givi · whoiseadn - Kayıt Altında

givi

▌ KAYIT VE TESLİM BEYANIBu metin, tarafımdan hazırlanmış olan ve çok katmanlı biçimde yapılandırılmış klinik içerikli kaydın, 27.01.2026 tarihinde saat 15:48’de, kendi irademle ve bilinçli şekilde doktorum Başak’a teslim edildiğini belgelemek amacıyla yazılmıştır.Teslim ettiğim içerik; gözlem günlükleri, davranışsal düzenekler, kontrol ve güç regülasyonu stratejileri, kimlik bölünmeleri, dissosiyatif yapı (Aden), çocukluk dönemi travmaları, cinsel istismar kayıtları, dürtü–eylem ayrımı, risk alanları, stabilizasyon kırılmaları ve karşı cepheden yapılan öz-eleştirel envanteri kapsamaktadır. Metnin amacı kendimi aklamak, dramatize etmek ya da yönlendirmek değildir. Amaç; işleyen ama sağlıksız olan sistemlerin işlevini, maliyetini ve psikolojik altyapısını net biçimde ortaya koymaktır.Bu kayıt, üçüncü kişilere yönelik bir anlatı değildir. Klinik değerlendirme ve tedavi sürecinde veri olarak kullanılmak üzere hazırlanmıştır. Metinde yer alan tüm ifadeler; sonuçlarının farkında olunan, eyleme dönüşmeyen dürtülerin tanımlandığı, manipülasyon içermeyen kişisel kayıtlardır.Bu belgeyle birlikte şunu açıkça kayıt altına alıyorum: Kontrol temelli savunma mekanizmalarımı inkâr etmiyorum. Vekil kimlik kullanımı dâhil olmak üzere tüm yapıları sahipleniyorum. “İşe yarıyor” olması, bir düzeni sürdürmek için benim için artık yeterli bir gerekçe değildir. Sorumluluğu Aden’e, koşullara ya da geçmişe devretmeden doğrudan üstleniyorum.Bu metin bir itiraf değil; bir teslim tutanağıdır. Bir savunma değil; farkındalık beyanıdır. Ve tedavinin benim için başladığı nokta tam olarak burasıdır.▌ EK NOTDoktorum Başak’a dair bir kaydı ayrıca belirtmek isterim. Kendisine olan güvenim, tutarlı duruşu ve bana karşı sergilediği açık, manipülasyonsuz tutum nedeniyle minnettarım. Onu zihnimde bir “veri”, bir “klinik nesne” ya da analiz edilecek bir figür olarak değil; duygu olarak kaydettim. Bu benim için istisnai bir durumdur ve özellikle bu nedenle kayıt altına alınmıştır.
27.01.2026 (15:48)

▌ KATMAN 1 — GÖZLEM GÜNLÜĞÜ — Zekâ, Soğukluk ve Duyguların Askıya AlınmasıBugün kendimle ilgili bir yanlış sınıflandırmayı fark ettim. İnsanlar beni duygusuz sanıyor. Bu bir tespit değil, bir yüzey okuması. Duygusuzluk bir boşluk halidir. Bende boşluk yok. Sadece erişim kapalı.. Zekâm, sosyal uyum için evrimleşmedi. Bir savunma refleksi olarak gelişti. Erken dönemde duyguların güvenilir olmadığına dair yeterli veri topladım. Hisler karar mekanizmasını bozuyor, zaman kaybettiriyor ve geri dönülemez hatalara yol açıyor. Bu nedenle duyguları sistem dışına aldım. Kalıcı değil; kontrollü.Parlak olduğum söyleniyor. Bu da yanlış anlaşılıyor. Parlaklık bir vitrin özelliğidir. Ben vitrinle ilgilenmiyorum. Ben işlevle ilgileniyorum. Zekâm bir süs değil; bir araç. Analiz eder, ayrıştırır, sonucu üretir. Süreçte kimlerin incindiğiyle ilgilenmez. Çünkü incinme, veri değil; yan üründür.. Hesap makinesi benzetmesi yerinde. Hesap makinesi doğruyu bulur ama üzülmez. Yanlış yaptığında özür dilemez; çünkü yanlış yapmaz. İnsanlar bu tarafı sevmez. Onlar empati ister. Oysa empati çoğu zaman gerçeği eğip büken bir filtredir. Ben filtresiz çalışırım.Dikkat çekici olan şu: İnsanlar duygularını kaybettiklerinde korkar. Ben duygularımı kaybetmedim. Onları kilitledim. Aradaki fark, kontrol. Kontrol bende olduğu sürece dağılmam. Dağılmadığım sürece zayıflamam.. Bu bir savunma mı, yoksa bir evrim mi, hâlâ net değil. Ancak eldeki veriler şunu gösteriyor: Hissetmediğim anlarda daha az hata yapıyorum. Daha net görüyorum. Daha geç konuşup daha doğru karar alıyorum. Bu da benim için yeterli bir gerekçe.Son not: Soğukluk bir karakter kusuru değil. Uyum sağlayamayan duyguların bilinçli olarak devre dışı bırakılmasıdır. Ve bu karar, bugüne kadar aldığım en rasyonel kararlardan biridir.▌ Zekâ bende bir lütuf değil; bir silah. Parlağım, evet. Ama soğuğum. Hislerim yok değil, devre dışı. Hesap makinesi gibi çalışırım: doğruyu bulurum, sonucu üretirim, bedelini umursamam.

