor. Açıkçası üzülüyorum. Çünkü bu bir merak değil, kontrolsüz bir yönelim. Geçen gün ona küçük bir test bıraktım. Farkında bile olmadı. Şunu anlamak lazım: Her gördüğüne tıklamazsın.Çünkü mesele sadece bir sayfa açmak değil. Sayfa yüklenirken arka planda neler döndüğünü çoğu kişi görmez. Tarayıcılar kusursuz değildir; özellikle Firefox tabanlı ortamlarda zaman zaman ortaya çıkan açıklar, yanlış bir tıklamayı zincirleme bir riske dönüştürebilir. Ve işin özü burada: Ne açtığını değil, neyi açığa çıkardığını fark etmezsin. Keylogger, ekran kaydı, kimlik bilgisi sızıntısı… Bunlar teorik şeyler değil; dijital dikkatsizliğin doğal sonuçlarıdır.Bu bir tehdit değil. Bu bir gerçeklik notu. Dijital dünyada refleksle değil, bilinçle hareket edersin. Aksi halde bir noktadan sonra kontrol sende olmaz.Ek Kayıt: 10:22’de yine giriş yapmış. Davranış paterni artık netleşiyor. Aynı döngüyü tekrar etmek, zaman yönetimi ve odak problemi göstergesidir. Bu noktada mesele merak değil; alışkanlığa dönüşmüş bir takıntı. Açık konuşayım: Bu tablo kazanım üretmez. Benim açımdan bu sadece izlenebilir bir veri akışı. Ama onun açısından bakınca, gerçekten endişe verici.
Aden: Her neyse… Son 30–40 günde iyi bir kazanç sağladım. Özellikle Brent petrole yaptığım yatırım karşılığını verdi, işime yaradı. Pazartesi vergi dairesine gideceğim, halletmem gereken işler var. Ama bugün farklı. Bugün kendimi daha iyi hissediyorum. Zihnim biraz daha sakin, yük hafiflemiş gibi. Bugün çocuklara vakit ayıracağım. Belki yukarı ormana çıkarız. Hava tam kıvamında; ne sıcak ne soğuk. Siyah çizmelerimi giyeceğim… onları da ayrı seviyorum. Doğa, ağaçlar, köpeklerim… Sessizlik. Kafa dinlemek dediğin şey tam olarak bu.Ek Kayıt: “Her şeyi bana anlatabilirsin” diyorsunuz. Anlatıyorum: Bugün iyi hissetmiyorum. Kalabalığa girmek istemiyorum. Buna rağmen ısrar ediyorsun. “Yola çıktım, geliyorum, seni evden alacağım” diyorsun. Dürüst olayım diye söylüyorum, planımıza gelmek istemediğimi açıkça ifade ediyorum. Ama sen hâlâ “gel, sana iyi gelir, kafan dağılır” diyorsun.Ben sizin gibi değilim. Bunu artık anlayın. Kalabalığa karışınca iyi hissetmiyorum. Aksine daha stresli, daha kötü hissediyorum. Ve sonra bana şunu söylüyorsun: Ya gelip seni alırım ya da bana bir daha arkadaşım deme. Bunun adı destek değil. Bu açık bir tehdit. Ve evet, bunu anlamadınız. Madem bana bir seçim sunuyorsun, ben de seçiyorum: Arkadaşlığı bitiriyorum.Çünkü ihtiyacım yok. Sınırlarımı anlattığım halde zorlanıyorsam, bastırılıyorsam, tehdit ediliyorsam… Sizi seçecek değilim. Üzgün değilim. Çünkü bu bir duygu meselesi değil, bir ilke meselesi. Bana bir şeyi dayatarak yaptıramazsın. İyi niyetini görüyorum; yanımda olmak istiyorsun, bunu anlıyorum. Ama anlamak yetmez. Saygı duymuyorsun. Sınırımı ihlal ediyorsun.Ve benim için çizgi tam burada çekilir.Aden: Her neyse, ben gidiyorum. Bir süre yokum. Bu siteyi de planlı şekilde taşıyorum ve kapatıyorum. Rahatsız olduğum bazı konular var ve mesafe koymam gerekiyor. 20’sine ya da 27’sine kadar—belki daha da uzun—burada olmayacağım. Bu süreçte yazılarımı not defterime yazacağım. Kendinize iyi bakın. Ben biraz kendime vakit ayıracağım. Eğlenmek ve gerçekten iyi hissetmek için birkaç aktiviteye katılacağım. Çünkü şunu biliyorum: Kendimi seviyorum. Ve iyi hissetmem, eğlenmem gerekiyor. Güle güle.
Mevcut Konum : Fulya'dan - Çilingoz OrmanınaMevcut Ruh Hali : Günaydın, Güzel Hava
12.04.2026 (10:33)

Dead Air Days Between · 2026 #44

PROBLEMLİ ÇOCUK

Aden: Son birkaç gündür olanlar sıradan değil. Türkiye’nin alışık olmadığı türden kırılmalar bunlar. Ama şunu en baştan söyleyeyim: Ben kimseyi yüceltmem. Ortada bir “başarı” yok. Sadece çözülmesi gereken bir tablo var. Dün gerçekleşen saldırıyı yapan 13 yaşındaki çocuk… Onun zihinsel referanslarından biri, Elliot Rodger’ın katliamdan önce arabada çektiği manifesto videosu. Şimdi burada durup gerçekten düşünmek gerekiyor: Elliot Rodger kimdi.. Maddi imkânları olan, babası Peter Rodger gibi bir figürle bağlantılı, sosyal olarak dışarıdan bakıldığında “eksiksiz” görülebilecek bir hayatın içindeydi. Ama aynı zamanda incel ideolojisinin içine gömülmüş bir zihindi.Ve kritik soru şu: Bu kadar imkâna sahip biri nasıl bu noktaya gelir.. Cevap basit değil ama net: Mesele imkân değil, anlam üretme biçimi. İnsan zihni, özellikle ergenlik döneminde, aidiyet + kimlik + değer hissi üçgeni üzerinden çalışır. Eğer bu üç yapı sağlıklı kurulmazsa, zihin boşluğu doldurmak için radikal anlatılara yönelir. Ve bugün olan tam olarak bu: 13 yaşındaki bir çocuk, kendi gerçekliğini kurarken referans olarak bir katilin manifestosunu alıyor. Bu bir “oyun etkisi” değil. Bunu artık basit açıklamalarla geçiştirmek entelektüel tembellik.Çünkü bilimsel olarak biliyoruz ki:

Sosyal öğrenme teorisi (Bandura) → İnsanlar gördüklerini model alır.
Duyarsızlaşma (desensitization) → Şiddete tekrar tekrar maruz kalan zihin, bunu normalleştirir.
Kimlik krizi (Erikson) → Özellikle genç yaşta bireyler, güçlü ve uç figürlere tutunur.

Şimdi dönüp etrafa bak: Televizyonlar. Diziler. İçerikler. Sürekli ne var.. Şiddet, güç, manipülasyon, tahakküm. Bir yandan da: 20 yaşındaki kadın oyuncular ile 45–50 yaşındaki erkekleri partner yapıyorsunuz. Bu sadece estetik bir tercih değil; algı inşasıdır.Zihin bunu şöyle kodlar: Güç = yaş + kontrol + dominasyon. Değer = görünürlük + arzu edilme. Bu sağlıklı bir denklem değil. Bu, bozuk bir sosyal algoritma. Ve sonra dönüp diyorsunuz ki: “Çocuklar neden böyle..” Çünkü sistem böyle. Ayrıca şunu da açık söylemek lazım: Ebeveynler ve toplum ciddi anlamda sorumsuz. Ve daha tehlikelisi: önyargılı. Kimse çocuğun zihnini anlamaya çalışmıyor. Sadece sonuçlara bakıp etiket yapıştırıyor: “oyun bağımlısı”, “asosyal”, “problemli çocuk…”Hayır. Bu bir semptom. Sebep değil. Sebep şu: Anlamsızlık, yalnızlık ve yanlış rol modellerin birleşimi. Benim baktığım yer burası: Bu olaylar bireysel sapkınlık değil, kolektif bir üretimdir. Ve kimse kusura bakmasın— bu tabloyu yaratan sadece çocuklar değil. Onları bu hale getiren sistemdir.
Ek Kayıt: “Sen ne konuşuyorsun” demeyin bana. Ben kendi üzerinde farkındalığı yüksek biriyim ve bunu yaşadıklarımla söylüyorum. 2022 yılında, dün gerçekleşen saldırıya çok benzer bir şeyi aileme, kendi aile apartmanına yapacak noktaya gelmiş biriydim. Yakalandım. O gün “cahil” dediğim kişi bendim. Ve dün izlediğim videoda saldırıyı yapan çocuğun annesiyle babasının zırhlı araçlarla gözaltına alınmasını, halkın onlara saldırmasını görünce… zihnim beni doğrudan geçmişime götürdü. 2021’de yazdığım bir metinde, “babamın bir suçu yok, lütfen ona saldırmayın” diye yalvarıyordum. Çünkü biliyordum; o olaydan sonra bir baba artık eskisi gibi yaşayamaz. Sürekli “o iğrenç saldırıyı yapanın babası” diye anılır. Bu yük sadece failin değil, ailesinin de üzerine yıkılır.Bugün bir şeyi yapmadan önce elli kere düşünüyorsam, bu boşuna değil. İyi ki o gün o eşiği geçemedim, iyi ki yapamadım. Ama dürüst olayım; yakalandığımda bile olayın ciddiyetini tam anlamıyla kavrayamamıştım. Savcılıkta sürünürken bile zihnim hâlâ bulanıktı. Savcı beni Erenköy’e yönlendirdi; “tamam gideceğim” dedim ama 6 ay boyunca gitmedim. O noktada hâlâ direnen, hâlâ kaçan bir tarafım vardı. Ta ki bir gün çağrılana kadar. Gittim. “Neden hastaneye gitmiyorsun?” diye sordu. O an ilk kez bunun gerçek bir durum olduğunu, kaçamayacağımı ve bunun ciddiyetini anladım.Ve oradan sonra kırılma başladı. 2022’den bu yana, sadece bir gün devamsızlık yaparak düzenli şekilde tedaviye gittim. Bunu sağlayan şey sadece sistem değil; işini ciddiye alan bir savcının kararlılığıydı. Evet, bunu söylemek bazılarına garip gelebilir ama sorun değil: Savcı Dilek Öner’e teşekkür ediyorum. Çünkü o sadece bir dosya yürütmedi; beni zorladı, takip etti, ciddiyet gösterdi ve gerektiğinde korkuttu. Bu korku kötü bir şey değildi; gözümdeki perdeyi kaldıran şey buydu. Gerçek hayatı, sonuçları, ağırlığı görmemi sağladı.Şimdi geldiğim noktada tek bir şey istiyorum: Zihnim kontrol altında kalsın. Ben iyi biriyim demiyorum; iyi olmaya çalışan biriyim. Bu bir sonuç değil, bir mücadele. Ve bu mücadelede kaybolmak istemiyorum. Asalak ve aciz birine dönüşmek istemiyorum. Allah’ım, beni o noktaya düşürme.
Aden: Normalde 27’sine kadar yazmayacaktım ama bu tarz olayları görünce zihnim eskilere gidiyor ve susamıyorum. Son 5 yılda hayatımda etkisi olan savcılar, polisler ve doktorlar var, hepsine gerçekten teşekkür ediyorum ve aynı zamanda onları uğraştırdığım için özür diliyorum. İlçe emniyet müdürlüğündeki Osman abi mesela, ben dağınık ve bitmiş bir haldeyken gelip kafamı okşayıp ifademi aldı, sonra görevini yapıp geçmedi, oturup benimle uzun uzun konuştu, bir abi gibi nasihat verdi, babamla da ayrıca konuşup “bu çocuğa sahip çıkın, mental olarak kötü” dedi. O an şunu net gördüm, hayatta gerçekten iyi insanlar var ve ben o adamlardan birine denk geldim, onu çok seviyorum ve ara ara gidip ziyaret ediyorum. Ama diğerlerinin de hakkını yiyemem, özellikle Başak… hayatımda gördüğüm en sağduyulu, en düzgün doktorlardan biriydi, onunla konuşurken bile insanın içi rahatlıyordu. 24 Mart’ta onunla olan tedavi sürecim bitti ve o günden beri üç kere sadece “Başak’ı çok özledim” diye ağladım, evet açık söylüyorum doktorumu özledim çünkü o sadece işini yapan biri değildi, gerçekten iyi bir insandı. Bu süreçte bana dokunan, beni bir şekilde doğru yola iten herkese tek tek teşekkür ediyorum, gerçekten hakkınızı helal edin.
Ek Kayıt: Ama lütfen önce toplum olarak kendinize çeki düzen verin. Sürekli “en az 3 çocuk” gibi sloganlar atıyorsunuz ama Türkiye’nin mevcut eğitim ve psikolojik kapasitesi bu yükü kaldıracak seviyede değil. Bu bir ideoloji meselesi değil, kapasite ve altyapı meselesi. Önce bireyi yetiştireceksin, sonra sayıyı artıracaksın. Aksi halde ortaya çıkan şey toplum değil; kontrolsüz büyüyen, yönsüz bir kalabalık olur. Önce şikayet edenler kendilerine baksın. Sonra dönüp dizi ve filmlerdeki içerikleri sorgulasın. Sürekli şiddet, manipülasyon, dengesiz ilişkiler… Bunlar sadece “kurgu” değil; zihinsel modelleme araçları. İnsan beyni gördüğünü normalize eder. Özellikle gelişim çağındaki bireyler için bu içerikler, referans çerçevesi haline gelir. Ve en kritik nokta şu: Ebeveynlik bir hak değil, bir yeterlilik meselesidir. Herkes anne baba olmamalı. Çünkü çocuk büyütmek, sadece yemek vermek, para koymak, okula göndermek ve istediğini almak değildir. Bu bir bakım değil; yüzeysel bir idare şeklidir.Benim gözümde katil katildir. Bunun hiçbir yumuşatması yok. Ama bir çocuğun bu noktaya gelmesi, boşlukta gerçekleşmez. O çocuk bir sistemin içinden çıkar. Ve o sistemin içinde ihmal, yanlış modelleme ve değersizlik hissi varsa, sonuç kaçınılmaz olur. Bugün herkes sonucu konuşuyor ama kimse süreci konuşmuyor.Ve asıl kırılma noktası şu: Toplumda artık saygı kalmamış. Bunu teorik olarak değil, birebir deneyimle söylüyorum. Çocuk yaşımda taciz ve şiddet gördüm. Bunu yeni tanıştığım ve uzun süredir arkadaşım olan kadınlara açıkça söylüyorum. Sonra bilinçli olarak soruyorum: “Bununla alay eder misin? Aşağılar mısın” Ve cevap evet oluyor. Bu bir test. Evet, kendimi bilerek düşürüyorum. Ama amacım başka: İnsanın sınırını, saygısını, hassasiyetini ölçmek. Hatta bunu daha da ileri götürüp para teklif ediyorum. Çünkü görmek istiyorum: Bir insan ne kadar kolay bozulur.. Ve sonuç şu: Birçok insan düşündüğünüzden çok daha kırık, çok daha hastalıklı. Üstelik en tehlikelisi, dışarıdan tamamen “normal” görünmeleri. Bu yüzden insanlardan uzak duruyorum. Çünkü mesele yalnızlık değil. Mesele kalite.
Aden: Ben meseleyi anladım. Kimsenin kendini kandırdığı yerden bakmıyorum artık. Bu bir yalnızlık hikayesi değil. Bu, neye yakın durduğunu seçme meselesi. Herkes aynı değil ama çoğu insan düşündüğünden daha zayıf, daha yönsüz ve daha kolay bozulabilir. Ben bunu gördüm, test ettim, yaşadım. O yüzden çizgim net: Herkese açık değilim. Herkese ait değilim. Anlamayan zaten dışarıda kalır. Zorlamam. Açıklamam. Benimle aynı frekansta olmayan, beni sadece uzaktan izler. Ve bu benim için yeterli.Ek Kayıt: Ben kafa dinlemeye ve tatilime devam edeceğim. Bir süre daha geri plandayım. Ayrıca söylemeyi unuttum; tedavi günüm belli oldu. Her perşembe günü. Saatini de söyleyecektim ama… onu kendime saklıyorum. Kendinize iyi bakın.
Mevcut Konum : --------Mevcut Ruh Hali : Mutlu
16.04.2026 (09:55)

Dead Air Days Between · 2026 #45

POYRAZKÖY - ŞİLEK

▌ Bugün bu yazı köşesi Dilek’in köşesi.
Aden: Yine “yazı yazmayacağım” diyorum ama dayanamıyorum. Yazı yazmak gerçekten çok iyi geliyor. Dün akşam çok güzel bir zaman geçirdim. Dilek, 20:39 gibi evimden aldı. Gelmeden önce eve uğrayıp kahve, çay, bitki çayı, kuruyemiş almış. Küçük detay ama değerli.Sonra 65–70 KM’lik bir yola çıktık. Hedef Poyrazköy’dü. Kumsal kenarı, sessiz, sakin, köy gibi bir yer. Üstelik 3. köprü manzarasıyla gerçekten mükemmel bir ortam. 23:39–23:45 gibi ayrıldık. Arada geçen süre… temiz, sakin ve dolu. Güzel sohbet ettik, iyi vakit geçirdik. Bazen fazla şeye gerek yok. Doğru ortam, doğru insan yeter.Ek Kayıt: Dönüş yolunda biraz konuşma fırsatımız oldu. Dilek bana açıkça benden hoşlandığını ve beni sevdiğini söyledi, hatta “sen aşırı korkak bir insansın” dedi; aslında ben bunu zaten hissediyordum ama yüzüme bu kadar net söylenmesi başka bir şey. Onunla gerçekten güzel vakit geçiriyorum, yanında sıkılmak diye bir şey yok, ama işin diğer tarafında benim dünyam var; sevgili işleri bana göre değil dediğim, sürekli mesafe koyduğum bir alan. Çünkü insanlar hayatlarını yaşıyor ama kimse benim gibi düşünmüyor, kimse benim gibi hassas değil ve bu beni geri çekiyor. Ama Dilek’te farklı bir şey var; asla gözlerinde bir menfaat görmüyorum, sadece masum bir sevgi isteyen bir çift göz görüyorum. Üstelik kendi işi var, başarılı ve benim gibi korkak değil; bu da onu daha net ve sağlam bir yerde konumlandırıyor. Bugün babama anlattım; babam benim en yakın arkadaşım, her şeyi açık açık konuşurum onunla. “Dün Dilek’le şuraya gittik, gezdik, yeni bir yer keşfettim, seni de bir gün götüreceğim” dedim, direkt bana “sen onunla iyi vakit geçiriyorsun, ciddi düşünmüyor musun, evlen” dedi. Babam da benim gibi açık sözlü, bunu biliyorum, niyeti de net: benim iyiliğim. Ve ben de şunu inkâr etmiyorum; Dilek iyi biri, temiz biri, eğlenceli biri, onunla ne zaman vakit geçirsem kafa dengimiz tutuyor, müzik zevklerimiz bile birebir aynı ve evet, açık söyleyeyim, ben de onu seviyorum. Ama işte orada duruyorum; korkağım. Bu benim gerçeğim. Yine de bu böyle kalmayacak; bir gün onunla oturup net bir konuşma yapacağım, duygularımı ve düşüncelerimi açıkça söyleyeceğim çünkü bunun bir zamanı var ve ben o zamanı bekliyorum. Dün bana bir şey daha söyledi: “Sen aşırı korumacı birisin.” Evet, doğru; ben aşırı korumacı biriyim ve fark ettiğim şey şu: Dilek artık benim o korumacı alanımın içinde. Küsmüş olsam bile, ne olursa olsun değer vereceğim ve koruyacağım biri. Normalde ben kimse için böyle cümleler kurmam ama bazı şeyler var, Aden’in sistemine bir kez girince çıkmaz.
Aden: 41.204355, 29.132118 - Dilek’ten bana, benden size bir tavsiye. Gerçekten güzel bir yer. Özellikle geceleri, sevdiğiniz kişiyi alıp gidebileceğiniz, sessiz, sakin ve kendinize ait bir alan. Fazlasına gerek yok. Doğru kişi, doğru yer—yeter.Ek Kayıt: Beykoz, Riva, Şile orman yolu… Daha önce o yolu, evime saldırı yapan kişiyle geçmiştim. Bu bir izdi. Ağır bir iz. Ama şimdi o çizgiyi sıfırladım. Artık o yoldan geçtiğimde onu hatırlamayacağım. Çünkü o yolun son hatırası değişti: O yoldan en son Dilek ile geçtim diyeceğim. Bazı şeyler böyle kapanır. Üzerine yeni bir anlam yazarsın ve eskisi silinir. Hayatı seviyorum. Ve en önemlisi, beni seven ve değer veren insanları seviyorum.Hayatımın her anında beni gerçekten anlayan ve destek olan herkese teşekkür ederim. Ben sevgimi açık açık gösteremesem bile, emin olun sizi seviyorum. Benim gibi ruh hali değişken biriyle uğraşmak zorunda değilsiniz. Ama buna rağmen ısrarla yanımda olup beni sevdiğiniz için… ben de sizi seviyorum. Ve Dilek… seni de çok seviyorum. Korkak değilim. Sadece zamanı var. Zamanı geldiğinde bunu anlayacaksın.
Mevcut Konum : PoyrazköyMevcut Ruh Hali : Mutlu
17.04.2026 (17:30)

Dead Air Days Between · 2026 #46

SİLAHIN VAR MI - HAYIR YOK

Aden: Bugün 18 Nisan Cumartesi, saat 18:40’da iki motorlu Yunus ekibi tarafından çevrildim. Öndeki motorda iki polis, beni çeviren; arkadaki motorda ise tek polis vardı. Onunla sadece göz göze geldim ve gözlerinin içine baktım. Sonra direkt bana “Nasılsın” dedi, ardından “Bir kimlik alabilir miyim” diye sordu. “Tabii” dedim. “Nerelisin” diye sordu, “Rizeliyim” dedim. “Silahın var mı” dedi, “Hayır yok” dedim. “Nasıl yok, nasıl Rizelisin sen” dedi, ben de “Yok gerçekten” dedim. Sonra “Üstünü arayacağım” dedi, “Tabii” dedim; her yerimi iyice aradı. Ardından “Devam eden bir davan var mı” diye sordu, “Var” dedim. “Müşteki misin, sanık mısın” dedi, “Müşteki, sanığım” dedim. Önde giden motorlu polislerden arkada oturan T.C. istedi, verdim ve “Tamam, sorun yok” dedi. İlk durduran polis “Görüşürüz, dikkat et” dedi, ben de “Teşekkürler, kolay gelsin” dedim.Üstümde sürekli taşıdığım, özellikle saldırıdan sonra bistüri olurdu… Bugün almamıştım. Onunla yakalansaydım büyük ihtimalle bir sorun olurdu ama yine korunuyorum… hislerim tarafından.Bana nereli olduğumu sorup ardından silahım olup olmadığını sorması aslında rastgele değildi. Bu tamamen aramadan önce yapılan bir psikolojik yoklamaydı. Yani göz kaçırıyor muyum, duraksıyor muyum, ses tonum değişiyor mu, gereksiz açıklama yapıyor muyum bunların hepsini aynı anda ölçüyordu. Sonrasında “nasıl Rizelisin, nasıl silahın yok” demesi de boşuna değildi; bu hem beni rahatlatıp gevşetmek, hem de tekrar yoklamak, yani cevabımı değiştirip değiştirmeyeceğimi görmek içindi. Bu noktada yaptığı şey aslında hafif bir provokasyon + davranış testiydi. Peki neyi test ediyordu.. Silah taşıyor muyum, yalan söylüyor muyum ve stres altında nasıl tepki veriyorum. Bunları çok kısa sürede analiz etti. Açık söyleyeyim, son derece iyi bir zihne sahip bir polisti. Özellikle “devam eden bir davan var mı” sorusunu tek hamlede sorması… Bu, karşısındaki kişinin profilini anında okuyabildiğini gösterir. Bunu o an hissedip yönlendirmesi gerçekten dikkat çekici bir analiz kabiliyeti. Ek Kayıt: Daha önce trafikte, yaya olarak defalarca polis çevirmesine denk geldim. Yunus ekipleri de oldu, bekçiler de. Ama hiçbiri bana “devam eden bir davan var mı” diye sormadı. Bu yüzden bu soru, o an için sıradan bir prosedürden çok, karşımdaki polisin durumu okuyarak sorduğu bilinçli bir soruydu. Bu da onun yaklaşımının standart değil, analiz odaklı olduğunu net şekilde gösteriyordu.
Aden: Bir nevi ben de insanlar üzerinde benzer bir testi yapmıştım. Daha önce adliyede GBT kontrolüne girdiğimi söylemiştim; orada polise bakıp “Bir bakar mısın, aranmam var mı” diye sormuştum. Aslında yaptığım şey basitti: tepkilerini ölçmek, nasıl davranacaklarını görmek ve o anki reflekslerini gözlemlemek. Bugün karşılaştığım polis de bana aynı şeyi yaptı; durumu okuyarak, küçük sorularla sınadı ve davranışımı analiz etti. Bu yüzden bunu net söylüyorum: onlara karşı sonsuz bir saygım var. Çünkü yaptıkları şey sadece kontrol değil, anlık analiz, soğukkanlılık ve profesyonellik. Açık konuşayım, çok havalılar. Umarım kazasız belasız, düzgün ve güzel bir hayatları olur.
Ek Kayıt: Ben aptal değilim, ortalama da değilim. Ama henüz kontrollü zeka seviyesinde de değilim. Potansiyel var, farkındalık var… ama kontrol tam oturmuş değil. Bazen hızım disiplinimin önüne geçiyor. Bazen gördüğümü yönetmek yerine sadece analiz ediyorum. Ama şunu net biliyorum: Kontrol doğuştan gelmez, inşa edilir. Ve ben artık sadece fark eden değil, yöneten bir zihin inşa ediyorum.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Mutlu, Sorunsuz
18.04.2026 (20:06)

Dead Air Days Between · 2026 #47

O BENİM EN DOĞRU TARAFIM

Aden: Ailemden nefret ediyorum. Çünkü son derece menfaatçi ve çıkarcılar, her şeyde gözleri var. Şükürler olsun kendi işimi yaptım, iyi paralar kazandım ve 2 müstakil villa ile bir G-Wagon aldım. Ama bunu hiçbir zaman kimsenin gözüne sokmadım; çünkü benim bir sosyal medya hesabım bile yok, WhatsApp’ı bile neredeyse kullanmıyorum, gösteriş yapacak bir ortamım yok, tamamen izole ve gizli bir hayat yaşıyorum. Buna rağmen halam, eniştem ve çocukları sürekli aynı şeyleri söylüyor: “Sen tek çocuksun, bu kadarına ne gerek var, bu kadar büyük ev ne, yoldan çıkmışsın” diye nasihat veriyorlar. Ama iş kuzenime gelince tablo değişiyor; ehliyeti bile yokken ilk arabasını alıyor ve aynı insanlar çocuklar gibi sevinip “maşallah” diyor. Ben alınca gösteriş oluyor, o alınca başarı. Bu iki yüzlülük. Üstelik benim arabam 2024 Aralık bayi çıkışlı ve şu an 160–170 km’de, kullanmıyorum bile, garajda duruyor. Yani ortada onların iddia ettiği gibi bir gösteriş yok, ama görmek istedikleri şeyi görüyorlar.
Bir de üstüne halama bir sözüm vardı; Ümre’ye götürmeyi düşündüm. Ama bana söylediği şey şu oldu: “Senin her yerin dövme, sen nasıl geleceksin” İşte mesele tam olarak burada başlıyor. Bakış açısı dar, yargılar yüzeysel. İnsanları derinliğiyle değil, görüntüsüyle ölçen bir zihniyet. Ben kimseye bir şey kanıtlama derdinde değilim. Ama bu kadar çifte standart ve bu kadar sığlık karşısında insan ister istemez mesafe koyuyor. Çünkü mesele artık bir fikir ayrılığı değil; algı seviyesi.
Ek Kayıt: Lanet olsun ki Rizeliyim. Bilinen bir soyadım var, maddi durumu iyi bir aileden geliyorum ama bu kimlikten utanıyorum. Çünkü gördüğüm şey şu: kadınlar hâlâ bir “araç” gibi görülüyor, bir “mal” gibi konumlandırılıyor. “Sen kızsın, sana mal mülk düşmez” deniyor. Kadına değer yok. Bu benim için kabul edilebilir bir şey değil.Babam hariç diğer erkek kardeşler, babalarından kalan arazi ve evleri kendi aralarında pay ettiler ama iki kız kardeşe hiçbir şey vermediler. Babamla birlikte buna karşı çıktık, ama asla kabul etmediler. Bunun üzerine babamla oturup konuştuk; halama bir ev alalım, en azından hakkı geçtiyse bize helal etsin dedik. Ödemeyi ben yapacaktım, kendi bütçeme göre bir ev alacaktım, tapu masrafları bile bana ait olacaktı. Bunu halama ve enişteme düzgün bir şekilde anlattık, ilk başta olumlu karşıladılar.Evi buldum, ayarladım, gösterdim. Beğendiler. Aidatı sordular, 750 TL dedim. Verilen cevap şu oldu: “Oğlum biz onu veremeyiz, onu da sen hep öde.” Hem de gülerek. İşte orada koptu. O kadar zoruma gitti ki… Gerçekten anlamıyorum; neden bu kadar çıkarcı, neden bu kadar yüzeysel olabilir bir insan.. Ya da sorun bende mi.. Neden bu kadar ince düşünüyorum..Ama sonra gerçek şu: Bu bir fedakârlık değil, tek taraflı sömürü. Düşünsene; bedava ev veriliyor, sadece 750 TL’lik aidat isteniyor, onu bile ödemek istemiyorlar. Üstelik durumları kötü de değil; İstanbul’da 3 evleri var, hepsinde kendileri ve çocukları oturuyor. O noktada benim için bitti. Halam ve eniştemle aramı kestim. Çünkü bu artık bir fikir ayrılığı değil; karakter meselesi. Babama da açıkça söyledim: “Sen git konuş, ablandır ama benim için bitmiştir. Bir daha ne seslerini duymak istiyorum ne de evimde görmek.” Babam bana tek bir şey dedi: “Haklısın, saygı duyuyorum.” Ve o günden beri o da konuşmuyor.➤ Sınır ihlali + fırsatçılık ➤ Bu noktadan sonra devam etseydim → bu bir “iyilik” değil, bağımlılık üretimi olurdu.. Benim için asıl mesele 750 TL değil.. Asıl mesele şu: “Bedava verilen bir şeyin en küçük sorumluluğunu bile almamaları.”
Aden: Ve benim bir kızım var. O, dünyanın en şanslı kızı. Çünkü ben onu sadece sevmiyorum; onun için yaşıyorum. Daha doğduğu ilk günden itibaren onun geleceği için yatırım yapıyorum. Çünkü biliyorum; bir çocuğa verilecek en büyük şey söz değil, güvenli bir zemin. Ve ben o zemini kuruyorum. Neyim varsa, ne kazanıyorsam, neyi inşa ediyorsam… hepsi onun. Ve onu bana veren annesinin. Bu benim için bir tercih değil, bir sorumluluk.Ben kadın düşmanı değilim. Tam tersine, kadınlar benim en değerli tarafım. Kızım bunun en net gerçeği. Hayatım hiçbir zaman düz ve klasik olmadı. Normal bir evlilik sürecim olmadı, her şey karışık ve tuhaftı. Ama bu benim yükümü azaltmadı; tam tersine sorumluluğumu büyüttü. Ve ben bu sorumluluktan kaçan biri değilim. Daha çok çalışacağım, daha çok kazanacağım, daha güçlü olacağım.Çünkü benim bir hedefim var: Kızımın, bu dünyanın içinde dimdik duran, değerli olduğunu bilen ve kimseye muhtaç olmayan bir hayat yaşaması. Ve şunu net söylüyorum: O, benim en doğru tarafım.Kendimi ve çocuğumu bu yozlaşmış ortamdan uzak tutuyorum. Bu bir tercih değil, zorunluluk. Çünkü şunu biliyorum: bilinçsiz kalabalık bir araya geldiğinde üretim yapmaz, dedikodu üretir. Gürültü artar, değer düşer. Benim çizgim net: Sınır koyarım, mesafe koyarım. Enerjimi, zamanımı ve odağımı gelişime ve güvenli bir zemine ayırırım. Bu yüzden kızım için kurduğum dünyada bu döngülere yer yok. Bizim yerimiz; sakin, temiz ve saygının olduğu alan.
Ek Kayıt: Ayrıca hâlâ aynı tabloyu görüyorum; tam bir iki yüzlülük. “Hakkımı yediler, babamdan kalan hiçbir şeyden bana pay vermediler” diyorsun ama sana pay vermeyenlerle aynı masada oturup yüzlerine gülüyorsun, arkalarından konuşuyorsun, sonra da “hakkımı helal etmiyorum” diyorsun. Bu çelişkiyle uğraşacak enerjim yok artık. Neden insanlar böyle diye kendimi tüketmeyeceğim; çünkü bunu böyle kabul ettim. Aynı frekansta değiliz. Benim çizgim net: emek verdim, çalıştım, inşa ettim. 29 yaşındayım ve sahip olduğum her şeyi kendim aldım. Kimsenin evine çökmek, başkasının emeğine yaslanmak bana göre değil. Bu yüzden sizin düzeniniz bana küçük geliyor.Ama işin özü bu da değil. Benim bir kızım var. O, her şeyden daha değerli. O, benim en doğru tarafım. Mal mülk benim için anlamını çoktan kaybetti; çünkü asıl yatırımım o. Onun huzuru, güvenliği ve geleceği benim kırmızı çizgim. Kim olursa olsun, onu üzmenize asla izin vermem. Ben artık seçiyorum: kime yakın duracağımı, kimi hayatımda tutacağımı. Geri kalan herkes için kapı net.
Aden: Şunu net söylüyorum: Ben 9–10 yaşımdan beri annesiz büyüdüm. Teknik olarak yetim değildim belki ama yıllarca annemin yüzünü görmedim, sesini duymadım. Hatta en son ne zaman gördüğümü bile hatırlıyorum; 2021–2022 civarı. Bu boşluk, dışarıdan anlatıldığı gibi değil; içeriden yaşanan bir yokluk. O süreçte çok zor zamanlardan geçtim. Yardım istedim. Zeynep ablamdan istedim, amcamın kızı, benden büyük. “Abla ben kötüyüm, bana destek ol” dedim. Ciddiye alınmadım. Kendi hayatı ağır bastı. O noktada söylediğim şey basitti ama ağırdı: “Ya kendime zarar vereceğim ya da aileme.” Buna rağmen kimse beni gerçekten görmedi, kimse yanımda durmadı.Vücudumdaki dövmeler tesadüf değil. Sürekli “ne kadar güzelsin, ellerin güzel, dişlerin güzel, kirpiklerin güzel” diye bir kalıba sıkıştırıldım. Ben de o kalıbı parçaladım. Kendimi saklamak için değil; kendimi geri almak için. Çirkin görünmek pahasına bile olsa kontrolü ben aldım. Çünkü o dönemde hep tektim, hep yalnızdım. Bu yüzden beni yüzeyden yargılamayı bırakın. Ben zor zamanlardan geçerken siz başınızı kuma gömdünüz.Evet, siz benim ailem olabilirsiniz. Ama size ihtiyacım yok. Bunu öfkeyle değil, gerçeklikle söylüyorum. Ben güçlendim. Zihinsel olarak kimseye bağlı kalmamayı öğrendim. En kötü senaryoda bile nasıl ayağa kalkacağımı biliyorum. Ve en net çizgim şu: Zihnimi kaybetmeyeceğim. Kontrolümü kimseye vermeyeceğim. Bu fırsatı size asla tanımayacağım.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Hiçbir Sorun Yok
19.04.2026 (21:36)

Dead Air Days Between · 2026 #48

ÇOK CANIM YANDI ÇOK ÜZÜLDÜM

Aden: Sen ne biçim bir yaratıksın… damarlarından antifriz mi akıyor… nesin sen, ben hayatım boyunca hatayı kendimde aradım. Sürekli kendime sordum; ben ne yaptım da bu kadına kendimi sevdiremedim, nasıl bir hata ettim de bana bir kere bile annelik yapmadın.. Bir gün olsun “nasılsın” diye sormadın, sadece işin düştüğünde var oldun hayatımda, onun dışında yoktun. Sen nasıl bir yaratıksın… Ben senden çıktım ama kendime yıllarca “ben bir insanın evladıyım” dedim, meğer değilmişim. Çünkü bu yaşadığım şey normal değil; taştan olmayayım… taş bile senin yerinde olsa çatlar, dağılırdı. Ama sen… hiçbir şey olmamış gibi devam ettin. Hiçbir şey hissetmeden, hiçbir şey olmamış gibi. Ve ben hâlâ burada, “nesin sen” diye soruyorum. Çünkü anlamıyorum; bir insan bu kadar uzak, bu kadar soğuk, bu kadar yok nasıl olabilir…
Bugün bir kadın gördüm. Fiziksel bir engeli vardı ama çocuğunu öyle bir seviyordu ki, sarılışı, öpüşü, bakışı bile başka bir şeydi. Ve o an şunu net gördüm: bedensel eksiklik değil, kalbin durumu belirleyici. Çünkü o kadın, birçok “sağlıklı” diye tanımlanan insandan daha bütün, daha donanımlıydı. Kalbi kirli değildi. Bu yüzden ilk kez böyle bir sahneye bakarken içimde o bildiğim sertlik yükselmedi; kin yoktu, öfke yoktu. Normalde bu tür görüntüler bende aşırı bir gerilim yaratır, hatta o kişiye karşı şiddet isteği bile doğururdu. Ama bu kadına karşı hiçbir şey hissetmedim—sadece saygı.Ve dürüst olayım: Özendim. “Neden benim böyle bir annem yok” diye içimden geçirdim. Çünkü benim gerçeğim farklı. Annem… iyi biri değil. Bunu söylemek kolay değil ama gerçek bu. Üzülüyorum. Şunu da biliyorum: İnsan, insanın çukurudur. Ben de annemin açtığı çukurun içindeyim. Yıllardır oradan çıkmaya çalışıyorum. Çok canım yandı, çok üzüldüm. Ama burada durmuyorum. Hâlâ çıkmak için çabalıyorum. Çünkü bu hikâyenin sonunu ben yazacağım.
Aden: Anneme hiçbir zaman hakkımı helal etmiyorum. Duygusal değilim; kinimi inkâr etmiyorum. Asla helal etmiyorum. “Anne bedduası büyüktür” derler ama annemin bana karşı böyle bir hakkı yok. Çünkü o beni hiç sevmedi. Sürekli dışladı, alay etti, aşağıladı.Okul zamanlarımda aşırı pasif ve güçsüz bir çocuktum. Annem ne derse onu yapardım. Bir gün beni okula pembe bir eşofmanla gönderdi. Okulda Cengizhan Şeker diye bir çocuk vardı; iri, güçlü… Benimle alay etti, herkesin içinde “pamuk mu ağır” şakası yaptı. O gün ona karşı koyacak gücüm yoktu. Eve gittim. Olanı anlattım. Annem güldü. İşte mesele bu. O gün sadece okulda değil, evde de yalnız kaldım.
Ek Kayıt: O günden sonra Cengizhan Şeker’i asla unutmadım. Okul bitene kadar zihnimde bir yerde hep durdu. Sonrasında nereye taşındı, nerede yaşıyor, sevgilisi kim, nereye gitti, sosyal medyada ne paylaştı… en ince ayrıntısına kadar takip ettim. 2021–22 senesinde birkaç kişi onu ziyaret etmişti. Ona saldırdılar sokak kavgası gibi görünebilir ama o kişileri yönlendiren bendim. Daha önce çocukluk arkadaşıma yaptığım gibi, aynı süreci onun için de kurdum. Hiçbir zaman elimi kirletmem. Doğrudan bir saldırının parçası olmam. Ama şunu net söyleyebilirim: Yapılan hiçbir şey karşılıksız kalmaz. Aradan yıllar geçse bile, her şey bir şekilde yerine ulaşır. Bunu unutmayın.O güne ait bir video görüntüsü var. Bunu elimde tutuyorum. Daha önce de söylemiştim; ben her şeyi kayıt altına alırım. Takıntı değil, alışkanlık. Çünkü hafıza kayar, kayıt kalır. Bilgisayarımda, disklerimde biriken şeyler rastgele değil; kendi düzenimde arşivlenmiş izler. Gün gelir birileri o arşive bakarsa, ne kadar detay tuttuğumu anlar. Ama mesele kimseyi etkilemek değil; kendim için şeffaf bir kayıt tutmak. Duygu değil, veri. Gürültü değil, iz. Bu benim çalışma biçimim: olanı saklarım, gerektiğinde bakarım, yoluma devam ederim.
Aden: Bana kim ne yaptıysa, karşılığını mutlaka aldı benden. Ve bunu açıkça söyleyecek kadar cesur olduğumu iddia etmiyorum — cahilim. Çünkü bazı şeyler unutulmaya bırakılmaz; bazı insanlara hatırlatmak gerekir. İnsanların hafızası kısa. Ben de unutacak kadar aptal değilim. Ayrıca asla tüm kadınlara düşman değilim. Doktorum bir keresinde bana, “Senin için düzgün, saygılı, güvenli bir kadın nasıl biridir? Yoksa her kadına nefretle mi bakıyorsun” diye sormuştu. Bunu açıklayacağım: Hayır, asla. Ona verdiğim örneklerden ikisi, bizzat gözümün önünde, hayatın içinde gerçekleşmiş durumlardı. Ben insanları çok izleyen biriyim; gördüğüm, yaşadığım her şeyi zihnimde kaydederim. Örnek 1: Yaşı 60-70 civarında olan bir teyze… Kırmızı tülbent, kırmızı örgü yelek ve gri etek giyiyordu. Yanında ise 30-35 yaşlarında, engelli; bir kolu olmayan ve gözleri görmeyen bir çocuk vardı. Bir yerde oturuyorlardı. Çocuk, teyzenin omzuna başını koymuş, uzanmıştı. Annesiymiş.Onları rahatsız etmeden uzun süre izledim. O yaştaki o güçsüz görünen kadın, öyle bir özveri ve öyle büyük bir kalple o çocuğa bakıyordu ki… tarif etmek zor. İşte benim için saygı duyulacak kadın budur. O kadın, benim gözümde mükemmel bir kadındır. Sonrasında otobüse bindiler. Ben o anın detaylarını da kaydettim: otobüsün plakası, kapı numarası, gün, saat… Nerede oturdukları, ne konuştukları… Hepsi zihnimde tek tek duruyor.Örnek 2: Kendi ayakları üzerinde duran kadınlar. Mesela KM12 körüklü otobüsünü kullanan bir İETT personeli kadın var. 1.60–1.65 boylarında, sarışın; bazen saçlarını kıvırcık yapıyor, bazen de düz bırakıyor. Üstü başı tertemiz, işine özen gösteren bir kadın. Koca otobüsü sürüyor. Onu her gördüğümde içimde bir gurur oluşuyor. Çünkü bana göre o çok güçlü; kendi ayakları üzerinde duruyor.Örnek 3: Bir gün eve giderken Tuzla hattında İETT’yi kullanmıştım. Ön kapı tarafında, sağ tarafta oturuyordum. Bir kadın bindi; kucağında bir bebek vardı. Kapalıydı. Lacivert eşarp ve diz boyu, lacivert şişme yelek giyiyordu; içinde beyaz bir üst vardı.Kadını gözlerimle izledim. Akbilini bir kez kendisi için bastı, bir kez de küçücük bebeği için. O an o kadına öyle bir hayranlıkla baktım ki… Sizin için küçük görünebilir, ama benim için büyük bir şeydi. Çünkü anne kartı var; istese onu kullanıp ücretsiz binebilirdi. Ama o hakkı olmasına rağmen kendi ücretini ödedi. Benim ölçümde bu davranış değerlidir. O kadın saygıyı hak ediyor. Birçoğunuzla aynı yerden bakmıyorum. Bu yüzden size ayak uyduramıyorum.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Baş Ağrısı, Ama Sorunsuz
23.04.2026 (20:21)

Dead Air Days Between · 2026 #49

EN İYİ ARKADAŞIM

Aden: Merhaba, ben iyiyim. Daha önce yeni bir hobi edineceğimi söylemiştim; şimdi bunu net bir şekilde açıklıyorum: yeni hobim dikiş. Evimde çift dikiş yapabilen bir overlok makinesi var ve bu süreci ciddiyetle kuruyorum; kumaşlar, iplikler ve kalıplar temin ederek üretim alanımı oluşturacağım. Daha önce ritüel amaçlı 60’tan fazla bez bebek yaptım, ancak şimdi yapacağım şey bundan çok daha kapsamlı ve sistemli olacak. Son zamanlarda içimde güçlü bir üretme isteği var; dikiş dikmek, bir şeyler ortaya çıkarmak istiyorum. Bunun sadece bir hobi değil, aynı zamanda zihinsel olarak beni dengeleyen, toparlayan ve iyi hissettiren bir süreç olacağını düşünüyorum. Ek Kayıt: Aslında bunu daha önce açıklayıp açıklamadığımı bilmiyorum; çok yazı yazdım. Eğer daha önce bahsettiysem kusura bakmayın. Aklımda iki tane iş var ama gerçekten hayalim olan, içimde yıllardır duran şeyler. Dışarıdan bakınca belki sıradan bir esnaflık gibi gelebilir ama benim için öyle değil; bunu gerçekleştirmeyi çok istiyorum. Bunlardan biri, Kapalıçarşı’da tarihi bir halı dükkânına sahip olmak. Ama öyle modern halılar değil; tarihi, dokuma, İran halıları gibi, geçmişi olan, bir hikâye taşıyan halılar. Belki bazılarına saçma gelebilir ama o dükkânın atmosferi, o halıların kendine has kokusu beni inanılmaz iyi hissettiriyor; bana göre mükemmel bir koku. En büyük hayallerimden biri bu: mahzen gibi, alçak kapılardan eğilerek girilen, tarihi bir dükkânın içinde olmak ve o dünyanın bir parçası haline gelmek. Ek Kayıt: Bir diğer hayalim ise bir otel sahibi olmak. Ama küçük, butik bir yer değil; Tuzla’ya giderken gördüğümüz ibis Hotel veya Marriott Hotel gibi, 15+ katlı, çok odalı, büyük ölçekli bir yapı. Benim zihnim gibi çok katmanlı, dinamik ve sürekli işleyen bir sistem. O devasa yapıyı ayakta tutmak, operasyonu sorumlulukla ve disiplinle yönetmek bana güçlü bir anlam duygusu veriyor. Kurumsal zincirin parçası olmak zorunda değil; tek şube, tamamen bana ait, kendi standartlarını koyan bir işletme fikri bana daha yakın. Çünkü ben doğası gereği insan memnuniyetine odaklanan, detayda kalite arayan biriyim; otelcilik de zaten kalitesizliği affetmeyen bir alan. Bu yüzden bu iş bana sadece ticaret değil, bir sistem kurma ve mükemmeli sürdürme hissi veriyor. Umarım bir gün bu hayallerimden en azından birini gerçekleştirebilirim.
Aden: Hayallerimi kısa tutmak istiyorum. Neyse… bugün küçük bir yürüyüş yaptım ve Ali amcam aklıma geldi. Sanırım onu özledim. Annemin tarafında gerçekten sevdiğim tek insandı. Daha önce yazmıştım; çocukken ailemizin işi gereği beni inşaatlara götürürdü, ben de onun yanında takılırdım. Ölçü alırdı, ben de çırak gibi peşinde gezerdim. Bir keresinde çişim gelmişti, “Ali amca” demiştim… “bekle” dedi, beni tuvalete götürmedi. Ben de boş bir odaya girip altıma yaptım. Sonra gördü ve “seni arabaya böyle alamam” dedi, beni muşambaya sarıp boğazıma kadar kapladı… ahahaha o anı çok net hatırlıyorum. Onunla çok iyi anlaşırdık; o zamanlar 6–8 yaşlarındaydım. Bir gün bana “bu apartmanda en sevdiğim çocuk sensin, çok akıllısın, elin her işe yatkın” demişti… “çok zekisin” derdi. Sabahları ezanda kapımızı tıklatırdı, ben de hemen hazırlanır, onunla ilk namazımı kılardım. Sonra birlikte yayık ayran yapardık; yayığın bir ucunda ben, bir ucunda o, sallaya sallaya… Ardından onun yaptığı üç tekerlekli ahşap ayran arabasıyla yola çıkardık. Şimdiki Anadolu Adliyesi’nin olduğu yerde o zamanlar araba pazarı vardı; oraya gidip ayran satardık. Ali amcam kısık bir sesle “ayran…” diye bağırırdı ama o sesi sadece ben ve o duyardık… ahahaha sonra “sen bağır” derdi, ben de utanırdım, bağıramazdım. Sonunda ayranı satamadan, en azından bitiremeden geri dönerdik. İş disiplinimiz yüksekti; sabah namazı, ayran yapımı tamam… ama satışa gelince ikimiz de susardık. Ali amcamla çok güzel anılarım var. Onu çok özledim. O benim gerçek arkadaşımdı.
Ek Kayıt: İnsanlar o kadar kötü ki… Ali amcam öldüğünde… bunu yazarken ağlıyorum… evde sarı, iki kişilik bir çekyatın üstünde bir deri bir kemik kalmıştı. Kanserdi. Gözlerine bakmıştım; canı çıkıyordu… öldü. Gözleri açık kaldı. En iyi arkadaşım ölmüştü.Ali amcam öldüğünde Rize’ye götürüldü ve orada defnedildi. Daha 40’ı çıkmadan çocukları ona ait ne varsa sattı; dükkânını, o kırmızı Tofaş’ını, marangozhanesinde aldığı tüm makineleri… Tek bir eser bile bırakmadılar. Seni çok özledim Ali amcam. Sen benim en iyi arkadaşımdın, seni çok seviyorum. Ben seni asla unutmadım; sürekli aklımdasın. Güzel zamanlarımızı hatırlıyorum ve sana dualar ediyorum. Beni her zaman gör, koru olur mu… Sen benim en iyi arkadaşımdın.
Aden: Ağlamaktan başım ağrıdı… bu kadar yeter.Duygularımı fazla açık ettim, özür dilerim.Sadece özlediğim insanlar var.

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Ağlamaklı
26.04.2026 (19:43)

Dead Air Days Between · 2026 #50

GÜNEŞ - ADEN SÖZÜ

Aden: 26.04.2026 Pazar günü, saat 11:00–12:00 civarında babamla birlikte evden çıktım; sahile doğru gidiyorduk. Yolun ortasında bir kedi gördüm; ölü gibi yatıyordu, sadece başını oynatıyordu. İlk anda felçli olabileceğini düşündüm ve hemen yanına gittim. Ayağa kalktı ama yürüyüşü sağlıklı değildi, dengesi yoktu. O sırada turuncu bir Dacia Duster yanaştı; içinden kapalı bir kadın indi, arabadan kuru mama çıkardı ama kedi yemedi. Durumu görünce ben de hemen gidip yaş mama aldım; bu sefer yedi, sonra tekrar yattı, yine hareketsizleşti. O an elimden geleni yaptığımı düşünerek yoluma devam ettim, ama o görüntü ve o anın ağırlığı zihnimde kaldı. Bugün sabah kalktım ve önce babamı hastaneye götürdüm; bu aralar tansiyonu yüksek. Sonra ona “dün gördüğümüz kediye tekrar bakalım, aynı yerde mi, gerekirse yemek verelim” dedim ve yola çıktık. Vardığımızda kedi dün bıraktığımız noktada değildi; biraz ileride, tam yolun ortasında yatıyordu. Güneş vuruyordu, beyaz olduğu için neredeyse görünmüyordu. Hemen yanına gittim, yoldan kaldırdım ama bu kez bir önceki güne göre hiç yürüyemiyor, hatta hareket edemiyordu. Kucağıma alıp kenara koydum, aynı markete gidip yaş mama ve su aldım; ama mamayı hiç yemedi, kafasını bile oynatamıyordu. Elimle ağzına vermeye çalıştım, biraz yedi ama onu orada öyle bırakamazdım. Belediyeyi aradım; sokağın adını bilmediğim için evimin adresini verdim, kediyi kucağıma alıp eve kadar götürdüm ve bahçeye koydum. Hiç karşılık vermedi, tırmalamadı; sadece güvendi. Yaklaşık 1,5 saat boyunca başında bekledik. Kafasını avcuma koydu, sümüğü akıyordu—inanır mısın hiç iğrenmedim. Sesi çıkmıyordu; sadece acısı olan bir çocuğun mırıldanması gibi hafif bir ses… Sonra ekipler geldi, teslim ettim. İki kulağının arasını öptüm, form doldurdum ve nereye götürüleceğini öğrendim: Tepeören’de bir veterinere. Yarın onu ziyarete gideceğim. Umarım iyi olursun… Söz veriyorum, seni sahipleneceğim—önce iyi ol, olur mu.. Lütfen. Ek Kayıt: Ayrıca, gözlemlediğim kadarıyla kedinin bir gözü yoktu; bu detayı da özellikle not ettim. 📸 GÜNEŞ - KEDİ - 📸GÜNEŞ - KEDİ - 📸GÜNEŞ - KEDİ - 📸GÜNEŞ - KEDİ - 📸GÜNEŞ - KEDİ - 📸GÜNEŞ - KEDİEk Kayıt: Kediyi teslim ettiğim aracın plakasını not aldım. Teslim ettiğim personel sakallı, şapka takan, esmer ve yaklaşık 1.75 boylarında biriydi; Iğdırlı olduğunu ve Trabzonspor’u tuttuğunu söyledi. Sağ kulak arkasından sakalına kadar uzanan, derin bir kedi tırmalama izi vardı. Genel olarak beyaz tenli, ayırt edici bir görünüme sahipti.
Aden: Ayrıca babamı çok seviyorum. Hayatım boyunca beni kötü bir yola sürüklemediği için ve benim babam olduğu için onunla gurur duyuyorum. Son zamanlarda biraz hasta; o kedinin başında beklediğimizde kendi ağrılarını hiç düşünmedi, yine de bizimle kaldı. Sevdi, sakinleştirdi. Ne olursa olsun o benim babam ve onunla gurur duyuyorum. Çocuk yaşımda bana hayvanları sevdiren de oydu; bana her zaman iyi örnek oldu. Eve döndüğümüzde, kediyi teslim ettikten sonra, “Onun da bir zamanlar annesi vardı, bebekti, annesinin sütünü içiyordu… annesi terk etti onu da,” dedi. Babam da benim gibi hassas ve yaralı biri. Onu çok seviyorum. Hayatımda taşıdığım yükler ağır olabilir ama asla pes etmeyeceğim; babamı yalnız bırakmayacağım. Sorumluluklarımı üstleneceğim. Güce ihtiyacım var—ve onu bulacağım. Ek Kayıt: Ve acı bir tesadüf daha söyleyeceğim. Daha önce 13.11.2025 tarihinde yine sahilde bir kedi görmüştüm; ayağından sakattı. O zaman da belediyeden yetkili birini aramıştım, yaklaşık 1 saat babamla birlikte bekleyip teslim etmiştik. Sonrasında 15.11.2025 günü saldırıya uğradım. Aradan yaklaşık 1 ay geçti; tekrar sahile gittiğimde yüzüm büyük ölçüde iyileşmişti ve o kediyi orada gördüm, tanıdım—bir sürü fotoğrafımız var. Yanına oturdum, kucağıma çıktı ve yanağımı yaladı. Özellikle tam bir ay önce saldırı nedeniyle kesi olan yerimi yalaması dikkatimi çekti. Bu durum tesadüf gibi görünse de, bilimsel olarak kedilerin koku alma duyusu çok gelişmiştir; feromonları ve dokulardaki değişimi, insanların algılayamadığı yara ve iyileşme kokularını ayırt edebilirler. Yani o davranış, rastgele değil; algıladığı bir kokuya verdiği tepki olabilir. 📸 SIRDAŞIM - KEDİ - 📸SIRDAŞIM - KEDİ - 📸SIRDAŞIM - KEDİ - 📸SIRDAŞIM - KEDİ 📸SIRDAŞIM - KEDİ 📸SIRDAŞIM - KEDİ - VİDEOEk Kayıt: Beyaz–sarı olan kedi benim daimi arkadaşımdır. Arşivimde onunla bir sürü fotoğrafımız var; omzumda, kucağımda, avcumda… İyi bir arkadaş o.
Aden: Güneş, iyi ol… iyileş lütfen. Ben sana yuva olacağım—Aden sözü. İyileş, seni evime alacağım; sana en iyi mamaları ve en saf sevgiyi vereceğim. Küçücük canına kurban olurum. Ayrıca benim de bir bebeğim var; seni onunla tanıştıracağım. Güzel haberler ver bana, olur mu…
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Üzgün
27.04.2026 (21:57)

Dead Air Days Between · 2026 #51

GÜNEŞ - TOPRAK OLDU

Aden: Güneş kedi öldü… Saat 11:33. Kendimden o kadar nefret ediyorum ki… Kime değer versem, kimi sevsem, üstüne titresen… en fazla 2–3 gün sonra elimden kayıp gidiyor. İnsanlardan nefret ediyorum. Onlardan nefret ediyorum. Kendimden nefret ediyorum. Ben lanetli biriyim. Dün Güneş’i personele teslim ettiğimde, kafese koyduklarında son gücüyle kafesin ucuna tutunuyordu. O an gözümün önünden gitmiyor. Hayattan nefret ediyorum. Sevdiğim her şeyin elimden gitmesinden nefret ediyorum.
Ek Kayıt: Bu son 1 aydır duygularım aşırı kötü ve gerçekten patlama noktasındayım. Kendimi nasıl durdurduğumu bilmiyorum ama kafam çok dolu. Sürekli hayatımda bir olay, bir ölüm, bir olumsuzluk var. İnsanlardan nefret ediyorum. Çıkarcı olmalarından, beni sadece bir amaç ya da ticaret için görmelerinden nefret ediyorum.Eski hayatımı çok özledim. Acımasız, duyguları kapalı, insanların benden korktuğu, çekindiği ve en önemlisi nefret ettiği hayatımı… Çünkü o zaman kimse bana saygısızlık yapamıyordu. Şimdi öyle değil. Şimdi biraz yüz veriyorum, hemen “kanka” oluyorum, hemen “kardeş” ilan ediliyorum. Anında samimiyet kuruluyor. Hayır. Bunu asla kabul etmiyorum. Benim kimseye ihtiyacım yok.
Aden: Bunu üzülerek söylüyorum; kendimi analiz edebiliyorum, dışarıdan izleyebiliyorum. İnsanlardan kendimi aşırı uzaklaştırdığım için, bir kediye, bir köpeğe, hatta bir karıncaya bile arkadaş oluyorum. Onlarla konuşuyorum, dertleşiyorum ve ağlıyorum… Kadir Demir… O küçücük çocuğun mezarına gidip geceleri ağlıyorum. Onunla konuşuyorum, dertleşiyorum.Bu sağlıklı bir şey değil. Gerçekten sağlıklı bir durum değil. Çünkü psikoloji literatüründe bu tür davranışlar, yoğun yalnızlık, travma sonrası duygusal boşalma ve bağlanma ihtiyacının yer değiştirmesi olarak tanımlanır. İnsan zihni, kayıp ve izolasyon durumunda gerçek bir sosyal bağ kuramadığında, bunu sembolik ilişkilerle telafi etmeye çalışır. Ancak bu durum uzun süre devam ettiğinde, gerçeklikten kopuş, içe kapanma ve duygusal regülasyon bozukluklarına yol açabilir. Büyük bir kırılma yaşayacağımı hissediyorum ve iş işten geçmeden bunu durdurmak istiyorum. Perşembe günü doktorumla görüşeceğim.Ek Kayıt: Bir kedinin ölümü beni en az 3–4 gün bu hale getiriyor. Çok doluyum… Bana sabır ve güç ver Allah’ım. Ne para ne başka bir şey—sadece bana yardım et. Başım çatlıyor, gözlerim ağrıyor… Öyle ki evimde olan tüm ateşli eşyaları, neşterimi, bıçak ve kılıç koleksiyonumu bile kaldırdım. Hissediyorum… iyi değilim bu aralar. Perşembe günü büyük ölçüde iyi hissedeceğim. Çünkü sorumluluk alacağım; disiplinli şekilde her hafta hastaneye gideceğim. Kontrolü sağlayacağım.,Ek Kayıt: Şimdi hazırlanıp nörolojiye gideceğim. Yüzümde, saldırı gününden kalan sinir ağrıları ciddi şekilde arttı ve bu yüzden de biraz gerginim. Ayrıca Güneş kediyi asla unutmayacağım. Aden sözü bu.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Sinirli, Üzgün, Nefret Dolu
28.04.2026 (13:29)

Dead Air Days Between · 2026 #52

ADEN İNSANLARA KOLAY GÜVENMEZ

Aden: Bugün kendimi gerçekten çok daha rahat ve iyi hissediyorum. Yaklaşık 1 aydır hastaneye gitmiyordum. Yeni doktorumla tanıştım; adı, yaklaşımı ve genel izlenimim şu: olumlu birisi, iletişim kurabiliyorum ve karşılık alabiliyorum. Bugün öğrendiklerim net: Tedavi sürecim 1 yıl sürecek. İlk 6 ay boyunca haftada 1 gün, sonraki 6 ayda ise iki haftada 1 seans olacak ve bu seanslar 45 dakika sürecek. Ayrıca 1 yıl tamamlandığında, tedavinin bir yıl daha devam edeceği belirtildi. Yani uzun bir süreç ama bu sefer kontrol bende.Ek Kayıt: Bir şeyi fark ettim. Çok eski yazılarımda, herkesin odasının renkli, sıcak ve sarı loş ışıklarla aydınlatılmış olduğunu yazmışım; bana verilen odaların ise ruhsuz, sade ve kötü olduğunu söylemiştim Başak’a. Bugün yine aynı odada tedavi gördüm ama yaklaşık 1 aydır odaya girmiyordum. Hani dizilerde sezon finali olur, sonra bir süre geçer ve yeni sezon başladığında açılar, ton ve kalite farklı gelir ya—tam olarak öyle hissettim. Odaya girdiğimde sarı loş bir ışık, yerde güzel bir kilim, masanın üstünde çiçekler ve hoş bir oda kokusu vardı. Atmosfer tamamen değişmişti. Bunu fark eder etmez yeni doktoruma söyledim; o da “Evet, ben yerleştirdim” dedi. Gerçekten çok güzel olmuş. Ek Kayıt: Tabii ki yine ses kaydı aldım. Seans boyunca 45 dakika kayıt yaptım ve hemen arşivime ekledim. Seans sonunda doktorum, “Burada konuşulan burada kalır” dedi—sanırım bana ince bir ironi yaptı. Bu kayıtları hiçbir yerde paylaşmıyorum; tamamen bana özel.
Aden: Ve genç bir kadındı. Ona direkt, sert bir giriş yaparak konuya girdim. Daha önce doğal sebeplerle ölmüş yaban hayvanlarıyla ilgili yaptıklarımı anlattım. Anında tabletine not almaya başladı; anlattığım tüm detayları kaydetti. İlk tanışma seansında bu kadar sert bir giriş yapmam bilinçliydi. Bunu bir sınır çizgisi olarak düşünebiliriz. En uç noktalarımı söyledim ki, ne olursa olsun benimle konuştuğunda odağı bende olsun ve özen göstersin. Ama tamamen şeffaf biriyim. Aden asla yalan konuşmaz. Daha önce hastanelerde, yoğun bakım hemşireleriyle para karşılığında görsel arşiv yaptığımı da söyledim. Sorumluluk bana ait; o kişilerin isimlerini ne olursa olsun asla vermeyeceğim.Söz konusu materyaller, tıbbi müdahale sonucu ayrılmış ve imha sürecine alınmış insan dokularına aittir; amputasyon materyalleri (kol, bacak, parmak vb.) kapsamında değerlendirilir. Bu dokular canlıyken nekrotik değişim göstermiş olup, tanımlayıcı yüz/kimlik bilgisi içermemektedir; yalnızca uzuv ve doku düzeyinde örneklerdir.Ek Kayıt: Bir karar aldım. Saldırı sürecindeki davamı tek başıma yürüteceğim. Avukatlara güvenmiyorum; zaten Aden insanlara kolay güvenmez. Benim hakkımı, benim kadar kimse savunamaz. Son 4–5 gündür kapsamlı bir dosya hazırladım. Yeni deliller, yeni evraklar… Hakimin doğrudan görebileceği, sistemli ve güçlü bir yapı kuruyorum. Saldırı günü, yüzüm parçalanmışken bana “Bizi sakın şikâyet etmeyeceksin, yoksa seni aldırırım” dediler. Yüzüne bakıp güldüm ve “artık çok geç” dedim. Bu anların kamera kayıtları mevcut; hakim ve savcı bunları gördü.Ben bana yapılanı unutmam. Hayatım boyunca dikkatsiz bir adım atmadım; cahilce bir hatayla kendimi yakmam. Cezaevinden korktuğumu da biliyorum—bu yüzden her adımımı hesaplayarak atarım. Hakkım olanı alırım. Ve bu kez kendi adıma, kendi irademle alacağım. Karşımda iki avukat olabilir; ben kendime güveniyorum. Delillerime güveniyorum. Ben sadece kendime güvenirim. Aden unutmaz.
Aden: Ben kolay kolay kimseyle buluşan biri değilim. Sana 1 hafta önceden randevu verdim; “bugün, bu saatte buradayım—geleceksen gel” dedim. Buluşma saatimiz 12:30, Kozyatağı. Saat 17:30 olmuş, “kanka ne yaptın, eve gittin mi” diyorsun. “Duruşmadaydım” diyorsun… Alnımda aptal mı yazıyor.. İnsanlar karşısındakini hafife alıyor. Ben ise sakin kalmayı, kimseyi kafama takmamayı seçiyorum. Çünkü biliyorum ki detayları görürüm; takip eder, incelerim. Saygı netliktir, zamanında gelmektir. Bunun dışı benim için yok. Bu yaşıma kadar nasıl her şeyin üstesinden geldiysem, bunun da üstesinden geleceğim. Beynime güveniyorum.
Ek Kayıt: Benim için zaman = öncelik, öncelik = değer, değer = saygı. Bu yüzden biri geç kaldığında zihnimde şu net çalışır: “Ben öncelik değilim → Bana değer verilmiyor → Saygı yok.” Ben küçük hatayı büyütmem. Ben küçük hatadan karakter okurum. Ek Kayıt: hahaha… Bugün hastanede ilk kez bir arkadaş edindim. İlk iletişimi o kurdu. 2008’den beri obsesif bozukluğu varmış; 4 yaşında bir kızı olduğunu söyledi. Bana, “Seni uzun süredir takip ediyorum; en uç köşede oturup sadece insanları izliyorsun… sesini merak ettim” dedi. “Geçmiş olsun” dedi. Ek Kayıt:Ayrıca bugün Güneş Kediyi ilk gördüğüm yerden geçtim. Sanki hâlâ oradaymış gibi, onu görür gibi oldum. Seni unutmadım. Söz veriyorum, hep aklımda olacaksın.

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Mükemmel
30.04.2026 (18:39)

Dead Air Days Between · 2026 #53

ADEN NEKROFİLİ

Aden: Bugün burada söyleyeceklerim açık ve hassas; tamamen benimle ve zihin yapımla ilgili. Yıllardır kendimin farkındayım—farkındalığım yüksek. Bu kadar uzun süredir tedavide olmamın nedeni, bazı şeyleri tam ve detaylı anlatamıyor olmam. Bu, korkularımdan kaynaklanıyor; bu yüzden bugüne kadar doktoruma çoğu şeyi kısa ve özet geçtim. Karşımdaki kişi doktor da olsa, tepkilerini tartarak, ölçerek konuştum.Bu 1 yıllık süreçte stratejim net: Her şeyi detaylı ve eksiksiz anlatacağım. Sanki gözlerimi kapatmışım ve kimse yokmuş gibi—tam açıklık. Yıllardır ses kaydı almamın sebebi de bu: Bu süreçte yaşadığım zorlukları ve yavaş ama sağlam bir zemin kurmak için verdiğim çabayı belgelemek. Bu kez eksik yok.
Aden: Bu kısım hassas, şimdiden özür dilerim. Uzun yıllardır, parafili spektrumunda yer alan nekrofiliye yönelik yoğun bir takıntı yaşıyorum.
1) Tüm zayıflıklarımı açıkça ortaya koyacağım. Psikolojik altyapım: erken dönem travma, ihmal ve istismar; yakınlıktan kaçınma ve yüksek kontrol ihtiyacı; yer yer empati gelişiminde zayıflık.
2) Öğrenme ve şartlanma: Erken yaşlarda oluşan alışılmadık uyarılma eşleşmeleri, tekrarlandıkça pekiştirilen ve kalıcı fantazilere dönüşen bir yapı kazandı.
3) Nörobiyolojik / dürtü kontrolü: Dürtülerimi fark etme ve düzenleme konusunda yüksek farkındalığa sahibim; kendimi kontrol altında tutabiliyorum. Geçmişte riskli düşünceler oluştuğunda, eyleme dönüştürmemek için bilinçli biçimde durdurabildim. Bu benim için kritik bir güç: dürtülerimi ve zihnimi yönetebilmek. Bu sürecin hedefi de bu kontrolü sürdürülebilir ve sağlıklı biçimde güçlendirmek.
4) Güç ve kontrol teması: Bu bende belirgin ve yüksek. Bir insanı gördüğümde önce inceler, zihin yapısını çözmeye çalışırım; ardından kontrol kurma eğilimi ortaya çıkar. Bu, zihnimi sürekli çalışan bir makine gibi yorduğu bir döngüye dönüşebiliyor.Özellikle benim gibi uç içerikli parafilik eğilimler söz konusu olduğunda:Reddedilme algısı: Dışarıdan bakıldığında reddedilme beni sarsmıyor gibi; “kimse benden değerli/üstün değil” çerçevesiyle hızlıca kopuyorum. Bu, duygusal mesafeyi koruyan bir savunma olarak işliyor.Mutlak kontrol ihtiyacı: Çok yüksek. Metakognitif farkındalığım (kendi zihnimi dışarıdan izleyebilme) güçlü; bu da kontrol hissini artırıyor. Ancak literatürde bu düzeyde kontrol arayışı, kaygıyı yönetme stratejisi olarak görülebilir ve uzun vadede katılık/yorulma yaratır.Karşılıklı ilişki kurma güçlüğü: Kısmen doğru. Kendi kayıtlarıma göre 2015’ten bu yana 8–9 kişiyle yakın bağ kurabildim; çoğu bugün hayatımda yok. Bazen ilişkileri bilinçli olarak sonlandırdım—kendimden uzaklaştırarak. Bu tablo, yakınlıktan kaçınma (avoidant bağlanma) ve kontrol odaklı ilişki kurma örüntüsüyle uyumlu.Bilimsel çerçeve: Bu üç başlık birlikte değerlendirildiğinde, bağlanma kuramı (yakınlıktan kaçınma), duygu düzenleme (yüksek kontrol ihtiyacıyla kaygıyı bastırma) ve şartlanma (tekrar eden fantazilerin pekişmesi) eksenlerinde açıklanabilir. Yüksek metakognisyon avantajdır; ancak hedef, bunu esnek kontrol ve sağlıklı bağ kurma yönünde kullanmaktır.Ek Kayıt: Aden çok uzun zamandır nekrofili. Normal, sıradan insanlar yetişkin videoları izlerken o otopsi videoları izliyor. Bunun sebebi tam da nekrofili eğilimi. Otopsi görüntülerinden, parçalanmış cesetlerden, ölü bedenlerden zevk alıyor. Üzgün değilim. Cesur da değilim. Sadece korkağım.
Aden: Uzun zamandır bununla yalnız başa çıkıyorum. Çocukluğumda başıma neler geldiğini, o karanlık yılları merak ediyorum. Her şeyi hatırlamak istiyorum… her detayı, her acıyı, her sapkınlığı. Ama hatırlayamıyorum. Ve bu beni delirtiyor. 2019 yılında Elif diye bir arkadaşım vardı. Birlikte Türkiye turları yapar, sürekli gezerdik. Bir gün eli ciddi şekilde kesilmişti, kan fena akıyordu. Hiç tereddüt etmeden kanını emdim ve içtim. Şaşırdı ama altında yatan gerçek nedeni bilmiyordu. Bunun gibi arşivimde birçok kayıt var.İğrenme tepkim neredeyse yok denecek kadar düşük. Çoğu şey bende tiksinme yaratmıyor; midem kolay kolay bulanmaz. Aşırı soğukkanlıyım, kriz anlarında hızlı düşünüp çözüm üretirim. Ama bütün bunların ötesinde… derinde yatan şey korku. Aden: Bu noktada şunu net şekilde ortaya koyuyorum: Ben kendi zihnimi tanıyan, gözlemleyen ve analiz eden biriyim. Kendi üzerimde yaptığım bu çözümleme, bir savunma değil; aksine, kontrolü kaybetmemek için geliştirdiğim bilinçli bir sistem. Çünkü benim durumumda en kritik konu, dürtünün varlığı değil, dürtü ile davranış arasındaki mesafeyi koruyabilmek.Bilimsel olarak bakıldığında; anlattığım yapı, tek bir başlık altında açıklanamaz. Bu bir kombinasyon: erken dönem travma, öğrenilmiş şartlanma, bağlanma problemleri ve duygu düzenleme mekanizmalarının farklı çalışması. Özellikle erken yaşta yaşanan travmaların, beynin limbik sistemi üzerinde kalıcı etkiler bıraktığı; tehdit, haz ve kontrol algısını yeniden yapılandırdığı biliniyor. Bu da zamanla, normal uyarılma–ödül sisteminin dışında kalan eşleşmelerin oluşmasına zemin hazırlıyor.Şartlanma kısmı ise daha mekanik: Zihin, tekrar eden her şeyi normalize eder. Tekrar edilen her fantazi, her uyarıcı, sinaptik düzeyde güçlenir. Bu da zamanla alışılmadık olanın alışıldık hale gelmesine, hatta tercih edilir hale dönüşmesine neden olur. Bu süreçte birey, çoğu zaman bunun farkında olmaz. Benim farkım, bu mekanizmanın bilincinde olmam.Kontrol ihtiyacı ise bu yapının merkezinde yer alıyor. Kontrol, benim için sadece bir tercih değil; bir düzenleme aracı. Kaygıyı, belirsizliği ve içsel kaosu yönetmenin yolu olarak gelişmiş bir sistem. Ancak bu sistemin dezavantajı, zamanla esnekliğini kaybetmesi. Literatürde bu durum, katı bilişsel kontrol ve yüksek metakognitif izleme olarak geçer. Yani kişi kendini izler, analiz eder, düzenler; fakat aynı zamanda bu durum zihinsel yük oluşturur.İlişki kurma biçimim de bu sistemden bağımsız değil. Yakınlık kurmak yerine mesafe koymak, bağlanmak yerine kontrol etmek… Bunlar bir tercih değil, öğrenilmiş bir adaptasyon. Çünkü bağlanmak, benim sistemimde risk demek. Kayıp, ihmal ve belirsizlik ihtimali demek. Bu yüzden zihin, otomatik olarak duygusal mesafeyi koruyan bir yapı kuruyor.İğrenme tepkisinin düşüklüğü de yine nörobiyolojik düzeyde açıklanabilir. Araştırmalar, bazı bireylerde disgust (tiksinme) tepkisinin düşük çalıştığını ve bunun hem davranış hem de uyarılma sistemini etkilediğini gösteriyor. Bu durum, bazı sınırların diğer insanlara göre daha silik algılanmasına neden olabilir.Ancak burada altını çizdiğim en önemli nokta şu: Farkındalık.Ben ne yaptığımı, ne düşündüğümü, neye eğilimim olduğunu biliyorum. Bu, her ne kadar ağır bir yük olsa da aynı zamanda en büyük avantajım. Çünkü farkındalık, müdahale edilebilirlik demektir. Farkında olunmayan bir sistem değiştirilemez; ama farkında olunan bir sistem yeniden yapılandırılabilir. Bu yüzden bu süreci bir “itiraf” ya da “rahatlama” olarak değil, yapısal bir yeniden inşa süreci olarak görüyorum. Amaç, dürtüleri yok etmek değil; onları regüle edilebilir, yönetilebilir ve kontrol altında kalabilir hale getirmek.Önümde uzun bir süreç var. Bu süreçte, bastırmak yerine anlamayı; kaçmak yerine yüzleşmeyi; kontrolü kaybetmeden esnekleşmeyi hedefliyorum. Çünkü en sonunda mesele şu: Zihnim benim. Onu tanıyorum. Ve onu yönetebilecek kapasiteye sahibim. Korku hâlâ var. Ama bu kez kaçmak için değil, kontrolü kaybetmemek için kullanacağım.
Ek Kayıt: Ayrıca dün yaşlı bir teyze yanımıza geldi. Sanırım çevreden, komşu sayılabilecek bir yerde yaşıyor; Giresun Bulancaklı, beyaz tenli, masmavi gözleri vardı. Üzerinde mor bir hırka ve uzun siyah bir etek vardı. “Gençler nereye gidiyorsunuz” dedi, sonra bana bakıp yanımdaki babamı göstererek “Siz kardeş misiniz.. Sizi sürekli görüyorum; göbek bağınız bir gibi, hep yan yanasınız, aynı tarz giyiniyorsunuz” dedi. Ben de “Hayır, babam” dedim. “Çok dikkat çekiyorsunuz” dedi ve ardından “Maşallah, ne genç baban var” diye ekledi. Normalde böyle bir durumda sinirlenebilirdim ama kullandığı dil ve üslup o kadar yumuşak ve saygılıydı ki insan rahatsız olmuyor, aksine tebessüm ediyor. Babamla birlikteyken bu tarz iltifat ya da geri dönüşleri sık sık alıyorum. Ve son bir örnek daha vereceğim. 2024 yılında Kadıköy’de hastaneye gittiğim bir dönemde, o zamanlar eski Bağdat Caddesi civarında oturuyordum. Yanıma orta yaşlı bir kadın geldi; beyaz askılı bir üst ve diz boyu bir şort giyiyordu, elinde bir market poşeti vardı. Yanımda durdu, kollarımı ve dövmelerimi incelemeye başladı. İlk anda aslında sinirlendim; ama öyle bir üslup ve tonla konuştu ki bütün algım değişti. “Dövmeyi pek sevmem ama sende çok dikkat çekici ve gerçekten güzel durmuş” dedi. Bunu öyle doğru bir tonla söyledi ki, dışarıda oldukça katı duran biri olmama rağmen gülümsedim ve iyi hissettim. Çünkü yargılamıyor; yargılasa bile dilini doğru kullanarak o hissi minimize ediyor, hatta o yargının içinde bile bir iltifat bıraktığını hissettiriyor. Dil ve beden dili doğru kullanıldığında etki budur—karşı tarafı rahatsız etmeden, aksine kazanan bir iletişim.