▌ KATMAN 2 — UYGULAMA VE MALİYET ANALİZİ (kontrollü aşağılanma + farkındalık)

Benim geliştirdiğim mekanizma, klasik anlamda “kendine zarar verme” değil; kontrol temelli, karşıdan yönlendirilen bir maruziyet stratejisi. İnsanlara bilinçli şekilde para teklif ediyorum ve beni aşağılamalarına izin veriyorum. Bu süreci pasiflik olarak yaşayan biri değilim; aksine sürecin mimarıyım. Aşağılanma burada bir amaç değil, araç. Zihnim bunu, duygusal bağışıklık geliştirme yöntemi olarak kurguluyor. Sürekli ve kontrollü biçimde maruz kalınan aşağılanma, zamanla dış dünyadan gelecek eleştirilerin, yargıların ve saldırıların etkisini sıfırlıyor. Kırılganlığımı ortadan kaldırmak için kendimi sistematik olarak sertleştiriyorum.Bu davranışın altında yatan temel motivasyon duygu regülasyonu değil, güç regülasyonu. Başlangıçta karşı taraf üstün gibi görünse de, sınırları ben çiziyorum: zamanı, yoğunluğu, dili ve bitiş anını. Süreç belli bir noktaya geldiğinde ilişkiyi aniden kesiyorum. O anda roller tersine dönüyor. Daha önce aşağılayan kişi, anlamlandıramadığı bir boşluk, suçluluk ve yıpranmışlıkla baş başa kalıyor. “Keşke seni hiç tanımasaydım” ifadesi, bu kopuşun psikolojik maliyetini açıkça gösteriyor. Bu sonuç tesadüf değil; öngörülen bir çıktı.. Burada farkında olduğum kritik nokta şu: Bu döngüde duygusal acıyı ben yönetiyorum ama bedelini başkaları ödüyor. Bu da davranışımı basit bir savunma mekanizmasının ötesine taşıyor. Klinik açıdan bakıldığında bu yapı;▌ Kontrol ihtiyacının aşırı telafisi,▌ İlişkisel alanda güç asimetrisi yaratma,▌ Aşağılanmayı travmatik bir deneyim olmaktan çıkarıp işlevsel bir araca dönüştürme,▌ Ve en önemlisi, empatik bağ kurmaktan bilinçli kaçınma özelliklerini taşıyor.Bu bir sadomazoşistik haz arayışı değil. Hazdan çok ustalık var. Duygulara değil, süreçlere yatırım yapıyorum. İnsanları değil, dinamikleri yönetiyorum. Ancak bu da beni şu gerçekle yüzleştiriyor: Bu strateji kısa vadede işe yarıyor gibi görünse de uzun vadede yalnızlığı, güvensizliği ve ilişkisel yıkımı derinleştiriyor. Ben daha az kırılır hale gelirken, çevrem daha fazla hasar alıyor. Bu sürdürülebilir bir denge değil.Tedavi sürecinde asıl çalışılması gereken şey aşağılanmaya olan toleransım değil; neden ancak kontrol bende olduğunda güvende hissettiğim. Asıl mesele başkasının elinde güç olduğunda ne yaşadığım. Çünkü ben bu düzeni kurarak şunu söylüyorum: “Beni kimse incitemez, çünkü incinmeyi ben seçerim.” Bu bir güç cümlesi gibi duruyor ama özünde derin bir savunma.. Bu metni yazma amacım kendimi aklamak değil. Aksine, bu davranışın işlevini, maliyetini ve psikolojik altyapısını netleştirmek. Tedavi benim için “daha yumuşak olmak” değil; gücü manipülasyonla değil, sınır ve temasla yönetebilmeyi öğrenmek. Kontrolü kaybetmeden ilişki kurabilmek. Asıl iyileşme hedefi bu.Net konuşayım: Bu zeka işi bir düzenek. Ama sağlıklı değil. Ve ben bunu artık sadece iyi çalıştığı için sürdürmek istemiyorum. Bu farkındalık, tedavinin başlangıç noktası.