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Sorunsuz
03.05.2026 (11:24)

Dead Air Days Between · 2026 #54

CONVERSE

Aden: 15.11.2025 tarihinde saat 18:29’da, saldırıya uğradığım sırada odam da Counter-Strike 2 oynuyordum. Dışarıdan ses duyup içeri içeri gittiğim anda, oyunda takımımda “Henker” kullanıcı adlı bir oyuncu bulunuyordu. Bugün, 03.05.2026 saat 19:15’te, aynı kullanıcı tekrar takımıma denk geldi. Bu bir veri noktasıdır; kayıt altına aldım.
03.05.2026 saat 19:15

Aden: Bugün sabah İlker abi bize geldi. Bazı ailevi sorunlar yaşıyor ve bu süreçte onu kendi başına bırakmak istemiyorum; zaten yakın zamanda kalp ameliyatı da geçirdi. Bilgisayarı bozulmuştu, format atılması gerekiyordu. Sabah onu aradım, “Bana gel, gelirken bilgisayarını da getir; bakarım, hem de kafanı dağıtırsın” dedim. “Tamam, geliyorum” dedi ve geldi.
Sonrasında babam da evdeydi; ben İlker abi gelene kadar fırında sulu köfte yapıyordum. İlker abi geldiğinde morali düşüktü. Evet, 56 yaşında ama Aden için yaşın bir önemi yok; onu 12–13 senedir tanıyorum. İçeri girer girmez “Kahvaltı yaptınız mı?” dedi; aslında kendi yapmadığını o an anladım. Babamdan hemen bir şeyler hazırlamasını rica ettim, biraz atıştırdı. Ardından bilgisayarına format attım; bir yandan da yemeği hazırlamaya devam ettim. Bu arada bana iki-üç kez “Buraya gelince rahatlıyorum; evde çok stresliyim. Sizinle konuşmak bana iyi geliyor, kafam rahatlıyor” dedi. Şu an omuzlarında taşıdığı yükü ben yıllar önce taşıdım; onu bu yüzden iyi anlıyorum. Aile meselelerine müdahil olamam, kimseyi yönlendiremem; ama korku içinde kaldıkça kendine zarar vereceğini de biliyorum. Radikal bir karar alması gerekebilir—tabii ki hayat onun, aile onun; ben bu sınıra saygı duyarım. Ama onu bu kaosun içinden ne kadar çıkarabilirsem o kadar iyi. Ne olursa olsun ona üzülmüyorum; onu seviyorum. İyi bir insan. Ek Kayıt: Aslında benim kocaman bir kalbim var. Herkese yetecek kadar… ama bazı anlarda o kalp kapanır, kirlenir ve etrafına sert sınırlar örer. Mental olarak çok yorgunum. Babam bu dönemlerde hasta; her gün hastaneye götürüyorum, iğnelerini yaptırıyorum, sabah akşam tansiyonunu takip ediyorum. Aynı anda kendi işlerimi yürütüyorum: mahkeme sürecini organize ediyorum, kendi tedavime gidiyorum, şirket işleriyle ilgileniyorum.Yetmiyor… İlker abiyi de kafama takıyorum. İçim rahat etmiyor; eve çağırıyorum, gözlemliyorum, konuşuyoruz, gezip kafa dağıtıyoruz. Onun yükünü anlamaya çalışıyorum. Üstüne iki evin sorumluluğu var: faturalar, ödemeler, sigortalar… Ve iki köpeğim—çocuklarım— var; onların da ayrı bir ilgisi, ayrı bir emeği var. Günün sonunda, herkesin gönlü olsun diye çabalayan yine Aden. Mesela Dilek… 2–3 haftadır görüşemiyoruz, “bana vakit ayır” diyor. Haklı. Gerçekten vakit ayıramıyorum. Ama bu sefer eksik bırakmayacağım. Bir planım var. Onun da gönlünü alacağım.
Aden: Bugün kendime kısa bir vakit ayırdım. 10 tane deodorant aldım; şampuanım ve duş jelim bitmişti, onları stokladım. Saç spreyim de bitmişti, ondan da 5 tane aldım. Giyim dolabımda bir kontrol listem var; diş fırçamı alalı 2–3 ay olmuştu, eskilerini atıp yenilerini aldım ve onları da stokladım. Şampuan ve deodorantı çok hızlı tüketiyorum. İnanması zor ama bu satırları yazarken saat 18:22 ve bugün üçüncü duşumu aldım; akşam yatmadan bir kez daha alacağım. Bazen bu kadar sık duş almaktan gerçekten yoruluyorum. Bir gün kıyafet alışverişi yapmam gerekiyor ama buna ayıracak zamanım yok. Bu görevi Dilek’e bırakacağım; aklımda böyle bir plan var. Zaten dolabımda siyah dışında bir renk yok; düz ve tamamen siyah giyiniyorum. Bu arada 3 senenin ardından geçen gün ilk kez renkli giyindim. Daha önce yazılarımda bahsetmiştim; Elif diye bir kız vardı. Yaklaşık 1–1,5 sene önce Converse’ten alışveriş yapmıştım, o bana kadın reyonundan mor tonlarında, cırtlak olmayan ama güzel bir gömlek önermişti. Onu giydim; ilk kez kendimi aşırı tuhaf hissettim. Siyah dışı bir renkti ama sevdim, güzeldi.Ayrıca dürüst olacağım: çoğu zaman unisex olarak kadın reyonundan kıyafetler alıyorum. Bu konuda Converse çok iyi; kadınlara ve unisex olarak güzel ürünleri var. Gömleğin yan kesimlerinden kadın gömleği olduğu belli oluyor ama umrumda değil; ben mutluyum.Ek Kayıt: Aden hiçbir yazıyı boşa yazmaz. Yazmak için yazmam. Beni anlamak istiyorsan, kendi zihin kalıplarından çık. Yazdıklarımın tamamı bir kronolojidir. Deodorant, diş fırçası, dolaptaki o kayıt kağıdı… hiçbiri rastgele değil. Her birinin sebebi, yeri ve sistemi var. Kaostan bahsederim; çünkü hayatın içi kaos. Ama aynı anda iç düzenimi, disiplinimi ve kontrolümü de bu satırlarda gösteririm.

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Düşüncesiz
05.05.2026 (18:37)

Dead Air Days Between · 2026 #55

BACİLLUS ANTHRACİS

Aden: Bugün sabah psikoterapiye gitmek için erken kalktım, hazırlandım ve yola çıktım. Saat 09:38’de, trafikte daha önce bahsettiğim İETT şoförü olan kadını tekrar gördüm. Hattı değişmişti. Beyaz bir gömlek giymiş, boynuna lacivert bir fular bağlamıştı; saçlarını ise bu kez düzleştirmişti. Yine körüklü otobüs kullanıyordu. Aracının plakası 34 TP 9964’tü.Onu tanımıyorum ama gördüğümde mutlu oluyorum. Çünkü benim gözümde güçlü bir kadın ve emeği gerçekten takdire şayan. Bu sadece bir veriydi. Yazmak istedim.Ek Kayıt: Sonrasında hastaneye vardım ve 10 dakika geçmeden Dilek de geldi. Benim seansım bitene kadar beni bekledi. Ardından birlikte yemek yedik ve güzel bir vakit geçirdik. Eve yaklaşık 16:56 gibi dönmüş oldum.
Aden: Size biraz Öykü’den bahsetmek istiyorum. Öykü benim yeni doktorum. Geçen haftaki görüşmemizde çok güçlü bir şey hissetmemiştim ama bugün fark ettim ki, Öykü benim zihnime uyum sağlayabilen biri. Veri dinlemesi, verdiği tepkiler, soru sorma biçimi ve iletişim kurma şekli tam olarak benim ihtiyaç duyduğum şey. Çünkü böyle olduğunda kendi kendime konuşuyormuş gibi hissetmiyorum.Bugün Öykü’ye Aden’in sisteminden bahsettim: sürekli duş alma süreci, çocukken yaşadığım taciz konusu ve yıllardır kurduğum sistemin kapsamlı anlatımını gerçekleştirdim.Ek Kayıt: Özellikle 2. sınıfta öğretmenim olan Nihat Özay ile yaşadığım bir olayı anlattım. Öğretmenim aşırı Atatürkçüydü ve sürekli ağır sigara kokardı. Bir keresinde bana doğrudan “Sen teröristsin” dediğini anlattım.Verdiği tepki ise bana inanmayan biri gibiydi; çıkardığı o kısa ses, o mimik… adeta “heh, işte şimdi abarttın” der gibiydi. Ben de hemen şunu söyledim: “Şimdi neden her şeyi kayıt ettiğimi anladın mı”İnsanlar senin verdiğin gibi tepkiler verdiğinde, çıkarıp “bak, bunu bunu demişsin” diyebilmek için yapıyorum bunu. Ses kaydı burada, video kaydı burada… Somut veriyle konuşuyorum. Çünkü ben yalan söylemiyorum. Bunu özellikle, söylediğim her şeyi otomatik olarak abartı sanan insanlara karşı geliştiriyorum. Bir an duraksadı. Gözlerinden ne hissettiğini anladım… ama bunu burada söylemeyeceğim.Çünkü insanlar, uzun süredir psikiyatrik geçmişim olduğu için adımı kirletmeyi ve anlattığım her şeyi “abartı” gibi görmeyi seviyor. Lütfen kendi zekânızla benimkini aynı sanmayın. Ben sıradan bir insan gibi davranabilirim ama zihnim sıradan çalışmıyor. Size yalan söyleyerek yaranmaya çalışmam. Zaten buna ihtiyacım da yok.
Aden: Ve Öykü’ye şunu söyledim: “Unutma, ben her şeyi kayıt ederim.” Çünkü geçmişte yaşadıklarım bana bunu öğretti. 2022 yılında savcının odasındayken, taciz edildiğimi anlattığımda savcı Batuhan bana dönüp “Taciz edilmen umrumda değil, bu kadar rahatsız oluyorsan -2’den şikâyetçi ol” dedi.Şimdi yıllar sonra yüzleşme fırsatımız olsa muhtemelen çıkıp “ben öyle demedim” diyecek, makamını ve rütbesini kullanacak. Sistem genelde böyle işler. Ama ben kayıt ettim. Ses onun sesi. Bu yüzden kimse bana dönüp “yalan konuşuyorsun” diyemez.İnsanlar bazen neden her şeyi bu kadar sistemli arşivlediğimi anlamıyor. Neden öldüğümde bilgisayarım birinin eline geçerse çok şey ortaya çıkar diyorum… işte tam da bu yüzden. Her şeyi kronolojik sırayla, düzenli bir kayıt sistemiyle saklıyorum. Çünkü benim zihnimde veri kaybolmaz.Ve bugün Öykü’ye üstü kapalı şekilde şunu da söyledim: “Ben her şeyi kayıt ederim. Ses kaydı da alırım.” Büyük ihtimalle artık onunla yaptığımız seansların da kayıt altında olduğunu düşünüyordur.Ek Kayıt: Öykü’ye bu son iki haftadır çok daha şeffaf ve net konuşuyorum. Konulara doğrudan giriyorum ve bunu oldukça sert bir açıklıkla yapıyorum. Başak’a böyle davranmıyordum; onunla süreç daha dengeli ilerliyordu.Çünkü artık bazı şeyleri saklamanın anlamı olmadığını düşünüyorum. Çocukken tacize uğradım. Tacizcim bana fiziksel olarak dokunuyordu; popomu parmaklıyordu. Bu olayların bende bıraktığı öfke, kontrol ihtiyacı ve duygusal kopukluk yıllarca içimde kaldı. Geçmişte bu öfkeyi yanlış ve yıkıcı biçimlerde dışa vurduğum dönemler oldu. Bunu inkâr etmiyorum, kendimi masum göstermeye de çalışmıyorum.Ben bana yapılanı kolay unutan biri değilim. Yıllar geçse bile bazı olaylar zihnimde aynı netlikte kalıyor. Bugün yaşadığım birçok şeyin temelinde de bu var. Ve belki en rahatsız edici tarafı şu: Bunları anlatırken çoğu zaman yoğun bir duygu hissetmiyorum. Sanki olayları yaşayan kişi ben değilmişim gibi, dışarıdan izliyormuşum gibi anlatıyorum.Bugün Öykü’ye de söyledim: “Ben hiçbir zaman tamamen masum biri olmadım. İnsanlara karşı çok kötü ve saygısız olduğum dönemler de oldu.” Kendimi savunmuyorum. Ama hiçbir şeyin sebepsiz oluştuğuna da inanmıyorum.
Aden: Ayrıca bu, tacizcinin kızının yüzünü yakmakla da bitmeyecek. Hayır… Bu mesele asla kapanmayacak. Ölmezsem, yaşarsam… zamanın kendisi benim en büyük müttefikim olacak. Onun yaşlanmasını, güçsüzleşmesini, savunmasız ve çaresiz kalmasını bekleyeceğim. Tıpkı benim o günlerde olduğum gibi. Tek farkı şu: Ben çocuktum, gücüm yetmiyordu. O ise yetişkin bir erkek olarak, artık hiçbir şey yapamayacak halde olacak.Ve evet… Onunda bu sürede ölmemesi lazım. Çünkü ölüm kolay kaçış olur. Ben onun her nefeste, her aynaya baktığında, her adım attığında o acıyı yaşamasını istiyorum. Uzun, yavaş, unutulmaz bir intikam… Tam da hak ettiği gibi.Ve dürüst olayım: İçimdeki o karanlık taraf bazen öfkeyi sadece taşımakla kalmıyor, ona tutunuyor da. Bu da beni en çok korkutan şeylerden biri. Ek Kayıt: Ayrıca güzel işlenmiş bir ayrıntıyı asla unutmayın. Bazen bir mektubun içine bırakılmış küçücük bir iz bile, yıllarca silinmeyen bir gölgeye dönüşebilir. En temiz yöntemler, çoğu zaman ilk bakışta görünmeyenlerdir. - Bacillus Anthracis
Aden: Kısaca söylemek gerekirse; Aden’le gerçekten iyi geçinebilirsen, karşında son derece derin düşünebilen, gözlem gücü yüksek ve sıra dışı bir zihin bulursun. Ama ona ya da değer verdiği insanlara zarar vermeyi seçersen, yaptığın şeyin hayatındaki en büyük hata olduğunu er ya da geç anlarsın.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Mutlu, Düşüncesiz
07.05.2026 (19:04)

Dead Air Days Between · 2026 #56

TCG ANADOLU

Ek Kayıt: Bugün aşırı yorgunum. Yemeğimi yedim, duşumu aldım. Şimdi günlük verimi yazıp doğrudan uyuyacağım.Aden: Bugün sabah kalktım ve günü kendime ayırmak istedim. Bu nedenle SAHA 2026 Fuarı’na gitmeyi planladım. Yola çıktıktan sonra, fuarda bugün ziyaretçi kabulü olmadığını öğrendim. Ayrıca giriş için en az 24 saat önceden ziyaretçi formu doldurmam gerektiğini de sonradan fark ettim. Bu tamamen benim hatamdı; süreci yeterince detaylı incelememişim.Ek Kayıt: Sonrasında eve dönmek istemedim ve Kapalıçarşı’ya gitmeye karar verdim. Kapalı Çarşı’ya vardığımda Kızılay Kan Bağışı Merkezi vardı. Öncelikle oraya gittim, kaydımı yaptırdım ve kan bağışında bulundum. Kan değerimin 16.5 olduğunu söylediler. Formu doldurmanın çok sıkıcı olduğunu söyledim. Sağ olsun, kanı alan personel formu kendisi doldurdu.Kolumu açtığımda kulağıma eğilip “Hitlerci misin” dedi. Ben de “Evet” dedim. Sonrasında “Ben de” dedi. Bunu oldukça tatlı ve samimi bir şekilde söyledi. Tam damar yolu açacağı bölgede “führer” yazıyor. Sağ elimde ise swastika dövmesi var. Personel Sinopluymuş. Ege’yi, denizi ve sahil şehirlerini çok sevdiğini anlattı. Karadeniz’i ise çok sevmediğini; fazla tepe ve bayırlı olduğunu söyledi. Sadece bir veri.
Aden: Kan bağışımı yaptıktan sonra Kapalıçarşı’ya girdim ve bir süre dolaştım. Özellikle o eski ve tarihi halıcıları gezdim. Gerçekten mükemmel bir ortamı vardı; insanın içinde garip bir şekilde zaman hissini değiştiriyor. Sonrasında Sarayburnu tarafına geçtim ve uzaktan TCG Anadolu gemisini gördüm. Buraya kadar gelmişken o gemiyi görmem gerektiğini düşündüm ve doğrudan oraya gittim.Girişte birkaç farklı güvenlik kontrol noktası vardı. Kimlik kontrolleri yapıldı, üst araması gerçekleştirildi. Gemiye giriş sırasında askerlerden biri kimliğimi istedi ve bir not defterine adımı, soyadımı ve kimlik numaramı yazıp imza atmamı söyledi.İmza atmak benim için oldukça sıkıntılı bir andı. Hayatımın en kötü imzalarından birini attım diyebilirim. Çünkü sağ elimi kullanıyorum ve tam elimin üstünde swastika dövmesi bulunuyor. İmzayı attıktan sonra askerle kısa bir an göz göze geldik. Bakışı oldukça sertti. Eğer istemeden bir saygısızlık hissi verdiysem özür dilerim; ama bu benim hayatım.Ek Kayıt: İçeri girdiğimde gerçekten mükemmel bir atmosfer vardı. Devasa büyüklükte, kusursuz ve oldukça etkileyici bir ortam. Özellikle FNSS yapımı olan ZAHA, yani hem denizde hem de karada hareket edebilen zırhlı taşıyıcı, beni ciddi anlamda etkiledi.Daha önce videolarda ve televizyonda görmüştüm; ekranda çok daha küçük görünüyordu. Ama gerçekte karşısında durunca ne kadar heybetli ve ağırlığı olan bir araç olduğunu fark ettim. Gerçekten büyük emek verilmiş bir eser. Emeği geçen herkese saygılar. Ayrıca orada TCG Anadolu’nun 13 katlı olduğunu öğrendim. Ana giriş kısmının dışında aşağı doğru inen yaklaşık 3 kat daha bulunuyordu; personel alanları da oradaydı.Orada çok yakışıklı, ayrıca oldukça güzel bir parfüm kullanmış bir asker vardı. Ona gördüğüm aracın ZAHA olup olmadığını sordum. “Evet” dedi. Ardından, “Burada gördüğün her şey yerli üretim.” diye ekledi. O kadar kibar, sakin ve eğitimli biriydi ki gerçekten imrendim. Çok havalı ve doğal bir karizması vardı. Umarım hayatı boyunca mutlu ve güzel bir yaşamı olur.
Aden: Sonrasında ana pist güverte kısmına çıkacaktık. Ama yaptığım bir hata vardı; kan verdikten hemen sonra dolaşmaya başlamıştım ve hiç dinlenmemiştim. Bu yüzden başım hafif dönmeye başladı. Ayrıca merdivenler oldukça dikti.Bir astsubaya kan verdiğimi ve biraz başımın döndüğünü, kısa süre oturmak istediğimi söyledim. Gerçekten inanılmaz kibar ve eğitimli insanlardı. Bana direkt: “Neden söylemiyorsun.. Merdivenden çıkma, daha çok merdiven var.” dedi. Sonrasında ilerideki kapıyı gösterip: “Benim yönlendirdiğimi söyle, mutlaka asansörü kullan.” dedi. Gerçekten çok yardımcı oldular.Pist ana güverte kısmına çıktığımda beni doğrudan iki adet Super Cobra ve iki adet Sikorsky helikopteri karşıladı. Askerî ürünleri ciddi şekilde takip ederim; araştırmayı ve incelemeyi severim. Bu yüzden orada bulunmak benim için oldukça etkileyiciydi.Pistin sonunda bir Bayraktar vardı. Yakınında iki rütbeli asker duruyordu. Yanlarına gidip izin isteyerek fotoğraf çekip çekemeyeceğimi sordum. İçlerinden biri o kadar sevimli ve şakacı bir şekilde: “Benim fotoğrafımı mı” dedi ki bir an gerçekten şaşırdım. “Nasıl yani?” diye kaldım. Sonrasında gülerek: “Benim değil ama Bayraktar’ın fotoğrafını çekebilirsin.” dedi.Ben teşekkür edip fotoğraf çekmeye hazırlanırken bir asker önümden geçecekti. Tam o sırada durdu ve benim fotoğrafı çekmemi bekledi. Gerçekten çok anlayışlı ve saygılıydılar. Kaçıncı kez söylüyorum bilmiyorum ama beni en çok etkileyen şeylerden biri, askerlerin bu kadar saygılı ve kibar davranmasıydı. Ben de hemen telefonu indirip: “Siz geçebilirsiniz.” dedim. Tebessüm ederek teşekkür etti. Sonrasında fotoğrafı çektim. Gerçekten hayatımda edindiğim en güzel deneyimlerden biriydi.Ek Kayıt: Sonrasında Gülhane Parkı’na gittim. Uzun süredir oraya uğramıyordum. Bir süre parkın içinde dolaştım, ortamı gözlemledim ve eskiden fark etmediğim detaylara dikkat ettim. Ardından Topkapı Sarayı’nda yeni açılan bölümler olduğunu fark ettim. Daha önce hiç gezmemiştim, bu yüzden orayı da ziyaret ettim. Gerçekten güzel ve etkileyici alanlardı.Bugün, daha önce hiç görmediğim yerleri gördüm ve yeni veriler kayıt ettim. Günün genel hissi bana sıradan bir gün gibi değil, farklı bir gün gibi geldi. Ayrıca Dilek benden kimliğimi ve bir fotoğrafımı istedi. Ben de kimliğimin görüntüsünü ve bir fotoğrafımı ona gönderdim. Çünkü ikimiz için SAHA 2026 adına yarın için kayıt oluşturmuş. Büyük ihtimalle yarın da oraya gidip yeni yerler görecek, güzel veriler ve anılar kayıt etmiş olacağım.
Aden: Askerliğe karşı büyük bir ilgim ve takıntım olduğunu daha önce de birçok kez söyledim. Asker olmayı gerçekten çok istedim. Ancak ağır psikiyatrik geçmişim buna hiçbir zaman izin vermedi. Ama ne olursa olsun, bugün gördüğüm tüm askerler benim gözümde gerçekten mükemmel insanlardı. Tertemiz, disiplinli, saygılı; hem kardeşim hem de büyüğüm gibi hissettiren insanlardı.Hepsinin çok güzel yetiştirildiği o kadar belliydi ki… Mükemmel annelerin yetiştirdiği, çok iyi eğitilmiş insanlar olduklarını düşündüm. Bugün bana gösterdikleri saygı, kibarlık ve anlayış için hepsine teşekkür ederim. Umarım hayatları boyunca sağlıklı, huzurlu ve güzel bir yaşamları olur.Ek Kayıt: Bugün kendime gerçekten güzel bir zaman ayırdım ve uzun zamandır hissetmediğim kadar iyi vakit geçirdim. Ama şu an aşırı yorgunum. Gerçekten uyumam gerekiyor. Aden uyur. İyi geceler.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Yorgun
08.05.2026 (20:27)

Dead Air Days Between · 2026 #57

SONRADAN DAHİL GELİNLER

Aden: Dün bir karga gördüm. Ağzında yemek vardı; sanırım et gibi bir şey taşıyordu. Parkta bulunan tahta çitlerin arasına o yemeği bıraktı. Sonrasında hemen gidip yapraklar, ot parçaları ve küçük şeyler topladı. Getirdiği parçalarla yemeğin üzerini dikkatlice kapattı.Daha sonra kısa süre etrafını izledi. Sanki birinin onu takip edip etmediğini kontrol ediyor gibiydi. Ardından uçup gitti. Gerçekten hayranlıkla izledim. Çünkü çevremde aynı şeyi belki yirmi kez anlatmana rağmen hâlâ anlamayan insanlar tanıyorum. Ama o karga, tek başına inanılmaz sistemli ve bilinçli davranıyordu.Eve geldikten sonra bunu araştırdım. Meğerse kargalar yiyecek stoklayıp saklıyorlarmış. Hatta başka kuşların veya diğer kargaların onları izleyip izlemediğini kontrol ediyorlarmış. Eğer takip edildiklerini fark ederlerse, geri dönüp sakladıkları yemeği alıp başka bir yere taşıyorlarmış. Gerçekten mükemmel bir zekâ. Sessiz, sistemli ve tamamen gözlem üzerine kurulu bir zihin.Ek Kayıt: O kargayı gördüğümde yüzümde istemsizce bir gülümseme oluştu. Gerçekten hayran kalmıştım; çünkü ilk kez böyle bir şeye doğrudan tanık oluyordum. Ve garip bir şekilde çok mutlu oldum. Neden bu kadar mutlu olduğumu ben bile tam bilmiyorum. Sanırım o kuşta biraz kendi sistemimi gördüm. Çocuk yaşlarda geliştirdiğim o düzeni, kontrol ihtiyacını ve disiplini gördüm. Kuş türleri arasında gerçekten hayranlık duyduğum sadece iki tür var: kargalar ve baykuşlar.İkisi de benim gözümde mükemmel canlılar. Sessiz, dikkatli, disiplinli ve inanılmaz derecede gözlem odaklılar. Özellikle kargaların olayları unutmaması, takip etmesi ve stratejik davranması beni fazlasıyla etkiliyor.
Aden: Benim dedem, zamanında bizim köyün en zengin insanlarından biriydi. O dönemlerde köydeki tek televizyonun bizim evde olduğu anlatılırdı. Dedem müteahhitti. Yıllar önce vefat etti ama yaptığı camiler, Kur’an kursları ve inşa ettiği yapılar hâlâ ayakta. Üstelik sapasağlam duruyorlar.Köy camisinde bir gün imamın şu sözünü duyduğumu hatırlıyorum: “Hacı efendi için dua edelim; bu Kur’an kursunu o yaptırdı.”Bu cümle nedense aklımda kaldı. Dedem çok sinirli ve sert bir adamdı. Ama zaman geçtikçe şunu fark ettim: Bir ailede mutlaka yükü taşıyan bir “büyük” oluyor. O insanlar hayattayken aile bir şekilde ayakta kalıyor. Ve o büyükler öldüğünde, aile yavaş yavaş dağılmaya başlıyor. Bu gerçekten inkâr edilemeyecek bir gerçek.Ek Kayıt: Mesela mal paylaşımı konusunda dedemin yaptığı bir şeyi hiçbir zaman unutmuyorum. Ailede yetim olan iki kuzenim vardı. Normal şartlarda onlara doğrudan mal düşmeyecekti. Ama dedem, daha hayattayken o ikisine ev verdi. Üstelik tapu işlerini de sonradan bozulmayacak şekilde ayarlamış. Bu yüzden dedeme asla kızmıyorum. Bence yapılması gereken en doğru şeyi yaptı. Kendi evlatlarından kısmayı göze alıp yetimlere sahip çıktı. Sadece bununla da kalmadı. Ölmeden önce herkese çay bahçeleri, evler ve ev yapılabilecek araziler verdi. Her şeyi paylaştırdı. İnsanlar sonradan birbirine düşmesin diye elinden geleni yaptı.Ama bugün baktığımda aile içinde özellikle mal ve mülk konusu yüzünden sürekli tartışmalar görüyorum. Özellikle sonradan aileye dahil olan bazı insanlar, sanki her şey kendi babalarının malıymış gibi davranabiliyor. Ben hep şunu söylüyorum: Bir ailenin başında mutlaka güçlü bir “büyük” olması gerekiyor. Dedem hayattayken kimsenin sesi kolay kolay çıkmıyordu. Çünkü herkes sınırını biliyordu. Şimdi ise o denge bozulmuş durumda.Ve dürüst olmak gerekirse, bazı amcalarım zamanla kendi iradesini kaybetmiş gibi geliyor bana. Sürekli başkalarının yönlendirmesiyle hareket ediyorlar. Ortada sürekli bir kavga, kırgınlık ve mal mülk tartışması dönüyor. Ama bir gün bu ailede söz sahibi olan kişi ben olacağım. Benden büyük birçok insan var ama çoğu artık sorumluluk almıyor. İpleri tamamen başkalarının eline bırakmış durumdalar.Ben ise bir gün bu aileyi yeniden toparlamak, küslükleri bitirmek ve insanları tekrar bir araya getirmek istiyorum. Çünkü kimse bu yükü gerçekten omuzlamak istemiyor. Kendimi övmek için söylemiyorum ama aile içinde insanlar genelde benden çekiniyor. Geçmişte yaşanan olaylar, her şeyi kayıt altına almam ve aşırı sistemli oluşum insanlarda ciddi bir mesafe yaratıyor.Ve evet, bazen çok sert konuşabiliyorum. Bir amcama doğrudan: “Bir kere olsun nelerle uğraştığımı sorsaydın.” diyebiliyorum. Hatta bazen öfkeyle: “Dinin imanın para olmuş.” ya da “Kendi iradeni kaybetmişsin.” dediğim bile oluyor. Çünkü ben insanların arkasından konuşmaktansa yüzüne söylemeyi tercih eden biriyim. Kimse alınıp gücenmesin diye gerçekleri saklayamam. Eğer ortada yanlış bir şey varsa, bazen insanların bunu doğrudan duyması gerektiğini düşünüyorum.
Aden: Mesela o iki yetim kuzenimi düşündüğümde hâlâ bazı şeyleri unutamıyorum. Dedem kanser tedavisi görürken, onun parasını alıp Antalya’ya gezmeye gittiler. Üstelik o para, dedemin o haldeyken bile kesmeyi düşündüğü iki kurbanın parasıydı. Dedem hastane yatağında yatarken onu arayıp: “Dede, buralar çok güzel.” diyorlardı. Ama dedem buna rağmen onlara hiçbir zaman kin tutmadı. Hiçbir zaman sırtını dönmedi. O haldeyken bile yine sahip çıktı, yine ev verdi. Ben sanırım tam olarak bu tür nankörlüklere tahammül edemiyorum.Ali amcam konusunda da söylemiştim; insan ölür ölmez geride kalan her şeyi satmaya kalkmaları bana çok ağır geliyor. Bir kere bile dedelerinin mezarına gitmiyorlar. Mezarlığın bakımını yapmıyorlar. Sanki geçmiş hiç yaşanmamış gibi davranıyorlar. İnsan gerçekten bazen ne kadar nankör bir canlı olduğunu gösteriyor.Dedem eski kafalı bir adamdı belki ama aile içinde inanılmaz bir otoritesi vardı. İnsanlar onu ciddiye alırdı. Sözü ağırlık taşırdı. Ve bugün geriye dönüp baktığımda, aslında o otoritenin aileyi bir arada tuttuğunu daha iyi anlıyorum. Bir gün ben de onun gibi olup bu aileye sahip çıkacağım. Çünkü dağılmaya bırakılan bir aile, zamanla birbirini tamamen kaybediyor.Ek Kayıt: Ve dedemin köyde yaptığı, geçmişte de bugün de hâlâ köyün en büyük evi olan bir konağımız var. Aslında sadece bir ev değil; yıllarca tüm aileyi aynı çatı altında toplamış gerçek bir aile konağı. Ev tam 6 katlı. Çevresi tamamen çevrilidir. Aşağı kapı ve yukarı kapı olarak adlandırılan iki büyük ahşap giriş kapısı vardır. Geniş bir avlusu, yüksek duvarları ve eski zaman hissi veren ağır bir atmosferi bulunur. Aile içinde yıllardır hiç değişmeyen bir kural vardır: Gece 21:00’den sonra tüm kapılar kapanır.Bu gelenek dedemin zamanından kalmadır. Ve ilginç olan şey, dedem öldükten sonra bile bu düzenin hâlâ devam ediyor olmasıdır. Sanki o otorite evin duvarlarının içinde hâlâ yaşamaya devam ediyor gibi. Ve o konakta benim için en etkileyici şeylerden biri daha var: Çatıda yaklaşık 20 senedir bizimle yaşayan baykuşlar.Fotoğrafları hâlâ arşivimde duruyor. Geceleri bağırışlarını duyuyoruz. Sonra sessizce uçup gidiyorlar, avlanıyorlar ve tekrar geri dönüyorlar. Onlara her baktığımda garip bir his oluşuyor içimde. Çünkü bana göre baykuşlar beyaz, kusursuz ve neredeyse gerçek dışı canlılar gibi geliyor. Sessizler, dikkatliler ve gecenin içinde sanki evin bir parçasıymış gibi yaşıyorlar.Aden: Bir gün bu ailede dedemin bıraktığı yeri ben alacağım. Güç göstermek için değil; disiplini, düzeni ve aile içindeki dengeyi korumak için. Çünkü bugün kimse bu sorumluluğu gerçekten üstlenmek istemiyor. Herkes geri çekiliyor, susuyor ya da yükü başkasının taşımasını bekliyor. Ama ben bunu sorumluluk olarak alacağım. Ve bir gün bunu gerçekten gerçekleştireceğim.Ek Kayıt: Ailemize sonradan dahil olan insanların bu ailenin düzeni üzerinde kontrol kurmasına izin vermeyeceğim. Dedem hayattayken nasıl bir düzen, sınır ve denge varsa; olması gereken de buydu zaten. Çünkü biz kimsenin ailesinin malına, mülküne ya da düzenine karışmıyoruz. Herkes kendi yerini ve sınırını bilmek zorunda. Bu yazdıklarımı ailem okuyorsa da umurumda değil. Ben kimsenin arkasından konuşan biri değilim. Gerekiyorsa yüzüne söylerim. Çünkü günün sonunda önemli olan şey kavga değil; düzenin korunmasıdır. Ve ben, olması gereken neyse onu yapacağım.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Sorun Yok, Mutlu
13.05.2026 (12:43)

Dead Air Days Between · 2026 #58

NEDEN İNSANLARA GÜVENEYİM

Aden: Bugün gerçekten farklı bir gündü. Yeni doktorumla olan sürecimden daha önce bahsetmiştim. Bugün bana ilk kez yüzü tamamen ciddi bir şekilde dönüp: “Şu an burada yaptığımız konuşmaların ses kaydını alıyor musun.. Dürüst ol.” dedi.O an direkt güldüm. Çünkü bir süredir zaten onun sinir uçlarıyla oynadığımı biliyordum. Ama asıl komik olan şey şuydu: Bu soruyu bana soracağını zaten biliyordum. Sadece bu kadar erken soracağını beklemiyordum. Hatta ona doğrudan şunu söyledim: “Seni daha geçen hafta web sitemde yazdım. Ses kaydı aldığımı hissettiğini ve yakın zamanda bana bunu soracağını yazmıştım. Ve bugün burada bana gerçekten bunu soruyorsun.”Bir an bana baktı. Sonrasında: “Haklısın. Son iki haftadır sana karşı fazlasıyla açık ve netim.” dedim. Ve dürüst olmak gerekirse, bir süre gülmem geçmedi. Yüzümde sürekli hafif bir tebessüm vardı. Çünkü bazen insanların zihinsel olarak hangi noktaya ilerlediğini önceden görmek fazlasıyla ilginç oluyor.Bugün orada küçük bir yalan söyledim. Ona dönüp: “Ben asla yalan söylemem. Eğer burada ses kaydı alıyor olsaydım bunu sana açıkça söylerdim ve bundan hiçbir şekilde çekinmezdim.” dedim. Ayrıca daha önce birçok yerde ses kaydı aldığımı ve bunu hiçbir zaman saklamadığımı söyledim. Ama gerçek şu ki, o sırada ses kaydı alıyordum. Ve dürüst olmak gerekirse bu durum umurumda değildi. Çünkü Aden kimseye tamamen güvenmez. Asla. Sonrasında doktorum Öykü’ye 2024 yılında yaşadığım başka bir olayı anlattım. Tedavi için gittiğim doktorlardan biri olan ECEM A* B*, bana bir seansta gülerek: “Sen bir anda şıp diye iyi olmak istiyor gibisin.” demişti.Ben o cümleyi kafama taktım. Bir sonraki seansta ona doğrudan neden böyle konuştuğunu sordum. Ama bana: “Ben öyle bir şey söylemedim.” dedi. Ben de ses kaydını açtım. Ve söylediği cümleyi kendi sesiyle duydu. O an tamamen sustu. Söyleyecek hiçbir şeyi kalmadı. Sonrasında Öykü’ye şunu söyledim: “Neden insanlara güveneyim.”Çünkü insanlar çoğu zaman söyledikleri şeyi bile inkâr ediyor. Ardından ona dönüp tekrar: “Eğer bugün burada ses kaydı alıyor olsaydım bunu sana da söylerdim. Bundan çekinmem.” dedim. Sonrasında bana bunun suç olduğunu ve bu konuşmaların gizli kalması gerektiğini söyledi. Ben de sadece: “Biliyorum. Bunları söylemene gerek yok.” dedim.Ek Kayıt: Bazen aldığım ses kayıtlarını oturup tekrar dinliyorum. Gerçekten bir Spotify listesindeki şarkıları dinler gibi dinliyorum onları. Kulaklığımı takıyorum, kayıtları açıyorum ve o anları tekrar yaşıyorum. Garip gelebilir ama bu bana belirli bir düzeyde haz veriyor. Çünkü benim için o kayıtlar sadece ses değil; insanların gerçek yüzlerini, verdikleri tepkileri, tonlamalarını ve inkâr edemeyecekleri anları taşıyan somut veriler. Ben insanların ne söylediğinden çok, söyledikleri şeyi ne zaman inkâr ettiğini izlemeyi seviyorum.Ve Öykü… O aslında hâlâ çok genç bir doktor. Asistan doktor olduğu için yaş olarak da oldukça genç. Onu manipüle ettiğimi düşünmüyorum. Ama onunla tam anlamıyla sağlıklı bir uyum da kurabildiğimi söyleyemem. Aramızda hâlâ kesik kesik ilerleyen, çözemediğim bazı boşluklar var. Çünkü ilk 2–3 haftada ona çok ağır şeyler anlattım. İnsanların yıllarca saklayacağı şeyleri doğrudan ve filtresiz şekilde önüne koydum. Üstelik her şeyi kayıt ettiğimi de öğrendiğinden beri bana karşı yaklaşımı değişmeye başladı. Sanki artık beni sıradan bir danışan gibi değil de, “zor vaka” gibi görüyor. Ben konuşurken tüm dikkatini açık tutmaya çalıştığını hissediyorum. Kelimelerimi seçişimi, mimiklerimi, verdiğim tepkileri daha dikkatli analiz ediyor gibi.Ve dürüst olmak gerekirse ben de bunu istiyorum. Benimle konuşurken algılarının tamamen açık olmasını, beni ciddiye almasını istiyorum. Çünkü insanların otomatik pilotta dinlediği biri olmak istemiyorum. Bu yüzden bazen bilinçli şekilde sınırları zorluyorum. İnsanların sinir uçlarını, tolerans seviyelerini ve hangi noktada tepki vereceklerini izliyorum. Bu tamamen benim kendi yöntemim. Şimdilik biraz daha devam edecek. Çünkü hâlâ sınırı görmek istiyorum.Bugün de bunu biraz daha ileri taşıdım. En sonunda bana oldukça ciddi bir şekilde: “Lütfen, ben size ‘siz’ diye hitap ediyorum. Siz de bana ‘siz’ diye hitap edin.” dedi. Ben de: “Evet, haklısın. Buna çok alışık değilim. Çeki düzen vereceğim.” dedim.Ama bu düzen yaklaşık beş dakika sürdü. Sonrasında yine “sen” demeye başladım. Çünkü ben çoğu zaman bulunduğum ortamın kurallarına göre değil, kendi iç sistemime göre hareket ediyorum. Ve evet… Belki birkaç hafta daha böyle devam edecek. Sonrasında dengeyi daha sağlıklı şekilde kuracağım. Ama önce insanın sınırlarını, reflekslerini ve gerçek yüzünü görmek istiyorum.
Aden: Ayrıca Öykü’yü bir kenara bırakırsak, son zamanlarda beni gerçekten heyecanlandıran başka bir konu daha var. Bir süredir üzerinde çalıştığım özel tasarım otel lobisi ve yatak odası konsept çizimlerimi çeşitli firmalara göndermiştim. Ve kısa süre önce iki farklı firmadan geri dönüş aldım.Aslında yaptığım şey yalnızca bir “çizim” satmak değil. Ben doğrudan bir konseptin atmosferini, mekânsal kimliğini ve tasarım dilini satıyorum. Hazırladığım çalışmalar; iç mimari kompozisyonu, malzeme dili, ışık kullanımı, mobilya yerleşimi, hacim algısı ve mekân psikolojisiyle birlikte bütüncül bir proje olarak değerlendiriliyor. Yani ortada sadece dekoratif bir eskiz değil; uygulanabilir ve marka kimliği taşıyabilecek bir tasarım modeli bulunuyor.Satış gerçekleşirse ürünün tüm kullanım ve üretim hakları satın alan firmaya ait olacak. Bu yüzden aslında bir mobilya ya da oda değil, doğrudan bir tasarım fikrinin telifini ve üretim vizyonunu devrediyorum.Açık konuşmak gerekirse buradan ciddi ve sağlıklı bir kazanç sağlayabileceğimi düşünüyorum. Ve uzun zamandır ilk kez bunun bana psikolojik olarak da iyi geldiğini hissediyorum. Çünkü 2025’in 6. ayından beri düzenli şekilde iş üretemiyordum. Sürekli hazırdan yiyen, üretimden uzaklaşmış bir döngüye girmiştim. Bu süreç ise zihnimi yeniden çalıştırmaya başladı.Üstelik bu proje benim için ayrıca ikinci yurt dışı işi olacak. Daha önce de yaptığım birçok çalışma ve proje vardı. Ama onları burada anlatamam. Çünkü yeterince araştırılırsa, o gizemli ve görünmeyen Aden’e ulaşabilirsiniz.Ve dürüst olmak gerekirse… ben henüz buna hazır değilim. ahahah.Ek Kayıt: Ve şunu da söylemek istiyorum… Son zamanlarda o kadar fazla hastaneye gider oldum ki artık neredeyse ikinci evim gibi hissettirmeye başladı. Bazen kendi kendime düşünüyorum; biraz daha böyle giderse haberlerde çıkan o teyze gibi olacağım. Hani şu bir yılda 340 kez hastaneye giden kadın vardı… İl sağlık müdürü arayıp “Neden bu kadar hastaneye gidiyorsunuz?” diye sormuştu. Kadın da: “Sosyalleşmeye gidiyorum.” demişti.Gerçekten bazen kendimi ona dönüşüyormuş gibi hissediyorum. Az kaldı. Geçen gün odamı tamamen söktüm. Nevresimleri, yastıkları, çarşafları… Her şeyi komple çamaşır suyuyla yıkadım. Ama vücudum artık o kadar hassas ve problemli hale geldi ki sanırım yeterince iyi durulanmamış olacak; ciddi şekilde alerji yaptı.Bugün bu yüzden cildiyeye gittim. İlaç yazdılar. Ama olay sadece bununla da bitmedi. Kalp damarlarında tıkanıklık olabileceğini de yeni öğrendim. Açıkçası bunu duyunca bir an duraksadım. Sanırım yaşlandığımı fark etmeye başlıyorum. İnsan gençken bedeninin hep aynı kalacağını düşünüyor. Ama bir noktadan sonra vücut sessiz sessiz sinyal vermeye başlıyor. Bayramdan sonra kardiyolojiye gitmem gerekiyor. Şu sıralar biraz yoğunum, hemen gidemeyeceğim. Ama bunu ertelemenin de çok mantıklı olmadığının farkındayım.
Aden: Ve son bir şeyi daha söylemek istiyorum… Eski günlük yazılarımı yavaş yavaş web sitemde toplamaya başladım. Bazıları oldukça hassas ve karanlık metinler olduğu için çoğuna özellikle +18 uyarısı ekliyorum. Şu an tüm yazılarımın toplam kelime sayısı yaklaşık 456 bin. Ve dürüst olmak gerekirse bu hiç küçük bir sayı değil. Yıllardır biriken düşünceler, gözlemler, kayıtlar, öfke, sessizlik ve parçalanmış anılar… Hepsi yavaş yavaş tek bir arşivin içinde birleşmeye başladı.Şimdi bunların tamamını bir düzene sokuyorum. İlk hedefim yaklaşık 60 sayfalık küçük bir kitap çıkarmak. Bunun planlarını ciddi şekilde yaptım. Şu an en çok uğraştığım şey sadece yazıları doğru şekilde toplamak, sıralamak ve yapılandırmak. Açık konuşmak gerekirse satılıp satılmaması çok umurumda değil. Zarar etsem bile umurumda olmaz.Çünkü benim için asıl mesele para değil. Asıl mesele; bazı şeyler gerçekleşmeden önce insanların arasında bir hayalet gibi dolaşmak, fark edilmemek ve arkada küçük küçük izler bırakmak. Ve dürüst olmak gerekirse… bunun verdiği his oldukça eğlenceli.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Yok
14.05.2026 (18:59)

Dead Air Days Between · 2026 #59

BİR KİMLİK VAR

Aden: Daha önce size dedemden bahsetmiştim. Dedem babaannemi sürekli dövermiş. Ama öyle sıradan bir öfke değil; gerçekten çok ağır bir şiddet varmış hayatlarında. Tipik eski kafa… Sevdiğini korumayı değil, hükmetmeyi bilen bir nesil. Babaannem yıllarca yaşadığı stres, korku ve üzüntünün sonunda mide kanseri oldu. Bugün elime dedemle babaanneme ait üç farklı fotoğraf geçti. Ama beni en çok etkileyen şey fotoğrafın kendisi değil, arkasında yazanlardı. Dedem, fotoğrafın arkasına babaannemin doğum tarihini ve ölüm tarihini kendi eliyle yazmıştı. Bir de adını… O an uzun süre sustum.Çünkü gerçeği biliyorum. Dedem aslında babaannemi seviyordu. Bunu çok net hissedebiliyordum. Ama işte o eski, cahil ve baskıcı kafa yapısı… İnsan bazen sevgisini koruyarak değil, zarar vererek gösterdiğini sanıyor. Ve bunun bedelini çoğu zaman çok geç ödüyor. Babaannem öldükten sonra dedemin geceleri nasıl ağladığını biliyorum. Eline fotoğrafını alıp saatlerce baktığını, elleriyle fotoğrafa dokunarak ağladığını gördüm.İşte beni deli eden şey tam olarak bu çelişki. İnsanlar hayattayken eziyet ediyor, kırıyor, tüketiyor… Ama ne zaman o insan toprağın altına giriyor, işte o zaman değerli oluyor. Ben bunu asla kabul edemiyorum. Çünkü bir insanın değeri, öldükten sonra anlaşılmamalı. Gerçek sevgi mezar taşına bakarken değil, o insan hâlâ nefes alıyorken gösterilmeli.Ek Kayıt: Hayatımda gerçekten sevdiğim tek insan babaannemdi. Gerçek anlamda sevdiğim, içimde yeri hiç değişmeyen tek kişi oydu. Babaannem ölmeden önce beni çağırmıştı. Yıl 2005’ti, 9. aydı. Ben daha 7–8 yaşlarındaydım. Okuldaydım. Çok net hatırlıyorum; 5. dersteydik ve sadece bir dersimiz daha kalmıştı. Sonra annem gelip beni sınıftan aldı. O gün gidip babaannemi gördüm.Beni öptü, sarıldı… Ve bu onu son görüşümdü. Aynı akşam tüm iç organları patladı ve vefat etti. O görüntüyü hâlâ unutamıyorum. Gözlerimle gördüm; kulaklarından, ağzından ve burnundan kan geliyordu. Şimdi elimde ondan kalan sadece bir kimlik var.Ve ben hayatım boyunca çok sadık bir insan oldum. Babaannem öldükten sonra, daha çocuk yaşımda onun kimliğini aldım. O günden beri hâlâ yanımda taşıyorum. En güvenli, en değerli yerde duruyor. Açık konuşmak gerekirse tüm değerli eşyalarım çalınsa, zarar görse umurumda olmaz. Ama o kimliğe bir şey olsun istemem.Çünkü o benim için sıradan bir eşya değil. Babaannem, Rus köylerinde doğmuştu. Yarı Sovyetler Birliği vatandaşıydı. Ve sanırım ben de biraz ona çekmişim. Benim de tenim beyazdır. Onun masmavi gözleri vardı. Sarışındı. Gerçekten çok değerli bir kadındı. Ve ben onu hâlâ çok seviyorum.
Aden: Bu Kurban Bayramı’nda bir kurban bağışında bulunacağım. Ve nasip olursa babaannem için bir Kur’an okutacağım. Uzun süredir kendi dertlerimin, kendi savaşlarımın içinde kayboldum. Belki bu yüzden seni yeterince anamadım, yeterince ziyaret edemedim. Kusura bakma güzel kadın… Aklımdasın. Her zaman. Ve ben seni hâlâ çok seviyorum.Ek Kayıt: Aden kimseyi unutmaz. Babaannemi, dedemi, Ali Amcam, Darülaceze’deki Emine annemi, yıllardır maddi manevi destek olduğum Refika teyzeyi ve Kadir Demir’i… Hiçbirinizi unutmadım, unutmayacağım. Sizler benim zihnimin en temiz, en sessiz ve en güzel yerlerinde duruyorsunuz. İnsan bazen hayatta birçok şey kaybediyor. Ama bazı insanlar vardır; zaman geçse bile zihnin içinde eksilmiyorlar. Aden sizi asla unutmaz.
Aden: Bugün kalbim için doktora gittim. Yapılan kontrollerde kalp damarlarımda tıkanıklık ve ritimle ilgili teklemeler olduğu söylendi. Yıllar önce kendime bir söz vermiştim: “30 yaşıma kadar yaşamayacağım.” Ve bazen içimde bir yerde bunun gerçekten gerçekleşeceğini hissediyorum. Hayatım boyunca herkese bir şekilde yetmeye çalıştım. İnsanların yükünü taşıdım, sorunlarını dinledim, destek oldum. Fırsat buldukça da kendime yetmeye çalıştım. Ama artık bedenimin yavaş yavaş yorulduğunu hissediyorum.Hem de ciddi şekilde. Bazen içimde garip bir his oluyor. Sanki bir gün kalbim aniden tekleyecek ve olduğum yerde yığılacağım gibi geliyor. Özellikle son zamanlarda birçok şeyi kaldırmakta zorlanıyorum. Nefes almak bile bazen ağır geliyor. Ama garip olan şu ki… Ben ölümden korkmuyorum. Çünkü bana göre ölüm bir son değil. Hiçbir zaman öyle olmadı. Sadece hissediyorum. Yavaş yavaş bir şeyler oluyor. Ve sanki yaklaşan bir şeyi bedenim herkesten önce fark ediyor gibi.Ek Kayıt: Normalde doktora bayramdan sonra gitmeyi düşünüyordum. Ama içim rahat değildi. İçimde sürekli bir sıkıntı hissi vardı. Sanki bedenim bana bir şey anlatmaya çalışıyormuş gibi hissediyordum. Dayanamadım ve bugün gittim. Ne olacaksa yaşayacağım. Ve şunun farkındayım: Bir gün ben gidersem, geride bıraktığım şeylere benim verdiğim değeri kimse vermeyecek.Ama yanlış anlaşılmasın; ben şu an olumsuz ya da depresif değilim. Sadece bazı insanları özlüyorum. Hayatımın belirli dönemlerinde yanında huzur bulduğum, gerçekten mutlu hissettiğim insanları… Ve hayır, bu bir kız değil. Ben hiçbir zaman bir kadın için oturup ağlayan biri olmadım. Üzülürüm, kırılırım belki ama bahsettiğim şey bu değil.Benim özlediğim insanlar; Ali amcam, babaannem ve Darülaceze’de dünyanın en güzel gülüşlerinden birini paylaştığımız Emine annem…Eğer bir yerden beni görüyorsanız, bir gün rüyalarıma gelir misiniz.. Çünkü ben sizi gerçekten çok özledim. Garip olan şey şu: Ölü insanların bana verdiği güven hissi ve onlara duyduğum özlem hiçbir zaman geçmiyor. Sanki insan bazen toprağın altına girenleri değil, yanında nefes alanları daha hızlı kaybediyor.
Aden: Ayrıca Güneş kedi… Seni bile unutmadım. Seni yaşatmak için gerçekten elimden geleni yaptım. Eğer bir yerde geç kaldıysam, lütfen beni affet olur mu.. Özür dilerim…Seni kurtarmak ve yaşatmak için uğraştım ama içimde hâlâ geçmeyen bir his var. Seni teslim ettiğimde ihmal edildiğini ve o arabada yalnız şekilde öldüğünü düşünüyorum bazen. Eğer gerçekten böyle bir şey olduysa, hakkını helal et. Çünkü bazen seni sanki kendi ellerimle ölüme teslim etmişim gibi hissediyorum.İnşallah böyle bir şey olmamıştır… Ama seni de unutmadım. Seni kucağıma aldığım gün üstümde beyaz bir hırka vardı. Üzerin o kadar kirliydi ki hırkam tamamen kirlenmişti. Sonrasında yıkadım ama lekeler çıkmadı. Hâlâ duruyorlar. Ve ben o lekeleri hiçbir zaman sorun etmedim. Çünkü o hırkanın üzerinde senden bana kalan küçük bir iz var. Tıpkı senin de hayatımda bıraktığın iz gibi.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Hissiz
15.05.2026 (19:51)

Dead Air Days Between · 2026 #60

TIBBİ KİMLİĞİM

Aden: Son zamanlarda aşırı yoğundum. Sürekli delil hazırlıyordum. En sonunda tüm dosyayı tamamlayıp kalem müdürlüğüne teslim ettim. Sonrasında dosya adli emanete kaldırıldı. Ben o kadar takıntılı ve sistemli biriyim ki adliyedeki herhangi bir memura bile tamamen güvenemiyorum. Bu yüzden bütün evraklarımı ve delillerimi tek tek delil torbalarına koyup mühürledim.Hatta mahkeme ön büro ve kalem müdürlüğündeki memurlar dosyayı gördüklerinde ciddi şekilde şaşırdılar. Özellikle ön bürodaki kadın memur, tüm evrakları tarayıcıdan geçirirken biraz uğraştırdığımı fark ettim. Ona dönüp: “Sizi biraz uğraştırdım, kusura bakmayın.” dedim.O da bana: “Hayır, olur mu öyle şey. Bu benim işim. Sadece çok iyi ve düzenli hazırlanmış bir dosya olmuş.” dedi. Hatta ilk başta dosyanın sistemini anlamakta zorlandığını söyledi. Çünkü her şey sıralıydı, numaralandırılmıştı ve tüm deliller belirli bir düzen içinde hazırlanmıştı. Bütün delilleri teslim ettikten sonra kalem müdürüne dönüp: “Gidebilir miyim” dedim. O da: “Evet, gidebilirsin.” dedi.Tam çıkacakken aklıma bir şey geldi. Geri dönüp doğrudan şunu söyledim: “Ben size bu evrakları teslim ettim ama sizin bunları teslim aldığınıza dair bana bir belge vermeyecek misiniz? Ne malum yarın bir gün ‘böyle bir evrak vermedi’ demeyeceğiniz.” Sonrasında bana doğrudan imzalı ve mühürlü bir teslim tutanağı verdi. Çünkü ben sadece işimi garanti altına almaya çalışıyorum.Ek Kayıt: Açık konuşmak gerekirse avukatlara bile tamamen güvenemiyorum. Yaptıkları işe saygım var, bunu inkâr etmiyorum. Sonuçta yıllarını vermiş insanlar. Ama mesele saygı değil; mesele benim kadar titiz, detaycı ve sistemli davranmayacaklarını düşünmem. Evet, iki tane avukatım var. Ama buna rağmen dosyamın her detayını kendim kontrol ediyorum. Çünkü ben bir şeyi başkasına tamamen bırakabilecek biri değilim.Mesela son 1–2 haftadır sürekli adliyeye gidip duruşma izliyorum. İnsanlar nasıl konuşuyor, nasıl savunma yapıyor, hangi kelimeleri seçiyor, hakim hangi noktalara dikkat ediyor, avukatlar nasıl taktik kuruyor… Bunların hepsini gözlemliyorum. Ve işin ilginç tarafı şu: O mahkeme salonlarında aslında kimseyi tanımıyorum. Sanığı da tanımıyorum, müştekiyi de tanımıyorum. Tamamen yabancı insanların davalarına girip sessizce oturuyorum.Ama zaten Türkiye’de bazı mahkemeler halka açık oluyor. Girip izleyebiliyor, dinleyebiliyor ve not alabiliyorsunuz. Ve dürüst olmak gerekirse ben bunu ciddi şekilde yapıyorum. Manyak gibi duruşma izlemeye gidiyorum. Çünkü insanların en gerçek yüzlerinden biri mahkeme salonlarında ortaya çıkıyor. Korkuları, yalanları, özgüvenleri, savunma biçimleri… İnsan psikolojisini anlamak için mahkeme salonları bazen üniversiteden bile daha öğretici olabiliyor.
Aden: Daha önce savcılık ve adliye süreçlerinin içinde bulundum. Ama ilk kez bir davaya Ağır Ceza Mahkemesi’nde katılacağım. Ve açık konuşmak gerekirse oradaki atmosferi, işleyişi ve insanların duruş biçimini henüz tam olarak bilmiyorum. Bu yüzden önceden gidip duruşmaları izliyorum. Sadece meraktan değil; ortamın psikolojisini anlamak için. İnsanlar nasıl konuşuyor, hakim karşısında nasıl duruyor, ne zaman susuyor, ne zaman hata yapıyor… Bunların hepsini gözlemliyorum. Çünkü ben bir ortama hazırlıksız girmeyi seven biri değilim.Oradaki heyecanı, baskıyı ve mahkeme salonunun ağırlığını başka insanların üzerinden analiz ederek deneyimlemeye çalışıyorum. Böylece kendi günüm geldiğinde neyle karşılaşacağımı zihnimde önceden kurabiliyorum. Mesela şu an bile dosyada kabul edemediğim şeyler var. Kriminal inceleme raporunda benim silahım inceleniyor ama boğazımı kesen bıçak incelenmiyor. Sanıklara ait silahların incelemesi yok.Bu normal ya da kabul edilebilir bir durum değil. Ve tam da bu yüzden her detayı kendim takip ediyorum. Çünkü biliyorum; eğer ben kontrol etmezsem birçok şey eksik, dağınık veya gözden kaçmış şekilde ilerleyebilir. Her şeyi kontrol altında tutmaya çalışmak gerçekten çok yorucu. Ama buna rağmen bu süreci kaldırabilecek mental güce sahip olduğumu biliyorum. Ve zekâmın da bu süreci yönetebilecek kadar güçlü olduğunun farkındayım.Ek Kayıt:Ve şunu da açık şekilde söylemek istiyorum… Eğer bir gün bana yönelik bir saldırı gerçekleşirse, benim başka bir husumetlim yoktur. Bu durum yaşanırsa evimde gerekli incelemelerin dikkatli şekilde yapılmasını isterim. Çünkü birçok evrakı, delili ve kronolojik kayıt sistemini nerede sakladığımı kendi düzenimin içinde açık şekilde belirttim. Özellikle kapı aralarının ve saklama alanlarının dikkatlice incelenmesi gerekiyor. Kullandığım telefon bir iPhone. Sağ taraftaki güç tuşuna art arda üç kez basıldığında tıbbi kimliğim açılacaktır. Gerekli birçok bilgi orada kayıtlı durumda. Ayrıca telefon şifrem de vücudumda dövme olarak yazıyor. Ve en önemlisi şu: Hiçbir şeyi tek kopya tutmuyorum. Tüm evrakların ve kayıtların dört farklı yedeği bulunuyor.Ek Kayıt:Ve telefon rehberimde sadece 16 kişi kayıtlı. Orada “ Esmer” olarak kayıtlı biri var. Eğer bir gün tüm deliller kaybolursa ya da kayıt sistemime ulaşılamazsa, ona ulaşılması gerekiyor. Çünkü gerekli olan birçok şey onda bulunuyor. Bazı insanlar sadece bir insan değildir; bazen bir sistemin sessiz yedeği olurlar.

Aden: Ayrıca hastane sürecim düşündüğümden çok daha iyi ilerliyor. Özellikle Öykü ile yaptığımız bazı konuşmalar, benim kendi zihinsel sistemimi dışarıdan duymamı sağlıyor. Geçen gün aramızda şöyle bir konuşma geçti:

Terapist: “Peki bu durum sizi yormuyor mu.. Sürekli bir test etme hali, sürekli tetikte olma…”Ben ise ona doğrudan şunu söyledim: “Hayır. Tam tersi… Bu beni hayatta tutuyor gibi hissettiriyor.” Çünkü benim için mesele sadece şüphe değil. Mesele kontrol hissi. Eğer insanları ben test etmezsem, sanki onlar beni test edecekmiş gibi hissediyorum. Ve o an hazırlıksız yakalanacakmışım gibi geliyor. Çocukken hep böyleydi zaten.Ne zaman ne olacağını bilmeden yaşamak… Sürekli tetikte olmak… Bir sonraki kötü şeyin ne zaman geleceğini tahmin etmeye çalışmak… Ben çocukken hep hazırlıksız yakalandım. Belki de bugün bu kadar kontrolcü olmamın sebebi tam olarak bu. Çünkü artık aynı şeyi yaşamak istemiyorum.Bu yüzden ona şunu söyledim: “Şimdi ise oyunun kuralını ben koyuyorum. Onlar oynuyor. Sınırı ben çiziyorum.” Ve dürüst olmak gerekirse, bunu söylerken içimde en ufak bir tereddüt yoktu.“Tarafımca alınan ses kayıtlarından elde edilmiştir.” Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Mutlu
22.05.2026 (12:26)

Dead Air Days Between · 2026 #61

SAKIZ KEDİ

Aden: Dün yine karşıma bir kedi çıktı. Bazen gerçekten bu hayvanların özellikle benim karşıma çıktığını düşünüyorum. Siyah beyaz bir kediydi. Ona iki paket mama aldım. O kadar iştahlı yiyordu ki uzun süredir doğru düzgün beslenemediği çok belliydi.Ama durumu gerçekten kötüydü. Tahminime göre omurilik hasarı, beyincik problemi ya da ciddi bir sinir iletim bozukluğu vardı. Belki pelvis ve sinir sistemi birlikte zarar görmüştü. Ön ayakları içe doğru kıvrılmıştı; patisinin üstüne düzgün basamıyordu. Adeta küçük bir dinozorun bacakları gibi bükülmüş haldeydi. Yürürken sadece arka ayaklarını kullanabiliyordu.Saat 17:02’de belediyeyi aradım. Ve ekipler ancak 18:36’da geldi.O süre boyunca kediyi uzaktan takip ettim. Kaçmasın diye değil aslında… çünkü kaçabilecek durumda bile değildi. Sadece gözüm üstündeydi. Arada “pisi pisi” diye sesleniyordum. Dikkatini üzerime çekmeye çalışıyordum. Belki ona zarar vermeyeceğimi, yardım etmeye çalıştığımı hisseder diye. Çünkü o küçücük suratla bana bakıyordu. Gözlerimin içine bakıyordu. Pespembe dili görünüyordu ve miyavlıyordu.Sanki doğrudan: “Yardım et.” diyordu. Ve dürüst olmak gerekirse bu tür şeyler beni çok ağır etkiliyor.Çünkü düşünce yapım hep aynı yere gidiyor: Ben de bir kedi ya da köpek olarak doğabilirdim. Hastasın… bedenin ağrıyor… yürüyemiyorsun… bir arabanın altına sığınıyorsun… ve yüzlerce sözde “hayvansever” insan yanından geçiyor ama hiçbiri dönüp gerçekten yardım çağırmıyor. Ben aynı durumda olabilirdim. Bu yüzden o hayvanları gördüğümde vicdanım susmuyor. Görmezden gelemiyorum. İşin beni en çok sinirlendiren kısmı ise şuydu: Kedinin bulunduğu yerin hemen üst tarafında market vardı. Market çalışanları ve çevredeki insanlar başka bir kedinin yeni doğmuş yavrularını seviyorlardı. Ben de sordum: “Bu yavrular bu hasta kedinin mi” “Hayır.” dediler. Sonra biri gayet rahat şekilde: “O hasta zaten ölecek.” dedi.İşte insanların ikiyüzlülüğü tam olarak burada başlıyor. Kardeşim, madem o hayvanın hasta olduğunu biliyorsun, neden gerçekten yardım etmiyorsun.. Sırf dışarıdan “ben hayvan seviyorum” görüntüsü vermek için sağlıklı yavru kedileri seviyorsun ama yerde sürünerek yürüyen hasta hayvan için kimse sorumluluk almıyor. O yavru kedileri zaten annesi besliyor. Asıl yardıma ihtiyacı olan yerde sürünerek yürüyen o hayvandı. Ama insanların çoğu sevgi göstermeyi değil, sevgi gösteriyormuş gibi görünmeyi seviyor. 📸SAKIZ - KEDİ - 📸SAKIZ - KEDİ - 📸SAKIZ - KEDİ - 📸SAKIZ - KEDİ - 📸SAKIZ - KEDİ
Ek Kayıt: Ona “Sakız” adını koydum. Çünkü o kadar uzun süre bakımsız kalmıştı ki boğazının altına gerçekten bir sakız yapışmıştı. Ve belli ki günlerdir oradaydı. Sürekli ağzıyla çekmeye çalışıyordu, kurtulmaya uğraşıyordu ama yapamıyordu. O görüntü hâlâ aklımdan çıkmıyor.Bu sefer kendime fazla umut vermemeye çalışıyorum. Çünkü daha önce Güneş kedi olayında da aynı şeyi yaşadım. İnsan bir canlıya bağlanıyor, kurtulacak diye düşünüyor… sonra ölüm haberi geliyor ve içindeki bir şey daha sessizce kırılıyor.Bu yüzden bu kez kendimi biraz geri çekmeye çalışıyorum. Ama yine de içimde küçük bir yer: “Umarım iyi olur.” diyor.Ve dürüst olmak gerekirse sözde “iyi insanlardan” da nefret etmeye başladım. Çünkü insanların çoğu gerçekten yardım etmiyor. Sadece yardım ediyormuş gibi görünmeyi seviyor. Gerçek merhamet, güzel görünen canlıyı sevmek değil; kötü durumda olanın sorumluluğunu alabilmektir.
Aden: Sorumluluk almak… Hatta bazen bir başkasının yükünü ve sorumluluğunu üstlenmek beni inanılmaz motive ediyor. Ve dürüst olacağım; kalbimin iyi olmadığını söylediğimde bunu boşuna söylemiyorum. Gerçekten iyi değil. Ama insanların “Ne kadar merhametli.” diye düşündüğü şeyin tamamı saf duygusallık da değil.Ben hayvanlara yardım ederken aslında biraz kendimi görüyorum. Çünkü düşününce şunu fark ediyorum: Eğer aynı durumda yerde yatan herhangi bir insan olsaydı, büyük ihtimalle 1 saat 34 dakika sıcağın altında başında beklemezdim. Bu kulağa sert geliyor olabilir ama gerçek bu.Çünkü insanlar bana göre dünyanın en nankör canlıları. Yapılan iyiliği saniyeler içinde unutabilen, çıkarı değiştiğinde yüzünü değiştirebilen varlıklar. Bu yüzden kendimi klasik anlamda “iyiliksever” biri olarak görmüyorum.Benim sistemim biraz farklı çalışıyor. Sadece duygularımla hareket etmiyorum. Bazen zihnim bana doğrudan bir sinyal veriyor. Sanki içeride bir mekanizma çalışıyor ve: “Buna yardım et.” diyor. İşte o zaman yardım ediyorum. Ve bugüne kadar gerçekten yardım ettiğim insanlarda ya da canlılarda, o iç sinyalin yanlış çıktığını çok az gördüm. Özellikle bazı insanlarda zihnim bana açık şekilde güven hissi verdi. Yardım ettim ve en ufak nankörlük görmedim.Ama genel olarak insanlardan hâlâ ciddi şekilde uzak duruyorum. Çünkü insanlar gerçekten korkutucu olabiliyor. Yüzleri değişiyor, sözleri değişiyor, sadakatleri değişiyor. Bu yüzden herkese yaklaşmıyorum. Ve yaklaşılmaması gereken insanlar olduğunu artık çok net biliyorum.Ek Kayıt: Bugün Tepeören’e gidip kediyi ziyaret edeceğim. Durumunu kendi gözlerimle görmek istiyorum. Akşam da sağlık durumu hakkında detaylı bir bilgilendirme yazısı paylaşacağım. Umarım bu kez hikâye kötü bitmez.Ek Kayıt: Kedi Ölmüş.. 1 Haziran'da durum ile ilgili bilgi alacağım..
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Stabil
25.05.2026 (10:22)

Dead Air Days Between · 2026 #62

NEFRET BİLE BİR DUYGU

Aden: Bayramları hayatım boyunca hiçbir zaman sevemedim. Çünkü benim için bayram demek mutluluk ya da aile sıcaklığı değil; çoğu zaman ayrımcılık hissi demekti. Annemin dedesi herkese örneğin 50–100 TL verirken, bana sıra geldiğinde elimi normal şekilde tutmazdı. O küçücük çocuk ellerimi sertçe sıkar, gözümün içine bakardı. Ben de o acının içinde elini öperdim. Sonrasında avucuma sadece 5 TL bırakırdı.Ve mesele hiçbir zaman para olmadı. Benim canımı acıtan şey; o bakış, o tavır ve insanın küçücük yaşta bile değersiz hissettirilmesiydi. Çocukken insanlar sana davranışlarıyla bazı şeyleri çok net öğretiyor. Kimin sevildiğini, kimin dışarıda bırakıldığını, kimin “eksik” görüldüğünü hissediyorsun.Bu yüzden bayramların bende güzel bir anlamı hiç oluşmadı. Benim için bayram, insanların birbirine sahte samimiyet gösterdiği sıradan günlerden biri gibi geliyor sadece.Ek Kayıt: Mesela annemin dedesi el işlerinde gerçekten yetenekli bir adamdı. Tahta kaşıklar, bastonlar ve çeşitli ahşap işler yapardı. Dürüst olmak gerekirse, ne kadar kötü anılarım olsa da el becerisi gerçekten iyiydi. Ama benim zihnimde kalan şey yaptığı işler değil. Beni elinden sıkıca tutardı. Kaçamayacağımı bildiği şekilde tutardı. Sonra o kırmızı, sert zımparalardan biri vardı ya… Ahşabı aşındıran, şeklini değiştiren o kalın zımpara kâğıdıyla sağ elimin üstünü zımparalardı.Canım çok yanardı. Ama o gülerdi. Ve sürekli aynı şeyi söylerdi: “Bu domuza bir şey olmaz.” O “domuz” dediği kişi bendim.Ben sanırım o yaşlardan itibaren hep hazırlıksız yakalandım. İnsanların ne zaman zarar vereceğini bilmeden büyüdüm. Bu yüzden bugün hâlâ kontrol takıntım varsa, bunun nedeni biraz da o dönemler. Çünkü insanlar sadece zihnime değil, bedenime de dokundu. Kalıcı izler bıraktılar. Ve o apartman… Gerçekten çok kötü bir apartmandı.
Aden: Geçen gün her şeyin yaşandığı o apartmana tekrar gittim. Çok yaklaşmadım… Yaklaşık 50–100 metre uzağında durdum sadece. Çünkü 2022’de yaşanan olaylardan dolayı beni gördüklerinde saldırabileceklerini ya da zarar verebileceklerini düşündüm. Bu yüzden üstümde kendimi koruyabileceğim bir ekipman vardı. Uzun uzun o apartmana baktım. Ve sonra öğrendim ki bina tamamen tahliye edilmiş. Yıkılacakmış. İçinde yaşanan tüm kötü şeylerle birlikte yerle bir olacakmış.O an içimde garip bir sessizlik oluştu. Çünkü ben o apartmanda çok acı çektim. Hem okudum, hem kendimi korumaya çalıştım, hem de şiddet ve taciz gördüm. İnsan bazen aynı yerde hem büyüyor hem de yavaş yavaş çürüyor. Annem çok acımasız bir kadındı. Ama artık ondan nefret bile etmiyorum. Çünkü nefret bile bir duygu. Ve bazı insanlar zamanla sende duygu bırakmayacak kadar uzaklaşıyor.Sonra kendi kendime şunu düşündüm: Keşke hayat da binalar gibi olsaydı… Ne yaşarsak yaşayalım, bir gün bir kepçe gelse… Her şeyi yıksa… Ve yerine daha temiz, daha sağlam bir hayat yapılsa. Ama gerçek hayat böyle çalışmıyor. İnsan yaşadığı şeyleri bedeninde taşıyor. Sinir sisteminde taşıyor. Zihninin en karanlık yerlerinde taşımaya devam ediyor.Ve dürüst olmak gerekirse insanların para hırsından, açgözlülüğünden ve birbirini ezerek yaşama şeklinden gerçekten nefret ediyorum. Bugün de benim için bayram falan değil. Sadece sıradan bir gün.

Ek Kayıt: Bugünkü kurban bağışıyla ilgili hiçbir şey yazmayacağım. Bu, sadece bende kalacak.