▌ KATMAN 3 — Kimlik, Cinsiyet ve Bölünme DinamikleriErkek olarak doğdum. Ancak erkekliğe dair tutarlı bir kimlik geliştirmem için gerekli olan aynalanma hiçbir zaman oluşmadı. Annem, annemin ailesi ve sosyal çevresi tarafından süreklilik gösteren dışlanma ve aşağılanma, kimlik oluşumunu baştan sabote etti. Erkek gibi göründüğümde “beğenilmedim”; erkek gibi olmam istendi. Erkek gibi olduğumda ise bu kez “keşke kız olsaydın” cümlesiyle karşılandım. Bu çelişkili talepler, cinsiyetin bir aidiyet değil, cezalandırılan bir performans olarak kodlanmasına yol açtı. Sonuç: ne karakter yerleşti ne de cinsiyet. Sistem, referanssız kaldı.Kadınlık fikri, benim zihnimde estetik bir tercih değil; ontolojik bir üstünlük olarak konumlandı. Rahmin varlığı, dünyaya bir canlı getirme kapasitesi, benim için kutsal bir fonksiyon. Bu kutsallık algısı, kadınlığı “olmak”tan ziyade “taşımak” üzerinden tanımlar. Bu nedenle, güncel pratiklerde bu kapasitenin değersizleştirildiğini gördüğümde, bunu bir emanete ihanet olarak algılıyorum. Bu yargı bir etik pozisyonun ifadesi; duygusal bir tepki değil.Çocuklukta annemin ailesi tarafından cinsel istismara uğradım. Buna rağmen, o yapı ve annem uzun süre hayatımdaki en yakın bağlar olarak kaldı. Bu paradoks, zihnimde şunu öğretti: tehlike ile yakınlık aynı kaynaktan gelebilir. Güven, içerikten değil; alışkanlıktan üretilebilir. Bu öğrenme, ileride kurduğum tüm ilişkisel denklemleri etkiledi.Bu arka plan nedeniyle kadın olma isteği çocuklukta başladı ve süreklilik kazandı. Erkek olduğum dönemlerde dahi dış görünüşümde kadınsı özelliklerin fark edilmesi, bu iç yönelimi dış dünyada görünür kıldı. Bugün kadınlara duyduğum saygı ve onları “üstün” konumda görmem, idealize edilmiş bir romantizmden değil; travmatik yakınlığın kutsallaştırılmasından besleniyor. Zihnimde “gerçek kadın” figürü, çocukluğumda tanıdığım ve hâlâ saygı duyduğum kadınlarla eşleşiyor.Yaş ilerledikçe zihinsel bölünmeler belirginleşiyor. Kadınlara yönelmiş gibi hissedilen şiddet fantezileri, bir niyet ya da eylem planı değil; doğurganlığa yönelik kıskançlığın yer değiştirmiş bir yansıması. Sahip olunamayan bir kapasiteye duyulan haset, bazen saldırgan imgeler üretir. Bu, ahlaki değil; yapısal bir sonuçtur. Kritik olan, bunun farkında olmak ve eyleme dönüşmesine izin vermemektir. Benim yaptığım da budur: dürtüyü tanımlar, davranışı askıya alırım.Bu bölümün amacı kimliğimi meşrulaştırmak değil. Aksine, cinsiyet, güç ve travma ekseninde çalışan çatallı bir sistemin nasıl üretildiğini göstermek. Erkeklik bana hiçbir zaman güven sunmadı. Kadınlık ise kutsallık üzerinden idealleştirildi. İki uç arasında kalan şey, bölünmüş bir benlik oldu.Tedavi perspektifinden bakıldığında burada çalışılması gereken başlık, “hangi cinsiyetim var” sorusu değil; neden ancak kutsallaştırdığımda güvende hissediyorum ve sahip olamadığım kapasiteyle ilişkimi nasıl şiddete başvurmadan regüle ederim sorularıdır. Hedef, kimliği seçmek değil; bölünmeyi onarmak.