Aden: Kendimle gerçekten gurur duyuyorum. Ve yukarıdakine şükrediyorum. Çünkü hayatım boyunca birçok şey yaşadım ama ne olursa olsun bir şekilde korunduğumu hep hissettim. Bunu bana bazen o kadar açık hissettirdi ki, tamamen yalnız bırakılmadığımı anladım. Bugüne kadar sigara kullanmadım. Alkol kullanmadım. Uyuşturucu kullanmadım. Hatta tavla ya da kâğıt oyunları gibi şeyler bile hiçbir zaman ilgimi çekmedi. Çünkü zihnimi kaybetmekten, kontrolü kaybetmekten hep uzak durdum.Ve her şeyden önce şunu biliyorum: Ben kendimi yetiştirdim.Kimsenin elinden tutup yol göstermediği bir yerde kendi sistemimi kurdum. Hem çalıştım, hem hayatta kalmayı öğrendim, hem de insan olmayı öğrendim. Mesela erken kalkmayı öğrendim. Yatağımı toplamayı öğrendim. Bir gün hayatımı bir kadınla paylaşacaksam, o kadının benim hizmetçim olmadığını öğrendim. Kendi işimi kendim yapmayı, arkamı toplamayı öğrendim.Çünkü bana göre gerçek disiplin, insanın kendi yükünü başkasına bırakmamasıdır. Annem gibi acımasız ve gaddar bir kadının içinde büyümeme rağmen tüm kadınlardan nefret etmemem gerektiğini öğrendim. İnsan yaşadığı kötülüğü genelleştirmemeli bunu öğrendim. Büyüklerime saygısızlık yapmamayı öğrendim.Hayvanlara olan merhametimi ve saygımı kaybetmemeyi öğrendim. Ve bunların hiçbirini bana biri oturup öğretmedi. Ben hem çalıştım, hem gözlem yaptım, hem düştüm, hem de kendi kendimi eğittim. Bu yüzden bugün dönüp kendime baktığımda şunu rahatça söyleyebiliyorum: Kendimle gurur duyuyorum.Ek Kayıt: Bugün dönüp baktığımda bir işim var. Ve Türkiye şartlarına göre kötü sayılmayacak, hatta birçok insana göre yüksek denebilecek bir kazancım da var. Ama insanların sürekli: “Çalıştığını görmüyoruz, nasıl geçiniyorsun.” demesinden ciddi şekilde rahatsız oluyorum. Çünkü benim kazancım beni ilgilendirir. İnsanların bazı sınırları unuttuğunu düşünüyorum. Bir insanın cebine, gelirine ya da nasıl para kazandığına bu kadar rahat şekilde soru sorabilmeleri bana garip geliyor. Ne cüretle bir insan başka birine doğrudan kazancını sorabiliyor..Ben kimsenin cebindeki parayı, aylık gelirini ya da nasıl yaşadığını sorgulamıyorum. Çünkü bunun özel bir alan olduğunu biliyorum. Ayrıca insanların görmediği şey şu: Herkes sabah işe gidip akşam dönmek zorunda değil. Bazı insanlar zihniyle çalışır. Bazıları sistem kurar. Bazıları yıllarca görünmeden üretir. Ve dürüst olmak gerekirse ben de hayatım boyunca görünenden çok daha fazla çalıştım.
Aden: İsim de vereceğim… Fatma. Daha önce bahsettiğim Tekin. Bana sürekli şunu söylüyordu: “Bu kadar gösterişli bir hayatın varsa neden paylaşmıyorsun”Ve ben gerçekten bu mantığı anlayamıyorum. Mesela bindiğim arabayı paylaşınca ne olacak.. Arabanın logosunu gösterince hayatıma ne gibi bir katkısı olacak.. Ya da evimi, gittiğim bir restoranı veya yediğim yemeği sosyal medyada paylaşınca ne değişecek..İnsanlara dönüp: “Bakın benim bunlarım var, ben böyle biriyim.” diye kendimi mi pazarlamam gerekiyor.. Bu bana hep çok yapay geldi. Çünkü bana göre insanın hayatı bir vitrin değil. Her şeyin sergilendiği bir reklam panosu hiç değil.Bugün insanlar en mahrem şeylerini bile içerik haline getirmiş durumda. Hatta küçücük çocuklarını bile yüzleri açık şekilde sosyal medyada paylaşabiliyorlar. Ve dürüst olmak gerekirse bu bana hiç sağlıklı gelmiyor. İnsanın hayatı mahremdir. Eşini, çocuğunu, evini, özel anlarını sürekli insanlara göstermek bana göre doğru değil. Çünkü bazı şeyler gösterilmek için değil, korunmak için vardır.Belki bu yüzden Instagram hesabım bile yok. Çünkü buna ihtiyaç duymuyorum. Ben insanların beni neye bindiğimle, ne yediğimle veya nerede oturduğumla tanımasını istemiyorum. Zaten insanın gerçek değeri bunlar değildir. Sessiz yaşamak, her şeyi göstermek zorunda hissetmemek bana daha gerçek geliyor.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Sorunsuz Bir Gün
27.05.2026 (09:58)

Dead Air Days Between · 2026 #63

BU DURUMU KENDİM YARATTIM

Aden: Dün askerlik şubesine gittim. İlk olarak sıra numarası alıyorsun ve bekleme salonunda sıranın gelmesini bekliyorsun. Numaran yandığında içeri giriyorsun.İçeri girdiğim andan itibaren insanların bana baktığını hissettim. Sadece bekleyen insanlar değil, bazı personeller bile dönüp dönüp bakıyordu. Yaz ayları geldiğinde bu durum biraz daha belirgin oluyor. Çünkü kollarım, bacaklarım ve boynumdaki dövmeler ister istemez dikkat çekiyor. Ve dürüst olmak gerekirse bu durumla ilgili hislerim oldukça çelişkili. Bir yandan bundan rahatsız oluyorum.Çünkü bazen kendimi insanların arasında yürüyen bir insan gibi değil de, incelenen bir canlı gibi hissediyorum. Sanki herkes bir şey arıyormuş gibi bakıyor. Kollarıma bakıyorlar, yüzüme bakıyorlar, bacaklarıma bakıyorlar. Bazen gerçekten kendimi başka bir maymunun tüylerinde bit aradığı bir hayvan gibi hissediyorum.Ama işin ilginç tarafı şu: Ben bu durumu kendim yarattım. Hayatım boyunca dünyamın etrafına çok güçlü duvarlar ördüm. İnsanları kendimden uzak tuttum. Kalabalıklardan kaçtım. İnsanlara güvenmedim. Yaklaşmalarını istemedim.Ama aynı zamanda kendimi insanların dikkatini çekecek kadar görünür hale de getirdim. İşte çelişki tam olarak burada başlıyor. İnsanlardan kaçıyorum ama gözlerini üzerime çekiyorum. Yaklaşmalarını istemiyorum ama beni fark etmelerini sağlıyorum.Sonra da dönüp bundan rahatsız olduğumu söylüyorum. Ama galiba mesele rahatsız olmak değil. Çünkü gerçekte yaptığım şey başka. Ben insanların ne düşündüğünü izliyorum. Özellikle bana doğrudan bakmaya cesaret edemeyip göz ucuyla baktıklarında... İşte o an daha ilginç hale geliyor.Çünkü o kısa bakışların içinde merak var, çekinme var, bazen korku var, bazen yargılama var. Ve ben bunların hepsini anlamaya çalışıyorum. Belki de mesele insanların bana bakması değil. Mesele onların zihninde ne olup bittiğini görmek istemem.Bu yüzden bazen rahatsız olduğumu söylesem de tam olarak doğru olmaz. Çünkü o bakışları yakaladığımda istemsizce analiz etmeye başlıyorum. Ve dürüst olmak gerekirse... Bu duygu hem tuhaf hem de hoşuma gidiyor.Ek Kayıt: Mesela iki gün önce bir çocuk bana dönüp: “Havalı olduğunu mu sanıyorsun orospu çocuğu” dedi.Bunu söylemesinin sebebi büyük ihtimalle diğer web sitemi görmüş olmasıydı. Çünkü o arşivde ameliyat edilmiş hayvanlar, kemik koleksiyonları ve çeşitli bilimsel kayıtlar bulunuyor. Güçlü asitlerle dokularından ayrıştırılmış hayvan kemiklerinin bulunduğu bir arşivim de var. Sanırım gördüğü şeylerden rahatsız oldu. Belki korktu.Belki de anlamadığı bir şeyle karşılaştığında insanların yaptığı şeyi yaptı ve saldırganlaştı. Ama ilginç olan şu: Bana ağır şekilde küfür etmesine rağmen içimde ona karşılık verme isteği oluşmadı. Eskiden olsa belki tartışma çıkardı. Belki saatlerce sürerdi.Ama artık birçok şey değişti. Çünkü insanların öfkesi çoğu zaman benimle ilgili olmuyor. Kendi korkuları, kendi önyargıları ve kendi zihinlerinin ürettiği şeylerle ilgili oluyor. Benim yaptığım tek şey sustum. Ne bağırdım. Ne küfür ettim. Ne de kendimi açıklamaya çalıştım. Sadece sustum.Ve bazen sessizlik insanların karşısına çıkabilecek en güçlü cevaptır. Çünkü o konuşmaya devam edecek bir duvar bulamadı. Ben tepki vermeyince tartışma da büyümedi. Bir süre sonra söyleyecek başka bir şeyi kalmadı. Benim yaptığım tek şey susmaktı. Ve bir daha bana karşılık veremedi.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : İyiyim
02.06.2026 (09:07)

Dead Air Days Between · 2026 #64

PİS İNSANLAR

Aden: Bugün evimi baştan sona temizledim. Nevresimlerin, kırlentlerin ve halıların tamamını temizlemeye gönderdim. Sadece görünen yerleri değil; prizlere kadar her yeri tek tek sildim. Yıkanabilecek ne varsa yıkadım. Çünkü bayramın ikinci gününden beri evimde misafir vardı. Ben kimseye saygısızlık yapmam. Kimseyi evimden kovmam. Misafir kapıma geldiyse ağırlanır. Ama dürüst olmak gerekirse pis insanlara tahammül edemiyorum.Temizlik benim için sadece hijyen meselesi değil. Düzen, kontrol ve huzur meselesi. Bir ortamın temiz olması zihnimin de rahat olması demek. Bu yüzden bugün saatlerce uğraşıp her şeyi temizledim. Ama buna rağmen içim hâlâ tam rahat değil. Yarın hastaneye gideceğim. Sonrasında bir abla çağıracağım ve evi tekrar temizleteceğim.Ek Kayıt: Bir süre sonra gerçekten sinirlendim ve bunu açıkça dile getirdim. Çünkü sürekli önce ayaklarına dokunup ardından ellerini saçlarına sürüyor, sonrasında da evin içinde kapılardan masalara, mutfak eşyalarından ortak kullanım alanlarına kadar her yere temas ediyordu. Bu benim evimde kabul edilebilir bir davranış değil. Ben temizlik ve hijyen konusunda belirli kuralları olan bir insanım ve kendi yaşam alanımda bu kurallara saygı gösterilmesini beklerim. Bu süre boyunca evde yapılan bütün yemekleri ben hazırladım, tüm misafirperverliği elimden geldiğince göstermeye çalıştım. Yardım etmek istediğini söylediğinde bile, herhangi bir tartışma çıkmaması ve düzen bozulmaması için kendisine “Sen içeride otur, misafirimsin, hiçbir şeye dokunma” dedim. Bundan çekinecek veya bunu söylemekten rahatsız olacak biri değilim. Ancak beni asıl rahatsız eden konu sadece bu da değildi. Sürekli olarak yemek konusunda da gereksiz bir hesap yapılıyormuş hissi veren tavırlar sergiliyordu. Masada duran tabaklara bakıp “Bu tabakta daha fazla yemek var, gözüm doymuyor” gibi ifadeler kullanması bana samimi gelmedi. İstediğin kadar yemek yiyebilirsin, daha fazlasını istersen tekrar hazırlayabilirim, gerekirse dışarıdan yemek de söylerim. Ben hiçbir zaman yemeğin veya paranın hesabını yapan biri olmadım. Ancak daha yemek başlamadan porsiyonları kıyaslamak, hangi tabakta daha fazla varsa onu seçmeye çalışmak iyi niyetli bir davranış olarak görünmüyor. Çünkü gerçekten aç olan bir insan tabağını yer, yetmezse tekrar alır. Bunun önünde hiçbir engel yoktu. Defalarca söyledim; ne yemekten kısmaya çalıştım ne de herhangi bir konuda cimrilik yaptım. Buna rağmen sürekli daha fazlasını elde etmeye çalışıyormuş gibi davranılması beni rahatsız etti. Misafirperverlik ayrı bir şeydir, açgözlülük hissi veren tavırlar ayrı bir şeydir. Ben elimden gelen her şeyi yaparken karşı taraftan da en azından biraz nezaket, ölçü ve ev kurallarına saygı beklemek en doğal hakkımdır.
Aden: Ayrıca beni rahatsız eden konulardan biri de eşyalarıma ve kişisel alanıma gösterilen özensizlikti. Birlikte arabamla bir yere gittiğimizde cips yedi ve ardından ellerini temizlemeden yağlı yağlı deri koltuklara dokundu. Deri yüzeylerde yağ izleri açıkça belli oluyordu. Bu, küçük bir detay gibi görülebilir ancak bana göre başkasının malına, emeğine ve özel alanına gösterilen saygının doğrudan bir göstergesidir. İnsan kendi eşyasına nasıl davranıyorsa başkasının eşyasına da en az o kadar dikkat etmelidir. Özellikle yılların getirdiği yaşam tecrübesine sahip, 55–56 yaşındaki insanların bu tür temel hassasiyetleri çoktan kazanmış olmasını beklerim. Bu nedenle gördüğüm tablo beni şaşırtmaktan çok hayal kırıklığına uğrattı.İşin ilginç tarafı, bugün kendisi bana bazı konularda övgü dolu sözler de söyledi. “Seni herkes seviyor, sana saygı gösteriyor. Tanıdığın birçok insan var ve insanlar senin sözüne itibar edip sana destek oluyor.” dedi. Hatta birlikte geçirdiğimiz süre boyunca sürekli dikkatini çeken bir şeyi de anlattı; gittiğimiz yerlerde sokak hayvanlarına yemek aldığımı, döner veya farklı yiyecekler vererek onları beslediğimi söyledi. Ardından da kendi çocuğunu örnek göstererek, “Benim çocuğum hiç böyle değil.” dedi.Açıkçası insanların bana duyduğu saygının ya da desteğin sebebinin sahip olduğum şeyler olduğunu düşünmüyorum. İnsanlara, hayvanlara ve çevreme karşı vicdanlı ve sorumluluk sahibi davranmaya çalışıyorum. Birinin ihtiyacı olduğunda yardım etmek, sokaktaki aç bir hayvana yemek almak veya elimden gelen desteği vermek benim için gösteriş yapılacak davranışlar değil, hayatın doğal bir parçası. Belki de insanlar en çok bunu görüyor ve buna değer veriyorlar. Çünkü gerçek saygı; paradan, makamdan veya sahip olunan imkânlardan değil, karakterden, duruştan ve insanın çevresine nasıl davrandığından doğar.Ek Kayıt: Bir daha evime misafir kabul eder miyim, bugün için cevabım büyük ihtimalle hayır. Eğer bu kararım yüzünden beni bencil, soğuk veya kötü biri olarak değerlendirecekseniz, buna da yapabileceğim bir şey yok. Çünkü benim yıllardır kurduğum bir düzenim, yaşam biçimim ve vazgeçmediğim kurallarım var. Bir insan evime misafir olarak geldiğinde, ne kadar yakın olursa olsun o evin düzenine ve kurallarına saygı göstermek zorundadır. Benim beklentim lüks, gösteriş veya özel bir muamele değil; sadece temel saygı, temizlik ve özen.Bunun dışında yemek konusunda, para konusunda veya bir ihtiyacınız olduğunda hiçbir zaman hesap yapan biri olmadım. Canınız ne çekerse elimden geldiğince önünüze koyarım, istediğiniz yemeği yaparım, gerekirse dışarıdan sipariş ederim. Benim için paylaşmak hiçbir zaman problem olmadı. Ancak karşılığında beklediğim şey, emek verdiğim düzene zarar verilmemesi ve yaşadığım alana gerekli özenin gösterilmesidir.Çünkü ben bu sorumlulukları yeni öğrenen biri değilim. 2009 yılından beri kendi evimin yükünü taşıyan, gerektiğinde annesi, gerektiğinde babası olan ve o evin tüm sorumluluklarını üstlenen bir birey olarak yaşadım. Bu yüzden düzen benim için sadece bir tercih değil, yılların emeğiyle oluşmuş bir yaşam biçimidir. Belki bu yazdıklarımı bir gün okuyacaksın, belki de okumayacaksın. Açıkçası bu konuda çok da kaygı duymuyorum. İstersen bak, istemezsen bakma; fakat bilmeni isterim ki beklentim hiçbir zaman olağanüstü bir şey değildi. Sadece daha dikkatli, daha temiz ve kurduğum düzene karşı daha saygılı olabilirdiniz.
Aden: Evimden ayrılış saati 12:49 olarak gerçekleşti. Bu saat itibarıyla misafirlik sona ermiş ve evden çıkış yapılmıştır. Ayrıca ev içerisindeki tüm güvenlik kameralarına ait, geliş ve gidiş günlerini kapsayan kayıtların tamamını arşivime ekledim. Hiçbir kayıt silinmemiş, eksiltilmemiş veya değiştirilmemiştir. Kayıtların iki ayrı yedeğini oluşturarak farklı arşivlerde muhafaza altına aldım. Bu süreç boyunca yaşanan her şey, tarih ve saat bilgileriyle birlikte kayıt altında bulunmaktadır. Ek Kayıt: İnsanların odama girdiklerinde yaşadıkları o kısa süreli tereddüdü izlemekten hoşlanıyorum. Kapı eşiğini geçtikten birkaç saniye sonra yüzlerinde beliren ifade hep aynı oluyor; sanki yanlışlıkla başka bir dünyanın içine adım atmış gibi etrafa bakıyorlar. Çoğu zaman ne gördüklerini anlamaya çalışırken gözleri bana dönüyor. Daha doğrusu dönmeye çalışıyor. Çünkü odanın kendisi dikkatlerini benden daha hızlı ele geçiriyor. Düzenim birçok insanı rahatsız ediyor, hatta bazılarını korkutuyor. Belki de bunun nedeni, insanların alışık oldukları şeylerle karşılaşmaması.Odanın bir köşesinde, gün içerisinde dikkatimi çeken insanların çizimleri bulunuyor. Bazen hoşuma giden, bazen de unutmak istemediğim yüzleri hafızamda tutabilmek için kara kalem portrelerini çiziyorum. Bugün itibarıyla 176 farklı insanın kara kalem portresi birikmiş durumda. Bunların bazıları yalnızca birkaç dakika gördüğüm insanlar, bazıları ise hayatımın belirli dönemlerinde iz bırakan kişiler. Benim için bunlar bir sanat çalışmasından çok hafıza arşivi niteliği taşıyor.Başka bir köşede küçük cam fanuslar bulunuyor. İçlerinde ise rızaları dahilinde bana verilmiş veya saklamama izin verilmiş saç tutamları yer alıyor. Bunlar benim için romantik bir koleksiyon değil; daha çok belirli dönemleri, insanları ve anıları temsil eden sessiz kayıtlar gibi duruyor.Bir duvarda tarih ve ideolojilere dair koleksiyonlar, başka bir bölümde savunma ve silah kültürüne ilişkin objeler yer alıyor. Odanın farklı noktalarında ise yalnızca benim anlamını bildiğim kutular, dosyalar ve arşivler bulunuyor. Kapının hemen yanında duran renkli kutunun içerisinde ise rızaları dahilinde bana verilmiş ve yıllar boyunca saklamayı tercih ettiğim kadın iç çamaşırları bulunuyor. İnsanlar bunu gördüklerinde genellikle şaşırıyorlar fakat ben ilgimi çeken, benim için bir anıyı temsil eden veya belirli bir dönemi hatırlatan nesneleri saklamaktan hiçbir zaman çekinmedim.İnsanlar bütün bunları gördüklerinde çoğu zaman ortak bir soru soruyor gibi görünüyorlar: “Burada tam olarak neye bakıyoruz.” Çünkü oda bir yaşam alanından çok bir arşivi, bir müzeyi veya yarım kalmış bir soruşturma dosyasını andırıyor.İşin ilginç tarafı şu ki, hayatım boyunca gerçekten saklamak istediğim şeyleri hiçbir zaman saklama ihtiyacı duymadım. Çünkü insanların gözünden en kolay kaçan şey, tam önlerinde duran şeydir. Bu yüzden bazı nesneler ve arşivler en görünür yerde durur. Kimse onları aramaz. Kimse dikkatlice bakmaz. İnsanlar gizlenen şeylerin karanlık köşelerde olduğunu düşünür. Oysa bazen en görünmez yer, herkesin baktığını sandığı yerdir.
Aden: Sonuç olarak burada anlatılanların hiçbiri birilerini etkilemek, korkutmak ya da kendimi açıklamak için yazılmadı. Bunlar yalnızca benim yaşam biçimim, alışkanlıklarım ve yıllar içerisinde kurduğum düzenin parçaları. İnsanlar çoğu zaman bir insanı anlamaya çalışmak yerine onu kendi kalıplarına sığdırmaya çalışıyor. Başaramadıklarında ise onu garip, tuhaf veya anlaşılmaz ilan ediyorlar. Ben anlaşılmak için yaşamıyorum. Kimsenin beklentilerine göre şekillenmek, kimsenin rahat edeceği bir karaktere dönüşmek gibi bir amacım da yok. Evim de, odam da, düzenim de bana ait. Beğenmek zorunda değilsiniz. Katılmak zorunda değilsiniz. Hatta anlamak zorunda bile değilsiniz.Ancak bir şeyden eminim; bugün burada gördüğünüz her şey yılların birikimiyle oluştu. Her eşyanın, her çizimin, her notun, her arşivin ve her sessiz köşenin bir hikâyesi var. Siz yalnızca birkaç saatini gördünüz. Ben ise yıllarını yaşadım. Bu yüzden insanların hakkımdaki düşüncelerinden çok, kendi düzenimi koruyabilmekle ilgileniyorum. Çünkü günün sonunda herkes kendi evine döner. Ben ise her gece aynı odada, aynı duvarların arasında, kendi kurduğum dünyanın içinde yaşamaya devam ederim.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Pis Hissediyorum
03.06.2026 (19:13)

Dead Air Days Between · 2026 #65

İNTİBA

Aden: Bugün psikoterapi seansına gittim. Yaklaşık altı yıldır terapi sürecinin içerisindeyim. Seans sırasında yaklaşan ağır ceza mahkemesi duruşmamızdan da konuştuk. 15.11.2025 tarihinde yaşadığım saldırıdan sonra ilk kez ağır ceza mahkemesinde ifade verecek olmam nedeniyle son aylarda farklı bir hazırlık sürecine girdiğimi anlattım.Doktoruma, kendi duruşmamdan önce adliyeye giderek tanımadığım insanların davalarına izleyici olarak katıldığımı söyledim. İnsanların hâkim karşısında nasıl davrandıklarını, nasıl konuştuklarını, hangi sorulara nasıl tepki verdiklerini gözlemliyor, analiz ediyor ve notlar alıyorum. Bunun üzerine bana, bunun bir tür prova olduğunu söyledi. Haklıydı. Çünkü ben bunu gerçekten bir prova olarak görüyorum.Hatta bu durumun yalnızca mahkeme ile sınırlı olmadığını da anlattım. İnsanlarla tanışmadan önce onlar hakkında mümkün olduğunca fazla bilgi toplamaya çalıştığımı söyledim. Doktorumla ilk görüşmelerimizden önce bile hangi okulda okuduğunu, hangi kurumlarda çalıştığını ve mesleki geçmişini araştırdığımı anlattım. İnsanları anlamaya çalışırken önce onları inceliyor, sonra karşılarına çıkıyorum.Sanırım bunun nedeni çocukluğuma kadar uzanıyor. Çocukken hayatımdaki birçok önemli olaya hazırlıksız yakalandığımı ve bunun bana ciddi bedeller ödettiğini anlattım. Bu nedenle bugün karşıma çıkabilecek durumları önceden analiz etmeye, senaryolar oluşturmaya ve zihnimde tekrar tekrar çalışmaya ihtiyaç duyuyorum. Belirsizlik beni rahatsız ediyor; hazırlık ise bana kontrol hissi veriyor.Konuşmanın ilerleyen bölümünde hafızamdan da bahsettik. Örneğin 07.05.2026 tarihinde saat 09:38'de gördüğüm KM24 kodlu körüklü İETT otobüsünü, hatta 34 TP 9964 plakalı aracın kadın bir şoför tarafından kullanıldığını bugün bile net olarak hatırladığımı söyledim. Bu ayrıntıları duyunca şaşırdı. Benim için bu tür detaylar sıradan hale geldiği için bazen başkalarının neden şaşırdığını unutuyorum.Daha sonra çizimlerimden söz ettim. Sokakta gördüğüm, dikkatimi çeken, hoşuma giden veya gitmeyen insanların yüzlerini eve geldiğimde kara kalem olarak çizmeye çalıştığımı anlattım. Yıllar içinde biriken bu çalışmaların sayısı yüz doksanı geçti. Ancak aslında bu çizimlerin amacı tek tek insanları kaydetmek değil.Belki de uzun zamandır farkında olmadan aynı yüzü arıyorum. Her portrede bir göz, başka bir portrede bir ifade, bir başkasında bir gülümseme ya da bir bakış dikkatimi çekiyor. Sanki bütün bu yüzlerin içerisinden tek bir yüz oluşturmaya çalışıyorum. Bir kadın çizmek istiyorum. Onun adı zihnimde çoktan var: Aden.Fakat hâlâ onu çizemiyorum. Çünkü aradığım şey gerçek bir insan değil. Belki de hiçbir zaman olmadı. Belki Aden, yüz doksan farklı portrenin içinde dağılmış parçaların toplamı. Belki yalnızca bir fikir. Belki bir eksiklik. Belki de hiçbir zaman var olmayacak bir insanın hafızamdaki gölgesi. Ve sanırım onu çizemememin nedeni de bu. Çünkü bazı insanlar bulunamadıkları için değil, gerçekte hiç var olmadıkları için tamamlanamazlar.📸 Karakalem -📸 Karakalem 📸 Karakalem -📸 Karakalem 📸 Karakalem Ek Kayıt: Aslında bu çizimlerin büyük bir kısmı tamamlanmış çalışmalar değil. Çoğu, yalnızca birkaç çizgiyle oluşturulmuş taslaklar halinde duruyor. Çünkü ne zaman bir portrenin ana hatlarını çıkarmaya başlasam, birkaç dakika içerisinde kâğıdın üzerinde o kişiyi ilk gördüğüm andaki yüz belirmeye başlıyor.Sorun da tam olarak burada başlıyor. Çünkü ortaya çıkan yüz, benim aradığım yüz olmuyor. Bir çift göz çiziyorum ve kâğıtta belirli bir insan ortaya çıkıyor. Çene hattını ekliyorum, bir başkasının yüzü beliriyor. Birkaç gölge attığımda ise artık karşımdaki kişi tamamen tanıdığım birine dönüşüyor. O noktadan sonra çizime devam etmek istemiyorum. Çünkü amacım belirli bir insanı çizmek değil.Ben aslında yüzleri kaydetmiyorum; yüzlerin içerisindeki parçaları topluyorum. Bu yüzden birçok çalışma yarım kalıyor. Çünkü kâğıdın üzerinde beliren kişi, benim aradığım kişi değil. Çizim ilerledikçe bir bireye dönüşüyor ve ben tam o anda kalemi bırakıyorum. İçimde bir şey bana "aradığın bu değil" diyor.Belki de bu yüzden yüzlerce taslak birikti. Her biri birkaç adım sonra durdurulmuş denemeler gibi. Hepsi bir yere kadar ilerliyor, sonra sona eriyor. Çünkü çizgiler birleştiğinde ortaya hep gerçek bir insan çıkıyor. Benim aradığım şey ise gerçek bir insan değil.Hissediyorum. Aradığım yüzün var olmadığını biliyorum ama yine de onu tanıyacakmışım gibi hissediyorum. Bu yüzden her yeni çizimde aynı arayış yeniden başlıyor. Birkaç çizgi, birkaç gölge, birkaç deneme... Sonra yine aynı sessizlik. Çünkü kâğıtta beliren her yüz bir başkasına ait oluyor. Ben ise hâlâ kimseye ait olmayan o yüzü aramaya devam ediyorum.

Aden: Hastaneden çıktıktan sonra Dilek'e verdiğim bir söz vardı. Onu İntiba'ya yemeğe götürecektim. Her zamanki gibi bu sözümü zamanında tutamadım; biraz gecikmeli de olsa sonunda yerine getirebildim. Dün Dilek ile güzel bir yemek yedik, uzun uzun sohbet ettik ve birlikte vakit geçirdik. Ardından yollarımız ayrıldı.Eve döndüğümde ise babamın moralinin biraz bozuk olduğunu hissettim. Belki yanılıyor da olabilirim ama ne zaman bir arkadaşımla dışarı çıkıp vakit geçirdiğimi söylesem, yüzünde hafif bir burukluk oluşuyormuş gibi geliyor bana. Bunu fark edince fazla düşünmedim. Akşam için hazırlanmasını söyledim ve onu da yemeğe götürmek istediğimi söyledim. Dikkatimi çeken şey ise normalde birçok konuda "gerek yok" ya da "sonra gideriz" diyen babamın bu kez hiç tereddüt etmeden kabul etmesiydi. Hazırlandı ve birlikte tekrar dışarı çıktık.Akşam yemeği sırasında ilginç detaylar da vardı. Restoranda dört kişi dikkatimi çekti. Sivil giyimliydiler ama polis oldukları oldukça belliydi. Oturuşları, birbirleriyle iletişimleri ve çevreyi izleme biçimleri bunu açıkça hissettiriyordu. Yemeklerini bitirip kalktıklarında ise belde taşıdıkları silahları görünce yanılmadığımı anladım.Bunun yanında mekânda Trabzonlu şarkıcı Kont Adnan da vardı. O da kendi masasında yemek yiyordu. Bir yanda arkadaşlarımla ilgili düşünceler, diğer yanda babamla geçirilen bir akşam, birkaç masa ötede sivil polisler ve aynı ortamda bir sanatçı... Günün tamamını düşündüğümde birbirinden tamamen farklı insanların ve olayların aynı günün içine sığmış olması bana ilginç geldi.Bazen hayatın en garip tarafı büyük olaylar değil; aynı gün içerisinde birbirine hiç benzemeyen onlarca ayrıntının sessizce yan yana gelebilmesidir. Dün de tam olarak böyle bir gündü.Ek Kayıt: Dün dikkatimi çeken başka bir şey daha vardı. Uzun bir süreden sonra ilk kez yeniden taksiye bindim. Bunu fark ettiğimde hafızam beni doğrudan bir önceki yolculuğa götürdü. En son 13.08.2025 tarihinde taksi kullanmıştım. Postane Mahallesi'nden, Tuzla Sahil Camii'nin bulunduğu noktadan binmiştim. Saat tam olarak 21:00 civarındaydı. Aracı 34 TDG 28 plakalı bir taksi kullanıyordu. Şoförün adı Sonat'tı; sarışın bir kadındı.O günü bugün bile ayrıntılarıyla hatırlıyorum.Vücudumdaki dövmeler nedeniyle gece vakti bir kadın şoförün aracında arka koltuğa oturmanın onu tedirgin edebileceğini düşünmüştüm. Bu yüzden doğrudan kapıyı açıp oturmak yerine izin istemiştim. Ön koltuğa oturup oturamayacağımı sordum. Kabul etmişti ve yolculuk boyunca ön tarafta oturmuştum.Yolculuğun sonunda ücret 300 TL tutmuştu. Uygulama üzerinden 200 TL bahşiş bırakmıştım. Bunun özel bir nedeni vardı. Hayatın birçok alanında erkeklerin bile zorlandığı bir işi, gece saatlerinde tek başına yapan bir kadına saygı duyuyordum. Bahşişin sebebi buydu.Sonra aylar geçti. Ve dün, o günden sonra ilk kez yeniden bir taksiye bindim. Bu kez araç 34 TJB 91 plakalıydı. İlginç olan şey ise taksi yolculuğunun kendisinden çok, zihnimin hemen aylar öncesine gitmesiydi. İnsanlar bazen geçmişi büyük olaylarla hatırlar. Ben ise bir tarih, bir saat, bir plaka, bir isim veya birkaç saniyelik bir konuşma ile hatırlıyorum.Belki de hafıza dediğimiz şey, unutamadığımız anlardan çok; hiçbir sebep yokken bile aklımızda kalmaya devam eden ayrıntılardır.
Ek Kayıt: O masadaki kişilerin polis olduğunu düşünmeme neden olan şey yalnızca sonradan gördüğüm silahlar değildi. Daha lokantaya girer girmez dikkatimi çekmişlerdi. İçeri girdiğim anda bakışlarının kısa süreliğine üzerimde durduğunu fark ettim. Özellikle kollarıma, bel çevreme ve genel görünüşüme baktılar. Birkaç saniyelik göz teması da yaşandı. Sonrasında zaman zaman bakmaya devam ettiklerini hissettim. Özellikle içlerinden biri çevresini gözlemlerken bana diğerlerinden daha fazla dikkat ediyordu.Belki bunda benim görünüşümün de etkisi vardır. Çünkü neredeyse her zaman siyah giyinen biriyim. Genellikle siyah, bol ve dikkat çekmeyen kıyafetler tercih ediyorum. İnsanlar bazen bu tarzı farklı yorumlayabiliyor. Bu nedenle ilk dikkatlerini çekmiş olmam bana çok da şaşırtıcı gelmedi.Ancak asıl dikkatimi çeken şey davranış biçimleriydi. Dört kişi de masada neredeyse aynı oturuş pozisyonuna sahipti. Normalde arkadaşlarıyla yemeğe çıkmış insanların rahat ve dağınık bir oturuşu olur. Onlarda ise tam tersi bir durum vardı. Sırtları dikti, çevreyi sürekli kontrol ediyorlardı ve bacaklarını hafifçe yanlara açarak oturuyorlardı. Bir kişi böyle otursa tesadüf diyebilirdim. Fakat dördünün de benzer şekilde oturması dikkatimi çekti.O an bunun nedenini düşündüm. Bel çevresinde taşınan ekipmanların ve kılıfların oturuş pozisyonunu değiştirdiğini tahmin ettim. Özellikle uzun süre otururken insanların farkında olmadan vücutlarını ona göre konumlandırdıklarını düşündüm.Yemeklerini bitirip masadan kalktıklarında ise dikkatimi çeken ayrıntılar daha belirgin hale geldi. Hareket ederken bel çevresindeki ekipmanların oluşturduğu siluetler görünüyordu. O anda ilk izlenimimin büyük ihtimalle doğru olduğunu düşündüm.İlginç olan şey, bütün bunları özellikle izlemek için çaba harcamamış olmam. Sanırım yıllardır insanları gözlemleme alışkanlığı edindiğim için bazı ayrıntılar dikkatimi istemsizce çekiyor. Çoğu insan bir mekâna girip yalnızca yemeğine odaklanırken, ben bazen masadaki insanların nasıl oturduğunu, nereye baktığını, nasıl yürüdüğünü ve çevreyle nasıl ilişki kurduğunu izlerken buluyorum kendimi.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : İyi Hissediyorum
05.06.2026 (16:46)

Dead Air Days Between · 2026 #66

BURADA ANALİZ YAPMA

Aden: Dün hayatımın en ağır sınavlarından birini verdim. Beş aydır, Ocak ayından bu yana neredeyse uyku nedir bilmeden bu dosya üzerinde çalışıyordum. Her ayrıntıyı inceledim, her belgeyi tek tek topladım, her çelişkiyi ve her açığı tespit etmek için gecemi gündüzüme kattım.Bu süreçte iki avukatım olmasına rağmen duruşma günü yanımda olmalarını istemedim. Adliyeye sadece babam, emekli koruma polisimiz ve devletin görevlendirdiği baro avukatıyla gittim. Çünkü bu dosyanın her satırını, her delilini ve her ayrıntısını en iyi bilen kişi bendim.Beş ay boyunca sadece kendimi savunabilmek, hakkımı koruyabilmek ve gerçeği ortaya koyabilmek için olağanüstü bir mücadele verdim. Hazırladığım tüm dilekçeleri kendi zihnimde sistemli şekilde kodladım. Her belgeyi A, B, C, D ve E şeklinde sınıflandırdım, her ek için ayrı bağlantılar ve referans yolları oluşturdum. Acil serviste koluma takılan hasta bilekliğine bile delil numarası verdim. Çünkü benim için hiçbir ayrıntı önemsiz değildi.Avukat tutabilecek maddi güce sahibim. Ancak bu dosyada yaşadıklarımı, gördüklerimi, hissettiklerimi ve her ayrıntıyı benim kadar hiç kimse bilemez. Bir avukat beni temsil edebilir, fakat benim hakkımı benim kadar savunamaz. Çünkü bu mücadeleyi yaşayan bendim. Bu dosyanın her satırında benim emeğim, benim gecelerim, benim uykusuzluğum ve benim hayatım var.Dün mahkeme salonuna korkarak değil, hazırlıklı olarak girdim. Çünkü beş aydır verdiğim mücadele, beni o salona yalnızca bir müşteki olarak değil; dosyasına hâkim, delillerine güvenen ve hakkını sonuna kadar savunmaya hazır bir insan olarak taşıdı.Ek Kayıt: Kendi duruşmama hazırlanırken sadece dosya çalışmadım. Bu süreçte toplam 13 ayrı Ağır Ceza Mahkemesi duruşmasına izleyici olarak katıldım. Konutta yağma, uyuşturucu ticareti, birden fazla kişiyle gece vakti yağma ve uyuşturucu madde ihracı gibi çok ağır suçlamaların görüşüldüğü dosyaları yerinde takip ettim.Ancak ben oraya meraktan gitmedim. Kendimi hazırlamak için gittim.Katıldığım her duruşmada yalnızca sanıkları değil; müştekileri, avukatları, jandarmaları, mahkeme başkanlarını ve heyet üyelerini de dikkatle gözlemledim. Kim nasıl konuşuyor, hangi sorular soruluyor, hangi detaylar önemseniyor, hangi hatalar yapılıyor; hepsini tek tek not aldım. Aylar boyunca adeta kendi duruşmamın provasını yaptım.Bu yüzden dün mahkeme salonuna girdiğimde yabancı olduğum bir ortamla karşılaşmadım. Nereye geldiğimi, neyle karşılaşacağımı ve nasıl hareket edeceğimi biliyordum. Sanık tarafı yaklaşık yirmi kişilik bir grupla gelmişti. Bana öfkeyle, düşmanca ve baskı kurmaya çalışırcasına bakıyorlardı. Ancak insanların sayısı hiçbir zaman beni etkilemedi. Çünkü ben o salona kalabalığa güvenerek değil, hazırlığıma güvenerek girdim.Dün duruşma salonunda en güçlü yanım sesimi yükseltmek değildi. En güçlü yanım sakinliğimdi. Dik duruşumdu. Kendime olan güvenimdi. Çünkü korku hazırlıksız insanları yönetir. Ben ise aylar boyunca hazırlanmış olarak oradaydım.Karşımda kaç kişi olduğu önemli değildi. Önemli olan, haklı olduğuma ve elimdeki delillere olan güvenimdi. Bu yüzden dün hiç kimsenin bakışı beni geri adım attıramadı. Başımı eğmedim, gözümü kaçırmadım ve bulunduğum yerden bir adım bile geri çekilmedim.
Aden: Duruşmada yaşadığım her şeyi saatine, hatta saniyesine kadar anlattım. Olayın başlangıç saatini, bitiş saatini, ağzıma tıkadıkları bezin rengini, vücudumun neresine nasıl vurulduğunu tek tek anlattım. Silahın kafama doğrultulduğu anı bile detaylarıyla anlattım. Kafama sıkmak için silahın ağzına mermi verirken mermiyi yuvaya oturtamadığını ve mermiyi kaçırdığını anlattım. Enseme silah kabzasıyla vurulduğunu, kafama silah dayatılarak dizlerimin üzerine çöktürüldüğümü ve "Kafana sıkayım mı" denilerek ölümle tehdit edildiğimi anlattım.Hakime hanımın da duruşmada ifade ettiği gibi, oldukça büyük bir bıçakla evime gelmişlerdi. Kurban kesiminde kullanılan türde bir bıçakla boğazımı kestiler. Bugün hâlâ boğazımda dikiş izleri var. Yüzümde ise 10'dan fazla dikiş izi bulunuyor.Ancak tüm bunları anlatırken ne sesimi yükselttim ne de kontrolümü kaybettim. Yaşadığım olayların ağırlığına rağmen her şeyi son derece sakin, net ve detaylı şekilde anlattım. Dikkatimi çeken noktalardan biri de şuydu; anlattığım bu detaylara karşı sanıklar tarafından tek bir itiraz bile gelmedi. Ben yaşananları bütün ayrıntılarıyla anlatırken salon sessizdi.Ek Kayıt: Duruşma sırasında hakime hanım dosyadan benim borsada işlem yaptığımı da biliyordu. Bir noktada bana adımla hitap ederek: "Burası borsa değil. Burada analiz yapma. Çok analiz yapıyorsun, çok ayrıntı ve detay yakalıyorsun. Başarılısın da bunda ama burası onun yeri değil." dedi.Aslında bu sözler benim olaya nasıl yaklaştığımı da özetliyordu. Çünkü aylardır dosyanın içindeki en küçük ayrıntıları bile incelemiş, her çelişkiyi, her detayı ve her bağlantıyı tek tek analiz etmiştim. Duruşmada da olayları yalnızca anlatmakla kalmıyor, aynı zamanda gördüğüm bağlantıları ve dikkatimi çeken noktaları da aktarmaya çalışıyordum.Hakime hanımın müdahalesi, analiz yapamadığımdan değil; duruşmanın amacının analiz değil, olayın anlatılması olmasıyla ilgiliydi. Ancak o cümlede geçen "Çok analiz yapıyorsun, çok ayrıntı ve detay yakalıyorsun. Başarılısın da bunda." ifadesi benim dosyaya ne kadar hâkim olduğumu gösteren dikkat çekici bir andı.
Aden: Duruşma yaklaşık iki saate yakın sürdü. Bir noktada daha önce yaşadığım yaralanmalara ait fotoğrafları ayağa kalkarak mahkemeye sunmak istediğimi söyledim. Hakime hanıma, "Bunları da teslim etmek istiyorum." dedim. O da, "Onlar neymiş, ver bakalım." diyerek fotoğrafları istedi.Hakime hanım fotoğrafları eline aldıktan sonra inceleyip savcıya ve heyette bulunan diğer hâkimlere ulaştırdı. Böylece duruşma salonundaki herkes yaralanmalarımı en somut haliyle görmüş oldu. Dosyada yazan ifadeler, raporlar ve beyanların ötesinde, yaşananların fiziksel izleri doğrudan mahkemenin önüne konulmuş oldu.Fotoğraflar incelendikten sonra hakime hanım yaklaşık 5 dakikalık ara verdi. Heyet ve savcı karar değerlendirmesi yapmak üzere içeri geçti. Yaklaşık 10 dakika sonra salona geri döndüler.Ardından sanıklar hakkında tutukluluk hâlinin devamına karar verildi.Sanıklar; kafama silah dayanması, öldürülmekle tehdit edilmem ve boğazımın kesilmesi gibi iddialar nedeniyle CMK 100/3 kapsamında katalog suçlardan yargılanıyorlar. Dosyada; kasten öldürmeye teşebbüs, nitelikli yaralama, neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama, yağma ve diğer ağır suçlamalar yer alıyor.Karar açıklandığı anda salondaki havanın değiştiğini hissettim. Jandarma personeli hızla harekete geçti ve diğer görevlilere yüksek sesle talimat verdi. Sanıklarla yan yana bulunuyordum. Kararın ardından vakit kaybetmeden kelepçelendiler ve cezaevine geri sevk edilmek üzere salondan çıkarıldılar.Duruşmada sunduğum yeni deliller de dosyaya alındı. Özellikle yaklaşık 30 dakikalık kamera görüntüsü, bilirkişi incelemesi yapılması amacıyla mahkeme tarafından bilirkişiye gönderildi. Hakime hanım, hazırlanacak bilirkişi raporunun bir sonraki yargılama aşamasına yetiştirilmesi yönünde gerekli işlemlerin yapılacağını belirtti.Ek Kayıt: Karşımda iki sanık avukatı vardı. Duruşma kapısında son derece kendinden emin, omuzları dik ve güçlü bir görüntü sergiliyorlardı. Ancak duruşma ilerledikçe salonun havası değişmeye başladı.Beni yalnızca bir mağdur olarak gördüklerini düşünüyorum. Belki de korkacağımı, konuşamayacağımı veya yalnızca baronun görevlendirdiği avukatın arkasında kalacağımı düşündüler. Fakat yanıldılar.Çünkü ben o salona hazırlıksız gelmedim. Aylar boyunca çalıştım, dosyanın her satırını ezberledim, her delili inceledim ve her ayrıntıya hâkim oldum. Sorulan sorulara net cevaplar verdim, olayları kronolojik şekilde anlattım ve hiçbir noktada kontrolümü kaybetmedim.Duruşma boyunca fark ettiğim şey şuydu; insanlara ilk bakışta güç veren şey unvanlar, makamlar veya diplomalar olabilir. Ancak gerçek baskı altında insanı ayakta tutan şey zeka, hazırlık ve soğukkanlılıktır. Ne kadar diplomanız olursa olsun, soğukkanlılık satın alınamaz, zeka ise bir unvanla kazanılmaz.Yaralanmalarıma ait fotoğrafları dosyaya sunmak istediğimde salondaki bazı yüz ifadelerinin değiştiğini gördüm. Fotoğraflar mahkeme heyetinin önüne ulaştığında rahatsızlık oluştuğu hissediliyordu. Çünkü artık konuşulanlar yalnızca sözlerden ibaret değildi; yaşananların fiziksel izleri de mahkemenin önündeydi. Benim için o günün en önemli noktası birilerini yenmek değildi. En önemli nokta, aylardır üzerinde çalıştığım gerçekleri sakin, kontrollü ve net bir şekilde mahkemenin önüne koyabilmiş olmamdı.
Aden: Duruşma bittikten sonra salondan çıkıp koridora geçtim. O sırada güvenlik görevlileri yanıma gelerek kalabalığın arttığını, herhangi bir tatsızlık yaşanmaması için biraz uzaklaşmamı rica ettiler. Ben de hiç tereddüt etmeden kabul ettim. Çünkü amacım hiçbir zaman gerginlik çıkarmak ya da kimseyi zor durumda bırakmak değildi. Sakin şekilde oradan ayrıldık. Geçen hafta doktorum Öykü bana bir soru sordu: "Bu kadar detaycılıktan ve her şeyi analiz etmekten kurtulmak ister miydin." Cevabım hiç düşünmeden net oldu: "Hayır, asla istemezdim."Duruşma bittikten sonra aklıma gelen ilk şeylerden biri bu konuşma oldu. Mahkeme salonundan çıktıktan sonra geçen hafta söylediği o cümleyi tekrar hatırladım. Ve bir kez daha anladım ki; ben asla detaycılığımdan, disiplinimden ve düzenimden vazgeçmek istemiyorum.
Ek Kayıt: Bugün terapim vardı. Terapiye giderken özellikle toplu taşımayı kullanıyorum. İnsanların arasına karışmak, kalabalığın içinde olmak ve hayatın akışını hissetmek bana iyi geliyor. Kozyatağı Metro İstasyonu'na geldiğimde köşeyi döndüm. O sırada bir parfüm kokusu dikkatimi çekti. Yanımdan birçok insan geçiyordu ama o koku bir anda bana tanıdık geldi. Refleks olarak dönüp baktım. Yakın zamanda tanıştığım fakat henüz yüz yüze görüşme fırsatı bulamadığım bir kızdı.Normalde insanlara dönüp uzun uzun bakan biri değilimdir. Hatta çoğu zaman çevremde olup bitenlere rağmen yoluma devam ederim. Ama o an bir şey dikkatimi çekti. Ben baktığım anda o da bana baktı. Sonra köşeyi döndü. Köşeyi dönerken de göz ucuyla bana baktığını fark ettim. Yanımda emekli koruma polisi abim vardı. Ona kısa bir süre beklemesini söyledim ve yanına gittim.Bana söylediği ilk cümle çok ilginçti: "Seni dövmelerinden tanıdım."Sonra gülerek; "Böyle farklı ve dikkat çekici dövmeler sende var bir tek, o yüzden hemen fark ettim." dedi.Açıkçası hayatımda ilk kez böyle bir karşılaşma yaşadım. İnsanların birbirini bir isimden, bir fotoğraftan ya da bir mesajdan değil de, doğrudan ayırt edici bir detaydan tanıması oldukça ilginç geldi. Belki birkaç dakikalık bir karşılaşmaydı ama günün bütün yoğunluğunun arasında beklemediğim kadar güzel bir andı. Bazen hayatın en güzel anları planlanmış olanlar değil, hiç beklemediğin bir anda karşına çıkan küçük tesadüfler oluyor. Bugün de benim için tam olarak böyle bir gündü. Mükemmel bir denk gelişti.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Sorunsuz
11.06.2026 (20:19)

Dead Air Days Between · 2026 #67

AMAÇTIR BAĞDIR AİLEDİR

Aden: 20 Haziran saat 12:03'te Ayazağa'da eniştemin mezarını ziyarete gittim. Kaan Air helikopter pistine yakın bir yerdeydi. Eniştemi gerçekten severdim. Çocukluğumda yaz tatillerinde sürekli onların evine giderdim. Bana mangal yapardı, güzel anılarımın olduğu insanlardan biriydi. Mekânı cennet olsun. Onu o halde görmek beni çok derinden etkiledi. Çünkü benim hafızamda o; uzun boylu, dik omuzlu, güçlü duran biriydi. Ama şimdi karşısında sadece bir mezar vardı.Mezarının yerini tam olarak bilmiyordum, bir süre aradım. Bulduğum an ise tarif etmesi zor bir duygu yaşadım. Bir insanın hayatı boyunca taşıdığı bütün anıların, sonunda bir avuç toprağın altında sessizce kaldığını görmek ağır geldi. Mezarının üzerinden bir taş aldım. Bunu bir hatıra olarak, o anı kaybetmemek için yaptım. Çünkü bazen insan bazı şeyleri sadece fotoğrafla ya da kelimelerle saklayamıyor.İlk karşılaşma anı çok canımı acıttı. Üzerine bolca toprak atılmıştı ve sadece üzerinde isminin yazdığı bir tahta parçası vardı. Hayat bazen böyle acımasız bir şekilde gerçeği gösteriyor. Bir zamanlar yürüyen, gülen, omuzları dik duran bir insan; yıllar sonra sessiz bir toprağın altında kalıyor. Ama geride bıraktığı anılar, insanlara dokunduğu yerler ve bıraktığı izler yaşamaya devam ediyor.Ek Kayıt: Mezarlıktan dönüşte eve geldiğimde saat yaklaşık 18:45 gibiydi. O gün eve geldiğimde mangal yaptım. Ama bunu keyif için yapmadım. Eniştemle olan o mangal anısını zihnimden silmek, o anının ağırlığını biraz olsun azaltmak için yaptım.Çünkü o anı benim için sadece bir mangal değildi. Çocukluğuma, onun bana gösterdiği ilgiye ve artık geri gelmeyecek zamanlara bağlıydı. Bazen insan bir anıyı unutmak isterken aslında onun ne kadar değerli olduğunu daha fazla hissediyor. O gün yaptığım şey bir kutlama değil, geçmişle sessiz bir hesaplaşmaydı.
20.06.2026 (20:26)
Aden: Bugün sabah saat 10 gibi evden çıktım. Bu sefer yanımda babam vardı. Arnavutköy'e gittik. Yaptığım işin karşılığında alacağım ödeme yerine teklif edilen arazinin konumunu görmek için oraya gittim. Güzel bir köy içerisinde, 2 kata izin verilen bir imar durumuna sahip bir yer. İstanbul Havalimanı'na yaklaşık 8 km, Kanal İstanbul projesine ise yaklaşık 4-5 km uzaklıkta bulunuyor. Konum olarak gerçekten iyi bir noktada. Aslında benim nakit paraya ihtiyacım vardı. Fakat karşı taraf nakit ödemeyi hemen yapamayacağını söylediği için araziyi kabul ettim. Bu karar benim için sadece ticari bir karar değildi.Şirketle olan işim yaklaşık 6-7 aylık bir proje ve açıkçası oldukça yoğun, yorucu ve zaman alan bir süreç. Bu yüzden eskisi kadar yazı yazamıyorum. Ama bugün gidip araziyi kendi gözlerimle kontrol ettim. Değerlenmesi için biraz beklemem gerekecek, bunun benim için bir problemi yok. Çünkü ben bu araziyi aslında kendim için kabul etmedim.Onu kızım için kabul ettim. Direkt kızımın üzerine yapacağım. Onun geleceği için attığım ilk ciddi adımlardan biri olacak. Ben kendi hayatımı bir şekilde devam ettirebilirim. Zorlukları taşıyabilirim, mücadele edebilirim. Ama kızımın geleceğinde kimseye muhtaç kalmasını istemiyorum. Sağlığım, gücüm ve imkanlarım yerindeyken onun için elimden gelen her şeyi yapacağım. Belki bugün sadece bir arazi gibi görünüyor olabilir ama benim için anlamı çok daha büyük. Bu, bir babanın çocuğuna bırakmak istediği ilk güvencelerden biri.Ek Kayıt: Ayrıca pazar günü Babalar Günü'ydü. Arkadaşlarım Babalar Günü'mü kutladı. Garip ve tarif etmesi zor bir duyguydu. Çünkü bir dönem kendimi sadece kendi yaralarımla, geçmişimle ve yaşadıklarımla tanımlarken; şimdi birinin babası olarak görülmek bambaşka hissettirdi.Kızım henüz çok küçük. Daha pamuk gibi elleri var, dünyayı yeni tanıyor. Ama bir gün büyüyecek ve o da Babalar Günü'mü kutlayacak. Bunu düşünmek bile tuhaf bir şekilde güzel geliyor. Çünkü bugün onun sadece babasıyım; yarın ise onun hayatında iz bırakan, hatıralarında yer eden kişi olacağım. Belki de hayatın en büyük değişimi bu: Bir zamanlar kendi çocukluğunun acılarını taşıyan insanın, başka bir çocuğun güvenli dünyası olmaya çalışması.Ek Kayıt:Akşam dönüşte babamla birlikte yemek yedik. Babamla yemek yemeyi seviyorum. Babam biraz eski kafalıdır. Fiyatlar konusunda da çoğu zaman eski düzende kalmıştır. “Çok para harcıyorsun, burada yemeyelim, evde yeriz, yazık günah” gibi şeyler söyler. Ama onun bilmediği şey şu: Buradaki mesele para değil. Asıl mesele babamla vakit geçirmek. Kendimi durdurmak değil, o anı paylaşmak.Ben parayı her şekilde kazanırım. Çalışırım, üretirim, tekrar kazanırım. Bu konuda bir kaygım yok. Ama hayat sadece para üzerinden okunacak bir şey değil. Şunu daha net görüyorum: Her şeye sahip olsan bile, eğer uğruna çabalayacağın bir şey kalmamışsa, insan kendini inanılmaz yalnız hissedebiliyor. Bunu çok net yaşadım.Bu da bana şunu öğretti: Para bazı şeyleri kolaylaştırır ama insanı ayakta tutan şey başka bir şeydir. Amaçtır. Bağdır. Ailedir. Bu yüzden aile benim için artık daha net bir yerde duruyor. Daha güçlü, daha vazgeçilmez bir anlam taşıyor.22.06.2026 (21:51)
Aden: Öykü doktoruma seanslarda ses kaydı aldığımı dürüst bir şekilde söyledim. Artık daha fazla saklamak ya da yalan söylemek istemedim. Çünkü onun benim için gerçekten çabaladığını, bana destek olmaya çalıştığını hissediyorum. Bana destek olan birine karşı süreci gizli yürütmek istemedim. Ona bu davranışı neden yaptığımı da açıkça anlattım. Konuşma sırasında biraz tedirginlik oluştu ve bunun hukuki boyutlarından bahsetti. Ben de bu çerçeveyi anladım ve duyduğum şeyi ciddiye aldım.Bu konu benim için karmaşık bir yerde duruyor; bir yandan anlama ve kontrol etme ihtiyacından geliyor, bir yandan da sürece dair güven ve ilişki kurma biçimimle ilgili. Bunu fark ediyorum. Son seansta Başak Hanım’ı da gördüm. Gerçekten çok güzel ve çok sevimli bir insandı. Yanına gidip izin isteyerek nasıl olduğunu sordum. Bana “seni çok iyi gördüm” dedi. Bu cümle beni çok mutlu etti.Başak Hanım’ı gerçekten seviyorum. Benim gözümde çok iyi ve değerli bir insan. Umarım hayatı boyunca güzel ve huzurlu bir yaşamı olur.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Yorucu Gün
22.06.2026 (22:05)

Dead Air Days Between · 2026 #68

BURADA SUÇLU BENİM

Aden: Bugün tedavi sürecim durduruldu ve 6 aylık bir ara verildi. Bir anlamda terapötik süreç içerisinde büyük bir kaos ortaya çıktı. Bunun sorumluluğunu düşündüğümde, burada doktorumun ya da kurumun bir hatası olduğunu düşünmüyorum.Yıllarca seansları gizli şekilde kaydetmem, bugün geldiğim noktada hukuki ve etik boyutları olan bir durum oluşturdu. Bunu kabul ediyorum. Öykü Hanım’a da, kuruma da öfkeli değilim. Çünkü bana destek olmaya çalışan insanlara karşı bir suçlama içerisinde olmak istemiyorum. Onların bana yardımcı olmaya çalıştığını gördüm.Burada sorumluluk almam gereken taraf benim. Bu süreçte kendi korkularım, kontrol etme ihtiyacım ve yaşadığım zorluklarla yanlış bir yöntem seçmiş olabilirim. Ama bugün en azından bunu dürüstçe görebiliyor ve ifade edebiliyorum. Bazen insan en zor yüzleşmeyi başkalarıyla değil, kendi davranışlarıyla yapar. Bu süreç benim için sadece bir tedavi arası değil; kendimi, yaptıklarımı ve nedenlerini anlamam gereken bir dönem olacak.Ek Kayıt: Hayatım boyunca hiçbir zaman yalan söylemedim ve bundan sonra da söylemeyeceğim. Doktorum bana doğrudan bir soru sordu: “Seansları kayıt ediyor musun” Ben de hiç tereddüt etmeden gerçeği söyledim: Evet, ediyorum. Çünkü karşımdaki insanların bana yardımcı olmaya çalıştığını gördüm. Bana destek olmak isteyen, benim için emek veren insanlara karşı dürüst olmam gerektiğini düşündüm.Eğer gerçekten bir şeyleri değiştirmek, kendimi geliştirmek ve daha iyi bir insan olmak istiyorsam; önce karşımdaki insanlara karşı açık, net ve dürüst olmam gerekiyor. Öykü Hanım’a da, kuruma da kırgın değilim. Kızgın değilim. Bu süreçte yaşananları bir saldırı ya da bir haksızlık olarak görmüyorum. Herkes kendi sorumluluğu içerisinde hareket etti.Ben düşmedim. Yıkılmadım. Sadece kendime yeniden bakmam, bazı şeyleri anlamam ve daha doğru bir şekilde ilerlemem gereken bir döneme girdim. Aynı sorumluluk duygusuyla, daha güçlü ve daha bilinçli bir şekilde geri döneceğim. Bu süre içerisinde de kendi gelişimim için özel olarak bir psikolog ile görüşmeye başlayacağım. Çünkü amacım kaçmak değil; kendimi anlamak, değiştirmek ve daha sağlıklı bir şekilde yoluma devam etmek. Bazen insanın en büyük mücadelesi başkalarıyla değil, kendi içindeki gerçeklerle yüzleşmesidir.
Aden: Bugün açık sözlülüğün bazen patavatsızlık olarak görüldüğünü öğrendim. Ama hayır. Benim için gerçekleri söylemek bir kusur değil. Bir insanın cümlelerini süslememesi, kelimelerin arkasına saklanmaması bir zayıflık değil. Ben lafı dolaştırmayı hiç öğrenmedim.Bir düşüncem varsa söylerim. Bir his varsa saklamam. Çünkü bazı insanlar gerçeği duymaktan değil, gerçeğin kendi içlerindeki yankısından korkar. Belki de sorun benim kelimelerimde değildir. Belki bazı cümleler, yıllardır kapalı tutulan kapıları zorladığı için ağır gelir. Ama dürüstlük ile acımasızlık aynı şey değildir.Bir insanın yüzüne bakarak gerçeği söylemek, onu yok etmek değildir. Bazen en büyük saygı, karşısındaki kişiyi kandırmamaktır.Evet, yanlış anlaşılabilirim. Evet, bazı insanlar kırılabilir. Evet, bazıları beni sert bulabilir. Ama ben hiçbir zaman sahte bir rahatlık uğruna kendi gerçeğimi inkâr etmeyeceğim. Çünkü yıllarca insanların sustuğu yerlerde büyüdüm. Söylenmeyen sözlerin, saklanan acıların ve üzeri örtülen gerçeklerin içinde. Bu yüzden bugün hâlâ aynı yerde duruyorum: Ben insanları incitmek için değil, gerçeği saklamamak için konuşuyorum. Çünkü bazen en ağır yük, söylenen söz değil; insanın içinde çürümeye bıraktığı sessizliktir.Ek Kayıt: Bende gerçekten bir gelişme olduğunu artık görebiliyorum. 2022 yılında çok karanlık bir dönemin içindeydim. Elimde silahla bir apartmana saldırı yapıp, orada birçok kişiye zarar verme düşüncesiyle yakalandım. Bunu saklamayacağım, utanıp üzerini kapatmayacağım. Çünkü insan kendi geçmişine dürüstçe bakmadan gerçekten değişemez.Beni aşağılayan, döven, taciz eden ve çok ağır anılar bırakan şeylerin yaşandığı yer o apartmandı. Orası benim için sadece bir bina değildi; yıllarca içimde biriken öfkenin, acının ve çaresizliğin sembolü haline gelmişti. Ama 2022 yılından bugüne kadar bende inanılmaz bir değişim oldu. Bunu artık kendim de görebiliyorum. Aynı insan değilim. O günlerdeki öfkeyle hareket eden kişiyle bugün kendime ve hayatıma bakan kişi arasında büyük bir fark var.Asla o karanlık günlere geri dönmeyeceğim. Güçlü olacağım. Kendimi kontrol ederek, sorumluluk alarak ve daha doğru bir şekilde yoluma devam edeceğim. Kimseye kırgın değilim. Yaşananları yok saymıyorum ama artık hayatımı sadece geçmişin yönlendirmesine izin vermek istemiyorum.Öykü Hanım’a ayrıca teşekkür etmek istiyorum. Bu süreçte bana destek olmaya çalıştığını gördüm. Eğer onu kırdıysam veya üzdüysem bunun için gerçekten özür dilerim. Niyetim hiçbir zaman ona zarar vermek değildi. Bazen insan kendi içindeki karmaşayla mücadele ederken çevresindeki insanları da etkileyebiliyor. Bunun farkındayım ve bu farkındalıkla daha iyi bir şekilde ilerlemek istiyorum. Tekrar özür dilerim ve bu süreçte emeği olan herkese teşekkür ederim.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Ders Alınacak Bir Gün
25.06.2026 (20:54)

Dead Air Days Between · 2026 #69

KIZIM VE BENİ SEVEN KADIN

Aden: Çok yazacak bir şeyim yok. Bu aralar yazmak istemiyorum.. Ama bunun sebebi moralimin bozuk olması ya da depresif bir durumda olmam değil. Aksine, kendimi oldukça iyi hissediyorum. Sadece şu sıralar şirketimin işleriyle ve kendi kişisel sorumluluklarımla ilgileniyorum. Biraz yoğun bir dönemden geçiyorum. Kısacası, sessiz kaldığım bir dönem sadece.Son 3 gündür bir proje üzerinde çalışıyorum. Teslim etmem gereken bir sözleşme süresi var ve bu yüzden bütün odağımı ona verdim. Özenle çalışıyorum ve kendi sorumluluklarımla ilgileniyorum. Bu süreçte sevgilim de hastanede görev yapıyor. Biraz onun ısrarıyla ve tamamen onun aldığı bir randevu sayesinde EKG çektirdim. Sonrasında kalp ultrasonu için de randevu aldık.Bu dönemde yanımda olması bana iyi hissettiriyor. Sanki üzerimdeki yükün bir kısmını alıyor, beni destekliyor ve yalnız bırakmıyor gibi hissediyorum. Ayrıca kanımı da kendisi aldı. Bir tüp fazla kan alınmıştı ve o kanı bana verdi. Şu an saklıyorum. Belki biraz farklı bir şey gibi görünebilir ama beni tanıyan biri için çok şaşırtıcı değil; küçük, anlam yüklediğim şeyleri saklamayı seviyorum. Kendi kanımın, üstelik sevgilimin aldığı bir şey olarak bende durması bana garip ama anlamlı geliyor.Ek Kayıt: Bugün doktorum Ferzan Hanım ile görüştüm. Konuşmamız sırasında bana önemli bir şey söyledi: “Terapin sonlandırılmış olabilir ama kendini boşlukta, yalnız ya da terk edilmiş hissetme.”Yıllar içerisindeki değişimime baktığında çok ciddi bir ilerleme gördüğünü söyledi. Sadece yaşadıklarımda değil; konuşma biçimimde, kendimi ifade etme şeklimde, olaylara yaklaşımımda ve kendimi açıklayabilme becerimde de bu değişimin açıkça görüldüğünü belirtti. Daha da önemlisi, bu değişimin farkında olan kişinin yalnızca kendisi olmadığını söyledi.“Sen de kendindeki değişimin farkındasın.” Bu cümle benim için oldukça değerliydi. Daha sonra bana geçmişimle ilgili önemli bir hatırlatma yaptı. Bir dönem örnek aldığım insanların birilerine zarar verdiğini, hatta bazı insanların geri dönülmez şeyler yaptığını söyledi. Ama benim o yolu seçmediğimi hatırlattı. “Sen bunu yapmadın.” Öfkenin, karanlığın ve yaşadığın bütün zorlukların içinde olmana rağmen kimseye zarar vermemeyi seçtiğimi söyledi.“Sen bunu yapmak istemedin. Kendi sorunlarının farkına vardın ve disiplinli bir şekilde tedavine devam ettin.” Belki de konuşmanın en önemli kısmı buydu. Çünkü bazen insan geçmişteki karanlığa o kadar uzun süre bakıyor ki, ne kadar yol aldığını göremiyor. Görüşmenin sonunda bana şunu söyledi: “Ne olursa olsun kendinden vazgeçme. Tedavi sürecinden vazgeçme. Yoluna devam et.”Bu sözleri bir tavsiye gibi değil, uzun yıllardır verilen mücadelenin görülmesi gibi hissettim. Ve belki de bugün ihtiyacım olan şey tam olarak buydu: Geçmişimi inkâr etmeden, değişimimi de inkâr etmemek.
Aden: Ayrıca hastanede sevgilimin arkadaşları tarafından gösterilen saygı ve nezaket için hepsine teşekkür ediyorum. Her biri gerçekten sevimli ve iyi insanlardı. Orada bulunduğum süre boyunca bana karşı yaklaşımları oldukça saygılı ve sıcak oldu. Onları tanımak benim için güzel bir deneyimdi. Bazen insan, hiç beklemediği bir ortamda bile iyi niyetli ve düzgün insanlarla karşılaşabiliyor ve bu da o günü daha anlamlı hale getiriyor.Ek Kayıt: Yakın bir zamanda evlenmeyi düşünüyorum ve bunun için gerekli adımları da atmış durumdayım. Muhtemelen Eylül gibi bir hazırlık sürecim olacak. Bu süreçle birlikte kendi evimin ve ailemin sorumluluğunu daha net bir şekilde üstlenmiş olacağım. Hayatımda yeni bir düzen kuruyorum.Evet, bir kızım var ve hayatımda her şeyin yeri birbirinden farklı. Bu ayrımı çok net bir şekilde yapabiliyorum. Kızım benim kırmızı çizgim. Onu korumak için nasıl çabaladığımı kelimelerle tam anlatmak zor. Onun güvenliği ve geleceği benim için her şeyden daha önemli. O, hayatıma gelen en güzel şey.
Aden: Baba olmanın ne demek olduğunu gerçekten anlamaya başladım. Kazandığım parayı bile harcarken artık defalarca düşünüyorum. Bir şey alırken yalnızca bugünü değil, yarını da tartıyorum. “Bunu alırsam çocuğumun geleceğinden bir şey eksilir mi” sorusu zihnimin içinde sürekli dönüyor.Ben kendime yıllar önce bir söz vermiştim: annem ve babam gibi olmayacağım. Aynı döngüyü tekrar etmeyeceğim. Aynı eksiklikleri, aynı ihmalleri, aynı kırılmaları bir başkasına yaşatmayacağım. Bu yüzden kazandığım her şeyin içinde artık tek bir yön var: sorumluluk.Gelirimin büyük bir kısmını, yaklaşık yüzde 60’ını kızımın geleceği için ayırıyorum. Bu bir tercih değil, bir yönelim gibi; geri dönüşü olmayan bir karar gibi. Ona kendi yaşadıklarımı anlatmak istemiyorum. Onu benim travmalarımın içine çekmek istemiyorum. Bunun yerine ona başka bir şey öğretmek istiyorum: bir insanın hayatta neler yaşayabileceğini, ama buna rağmen nasıl ayakta kalabileceğini.Ve belki de en önemlisi: Kendimden bir örnek olmayacağım. Benim görevim ona geçmişimi anlatmak değil, onun geleceğini kurmak.
Ek Kayıt: Son olarak şunu eklemek istiyorum: bu hayatta beni kolay kolay yenemezsiniz. Çünkü artık içimde beni ayakta tutan bir şey var. Kalbime vicdanı ve sevgiyi kan gibi pompalayan bir kızım var. Ve hayatımda beni gerçekten seven, yanımda duran bir kadın var. Bu iki bağ, benim zayıflığım değil; aksine en güçlü tarafım.Hayatım boyunca onlara sadık kalacağım. Ne olursa olsun bu sadakati değiştirmeyeceğim. Çünkü bazı bağlılıklar bir seçim değil, bir kimliktir. Kızım ve beni seven kadın… İkisine de duyduğum saygı ve değer sonsuzdur.Ve ben artık biliyorum: Bir insanı yenmek istiyorsanız, önce onu yalnız bırakmanız gerekir. Ama ben yalnız değilim.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Yoğun ama Mutlu
01.07.2026 (22:34)

Dead Air Days Between · 2026 #70

ANNEMDEN NEFRET EDİYORUM

Aden: Bugün her şeyin başladığı o apartmana gittim. Şu an kentsel dönüşüm kapsamında tahliye edilmiş ve yıkılmayı bekliyor. Oraya kimseye zarar vermek için gitmedim. Hiçbir şeye zarar vermedim. Sadece her şeyin başladığı o daireyi son kez görmek istedim. Bir zamanlar annem ve babamla yaşadığım o eve girdim. Çok uzun kalmadım. Sadece çocukluğumun geçtiği odama baktım. Bir zamanlar dokunduğum duvarlara, bana ait olan küçücük dünyaya son kez dokundum.O anıları unutmamak için oradaydım. Bir süre sessizce durdum. Sonra, hatırladığım her şey bir anda üzerime çöktü. Çocukluğumu düşündüm. Yaşadıklarımı düşündüm. Ve sadece ağladım. Benim için o ev bir yuva değildi. Acının, ihmalin, aşağılanmanın ve yalnızlığın başladığı yerdi.Annem hakkında ise içimde hiçbir şey değişmedi. Hayatım boyunca tanıdığım insanlar içinde bana en büyük yaraları bırakan kişi oydu. Ona hakkımı hiçbir zaman helal etmiyorum. İçimde ona karşı derin bir öfke ve kırgınlık var. Yıllar geçse de yaşattıklarının izleri silinmedi.Onu affetmiyorum. Onu özlemiyorum. Ve ona karşı hissettiğim öfkeyi inkâr etmiyorum. Bugün o evden çıkarken geride sadece eski bir bina bırakmadım. Bir zamanlar orada yaşamaya çalışan çocuğun sessizliğini de son kez dinledim.Ek Kayıt: Pandemi döneminde annem kanser olmuştu. O günleri düşündüğümde hâlâ içimde ağır bir duygu oluşuyor. Çünkü her şeye rağmen bu dünyada bir tane annem vardı. O dönem maddi durumum da iyi değildi ve kendi imkânlarımla yapabileceklerim çok sınırlıydı. Çaresizlik içinde ailemizde maddi durumu iyi olan akrabalarımıza ulaştım. Çoğunu hayatım boyunca hiç görmemiştim. Yemin ederim ki onları ben tanımıyordum; sadece annem ve babam tanıyordu. Buna rağmen onları aradım, ağladım ve tek bir şey söyledim: “Annem kanser. Elimden gelen hiçbir şey yok. Lütfen bana yardım edin. Kendim için hiçbir şey istemiyorum. Bana para vermeyin, sadece anneme yardım edin.”O gün bana değil, gözyaşıma inandılar. Belki beni tanımıyorlardı ama bir evladın annesi için nasıl çırpındığını gördüler. Benim o çaresizliğime kayıtsız kalmadılar.Annemin evini tadilat ettirdiler. Bununla da kalmadılar; annemin adına bir havuz yaptırdılar. Aradan neredeyse altı yıl geçti ve bildiğim kadarıyla bugün bile o havuz için düzenli olarak para toplanıyor ve destek sağlanıyor. Bunun için o insanlara sonsuz teşekkür ediyorum. Benim sözümü dinledikleri, gözyaşımı ciddiye aldıkları ve annem için hiçbir karşılık beklemeden yardım ettikleri için onlara minnettarım. O gün bana insanlığın hâlâ var olduğunu gösterdiler.Ama hayatın acı tarafı şu ki, annem onların bu iyiliğinin kıymetini bilemedi. Yardım istediğim kişilerden biri bana yıllar sonra şu cümleyi söyledi: “Biz o çocuğun ağlaması üzerine vicdan yaptık. Annesi için nasıl çırpındığını gördük ve bu yüzden yardım etmek istedik.” Bu cümleyi hiç unutmadım. Ne yazık ki aynı insanlar, zaman içinde annem için “Çok nankör biri.” demeye başladılar. Annem onlara ne yaşattı, ne yaptı, bilmiyorum. O kısmını hiçbir zaman öğrenemedim.Ama şunu biliyorum: Bir insanın gerçek karakteri, yardım istediği gün değil; yardım gördükten sonraki tavrında ortaya çıkar. Ben bugün hâlâ o insanlara duyduğum minneti taşıyorum. Çünkü onlar bana değil, bir evladın annesini kaybetmemek için verdiği mücadeleye el uzattılar. Bazı iyilikler unutulur; bazıları ise insanın vicdanında ömür boyu yaşamaya devam eder.
Aden: En çok ağrıma giden an ise çarşamba günü, saat 12.00 sıralarında yaşandı. Doktordan çıkmıştık ve annemin kanseri yendiğini öğrenmiştik. O an gerçekten mutlu olmuştum. Çünkü her şeye rağmen onun iyileşmesini istemiştim.Sonrasında annemin yakın arkadaşı Cahide Hanım ile birlikte eve doğru gidiyorduk. Annem ona teşekkür etmek için iki tane çanta aldı. Sonra ona sarıldı ve “Seni çok seviyorum. Sen olmasan bu süreci atlatamazdım. İyi ki varsın.” dedi. Bunu izledim. Çantalar umurumda değildi. Hediyelerin hiçbir önemi yoktu.Benim canımı acıtan şey, annemin bana dönüp bir kez bile sarılmaması, “Teşekkür ederim oğlum.” dememesiydi. O süreçte onun için ağlayan bendim. Yardım isteyen bendim. İnsanlara ulaşıp “Bana değil, anneme yardım edin.” diyen bendim. Ama o gün, sanki bütün bunlar hiç yaşanmamış gibiydi. Daha sonra Cahide Hanım yanıma gelip bana, “Annen senin Yiğit gibi biri olmanı istiyor.” dedi. Yiğit, Cahide Hanım'ın oğluydu.O cümleyi duyduğum an çok öfkelendim. Çünkü ben hiçbir zaman başka biri olmak istemedim. Sonra bana, “Yanlış anladın, yiğit ve mert biri olmanı kastetti.” dedi. O ana ait ses kayıtlarım da var. Ama benim zihnimde kalan şey değişmedi. Ben hiçbir zaman başka biri olmayacağım. Ben, ben olacağım. Hayat bana birçok şey öğretti ama kendimden vazgeçmeyi öğretmedi.Onu affetmiyorum. Ona hakkımı helal etmiyorum. Çünkü benim için annelik; korumak, sahip çıkmak ve güven vermek demekti. Ben bunların hiçbirini yaşayamadığımı hissediyorum. Bugün geriye dönüp baktığımda aklıma sevgi dolu bir çocukluk gelmiyor. Aklıma korku, yalnızlık, ihmal ve çaresizlik geliyor. Benim çocukluğumun en ağır yükü, onu annem olarak hatırlamak zorunda olmam.Belki insanlar zamanı her şeyin ilacı sanıyor. Benim için zaman sadece takvimleri değiştirdi; yaşadıklarımı değil. İçimde bıraktığı boşluk hâlâ aynı yerde duruyor ve bu yüzden ona karşı hissettiğim öfke de hiç eksilmedi. Bazı insanlar insanın hayatına umut olur. Bazıları ise geride yalnızca kapanmayan yaralar bırakır. Benim hafızamda annem, ne yazık ki ikinci yerde duruyor.Ek Kayıt: Bana göre annem, kendi yaşadığı acıları ve mağduriyetini yıllarca anlatmayı bildi. Yetim büyümenin ne kadar zor olduğunu defalarca dile getirdi. Buna elbette saygı duyuyorum; hiçbir çocuğun böyle bir acıyı yaşamasını istemem. Ama benim için asıl acı olan şu: Benim annem hayattaydı. Buna rağmen çocukluğum boyunca kendimi korunmuş, değerli ve güvende hissedemedim.Benim yaşadığım eksiklik, annesiz büyümek değildi; annem hayattayken annesiz hissetmekti. Bu yüzden bugün içimde ona karşı hâlâ çok büyük bir öfke ve kırgınlık var. Onu affetmiyorum ve yaşattıklarını unutamıyorum. Belki bir gün öfkem azalır, belki azalmaz. Ama bildiğim tek şey şu: Hiçbir çocuk, anne ve babası hayattayken kendini sahipsiz hissetmemeli. Benim en büyük mücadelem de tam olarak bu yüzden, geçmişte bana yaşatılanları gelecekte hiçbir çocuğa yaşatmamak olacak.Bana göre sen hiçbir zaman bir çocuğun ihtiyaç duyduğu sevgiyi, güveni ve şefkati verebilen bir anne olmadın.
Aden: O lanetli apartman… O daire… Koridorun sonundaki oda benim odamdı. Bugün o odanın kapısından içeri girince yıllar bir anda üzerime çöktü. Camın kenarında oturup sessizce ağladığım günleri hatırladım. O küçücük odada yaşadığım yalnızlığı, korkuyu ve çaresizliği yeniden hissettim.Sonra yine aynı yere oturdum. Bir zamanlar gözyaşlarımın düştüğü pencerenin kenarına… Telefonumu çıkardım, bir video çektim ve yine ağladım. Bu kez çocuk olduğum için değil; o çocuğun neler yaşadığını artık anlayabildiğim için.O videoyu burada paylaşmayacağım. Çünkü o video başkaları için bir içerik değil; benim için bir yüzleşme, bir veda ve hayatımın en ağır tanıklarından biri.O video arşivimde kalacak. Çünkü bazı anılar paylaşılmak için değil, insanın kendine bir daha asla unutmayacağı bir hatırlatma bırakması için vardır. O kayıt, geçmişimi romantize etmek için değil; bir daha asla o karanlığa dönmemek için bana her zaman neyi geride bıraktığımı hatırlatacak. --- VİDEO
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Hissetmiyorum
02.07.2026 (21:02)