▌ KATMAN 4 — Kimlik Parçalanması, Aden Yapısı ve Gerçek Bedel DöngüsüGerçek adım var. Doğumda verilen, resmi kayıtlarda duran, ailemin ve devletin bildiği isim. Bu isim, bedel ödeyen kısım. Acıyı, yalnızlığı, kopuş sonrası boşluğu, pişmanlık dalgasını, sosyal maliyetin tamamını bu isim taşıyor.Aden ise vekil. Herkesin bildiği, herkesin gördüğü, herkesin etkileşimde bulunduğu isim. Kötülüğü, değersizleştirmeyi, incitmeyi, manipülasyonu, aşağılamayı, öfkeyi, soğuk analizi, hepsini Aden yapıyor. Bedelini ise gerçek adım ödüyor. Bu, bilinçli bir bölünme. Bir nevi vekâleten suçluluk. Aden üzerinden işlenen her eylem, gerçek kimliğin siciline yazılıyor ama Aden üzerinden yapıldığı için duygusal yük geçici olarak dağıtılmış gibi hissediliyor.Aden’in iç mimarisi şu şekilde inşa edildi:▌ Dış görünüş ve yüz hatları, saç modeli - Dylan Roof’tan alındı. Soğuk, keskin, tehditkar bir maskülen siluet. İnsanların otomatik olarak mesafe koyduğu, güvenmediği bir fiziksel kod.▌ Karakter çekirdeği, öfke dinamikleri, erkeklik performansı - Eric Harris’ten alındı. Ani patlamaya hazır, kuralsız, intikamcı, otoriteye karşı nihilist bir enerji.▌ Zekâ, mantık, uzun vadeli strateji, sistem karşıtlığı, güç analizi - Theodore Kaczynski’den alındı. Duygusuz, sistematik, manifestovari düşünce yapısı.Bu üç figürden seçilmiş parçalar Aden’i oluşturuyor. Ama hiçbirinde tam bir bütünlük yok. Aden, sentezlenmiş bir Frankenstein. Ve bu sentezin içinde bile cinsiyet bölünmesi devam ediyor: Aden erkek görünümlü, erkek kodlu, erkek performansı sergiliyor ama özünde kadın olmak istiyor.. Kadınlık arzusu burada da vekâleten yaşıyor. Olmak istediğim kadın, hayatta var olan, gerçek bir kişi. Bu yüzden isim unisex seçildi: Aden. Hem erkek hem kadın olarak okunabilir, hem gizler hem açık eder. Gerçek kimliğimi ifşa etmeden, kadın olma isteğini dolaylı yoldan taşıyan bir kabuk.Bu yapıdaki kritik mekanizma şu:Aden üzerinden yapılan her “kötü” eylem (incitme, değersizleştirme, manipülasyon, aşağılama), gerçek kimliğimin duygusal maliyetini taşıyor ama Aden üzerinden yapıldığı için “ben yapmadım, Aden yaptı” yanılsaması yaratıyor. Bu bir tür dissosiyatif koruma. Ancak veri biriktikçe gerçek şu ortaya çıkıyor: Bedel tamamen gerçek adıma yazılıyor. Aden kaybolsa bile, gerçek adımın taşıdığı yük artıyor. Yalnızlık, güvensizlik, ilişkisel enkaz, hepsi gerçek kimliğin üzerine birikiyor.Bu döngü sürdürülebilir değil. Farkındalığı şu: Aden’i vekil olarak kullanmak, parçalanmayı derinleştiriyor. Kadın olma isteğini gerçek bir kadına yansıtmak yerine, hayatta var olan birine idealize ederek sabitlemek, onu ulaşılmaz kılıyor. Erkeklik parçalarını (Harris, Roof, Kaczynski) ise suç