Dead Air Days Between · 2026 #71

SIÇAN

Aden: Uzun bir süredir yoktum. Birkaç kez yazdım, sonra sildim; tekrar yazdım, yine sildim. İçimden gelmiyordu.Yaklaşık iki buçuk haftadır neredeyse her akşam sürekli gittiğim mezarlığa gidiyorum. Orada, adını Sıçan koyduğum bir kedi yavrusu var. Önce onun karnını doyuruyorum. Sonra Kadir'i ziyaret ediyorum. Bir süre önce mezarına ektiğim çilek ağacının büyümeye başladığını görmek bana iyi geldi.Kadir'le uzun uzun dertleştim. Konuştum. Sessizce anlattım. Bu bana gerçekten iyi geldi. Sonra, benden sadece iki ay küçük olan Şehit Kadir Kemik'in ve Şehit Ömer Öner'in mezarlarını temizledim. Bir bezle taşlarını güzelce sildim, etraflarındaki otları ayıkladım. Temizlik yaparken onlarla da konuştum, içimdekileri paylaştım.Zaten mezarlık çok sessiz ve ıssız. O sırada Sıçan da ayaklarımın dibinde oradan oraya zıplayıp duruyordu. O sessizliğin içinde onun varlığı bile ayrı bir huzur veriyordu. Aslında moralim bozuk değil. Tam tersine, iyiyim. Sadece bazen bir süreliğine ortadan kaybolmak, sessizliğe çekilmek ve kimseye görünmeden kendi içimde kalmak bana iyi geliyor.Ek Kayıt: Şu an evdeyim. Duşumu aldım. Bugün ayrıca Amerikan vatandaşlığım için gerekli evrakları tamamladım. Artık sırada kimliğimi almak var. Çifte vatandaşlık statümün devam edip etmeyeceğini henüz bilmiyorum. Bildiğim tek şey, bu ülkeyi de çok sevdiğim.Bundan sonra Amerika Birleşik Devletleri Başkonsolosluğu'na yalnızca kimliğimi teslim almak için gideceğim. Bugün yaşadığım bir diğer önemli gelişme ise mahkeme kararıydı. Evime yapılan saldırı sırasında bir kişiyi yaraladığım gerekçesiyle sanık olarak yargılandığım davada beraat ettim. Bu karar, benim için uzun süredir devam eden zorlu bir sürecin hukuki olarak sona erdiğini gösteren önemli bir dönüm noktası oldu. Sadece şunu biliyorum: Ben kimseye bilerek zarar vermedim. Yalnızca kendimi korudum. Mahkemenin verdiği beraat kararı da benim için bunun hukuken de karşılık bulduğunu gösterdi.
Aden: Ayrıca karşı tarafın avukatları, kara para aklama, lisans dışı işlemler yürüttüğüm ve komisyon geliri elde ettiğim yönünde iddialarda bulundu. Hatta beni, adeta beş yaşındaki bir çocuğu şikâyet eder gibi, Sermaye Piyasası Kurulu'na (SPK) şikâyet etmek istediklerini söylediler.Hakim Hanım ise ismimi açıkça söyleyerek, bugüne kadar hakkımda herhangi bir şikâyet bulunmadığını ve SPK tarafından mahkemeye ulaşmış herhangi bir resmi evrakın da olmadığını ifade etti.Ortaya koyabildikleri tek şey sözlü iddialardı. Ben ise hayatım boyunca bilerek hiçbir illegal iş yapmadım. Kazandığım her gelir resmî kayıtlara geçer, vergisi ödenir ve muhasebeleştirilir. Bu konuda vicdanım da, resmî kayıtlar da nettir. Bu nedenle insanların bana ait olan paranın muhasebesini yapmaya çalışması bana son derece anlamsız geliyor. O para benim emeğimle kazanıldı ve bana ait.Daha da ironik olan ise şuydu: Müvekkilleri, bana ait olan parayı elimden almak için başıma silah dayayıp tetiği çekmeye çalıştı. Silah ateş almadı. Ardından boğazım kesildi ve atardamarım zarar gördü. Böyle anlarda insan, çıkar uğruna bir kişinin ne kadar acizleşebileceğini ve ne kadar alçalabileceğini bütün açıklığıyla görebiliyor. Bütün bunlardan geriye bende kalan duygu ise öfke değil; yalnızca bunun ne kadar trajikomik olduğuna dair derin bir farkındalık.Ek Kayıt: Şunu herkes bilsin: Ben hiçbir zaman cezaevine girmeyeceğim. Çünkü hiçbir zaman illegal bir faaliyetin içinde olmayacağım. Asla ama asla. Bende bir açık bulamayacaksınız. Çünkü hayatımı buna göre yaşıyorum. Kazancımın da, yaptığım işlerin de hukuki ve resmî zeminde olmasına özellikle dikkat ediyorum. Hatta bir avukat, bana Kapalıçarşı'da el altından para takası yapıldığını, bu konuda yardımcı olabileceğini söylediği anda iletişimi kestim. Böyle işlerin en küçük kısmında bile yer almak istemedim.Nitekim birkaç gün önce Kapalıçarşı'da kara para aklama ve komisyon karşılığı para transferi iddiaları kapsamında çok sayıda kişi hakkında işlem yapıldığı haberlerini gördüm. Ben böyle bir yapının içinde hiçbir zaman olmayacağım. Hiç kimseye "Biz demiştik." dedirtmeyeceğim. Bunun için hayatım boyunca aynı çizgide yürümeye devam edeceğim. O yüzden çok beklersiniz.
Aden: Ayrıca ailemi ayakta tutmaya devam edeceğim. Kuzenim yaklaşık dört aydır cezaevinde. Bugün duruşması vardı ve tutukluluk hâlinin devamına karar verildi. Eşi ve iki çocuğu şu an gerçekten çok zor bir süreçten geçiyor. Bugün onlarla konuştum. Bu ay çay sezonu olduğu için alacağım yüklü miktarda bir çay param vardı. Aylar öncesinden o parayı kendi işlerim için ayırmıştım. Ama vicdanım buna izin vermedi. Yengeme, "Bu parayı al. Senden hiçbir şekilde geri istemiyorum. Çocukların için kullan. Bir de itiraz etme; konu kapandı." dedim. Bana teşekkür etti.En çok da beni düşündüren şey şu oldu: Amcalarımın büyük bir kısmı sırtını dönmüş durumda. Kuzenimin babası da yıllar önce, tıpkı benim annemin bizi terk ettiği gibi, çocuklarını geride bırakıp gitmişti. O kadın şimdi iki çocuğuyla tek başına hayata tutunmaya çalışıyor. Birilerinin sorumluluk alması gerekiyordu.Yaşım amcalarımdan küçük olabilir ama sorumluluk almak yaşla ölçülmez. Ben elimden geleni yapacağım. Çünkü her şeyden önce, o iki çocuğun yokluk ve çaresizlik içinde büyümesini istemiyorum. Eğer benim imkânım varken onların hayatına küçük de olsa bir katkım olabiliyorsa, bunu yapmaktan geri durmayacağım.Ek Kayıt: Çocukken, babamın evde olmadığı dönemlerde yaşadığımız yokluğu çok iyi hatırlıyorum. Bir masayı düşünün... Üzerinde taşa dönmüş ekmek ve sadece birkaç tane zeytin vardı. Abartmıyorum, olduğu gibi anlatıyorum.Üstelik bir aile apartmanında yaşıyorduk. Her evden yemek kokuları yükselirdi. Herkesin tenceresi kaynardı. Ama bir tabak yemek bile bizim kapımızı çalmazdı. İnsan bunu çocukken unutamıyor. Belki de bu yüzden bugün o iki çocuğa sırtımı dönemem. Ben böyle büyümedim. Onlara ihanet edemem.Evet, babaları yanlış bir işe karıştı ve bugün bunun hukuki sonucunu yaşıyor. Ama bunun bedelini çocukların ödemesi gerektiğine asla inanmıyorum. Onların tek suçu, böyle bir ailenin içinde dünyaya gelmiş olmaları. İnsan gerçekten zor duruma düştüğünde birçok şeyi çok net görüyor. Yeter ki bir kez ayağın takılıp düşsün; o zaman kimin yanında kaldığını, kimin sessizce uzaklaştığını çok iyi anlıyorsun. Bazen insanın kendi ailesi bile yanında olmuyor.Bugün omuzlarımda taşıdığım sorumluluk çok fazla. Yanında olmak isteyip de olamadığım, benim için çok değerli insanlar var. Bunun eksikliğini hissediyorum. Ama aynı zamanda bana bakan, bana güvenen ve benim ayakta kalmama ihtiyaç duyan insanlar da var. Bu yüzden ayakta kalmak benim için sadece bir tercih değil, bir sorumluluk. Zayıf olma lüksüm yok. Çünkü yalnızca kendim için yaşamıyorum. Benden güç alan insanlar olduğu sürece, ben de güçlü kalmaya devam edeceğim.
Aden: Bugün ayrıca üç aylık bekleme sürem dolduğu için yeniden kan bağışında bulundum. Yapılan ölçümlerde kan değerimin 17.5 olduğu ve bunun oldukça yüksek olduğu söylendi. Yaklaşık bir hafta sonra aferez bağışı da yapacağım. Bu bağış, beyaz kan hücrelerine yönelik özel bir bağış olduğu için benim için ayrı bir anlam taşıyor. Kan bağışı uygulamasında her bağış yaptığımda sayacın "+1" olarak artmasını görmek bile beni motive ediyor. Belki küçük bir ayrıntı gibi görünüyor ama benim için, bir insana daha umut olabilmiş olmanın sessiz bir hatırlatıcısı gibi hissettiriyor.Bugün ayrıca ilk kez kan bağışından sonra bana küçük bir hediye çantası verdiler. İçinde içecekler ve bisküviler vardı. Daha önce hiç denk gelmemişti. Küçük bir jestti ama hoşuma gitti ve yüzümde samimi bir tebessüm bıraktı..Bir şeyi de tekrar söylemek istiyorum. Organ bağışçısıyım. Bu konuyu babama da özellikle tembihledim. Ona, "Eğer bir gün bana bir şey olursa, sistemde zaten organ bağışçısı olduğum görünecek. Son onay için sana ulaşırlarsa, lütfen buna onay ver." dedim.Bunu söylerken tek bir hayalim var: Bir organımın bir çocuğa umut olması. Elbette kime ulaşacağını bilmek mümkün değil. Ama eğer bir gün bir çocuğun hayatına dokunabilirse, bunun düşüncesi bile bana huzur veriyor. Bu yüzden de kendime iyi bakmaya çalışıyorum. Hayatım boyunca sigara kullanmadım, alkol de tüketmedim. Çünkü bir gün toprağın altında çürüyüp gitmek yerine, bedenimin bir parçasının başka bir insanın yaşamına devam etmesini daha anlamlı buluyorum.Belki bu satırlar küçük bir vasiyet gibi okunabilir. Ben öldükten sonra bedenimin toprağa karışmasından önce, yaşayabiliyorsa bir başkasında yaşamaya devam etmesini isterim. Eğer bu mümkün olursa, geride bırakabileceğim en değerli mirasın bu olacağına inanıyorum.Ek Kayıt: Bir süre yine ortadan kaybolacağım. İyiyim, gerçekten iyiyim. Son zamanlarda web sitemin takipçi sayısı ciddi şekilde arttı. Sanırım bazı insanlar "Bu çocuk nerede, neden hiçbir şey yazmıyor" diye merak ediyor.Açıkçası bu benim için çok önemli değil. Merak edebilirsiniz, bekleyebilirsiniz, tahmin yürütebilirsiniz... ama ben canım istediğinde yazar, canım istediğinde susarım. Kimsenin beklentisini karşılamak gibi bir zorunluluğum yok. Döndüğümde yine yazarım. Dönmediğim sürece de sessizliğim kendi tercihimdir.

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Sorunsuz
16.07.2026 (22:09)

Dead Air Days Between · 2026 #72

SADECE BİR DİLEK

Aden: 27.07.2026 — Şile — Dün, 27.07.2026 saat 22:20’de Dilek beni evden aldı. O gece için önceden çok büyük bir planımız yoktu aslında; Şile’ye gidelim diye karar verdik ve yola çıktık. Dilek beni almadan hemen önce ben duşa girdim. O sırada babama, “Termosa sıcak su koyar mısın, yanına şeker, bardak vesaire de hazırlar mısın?” dedim. Ben hazırlanırken babam da söylediklerimi hazırlayıp bir çantaya koydu. Duştan çıkıp hazırlandıktan sonra Dilek geldi, beni evden aldı ve yola çıktık. Saat benim için bayağı geçti; hatta 22:20 normalde benim uyku saatim sayılabilecek bir saat. Ama o gece uyumak yerine Dilek’le birlikte Şile yolundaydım. Gece geç saatte yola çıkmanın kendine has bir hissi vardı; şehir yavaş yavaş geride kalırken biz Şile’ye doğru ilerledik. Şile’ye vardığımızda Maşatlı Parkı’nın önüne arabayı park ettik. Babamın hazırladığı çantayı da yanımıza aldık çünkü düşüncemiz bir yerde oturup beraber çay ya da kahve içmekti. Termosta sıcak su vardı, şeker vardı, ihtiyacımız olacak şeylerin çoğu hazırlanmıştı ama küçük bir ayrıntıyı sonradan fark ettik: Babam sağ olsun, bardak koymayı unutmuştu. Bardak olmayınca çay-kahve planımız doğal olarak orada bitti. Çantayı tekrar arabaya bıraktık. Aslında ufak ve komik bir aksilikti; gecenin planını değiştirdi ama gecenin kendisinden hiçbir şey eksiltmedi.Arabaya eşyaları bıraktıktan sonra yanımda getirdiğim ve benim için ayrı bir anlamı olan ilk renkli kıyafetim, mor gömleğimi Dilek’e giydirdim. Gömlek ona aşırı büyük oldu. Üzerinde resmen kayboluyordu; özellikle kolları o kadar uzundu ki ben de yanına geçip kollarını tek tek katladım. Benim ilk renkli kıyafetimin o gece onun üzerinde olması, üstelik ona bu kadar büyük gelmesi o anı daha da akılda kalıcı yaptı. Sonra artık yanımıza bir şey almadan yürümeye başladık. Birbirimize sarılarak Şile sahiline doğru yürüdük. Saat aşağı yukarı 23:35’ti. Şile o saatte alıştığımız halinden tamamen farklı görünüyordu. Etraf inanılmaz sessizdi; neredeyse hiç kimse yoktu. Ne kalabalık vardı ne insanların arasında kayboluyorduk ne de gündüzün o sürekli hareketi kalmıştı. Gece, sahil ve sessizlik vardı. Dilek yanımdaydı, üzerinde benim ona kocaman gelen mor gömleğim vardı ve biz birbirimize sarılmış şekilde sahile doğru yürüyorduk. O kadar sakindi ki bir noktadan sonra çevrede başka insanların olup olmamasının bile bir önemi kalmamıştı. Sanki bütün Şile susmuş, herkes bir yerlere çekilmiş ve o gece orada sadece ikimiz kalmışız gibiydi. Saat 23:35 civarında, neredeyse tamamen boş bir Şile’de, birbirimize sarılarak sahile yürürken gecenin geri kalanının nasıl geçeceğini henüz bilmiyorduk.Sonrasında biraz daha yürüdük. Saat artık gece yarısını geçmişti ve Şile’de neredeyse her yer kapanmıştı. Açık bir yer ararken Şile Adıyaman Çiğ Köftecisi’ne (41.178250, 29.610743) girdik; o saatte çevrede açık bulabildiğimiz hemen hemen tek yer orasıydı. Saat 00:26’da ödememizi yaptık. Mekânın çok güzel bir terası vardı. Terasta oturabilir miyiz diye izin istedik, kabul edince yemeğimizi alıp oraya geçtik. Deniz manzarasının karşısında, gecenin o saatinde neredeyse tamamen sessiz bir terasta birlikte yemeğimizi yedik. Etrafta gündüzün kalabalığından ve gürültüsünden hiçbir şey kalmamıştı; sadece deniz, gece ve o sakinlik vardı. Bazen güzel bir an için gerçekten çok fazla şeye ihtiyaç olmuyor; gece yarısından sonra açık kalmış küçük bir yer, denizi gören sessiz bir teras ve yanında olmasını istediğin insan yeterli olabiliyor.Yemeğimizi bitirip masadan kalkarken arkamızda çöp bırakmak istemediğim için yediklerimizin çöplerini topladım ve çöpe atmak üzere elime aldım. Tam giderken işletme sahibi elimdekileri fark edip, “Çöp mü o.. Alayım,” dedi. Ben de kendisine verdim. Ardından bir anda kollarımı incelemeye başladı ve dövmelerimi fark ederek “Dövmelerin güzelmiş,” dedi. Ben de teşekkür ettim. Çok kısa, sıradan sayılabilecek bir konuşmaydı belki ama gecenin o sessizliğinin içinde küçük ayrıntılar bile daha görünür, daha hatırlanır hale geliyordu.Ek Kayıt:Yemeğimizi yedikten sonra yeniden yürümeye başladık ve bu kez Şile Meydanı’na doğru ilerledik (41.174066, 29.608927). Meydana vardığımızda biraz oturup dinlendik. Gecenin o saatinde, Şile’nin sessizliğinin ortasında romantik romantik oturmuşken tabii ki konuşacak daha güzel bir konu bulamadık ve ülke gündemine girdik. Hahaha. Ülke gündemi dediğime de bakmayın; konuşmanın özeti aşağı yukarı “Her şey neden bu kadar pahalı” üzerineydi. Deniz, gece, sessiz bir meydan, yanımda Dilek… ama gündemimiz hayat pahalılığı. Gecenin romantizmine Türkiye gerçekleriyle küçük bir müdahalede bulunduktan sonra artık arabaya dönmeye karar verdik.Dönmeye karar vermek kolaydı, arabayı bulmak biraz daha ayrı bir meseleydi. Geldiğimiz yolları takip etmeye çalışırken bir sağa bir sola derken biraz kaybola kaybola arabaya doğru ilerledik. Öyle ciddi bir kaybolma değildi tabii; daha çok gecenin içinde yolu uzata uzata, “herhalde buradan gelmiştik” mantığıyla yapılan küçük bir Şile turu gibiydi. Sonunda arabaya ulaştığımızda saat sanırım 01:29 civarıydı. Böylece gece yarısı Şile Meydanı’nda hayat pahalılığını çözemeden, üstüne bir de arabayı arayarak gecenin ilk küçük macerasını başarıyla tamamlamış olduk.Ek Kayıt: Bu sırada, yanlış hatırlamıyorsam saat 01:18 civarında, hemen yanımızda yürüyen kocaman bir fare gördük (41.178225, 29.613055). Gecenin küçük ama kesinlikle unutulmayacak detaylarından biriydi. Hahaha.
Aden: Sonrasında arabaya bindik ve tekrar sahile indik. Saat bu sırada 01:41’di. Arabayı yeniden park edip plaja girdik ve deniz kıyısında yürümeye başladık. Biraz sohbet ettik; ardından Dilek’i can kurtaran iskelesine çıkarttım, orada biraz videolarını çektim, eğlendik ve yürümeye devam ettik. Denizde yalnızca dört kişi vardı ve gece o saatte denize giriyorlardı, ama bizden biraz uzaktalardı. Bir işletmenin terasından da, bizim onları göremediğimiz bir açıdan yüksek sesli konuşmalar ve kahkahalar geliyordu. Dilek o sesleri duyunca, “Ben hayatım boyunca bu kadar sesli gülemedim,” tarzında bir şey söyledi. Gecenin sessizliğinin içinde uzaktan gelen o kahkahalar da anın küçük detaylarından biri olarak kaldı.
Kısa bir ek kayıt: Saat 00:01’de Maşatlık Parkı’na arabayı park ettiğimizde Dilek’i salıncakta biraz salladım. Benim popomun salıncağa sığmayacağını düşündüğüm için sadece Dilek sallandı. hahaha.

Aden: Eve tam olarak 03:05’te geldim. Dilek de 03:21’de evine girmiş oldu. Birbirimizi iPhone Bul üzerinden takip ettiğimiz için eve ulaştığını gördüm ve telefonla da teyit ettim. İkimizin de eve sağ salim vardığından emin olduktan sonra artık uyku vakti gelmişti. Ek Kayıt: Sabah gelen mesajın içeriği şuydu: “Çok iyiyim, sanki tatile gidip gelmişim gibi hissediyorum. Şile’ye gittiğimiz için teşekkür ederim. 🤗”Ama aslında senin bana teşekkür etmene gerek yok Dilek; ben sana teşekkür ederim. Yanımda olduğun, bana değer verdiğin ve beni sevdiğin için… Evet, belki dışarıdan bakıldığında çok büyük şeyler yapmadık. Biraz yürüdük, yemek yedik, konuştuk, güldük, kaybolduk, denizin kıyısında dolaştık. Ama fark ettim ki ikimizin yalnızca yan yana olması bile bize mükemmel bir gece yaşatmaya yetti. Çünkü benim için o geceyi güzel yapan Şile değildi; sendin.Bir şeyi daha fark ettim: Ben değer verdiğim insanlara karşı fazlasıyla korumacıyım. Hayatıma gerçekten aldığım birini kolay kolay yarı yolda bırakmam; gerektiğinde sonuna kadar yanında durur, onu ölümüne korurum. Dilek de benim için tam olarak böyle biri. Onun iyi olduğunu bilmek, güvende olduğunu görmek ve yüzünün güldüğünü görmek benim için gerçekten değerli. Bazı insanların hayatındaki yerini anlatmak için büyük cümlelere ihtiyaç yoktur; Dilek’in benim hayatımdaki yeri de yaptığı şeylerden değil, sadece Dilek olmasından geliyor.
Aden: Ayrıca bunu ilk kez burada açıklıyorum: Ekim ayında evleniyorum. Kendi evimizin hazırlıklarına da artık resmen başlamış bulunuyoruz. Düğünümüzü Beykoz’da çok güzel bir çiftlikte yapacağız ve bu perşembe günü çiftliğin kiralama sözleşmesi için görüşmeye gidip ön ödememizi yapacağız. Yavaş yavaş plan olmaktan çıkıp gerçekten kurduğumuz bir hayata dönüşmeye başladı.Artık kendi evim, kendi düzenim ve kendi ailemin sorumlulukları olacak. Bunu düşünmek bile tarif etmesi zor, gerçekten mükemmel bir his. Hayatımda yepyeni bir dönemin kapısını açıyorum ve en güzel tarafı, bu dönemi sevdiğim insanla birlikte inşa edecek olmam. Üstelik kafamda mükemmel bir düğün planı var. Her ayrıntısını düşündüğüm, bizi gerçekten yansıtacak ve yıllar sonra bile hatırlayacağımız bir gece olacak. Ekim ayında sadece bir düğün yapmayacağım; kendi ailemi ve kendi hayatımı kurduğum yeni bir döneme başlayacağım.

O geceyi güzel yapan Şile değildi; sendin (Dilek).

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Mutlu, Mükemmel
28.07.2026 (19:39)

Dead Air Days Between · 2026 #73

AMASYA

Aden: Perşembe günü kız arkadaşım, onun kız kardeşi ve çocuğuyla birlikte yaklaşık 700–750 kilometrelik uzun bir yolculuğa çıktık. Varacağımız yer Amasya’ydı. Oraya vardığımızda kız arkadaşımın, daha doğrusu ileride eşim olacak kadının amcaları, annesi, anneannesi ve dedesiyle tanıştım. Buna rağmen hiçbir stres, panik ya da gerilim yaşamadım. Sakin ve kontrollüydüm.Beni çok iyi karşıladılar. Sofralarını benimle paylaştılar. Ortam son derece sıcak, samimi ve aile içindeydi. Benim için önemli olan nokta şuydu: Yeni bir aile ortamının içine girmeme rağmen kendimi kaybetmedim. Olduğum gibi kaldım. Sakin, güçlü ve kontrollü bir şekilde o ortamın içinde yer aldım. Ve en önemlisi, karşılığında da aynı sıcaklığı gördüm. Çok güzel bir tanışma ve gerçekten güzel bir aile ortamı oldu.Ek Kayıt: Akşam saatlerinde, tam olarak 19:06 civarında köye vardık. Yaklaşık bir buçuk saat sonra, 20:30 civarında hep birlikte yemek yedik. Sofrada birbirinden güzel yemekler vardı. Emeği geçen herkesin ellerine sağlık. O sofradaki samimiyet ve sıcaklık benim için ayrıca değerliydi. O akşam Ali adında, 2017 doğumlu bir çocukla tanıştım. Onu gördüğüm anda içimde tarif etmesi zor bir yakınlık ve bağ oluştu. Kendisinde, benim çocukluğumdan bazı şeyleri hatırlatan bir taraf hissettim. Annesi ve babası ayrıydı; babasının da hayatında yeterince sorumluluk almadığını düşündüm.Fakat Ali'de beni asıl etkileyen şey bambaşkaydı. Hayatımda gördüğüm en zeki çocuklardan biriydi. Son derece meraklıydı. Araştırıyor, öğreniyor, soru soruyor ve bildiklerini büyük bir özgüvenle anlatıyordu. Bilgiye olan ilgisine ve zekâsına gerçekten hayran kaldım. Maşallah, yaşı küçük olmasına rağmen dünyaya karşı ciddi bir merakı ve güçlü bir öğrenme isteği vardı.Onu tanıdığım için gerçekten mutlu oldum. Bir çocuğun zekâsını ve merakını görmek, hele ki böyle küçük yaşta bunu fark etmek, benim için çok kıymetliydi. Eğer bir gün şartlar ve imkânlar uygun olursa, Ali'yi İstanbul'a getirip Beşiktaş maçına götürmek istiyorum. Ona sadece bir maç izletmek değil, güzel bir anı bırakmak istiyorum. Belki yıllar sonra hatırlayacağı, “Bir gün İstanbul'a gitmiş ve Beşiktaş maçına gitmiştim” diyeceği güzel bir çocukluk anısı olur.Bazı insanlar hayatınıza kısa bir anda girer ama sizde uzun süre kalacak bir iz bırakır. Ali de benim için böyle bir çocuk oldu.
Aden: Akşam saat 22:00–23:00 civarında köy okuluna indik. Ben, eşim ve Ali birlikte top oynadık. Ortam son derece keyifliydi; ancak oyun sırasında fazlasıyla terledim. Normalde kişisel temizliğine oldukça dikkat eden, günde dört kez duş alan biri olarak terli olmak benim için gerçekten rahatsız ediciydi. Üstelik kendi evimde değil, misafir olduğum bir evdeydim. Bu nedenle üzerimdeki ter hissi giderek daha fazla rahatsızlık vermeye başladı. Aslında ortam güzeldi, insanlarla aram iyiydi ve herhangi bir problem yoktu. Fakat terli ve temiz hissetmiyor olmak benim için ciddi bir konforsuzluk oluşturdu. Buna rağmen geceyi bölmeden, ortamı bozmadan devam ettim.Benim açımdan gecenin en ilginç tarafı da buydu: Rahatsız olduğum bir fiziksel durum vardı ama buna rağmen bulunduğum ortamdan kopmadım. Misafir olduğum, yeni insanlarla tanıştığım ve farklı bir ortamın içinde olduğum bir gecede bile kendimi kontrol etmeyi ve bulunduğum ana devam etmeyi başardım.Akşam herkes uyuduktan sonra eşime açıkça “Ben kendimi çok kirli hissediyorum, duş almam lazım.” dedim. O da bu konuda bana yardımcı oldu ve duş almam için gereken imkânı sağladı. Hayatımda ilk kez bir köy evinde duş alıyordum. Duş sistemi alışık olduğum gibi değildi; musluğun altında avucuma su doldurup kendimi yıkamaya çalışıyordum. Açıkçası ortaya çıkan manzaraya ben bile güldüm.Ama işin en güzel tarafı, bundan inanılmaz keyif almamdı. Duşun içinde kendime bakıp “Şu haline bak.” dediğimi hatırlıyorum. O an durumun garipliğine rağmen gerçekten çok eğlendim. Belki de alışık olduğum konforun tamamen dışında, oldukça basit bir şekilde duş alıyordum ama o an kendimi çok mutlu hissediyordum.Ve duş bittikten sonra gelen o temiz olma hissi bambaşkaydı. Terden kurtulup, tertemiz bir şekilde yatağa girmek... O yatağa tertemiz girmek hayatımda uzun zamandır hissettiğim en güzel ve en rahatlatıcı hislerden biriydi. O gece aslında çok basit bir şey yaşadım: Bir köy evinde, musluğun altında avuçlarımla su taşıyarak duş aldım. Ama benim için bunun karşılığı çok daha büyüktü. Konfor değişti, şartlar değişti ama o temizlik hissinin verdiği mutluluk hiç değişmedi. Ve açıkçası, o geceyi hatırladığımda hâlâ yüzümde bir tebessüm oluşuyor.Ek Kayıt:Çok güzel bir uyku geçirdim. Köy hayatının o sakinliğiyle, sabah 05:00–06:00 civarında uyandığımda dağların üzerinden aşağı doğru süzülen sisleri gördüm. O manzara gerçekten büyüleyiciydi. Şehrin gürültüsünden ve karmaşasından tamamen farklı, sessiz ve huzurlu bir sabah vardı.Sonrasında Ali yine yanımıza geldi. Eşim, ben ve Ali birlikte Amasya merkeze gittik. Biraz bizi gezdirdi, bildiği yerleri gösterdi. Küçük yaşına rağmen bize adeta rehberlik ediyordu. Bu da ayrıca hoşuma gitti. Eşimle birlikte hayatımızda yine tuhaf ama sonradan gülerek hatırlayacağımız olaylardan birini yaşadık.Bir keresinde İstanbul'da arabasını otoparka bırakmıştı. Arabayı almaya gittiğimizde üzerinden yalnızca iki gün geçmişti ve ben 4.800 TL otopark ücreti ödemiştim. Hayatımda ödediğim en pahalı otopark ücretlerinden biri, hatta muhtemelen en pahalı otopark maceram olmuştu. Sonra Amasya'da arabayı otoparka bıraktık ve fiyatları görünce resmen durup hesap yaptık. İstanbul'da iki gün için ödediğim 4.800 TL'ye, Amasya'da arabayı yaklaşık 48 gün otoparkta tutabiliyorduk.İşin komik tarafı, bu duruma bile birlikte güldük.Bir tarafta İstanbul'un “iki günlük 4.800 TL” otoparkı, diğer tarafta Amasya'nın aynı paraya “48 günlük” otoparkı... Hayatımızda resmen “en pahalı otopark – en ucuz otopark” serisi oluşmuştu.Ama sonunda yine aynı yere çıkıyordu: Olsun. Hayatımda sahip olduğum en değerli kadın o. Onun için yaptığım hiçbir şey bana fazla gelmez. Para, yol, mesafe, konfor ya da yaşadığımız bütün o garip olaylar... Hepsi bir şekilde anlam kazanıyor. Çünkü mesele otoparkın ne kadar tuttuğu değil; o parayı kimin için ödediğin. Ve ben o kadının hayatımda olmasına gerçekten değer veriyorum.
Aden: Akşam 18:00 civarında İstanbul'a dönüş için yola çıktık. Biraz hızlı ilerlediğimiz için aracın önü, özellikle camlar ve kaput tarafı, sineklerle tamamen dolmuştu. Bolu taraflarında, Türkiye Petrolleri'ne ait bir benzin istasyonunda durduk. Hem yakıt aldık hem de ben ön camı peçeteyle temizlemeye çalıştım. Tam o sırada silecekler çalıştı ve sileceklerden biri elime çarptı.Ve kırıldı. O an istemeden de olsa aracın sileceğini kırmış oldum. İstanbul'a dönüş yolunda, Kurnaköy taraflarında İstanbul'a giriş yaparken kısa süreli bir yağmura da yakalandık. Silecek olmadan o bölümü geçmek zorunda kaldık.Yarın arabayı servise götürüp sileceği değiştireceğim. Sonuçta benim müdahalem sırasında kırıldı ve sorumluluğu da bana ait. Yapılması gereken belli: kırıldıysa yenisi takılacak, konu kapanacak. Ama o gece aklımda kalan yalnızca silecek değildi. Benzin istasyonunda kırmızı bir Mercedes tır vardı. Samsun plakalıydı ve yaklaşık 32.000 TL'lik mazot almıştı. Muhtemelen şirket hesabına yazdırıyordu. O sırada istasyonun yemekhanesinde de Galatasaray maçını izliyorlardı.Neden bilmiyorum ama o görüntü zihnimde kaldı. Belki de yolculukların garip tarafı bu. Saatlerce yol gidiyorsun, yüzlerce kilometre geçiyorsun ama bazen hafızanda kalan şey büyük olaylar değil; benzin istasyonunda gördüğün kırmızı bir tır, televizyonda oynayan bir maç veya elinde kırılmış bir silecek oluyor.Ve bizim Amasya yolculuğumuz da böyleydi. Uzun bir yol, güzel bir aile, Ali, köy hayatı, sisli sabahlar, beklenmedik anlar, pahalı ve ucuz otoparklar, kahkahalar ve sonunda kırılmış bir silecek... Hepsi aynı yolculuğun küçük ama unutulmayacak parçaları olarak kaldı.Ek Kayıt: Bana bu kadar güzel şey yaşattığın için teşekkür ederim. Seni seviyorum. Bana, ne olursa olsun, güvendiğin için de ayrıca teşekkür ederim. Senin bana olan güvenin benim için çok değerli. Önümüzdeki ay, nasip olursa Rize'ye gideceğiz. Şimdiden bunun heyecanını yaşamaya başladım bile.Amasya dönüşünde arabamızda 3 aylık bir bebek, eşimin yeğeni vardı. Yol boyunca onun o tatlı hâlleri, ağlamaları ve bizim onu sakinleştirmeye çalışmamız bile başlı başına güzel bir anıydı. Şimdiden kendi aramızda gülerek düşündüğümüz bir şey var: Bir gün bizim de böyle ağlayan bir bebeğimiz olacak. Ve muhtemelen onu susturmak için arabada yine aynı şeyi yapacağız: “Beyaz araba, beyaz araba, neredesin? Geldim ben, geldim ben, işte buradayım” Şarkıyı açacağız, bebeği sakinleştirmeye çalışacağız ve muhtemelen birbirimize bakıp güleceğiz.Daha yaşanmamış bir anının bile şimdiden hayalini kurmak çok güzel. Amasya yolculuğunda yaşadığımız her şeyin içinde ayrı bir güzellik vardı. Şimdi önümüzde Rize var. Kim bilir, orada da yıllar sonra hatırlayıp güleceğimiz nasıl anılar birikecek. Ben seninle sadece bugünü değil, gelecekte yaşayacağımız bütün o küçük ve güzel anları da seviyorum.