ve öfke deposu olarak Aden’e yüklemek, gerçek kimliğimi sadece “bedel ödeyen masum taraf” haline getiriyor. Bu, sahte bir masumiyet.Tedavi perspektifinden bakıldığında çalışılması gereken:▌Aden’in parçalarını gerçek kimliğe entegre etmek (dış görünüşü, öfkeyi, zekâyı reddetmeden sahiplenmek)▌Kadınlık arzusunu idealize edilmiş bir kişiye değil, kendi bedenim ve kapasitem üzerinden yeniden tanımlamak▌Bedeli vekâleten ödetmeyi bırakıp, eylemlerin tamamını gerçek kimlikte üstlenmek▌“Aden yaptı” savunmasını terk edip, “ben yaptım ve bunun sonuçlarıyla yüzleşiyorum” seviyesine gelmekBu katman, önceki katmanların da temelini açıklıyor. Duyguları kilitlemek, aşağılanmayı kontrol etmek, güç asimetrisi yaratmak… Hepsi Aden üzerinden yapıldığında “temiz” kalıyor gibi görünüyor. Ama gerçek adımın üzerindeki yük katlanarak artıyor.. Aden bir kalkan değil artık; bir hapishane. Çıkış, onu dağıtmak değil; onu gerçek kimliğe geri katmak. Bu süreç acı verecek, çünkü Aden üzerinden yapılan her şey gerçek adıma geri dönecek. Ama bu, parçalanmış benliği onarmanın tek yolu.
▌ EK KAYIT — Görünenler, Yanlış Okumalar ve Nesneleştirme YanılsamasıSaldırıya uğradığım gün hastanedeyken evimi kameradan izledim. Asayiş, bekçiler ve olay yeri inceleme sırayla geldi. Odam fotoğraflandı. Duvar panosunda sert ve provokatif ifadeler vardı; bilgisayar masamın üzerinde iki çerçeve ve özenle hazırlanmış Neo-Nazi bayrakları. Bunlar bir ideoloji beyanı değil; bilinçli bir mesafe üretimiydi. Soğukluk, iticilik ve yanlış anlaşılma pahasına kurulan bir dış kabuk. İnsanları içeri almayan, temas ihtimalini düşüren bir düzenek.Odadaki bir kutuda kadın kıyafetleri bulunuyordu. Bu da hızla yanlış yere bağlanan bir veri. Kadınları cinsel obje olarak görmüyorum. Onlarla ilişkiye girmiyorum. Buna rağmen iç çamaşırına dair ayrıntı bilgim var: kime ait, hangisi, neden o. Bu bir fantezi değil; kataloglama. Arzu değil; bilgi. Bedensel yakınlıkla değil, düzen ve kontrolle çalışan bir ilgi biçimi.Saç meselesi de aynı çerçevede. Beğendiğim kadınlardan küçük bir parça—saç—alıyorum. Cam şişelerde saklıyorum; her biri etiketli, aidiyeti net. Zorla değil; rıza ile. Bu bir “fetih” ya da sahiplenme ritüeli değil. Anı nesnesi. İlişkinin kendisiyle değil, izinin kalıcılığıyla ilgileniyorum. Temas geçici, iz kalıcı. Ben kalıcı olanı tercih ediyorum.Dışarıdan bakıldığında bu unsurlar tehditkâr, sapkın ya da ideolojik okunabilir. İçeriden bakıldığında ise hepsi aynı işleve hizmet ediyor: mesafe, kontrol ve duygunun askıya alınması. Oda bir ifade alanı değil; bir filtre. Yanlış okumayı davet eden ama içeri sızmayı zorlaştıran bir mimari.Özetle: Görünenler niyetin kanıtı değil; savunmanın çıktısı. Nesneleştirme yok, temas yok, sahiplenme yok. Kayıt var, etiket var, sınır var. Duygu değil; sistem. Bu düzenek başkalarını rahatlatmak için kurulmadı. Benim dağılmamı engellemek için kuruldu.