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Sorunsuz, Mutlu
15.08.2026 (14:45)

Dead Air Days Between · 2026 #74

SIÇAN - TOPRAK OLDU

Aden: Beslediğim kedim Sıçan öldü. Dün, 14.08.2026 tarihinde ölmüş. Ona neden “Sıçan” diyordum, bilmiyorum belki de görüntüsünden dolayıydı. Ama benim için o isim zamanla bir isimden çok daha fazlası oldu. Hiçbir kardeşi hayatta kalmamıştı. Annesi de onu terk etmişti. Tek başınaydı.Onu ilk beslemeye başladığımda mezarlıkta minicik, üstü ıslak ve savunmasız bir hâlde buluyordum. O günden sonra onu bırakmadım. Yaklaşık 2–3 ay boyunca her gün, istisnasız günde iki kez yanına gidip yemek verdim. Hatta eşimle dışarıda olduğumuz zamanlarda bile gece 01:00–02:00 olmuş olsa dahi mama alıp onun yanına giderdik.Çünkü benim için mesele sadece bir kediyi beslemek değildi. Onu terk edilmiş hissettirmemekti. Ben söz verdiğim zaman tutarım. Unutmam. Bırakmam. 13 Ağustos'ta Amasya'ya gittim. Sadece iki gece yanına gidemedim. İstanbul'a dönüş yolundayken öğrendim ki Sıçan arabanın altında kalmış ve ölmüş.Bunu kabullenmek çok ağır. Çünkü ben onun hayatındaki insanlardan biri değil, belki de hayatında düzenli olarak yanında olan tek kişiydim. O beni her gün bekliyordu. Ben de her gün gidiyordum. Sadece iki gün gidemedim. Ve o iki günün sonunda öldü. 24 Temmuz gecesi Kadir'in mezarını ziyarete gittiğimde Sıçan'a sarılıp ağladığımı hatırlıyorum. O an onu kaybetmek aklımın ucundan bile geçmiyordu.Şimdi ise yok. Bazen insanın zihnine çok ağır bir düşünce giriyor: “Sevdiğim herkesi neden kaybediyorum”Birini seviyorsun, kaybediyorsun. Birine bağlanıyorsun, hayat senden onu alıyor. Sonra insan ister istemez kendisine bakıp “Acaba sorun bende mi. Ben lanetli biri miyim.” diye düşünmeye başlıyor. Hele ki eşim dediğim kadına bir şey olmasından korkmak... Bunu düşünmek bile istemiyorum. Çünkü artık hayatımda kaybetmek istemediğim biri var. Ama Sıçan'ın ölümü bana başka bir şeyi de hatırlattı:Ben onu terk etmedim. Son iki gün yanında olamadım diye geçmişte yaptığım hiçbir şey silinmiyor. 2–3 ay boyunca her gün gittim. Günde iki kez onu besledim. Gece yarısı bile yanına gittim. Ona sarıldım. Onu sevdim. Onu hatırladım. Ve belki de bir canlının hayatında yapabileceğin en önemli şeylerden biri budur: Onun yalnız olmadığını hissettirmek.Sıçan'ın hayatı uzun olmadı. Ama o minicik hayatının 2–3 ayında onu bekleyen, onu besleyen ve onu unutmayan biri vardı. O bendim. Seni unutmayacağım Sıçan. Ve keşke o gün Amasya'ya gitmeden önce son kez sana sarıldığımı bilseydim. Belki biraz daha uzun sarılırdım.Ek Kayıt: Diğer Güneş kedi gibi, seni de asla unutmayacağım Sıçan. Bu sabah İstanbul'a geldim. Biraz dinlendikten sonra, hiç vakit kaybetmeden doğruca yanına geldim. Seni öldüğünü öğrendikten sonra ilk yaptığım şeylerden biri, en sevdiğin yaş mamayı almak oldu. Ama artık o mamaları kimseye vermeyeceğim. Onlar hep senin hakkın olarak kalacak. Üzerlerine tarihi yazdım. “Seni çok seviyorum.”Çünkü sen bunu hak ediyordun. Seni öptüğümde bile mis gibi kokardın. Seni eşimle de tanıştırmıştım. Hatta eşim, “Bunu eve alalım.” demişti. İkimiz de seni artık hayatımızın bir parçası yapmayı düşünmüştük. Ama nasip olmadı. Belki de en ağır gelen tarafı bu.Seni kurtarmak için geç kaldığımı değil, seni eve alma fırsatını bile bulamadan kaybettiğimi düşünüyorum. Ama sana bir söz veriyorum: Seni asla unutmayacağım. Sen mezarlıkta küçücük, yalnız ve terk edilmiş bir yavruyken seni fark eden bir insan vardı. O insan seni her gün beklettiği sözünü tuttu. Ben seni unutmayacağım Sıçan. Diğer Güneş'i unutmadığım gibi seni de unutmayacağım.Sen artık burada değilsin ama senin için aldığım o mamalar, yazdığım tarih ve sana söylediğim “Seni çok seviyorum” sözü kalacak. Keşke seni eve getirebilseydik. Keşke sana daha uzun bir hayat verebilseydik. Ama sana verebildiğim şey, en azından hayatının son döneminde yalnız olmadığını bilmekti. Ve ben bunu hiç unutmayacağım. Seni çok seviyorum Sıçan. Söz veriyorum, seni asla unutmayacağım.

📸 SIÇAN - 📸 SIÇAN - 📸 SIÇAN

Aden: Bana yaptığın bisküvi hareketini asla unutmayacağım. Patilerinle beni yoğurmanı, ağzına kolumu, eşofmanımı ve tişörtlerimi alıp emmeni unutmayacağım. Belki de beni annen gibi görüyordun. Belki yanında kendini güvende hissediyordun. Bunu hiçbir zaman kesin olarak bilemeyeceğim ama o küçücük hâlinle bana gösterdiğin o bağlılığı hiç unutmayacağım.Sen gerçekten bal çocuktun. Minicik bedeninle hayatıma girdin ama bende bıraktığın iz hiç de küçük olmadı. Seni unutmayacağım Sıçan. 14.08.2026..
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Üzgün, Ağlamaklı
15.08.2026 (20:17)

Dead Air Days Between · 2026 #75

SEN DE GEL

Aden: O kadar zor bir süreçten geçiyorum ki, bazen bütün bunların nasıl üstesinden geleceğimi ben bile bilmiyorum. Maddi olarak çok sıkışık bir dönemden geçiyorum. Hakkım olan ödemeleri alamıyorum, üzerimde ciddi sorumluluklar var ve buna rağmen hayatımı kurmaya çalışıyorum.Bir yandan ev kuracağım. Alacağım ev için arabamı verip üzerine nakit koyarak ilerlemeye çalışıyorum. Düğün, ev, eşyalar ve hayatın getirdiği diğer bütün masraflar... Bunların neredeyse tamamını kendi imkânlarımla karşılamaya çalışıyorum. Üstelik ben kolay kolay “hayır” diyebilen bir insan değilim. Benden bir şey bekleniyorsa, onu yerine getirebilmek için elimden gelenin fazlasını yapıyorum. Bazen kendi yükümü bile düşünmeden başkalarının yükünü de omuzluyorum.Aile tarafında da işler kolay değil. Yanımda arkamı yaslayabileceğim, “Merak etme, biz buradayız.” diyebilecek bir ailem yok. Babam var ama onun da benim evleniyor olmamdan dolayı kırgın veya üzgün olduğunu hissediyorum. Dolayısıyla hayatımı kurarken maddi anlamda da manevi anlamda da çoğu şeyi tek başıma taşımak zorunda kalıyorum. Düşünsene... Evimi kendim kuruyorum. Düğünümü kendim karşılamaya çalışıyorum. Ödemelerimin peşinden kendim koşuyorum. Maddi sıkıntılarla kendim mücadele ediyorum. Hayatımın sorumluluğunu yine kendim taşıyorum.Bazen gerçekten çok ağır geliyor. Ama bütün bunlara rağmen kendime bir şey söylüyorum: Ben daha önce de çok zor şeylerin içinden çıktım. Hayat bana hiçbir zaman kolay bir yol vermedi. Bir şeyleri elde etmek için çoğu insanın vermek zorunda kalmadığı mücadeleleri verdim. Defalarca düştüm, yoruldum, kaybettim, yeniden ayağa kalktım. Bu yüzden bugün yaşadığım maddi sıkıntılar, yalnızlık veya üzerimdeki sorumluluklar beni korkutsa da beni bitiremez.Çünkü ben pes etmeyi bilmiyorum. Belki şu an her şey üst üste geliyor. Belki param yetişmiyor, ödemelerim gecikiyor, gelecekle ilgili kafamda yüzlerce soru var. Belki bir ev kurmanın, evlenmenin ve yeni bir hayatın sorumluluğunu tek başıma taşımak zaman zaman nefesimi kesiyor.Ama ben yine de yapacağım. Arabamı vermem gerekiyorsa veririm. Daha fazla çalışmam gerekiyorsa çalışırım. Bir süre daha sıkmam gerekiyorsa dişimi sıkarım. Gereken neyse yaparım. Çünkü artık kurmaya çalıştığım hayat sadece benim hayatım değil. Sevdiğim kadınla kuracağım bir hayat var.Ve ben o hayatın sorumluluğundan kaçmayacağım. Bazen insanın arkasında büyük bir aile olmayabilir. Bazen kimse gelip elinden tutmayabilir. Bazen bütün yükü tek başına kaldırmak zorunda kalırsın. Ama insanın arkasında kimse yoksa bile kendi ayaklarının üzerinde durmayı öğrenebilir.Ben de bunu yapacağım. Bugün zorlanıyorum diye yarını kaybetmiş değilim. Bu dönem geçecek. Bu borçlar bitecek. Bu ev kurulacak. Bu düğün olacak. Ve bir gün bugünleri hatırlayıp “Bütün bunları gerçekten tek tek aştım.” diyeceğim. Çünkü benim hikâyem kolaylıklarla değil, zorlukların karşısında geri adım atmamakla yazıldı. Ne kadar zor olursa olsun, pes etmeyeceğim. Çünkü ben bugüne kadar nasıl çıktıysam, bunun içinden de çıkacağım. Bu benim hayatım. Bu benim mücadelem. Ve bu hayatı kurmayı da sonuna kadar başaracağım.Ek Kayıt: Hallederim. Çünkü hep hallettim. Cevapları hazır bulmadım; deneyerek, yanılarak, düşerek ve yeniden kalkarak öğrendim. Hayat bana doğru zamanı beklemeyi değil, zamanın içinde doğruyu yaratmayı öğretti. “Doğru an” diye bir şey olmadığını anladığım gün, olmayan bir şeyi beklemeyi bıraktım.Kendimi tanıdıkça korkularım küçüldü. Çünkü insan, en çok kendisinden kaçarken korkar; kendisiyle yüzleştiğinde ise korkularının ne kadar küçük olduğunu görür. Şimdi önümde ne varsa bakıyorum. Korkmuyorum demiyorum. Korkuya rağmen yürüyorum. Çünkü biliyorum: Hallederim. Hep hallettim.
Aden: Ama dürüst olmak gerekirse, annemi çok özlüyorum. Özellikle böyle zamanlarda.İnsan evlenirken, ev kurarken, hayatını yeniden şekillendirirken yanında bir annenin olmasını istiyor. Çünkü aile içinde en büyük heyecanı çoğu zaman evin annesi yaşar. Ne yapılacağını bilmediğin yerde yol gösterir, bir şeyleri senden önce düşünür, “Bunu böyle yap.” der. Bazen tek bir cümlesi bile insanın üzerindeki bütün yükü hafifletir.Para, mal, mülk... Bunların hiçbirinin gerçek anlamda önemi yok. Annelik başka bir makamdır. Dünyadaki hiçbir şey onun yerini tutmaz. Herkese nasip olmayabilir; nasip olanların da o makamın hakkını vermesi gerekir. Çünkü iyi bir anne, yalnızca çocuk büyütmez; bir insanın hayat boyunca taşıyacağı güven duygusunu inşa eder.Ben kendimin bile annesi olmayı öğrendim. Ama çok zorlanıyorum. İlk kez evleniyorum. İlk kez kendi evimi kurmaya çalışıyorum. Ne yapılır, nasıl yapılır, nereden başlanır bilmiyorum. Hazır bir tecrübem, arkamda bana yol gösterecek bir anne figürü yok. Aslında özlediğim yalnızca annem değil.Bir anne figürünü özlüyorum. Birinin bana bakıp, “Merak etme, bunu da hallederiz.” demesini... Belki de en acısı bu. Ama yine de kendime kızmıyorum. Çünkü annesiz büyümek, insanın kendisine annelik etmeyi öğrenmesini gerektiriyor. Ve ben bunu öğrendim. Sadece bazen çok yoruluyorum. Ve belki de bu yüzden kendime “lanetli bir çocuk” demem haksızlık. Ben lanetli değilim. Sadece bazı insanların hayat boyu sırtında taşımak zorunda kalmadığı yükleri, çok erken yaşta taşımayı öğrendim.Ek Kayıt: Annemi özlemedim. O kadından nefret ediyorum. Özlediğim şey bir anne değil; hiç sahip olmadığım anne figürü. Birinin bana yol göstermesini, arkamda durmasını, “Merak etme, ben buradayım.” demesini özlüyorum. Çünkü o kadın benim için bir anne değil. Benim gözümde bu dünyadaki en büyük şeytan.

Aden: Dışarıdan bakıldığında belki ezik, eksik veya acınacak biri gibi görünüyorum. Ama insanların yüzündeki o ifadeler bana acıdıklarında oluşuyor ve ben bunu görüyorum. Amasya'ya gitmeden önce aynı sokakta oturduğumuz bir teyze annemi sordu. “Annem yok, beni terk etti.” dedim. Yüzündeki o üzüntüyü gördüm. Amasya'da eşimin akrabalarından birkaç kişi anne babamı sordu. Yine aynı şeyi söyledim: “Babam var, annem yok. Beni terk etti.” Yine o bakışı gördüm.

Ama onların bana acıması onların sorunu değil. Bu benim hayat hikâyem. Eşimin ve kız kardeşlerinin anneannelerine sarıldığını gördüm. Anneanneleri de onlara sarıldı, onları sevdi, hatta ellerine para verdi. Para umurumda değildi. Benim kıskandığım şey para değildi. Bir aile içinde sevilmekti. Önemsenmekti. Birinin seni görünce yüzünün değişmesiydi. O yüzden sessizce dışarı çıktım. Kapının önüne oturdum ve vedalaşmalarının bitmesini bekledim.Ve o anda, yıllar bir anda üzerime çöktü. Kendimi yine 7–8–9 yaşlarındaki o çocuk gibi hissettim. Annemin ailesinin hafta sonları pikniğe, mangala gittiği zamanları hatırladım. Ben de görsünler, “Hadi sen de gel.” desinler diye gözlerinin içine bakardım.Ama kimse beni görmezdi. Arabalarına biner, giderlerdi. Ben de arkalarından sessizce bakakalırdım. Yıllar geçmiş. Ben büyümüşüm, hayatımı kurmaya çalışıyorum, evleniyorum. Ama o kapının önünde oturduğum anda anladım ki o çocuk tamamen gitmemiş. Hâlâ birilerinin dönüp, “Sen de gel.” demesini bekleyen bir tarafım var. Belki hayatım boyunca bu ezilmişlik hissinin bir parçasını taşıyacağım.Ama artık şunu biliyorum: Ben değersiz olduğum için dışarıda bırakılmadım. Onlar beni görmeyi seçmedi.Ve bugün o çocuğa bakıyorum. Seni kimse çağırmadı diye eksik değilsin.Seni kimse seçmedi diye değersiz değilsin. Sen sadece yanlış insanların kapısında bekledin. Artık o kapının önünde beklemeyeceğim. Kendi kapımı açacağım. Kendi ailemi kuracağım. Ve bir gün o kapının önünde bekleyen çocuğa dönüp, “Hadi, sen de gel.” diyeceğim. Çünkü bu kez onu gören biri olacak.

Ek Kayıt: Ve artık kimseden sevgi dilenmeyeceğim. Özellikle eşimin ailesinden... Beni görsünler, beni sevsinler, beni kabul etsinler diye kendimi kanıtlamaya çalışmayacağım. Çünkü ben artık başkasının sevgisini kazanmak için kendimden ödün vermeyeceğim. Ben sevilmek istemiyorum. Ben, olduğum hâlimle saygı görmek ve olduğum kişi olarak kabul edilmek istiyorum. Onların sevgisinin peşinden koşmayacağım. Onların ilgisini istemeyeceğim. Kendimi onlara sevdirmeye çalışmayacağım.

Onlar beni görecek. Onlar beni tanıyacak. Ve eğer seveceklerse, bunu ben istediğim için değil, beni gerçekten tanıdıkları için yapacaklar. Ben artık o kapının önünde bekleyen çocuk değilim. Kimsenin beni seçmesini beklemiyorum. Ben kendi hayatımı seçiyorum.Ve en önemlisi, kendimi küçültüp birilerinin sevgisine sığınmayacağım. Çünkü benim değerim, bir ailenin beni ne kadar sevdiğiyle ölçülmeyecek. Ben zaten varım. Ben zaten değerliyim. Kimsenin sevgisini kazanmak zorunda değilim.Ve artık geçmişin bana ne yaptığını inkâr etmeyeceğim. Ama geçmişin bundan sonra bana ne yapacağına da izin vermeyeceğim. Ben o kapının önünde bekleyen çocuk değilim artık. Kimsenin dönüp beni seçmesini, görmesini, sevmesini beklemiyorum. Kendi kapımı kendim açacağım. Kendi ailemi kendim kuracağım. Kendi hayatımı kendim inşa edeceğim.Bana verilmeyen sevgiyi dilenmeyeceğim. Bana gösterilmeyen değerin peşinden koşmayacağım. Çünkü artık biliyorum: Bir insanın değeri, başkalarının ona nasıl davrandığıyla belirlenmez. Ben çok şey kaybettim. Çok şeyin eksikliğini yaşadım. Ama hâlâ buradayım.Ve bundan sonra hayatımın geri kalanını eksiklerimin etrafında değil, kuracaklarımın üzerine inşa edeceğim. Belki içimde hâlâ o küçük çocuk var. Ama artık onun başında bekleyen biri var: Ben. Ve ona artık kimsenin söylemediği şeyi ben söyleyeceğim: “Hadi, gel. Bu kez seni kimse geride bırakmayacak.”"Sevilmek için kendimi küçültmek istemiyorum."
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Düşünceli
18.08.2026 (20:00)

Dead Air Days Between · 2026 #76

İLK EMDİĞİM BİBERON

Aden: Bugün gördüğüm ve ağlayarak uyandığım bir rüya vardı. Uzun zamandır gördüğüm hiçbir rüya beni bu kadar derinden etkilememişti. Uyandığımda bir süre nerede olduğumu bile anlayamadım. Rüyanın bıraktığı o ağırlık hâlâ üzerimdeydi.Ek Kayıt: Böyle yıkık dökük, harabe gibi bir yer vardı. Ben kıyafetlerimi onun içine bırakmışım ve gitmişim. Uzun bir zaman sonra oranın yıkılacağını öğrenmişim ve kıyafetlerimi almaya gitmişim.Ama kıyafetlerim damatlık, çok güzel kıyafetlerdi. O kadar tozun, toprağın ve harabenin içinde olmalarına rağmen tertemizlerdi. Bir de orada benim için çok önemli olan bir şey vardı: ilk biberonum. İlk emdiğim biberon. Benim için anlamı olan, geçmişimden kalan bir eşya. Gittim, eşyalarımı almak istedim ama bana para vermem gerektiğini söylediler. Param yoktu. “Veremem.” dedim. Bunun üzerine eşyalarımı bana teslim etmediler. Sonra bir anda annem belirdi yanımda.“Biz alıyoruz eşyaları.” dedi. 10 bin lira yeter mi.. diye sordu ve parayı verdi. Ben eşyalarımı aldım ama ona karşı içimden sadece şunu söylemek geldi: “Hayır, alma. Ben istemiyorum. Zaten beni terk ettin. Yoksun. Uzun yıllardır hayatımda yoksun.” Sonra eşyalarımı aldı ve bir anda yine ortadan kayboldu. Rüyamda bile aynı şey oldu. 16 yıldır hayatımda olmayan bir insan, yine bir anda ortaya çıktı, bana ait olan şeyleri almama yardım etti ve sonra hiçbir şey olmamış gibi yine yok oldu.Belki de bu rüyanın en ağır tarafı buydu. Çünkü ben aslında onun geri gelmesini istemiyorum. Ben sadece geçmişimde benden alınan şeyleri geri istiyorum. Kıyafetlerim, çocukluğum, ilk biberonum, bana ait olan anılarım... Ve belki de o harabe, geçmişimin kendisiydi. Her şey yıkılmıştı. Her yer toz ve topraktı. Ama bana ait olan şeyler hâlâ tertemizdi.Belki de benim içimde kalan taraf da böyle. Bunca şey yaşandı, bunca yıl geçti, o hayat çoktan yıkıldı... ama içimde hâlâ kirlenmemiş, korunmuş bir çocukluk parçası var. Ve ben artık onu almak için annemi beklemiyorum. Eşyalarımı da, hayatımı da, kendimi de kendim geri alacağım.

Aden: En güzel anlarımda bile, annemin rüyalarımda karşıma çıkıp duygularım ve hislerim üzerinde hâlâ söz sahibi olmasına izin vermeyeceğim. Bunca yıl sonra bile zihnime girip beni ağlatabiliyor olması, bana yaşattıklarının ne kadar derin olduğunu gösteriyor. Ona karşı çok büyük bir öfke taşıyorum. Ondan nefret ediyorum. Bazen bu öfke, onun ölmesini istememe kadar varıyor.Ama artık şunu biliyorum: Onun yaptıkları benim hayatımı yönetmeye devam etmeyecek. Gerçekte olmadığı gibi, rüyalarımda bile üzerimde hüküm kurmasına izin vermeyeceğim. Beni terk etmiş olabilir. Çocukluğumu yaralamış olabilir. Ama hayatımın geri kalanını da elimden almasına izin vermeyeceğim. Ben hâlâ buradayım. O yok. Ve bundan sonra hayatım benim.Ek Kayıt: Belki insan bazı yaralarını iyileştiremez. Sadece onlarla yaşamayı öğrenir. Ben de öğrendim. Beni terk eden bir kadının gölgesini yıllarca taşıdım. Çocukluğumda açılan bir boşluk, büyüdükçe başka biçimlerde karşıma çıktı. Bazen bir sofrada, bazen bir vedada, bazen de gecenin en sessiz yerinde gördüğüm bir rüyada.Ama artık anlıyorum: Bir insanın yokluğu, hayatımın geri kalanının da yoklukla geçeceği anlamına gelmez. Benden alınan çocukluğu geri getiremeyeceğim. Yaşanmamış günleri yaşayamayacağım. Bana verilmemiş sevgiyi geçmişe dönüp alamayacağım. Fakat bundan sonrasını hâlâ ben seçebilirim. Ben annemin bıraktığı yerden devam etmek zorunda değilim.Kendi evimi kuracağım. Kendi ailemi kuracağım. Sevdiğim kadına verebildiğim kadar güven, sadakat ve huzur vereceğim. Bir gün bir çocuk bana baktığında, benim çocukken beklediğim o cümleyi ona söyleyeceğim: “Hadi, sen de gel.”Çünkü bazı insanlar çocukluklarında bulamadıkları aileyi, büyüdüklerinde kendileri kurar. Benim mücadelem de tam olarak bu. Geçmişimi değiştiremeyeceğim. Ama geçmişimin beni değiştirmesine daha fazla izin vermeyeceğim. Ve belki hayatın bana bıraktığı en acı ders şuydu:Bazen insanı büyüten şey, kendisine verilen sevgi değil; kendisine hiç verilmeyen sevgidir. Ben eksik bırakıldım. Ama eksik kalmayacağım. Artık arkamı dönüp beni neden sevmediklerini sormayacağım. Önüme bakacağım. Çünkü benim hikâyem onların beni bıraktığı yerde bitmedi. Asıl hikâyem, oradan sonra başladı.
Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Güzel Bir Gün, Sorunsuz
20.08.2026 (09:07)

Dead Air Days Between · 2026 #77

BİZİM DİYEBİLMEK İSTİYORUM

Aden: Dün, nasip olursa bizim olacak eve gittik. Ev henüz tamamen bitmiş değil. Özellikle iç kısmı tamamlanmamış durumda. Belki de bu yüzden fiyatı bizim için daha uygun bir noktadaydı. Ama aslında bunun başka bir anlamı daha var: Evin içini başkasının zevkine göre değil, kendi hayatımıza göre şekillendireceğiz. İç dekorasyon konusunda bir mimardan destek alıp, her detayını kendi zevkimize ve ihtiyaçlarımıza göre tasarlayacağız. Duvarından ışığına, mobilyasından en küçük ayrıntısına kadar orası zamanla sadece bir ev değil, bizim evimiz olacak.Ev toplamda 4 kat ve -1 kat olmak üzere 5 katlı. Dün -1 katı göremedik çünkü oraya inen merdiven henüz yoktu. O kata yalnızca asansörle inilmesi planlanmış ama asansör bile henüz takılmış değil. Yani şu an baktığımız şey tamamlanmış bir evden çok, tamamlanmayı bekleyen bir hayat alanı. Belki bugün duvarları boş, bazı yerleri eksik, bazı şeyleri henüz yapılmamış durumda. Ama ben oraya baktığımda eksikleri görmüyorum.Orada kuracağımız hayatı görüyorum. Bir gün o merdivenler yapılacak, asansör çalışacak, odalar dolacak, eşyalar yerleşecek. Ve bugün tamamlanmamış olan o ev, zamanla bizim anılarımızın başladığı yer olacak. Çünkü bazı evler satın alınmaz. Bazı evler, insanın kendi elleriyle hayatına dönüştürdüğü yerlerdir. Ve nasip olursa, burası da bizim hikâyemizin evi olacak.Ek Kayıt: Yarın, siteden merdiven ve el feneri ayarlayıp dün inemediğimiz kata ineceğiz. Asıl amacımız da orayı detaylı şekilde kontrol etmek. Özellikle havuzdan kaynaklı herhangi bir kaçak, su alma, rutubet veya nem problemi var mı onu görmek istiyoruz. Evin henüz tamamen bitmemiş olması nedeniyle, sonradan karşımıza çıkabilecek böyle bir problemi en başından fark etmek bizim için önemli. Emlakçı bu arada bize yan villayı bir futbolcunun satın aldığını ve şu anda tadilat yaptırdığını söyledi. Açıkçası kim olduğunu çok merak ettim ama özellikle sormadım.Çok meraklı görünmek de iyi değil. Kim olduğunu bilmesem de olur. Sonuçta bizim için önemli olan yan villanın kimin olduğu değil, kendi evimizin nasıl olacağı. Bu evin önümüzdeki 3–4 aylık ciddi bir tadilat ve düzenleme süreci olacak. İç dekorasyonundan teknik detaylarına kadar birçok şeyi baştan ele alacağız. Yani daha önümüzde yapılacak çok iş var.Ama bütün bu eksiklerin arasında güzel olan bir şey var: Bu kez hazır bir eve taşınmayacağız. Kendi evimizi, kendi zevkimizle ve kendi kararlarımızla oluşturacağız. Ve sanırım en güzel tarafı da bu olacak.Hamam ve sinema salonunu kesinlikle yapacağım. Bunlar benim için artık sadece birer fikir değil, evin içinde mutlaka olmasını istediğim alanlar. Terasa da güzel bir köşe takımı ve barbekü alanı düşünüyorum. Terasın diğer ucuna ise jakuzi eklemek istiyorum.Yani evi sadece yaşanacak bir yer olarak değil, kendi hayatımızı gerçekten yaşayacağımız bir alan olarak tasarlayacağız. Bir tarafta hamam, bir tarafta sinema salonu; terasta oturup yemek yiyebileceğimiz, barbekü yapabileceğimiz ve günün sonunda jakuzide dinlenebileceğimiz bir alan... Şu an bunların hepsi sadece plan. Ama birkaç ay sonra, bugün kafamızda kurduğumuz bu detayların gerçek bir eve dönüşmesini izlemek çok güzel olacak.

📸 EV -📸 EV - -📸 EV -📸 EV -📸 EV -📸 EV -📸 EV

Aden: Eşim, ben ve sırasıyla Mia, Leo ve Zeus. Şimdilik beş kişilik bir aile olacağız. İleride bir çocuğumuz olursa, ailemizi bir kişi daha büyütmüş olacağız. Ben bu hayatı kendim kurdum. Çok kötü şeyler yaşadım. Çok şey kaybettim. Bazen hayattan kopmak için fazlasıyla sebebim vardı. Ama yine de kopmadım. Çünkü benim bütün hayatım boyunca istediğim şey aslında çok basitti: Bir eşim olsun. Çocuklarım olsun. Akşam kapıyı kapatıp kendi evime gireyim. Kendi ailemin içinde, kendi hayatımı yaşayabileyim.Param oldu. Ama zamanla şunu öğrendim: Para bir aile satın almıyor. Para daha iyi bir ev alabilir, daha rahat yaşayabilmeni sağlayabilir, hayatını kolaylaştırabilir. Ama sana bir eşin sevgisini, bir çocuğun sana sarılmasını, evin içinde bekleyen insanların sıcaklığını satın alamaz.Para sadece hayatı kolaylaştırır. Hayatın kendisi değildir. Ben artık paranın peşinden bir hayat kurmak istemiyorum. Güzel bir evim olsun. Eşim yanımda olsun. Ailem kapının arkasında olsun. Eve geldiğimde ait olduğum yere geldiğimi hissedeyim. Benim istediğim hayat bu.Ve annemin bana bıraktığı acıların hiçbirini kendi evime taşımayacağım. Çocuklarım olursa, benim yaşadığım eksiklikleri onların hayatına miras bırakmayacağım. Onlara sevgiyi hissettireceğim. Güveni öğreteceğim. Bir çocuk, evinin kapısını kapattığında dünyanın en güvenli yerinde olduğunu bilmeli.Benim çocukluğumda olmayan şeyi, kendi ailemde var edeceğim. Çünkü insan bazen kendisine verilmeyen aileyi, büyüdüğünde kendi elleriyle kurar. Ben de aynısını yapacağım. Evim mükemmel olmak zorunda değil. Paramın ne kadar olduğu da önemli değil. Yeter ki o evin içinde eşim olsun. Ailem olsun. Sevgi olsun.Çünkü sonunda anladım: Benim bütün hayatım boyunca aradığım şey zenginlik değilmiş. Ben sadece bir yere ait olmak istemişim. Ve şimdi o yeri kendim kuruyorum.Ek Kayıt: Evet, para benim için hayatın amacı değil. Ama eşime ve ileride çocuklarıma mümkün olan en güzel hayatı vermek istiyorum. Onların hiçbir şeyden eksik kalmaması, kendilerini güvende ve değerli hissetmeleri için elimden geleni yapacağım.Bu evin kaporasını verdim. Tapu işlemleri tamamlandığında ise evi eşimle kendi üzerime yapacağım. Bunu bir zorunluluk olduğu için, birilerinin beklentisi olduğu için ya da kendimi göstermek için yapmayacağım. Tamamen içimden geldiği için yapacağım. Çünkü bu hayatı onunla paylaşmak istiyorum. Bu ev yalnızca benim evim olmayacak; bizim evimiz olacak.Ben yıllarca birçok şeyi tek başıma taşımak zorunda kaldım. Şimdi kurduğum hayatın içinde “benim” ve “senin” diye ayırmak yerine, “bizim” diyebilmek istiyorum. Para benim için önemli değil demek, eşime ve çocuklarıma güzel imkânlar sunmak istemediğim anlamına gelmiyor. Tam tersine. Onlara verebildiğim en güzel hayatı vermek istiyorum.Ama bunun temelinde para değil, güven, aidiyet ve aile olmak var. Tapuda iki isim olacak. Çünkü ben bu hayatı tek başıma kurmuş olabilirim ama bundan sonrasını tek başıma yaşamak istemiyorum. Benim için asıl zenginlik, kapıyı açtığımda eşimin ve ailemin içeride olması.

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Her Şey Güzel Olacak
25.08.2026 (14:40)

Dead Air Days Between · 2026 #78

BUGÜN KURDUĞUM HAYATA BAKIYORUM

Aden: Bugün yüzüklerimizi aldık. Şimdi ilk kez takım elbise giydim ve istemeye gidiyorum. İçimde garip bir sessizlik var. Çünkü böyle bir günde insanın yanında kalabalık bir ailesi olsun, heyecanını paylaşsın, arkasında dursun istiyor. Ama yine ben ve babam varız. Yine de üzülmüyorum.Çünkü bugün geçmişte eksik kalanlara değil, bugün kurduğum hayata bakıyorum. Bir zamanlar yalnızca hayalini kurduğum şey şimdi önümde duruyor. Yüzüğüm elimde, takım elbisem üzerimde ve hayatımın geri kalanını paylaşmak istediğim kadına doğru gidiyorum. Belki benim arkamda büyük bir aile olmadı.Ama önümde kendi ailemi kuracağım bir hayat var. Ben geçmişten bana bırakılmayanları artık kayıp olarak görmüyorum. Çünkü kendi evimi, kendi ailemi ve kendi düzenimi kendim kuracağım. Bugün bir kapıdan içeri girip bir kızı istemeye gidiyorum. Ama aslında bugün, hayatımın yeni hâlini istemeye gidiyorum.Ve biliyorum: Güzel bir hayatım olacak. Çünkü bu kez hayatımı başkalarının bana bıraktıklarıyla değil, kendi ellerimle kuracağım. Bugün yalnızca yüzük takmadım. Bugün geleceğime ilk kez bu kadar yakından baktım.Ek Kayıt: Şu sıralar maddi olarak sıkışık bir dönemden geçiyorum. Mahkeme süreçleri nedeniyle üzerimde ciddi bir maddi yük var. Ama bütün bunların arasında hayatımda çok değerli bir kadın var. O, her şeyi düşünen ve her konuda bana yardımcı olan biri. Zorlandığım yerde yanımda oluyor, yükümü hafifletiyor ve hiçbir şeyi tek başıma taşımama izin vermiyor. Evimiz konusunda bir problem yok; evimizi aldık. Şimdi geriye birlikte kuracağımız hayatı tamamlamak kalıyor.Bazen insanın sahip olduğu şeylerin değil, yanında duran insanın ne kadar değerli olduğunu anlıyor. Ben gerçekten çok şanslıyım. Çünkü hayatımdaki kadın sadece sevdiğim kadın değil; aynı zamanda en zor zamanlarımda yanımda duran insan. Ve onu gerçekten çok seviyorum.
Aden: Hayatımızı güzel yapmak için elimden gelen her şeyi yapacağım. Ve kendime bir söz veriyorum: Evime, eşime ve kuracağımız aileye sadık kalacağım. Annemin yanımda olmasını çok isterdim. Bazı anlarda bunun eksikliğini hissetmemek mümkün değil. Ama artık duygusallığın beni yönetmesine izin vermeyeceğim. Geçmiş ne kadar ağır olursa olsun, hiçbir şeyin beni yeniden etkisi altına almasına izin vermeyeceğim. Ben hayatımı geçmişime göre değil, kuracağım geleceğe göre yaşayacağım.Ek Kayıt: Çiçeklerim, çikolatam ve baklavam hazır durumda. Şimdi birazdan evden çıkacağım. Takım elbiseyi giyince kendimi biraz panda yavrusu gibi hissettim. Alışık olduğum bir görüntü değil ama itiraf etmeliyim, hoşuma da gitti. Bugün farklı bir gün. Çiçekler hazır, çikolata hazır, baklava hazır, ben hazırım. Şimdi sıra hayatımın en güzel adımlarından birini atmakta.

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Mükemmel
30.08.2026 (19:55)

Dead Air Days Between · 2026 #79

BİZ BUNDAN SONRA AİLEYİZ

Aden: Dün gece aşırı stresli bir gündü. İlk başlarda fazlasıyla heyecanlıydım ama bir süre sonra ortama alıştım ve kendimi toparladım. Babam istedi, ben de yüzükleri taktım. Önce eşime yüzüğünü taktım, o da benim yüzüğümü bana taktı. Bir de eşimin babasını gerçekten çok sevdim. Çok sempatik, samimi ve kesinlikle sıkıcı olmayan bir insan. Ters veya mesafeli biri de değil; aksine yanında rahat hissettiğim biri oldu.Yüzükler takıldıktan sonra elini öpmek için yöneldim. Tam o sırada o benim elimi öpmeye çalıştı. Bir an şaşırıp, heyecanla “Estağfurullah, yok yok” demeye başladım. Ne olduğunu anlamaya çalışırken ikimiz de gülüşür gibi olduk. Sonra ben elini öptüm. Kısacık ama benim için çok güzel ve unutulmayacak bir andı.Ek Kayıt: Eşimin babası bana “Biz bundan sonra aileyiz.” dedi. O cümle, tahmin ettiğimden çok daha fazla dokundu bana. Hani insanın şiddetli bir ağrısı olur, dayanmakta zorlanır ve sonra bir ağrı kesici yapılır ya... Ağrı bir anda tamamen yok olmasa bile, insan ilk kez rahat bir nefes alır. Bende de biraz öyle oldu.Belki geçmişte benim arkamda büyük bir aile olmadı. Belki hâlâ bazı eksikler var. Ama o cümleyi duyduğum anda ilk kez, “Ben artık bir ailenin parçasıyım.” hissini yaşadım. Aslında belki bir ailem yoktu. Ama şimdi kendi ailemi kuruyorum. Ve o tek cümle, yıllardır taşıdığım bazı şeylerin ağırlığını bir anlığına olsun hafifletti. “Biz bundan sonra aileyiz.” Basit bir cümleydi. Ama benim için çok büyük bir şeydi.
Aden: Parmaklarıma bir şey takmayı, özellikle yüzük takmayı hiçbir zaman sevmedim. Rahatsız olurum, alışamam diye düşünürdüm. Ama dün geceden sonra ilk kez parmağıma bir yüzük taktım. Ve garip bir şekilde onu hemen benimsedim. Çünkü bu sadece parmağımdaki bir yüzük değil artık. Bir sözün, bir kararın ve kurmaya başladığım hayatın simgesi. Parmağımdaki o yüzüğe her baktığımda dün geceyi, eşimi ve “Biz bundan sonra aileyiz.” sözünü hatırlıyorum. Hiç sevmediğim bir şeyi, hayatımda ilk kez bu kadar güzel bir hisle taşıyorum.

Mevcut Konum : TuzlaMevcut Ruh Hali : Güzel Gün
31.08.2026 (11:06)

Page updated

Google Sites

Report abuse