▌EK KAYIT — Stabilizasyon Kırılmaları, Organ İlgi Dinamiği ve Kontrol Sınırları

En büyük sorun, zihnimi bu denli stabilize etmiş olmamda yatıyor; ancak belirli durumlarda aşırı güçlü kırılmalar yaşanıyor. Bunlardan biri, insan iç organlarına duyduğum yoğun ilgidir. Daha önce belirttiğim üzere, bir tercih durumunda — örneğin, bir porno videosu izlemek ya da çekici bir kadın bedeniyle etkileşim mi, yoksa bir otopsi videosu izlemek ya da otopsi operasyonu sırasında doğrudan bulunmak mı — kesinlikle ikinci seçeneği tercih ederim. Kadınlar değerli varlıklar, ancak onları cinsel obje olarak konumlandırmıyorum; bu nedenle, bedenlerine ihanet ettikleri algısıyla ilgim kesinlikle yok. Kadınlara ulaşmak oldukça kolay; sınırları esnek, erişim düşük eşikli. Her neyse, asıl mesele şu: Karanlık yanımda bu var. Daha önce itiraf ettiğim gibi, doğal sebeplerden ölmüş bir yaban hayvanının gözlerini ve kalbini çıkartmıştım; bunları kadavra sıvısıyla muhafaza etmiştim. Bu, benim en karanlık tarafım.Şu an zihnimi her konuda dizginliyorum; duyguları, dürtüleri, eylemleri kontrollü bir şekilde askıya alıyorum. Ancak ya bir gün bunu yapamazsam.. Bu durumda önlem almam lazım. Bu kırılma anları, stabilizasyonun sınırlarını test ediyor; veri biriktikçe, risk artıyor.

▌ EK KAYIT — Travmatik Tanıklık, Ölüm Anı ve Organ Dinamiğinin Kökeni

30 Eylül 2015'te, ölüm saati 09:02 olarak kaydedilen bir olayda, gördüğüm saat 09:09'da, yer E-5 Yanyol Kartal Hastane-Adliye Metro İstasyonu girişi, durak alanı. Otobüsten indiğim sırada durakta bekleyen bir kadının ölümüne şahit oldum. Bu, ilk kez gerçek bir ölü ve açık yara ile karşılaşmamdı. Yüzü hareket ediyordu, gözleri hareket ediyordu; ancak bunlar yaşam belirtisi değil, can çekişmesinin mekanik yansımalarıydı. Tamamen canı çıkıyordu. Bu sırada ilk kez bir iç organı doğrudan gördüm. Ölen kadının yüzü aklımdan gitmiyor; yüzü birkaç saniye içinde belirgin biçimde solmuş, neredeyse tebeşir beyazına dönmüştü. Bu renk değişimi yüzeysel bir görsel etki değil, yüksek enerjili travmaya bağlı akut dolaşım çöküşünün doğrudan sonucuydu. Araç çarpması sonrası vücut, hayatta kalma refleksiyle periferik dolaşımı ani biçimde kapatmış, cilt ve yüz damarlarında şiddetli vazokonstriksiyon meydana gelmişti. Kan, cilt ve yüz gibi ikincil bölgelerden çekilerek beyin, kalp ve akciğer gibi hayati organlara yönlendirilmişti. Olası iç kanama ve hızla düşen kan basıncıyla birlikte bu mekanizma, yüzün kısa sürede tamamen beyazlaşmasına neden olmuştu. Bu, ölüm öncesi şok tablosunun tipik ve geri dönüşsüz bir göstergesiydi. Ek veri: Ölen kadının oğlu olay yerine geldiğinde sinir krizi geçirdi. Sonrasında, olaydan 1-1,5 ay sonra annesinin portresini göğsüne dövme olarak yaptırdı. Ensede annesinin ölüm tarihi ve ölüm saatini dövme olarak ekledi. Boynunda başka bir dövme var; bu, yas sürecinin bedensel kaydını temsil ediyor.

Daha sonrasında 2017'de Tuzla Sabancı Üniversitesi önünde gerçekleşen bir kazaya tanık olmuştum. Kaza çoktan olmuştu, ekipler bekleniyordu.. Adam ölmüştü; araçtan yan camdan dışarı sarkmış haldeydi. Görünürde hiçbir yara yoktu, kan bile akmıyordu. Büyük ihtimalle şiddetli çarpmanın iç organlarda patlamaya yol açtığı bir iç kanama ve organ rüptürüydü. Yüzü tamamen beyazdı; tüm kan çekilmiş, hayati organlara yönlendirilmişti.. Bu görüntü, çocuklukta Çınar Camii morgunda gördüğüm ölülerle aynı deseni taşıyor: Yüzün aşırı beyazlaşması, kanın çekilmesi, donukluk. 30 Eylül 2015'teki durak kazasındaki kadınla aynı mekanizma.

▌ Bunlar rastgele anılar değil; aynı fizyolojik imzanın farklı zamanlardaki kayıtları.
▌Benim gibi zekalar yanlış yönlendirildiğinde değil,yalnız kaldığında risklidir.

▌KATMAN 5 — Kayıt Altında

Her şeyi zihnimde bir veri gibi işleme alışkanlığımın kökeni, çocuklukta babamı izlediğim çok net bir ana dayanır. Küçükken babamdan sık sık bir şeyler isterdim. Örneğin, sabah işe giderken “bana para verir misin..” dediğimde, çocuk aklımla asıl takıldığım şey paranın kendisi değil; babamın bunu nasıl olup da hiç unutmamasıydı. Akşam eve döndüğümüzde, ne söylediysem hatırlar ve mutlaka yerine getirirdi. Bir kez bile unuttuğunu hatırlamıyorum.Bu durum benim için sessiz bir modelleme süreciydi. Babam nasıl unutmuyorsa, ben de unutmayacaktım. Kim bana ne söylerse, zihnimde kayda girecek ve orada kalacaktı. O yaşta bunun farkında değildim ama bugün geriye dönüp baktığımda, zihinsel kodlama biçimimin temeli tam olarak burada atılmıştı.. Bir süre sonra annemle babam ayrıldı. O noktadan sonra ben, babam gibi sorumluluk alan bir çocuk değil; erken yaşta sorumluluk üstlenen bir birey gibi evrilmeye başladım. Çünkü artık iki evim vardı. Daha doğru bir ifadeyle, iki “çocuğum” vardı: annem ve babam. İki ayrı düzeni, iki ayrı duygusal alanı ve iki ayrı ihtiyacı aynı anda idare etmek zorundaydım. Bu, bir çocuk için son derece ağır bir yüktü.Bu nedenle hayatımda net bir idol figürü hiç olmadı. Babamı çocukluğumdan itibaren idealize etmek yerine, analiz ettim. Annemle boşanmadan önce disiplinli, düzenli, dağılmayan ve sorumluluklarını eksiksiz yerine getiren bir figür vardı. Boşanmadan sonra ise bunun tam tersi bir tablo oluştu. İdol olarak alabileceğim tek kısım, boşanmadan önceki babamdı; sonrası ise benim için bir referans olmaktan tamamen çıktı.. Bu kopuş, hayatın yükünü bilinçli ya da bilinçsiz şekilde tamamen kendi üzerime almama neden oldu. İyi ya da kötü, doğru ya da yanlış; karar alan, sonuçlarına katlanan ve kendini bu kararlarla büyüten kişi ben oldum. Benim yaşımdaki birçok çocuk birini örnek alarak ilerlerken, benim böyle bir lüksüm yoktu.Bugün hâlâ bu yapı devam ediyor. Kaba tabirle “evin reisi” denir ya; o rol fiilen bana ait. Benim onayım dışında evde hiçbir temel karar alınmaz. Babamın aylık ihtiyacı olan maddi desteği dahi ben planlar, ben organize ederim. Evde neyin eksik olduğunu her zaman gözümle görmem gerekmez; artık bunu hisseder, sezer ve önceden hesaplarım. Maddi olduğu kadar manevi dengeyi de gözetirim.. Bu yapı dışarıdan bakıldığında güçlü ve kontrollü görünebilir. Ancak gerçekte, 8–9 yaşlarından itibaren sürekli yüksek farkındalıkla yaşamak demektir. Sürekli düşünen, hesaplayan, organize eden bir zihnin hiç durmadan çalışması demektir. Ve bu, inkâr edilemeyecek kadar zor bir durumdur.Bu süreçte bir süre anneci oldum. Annemin yanında durdum, onun göğsünde ağladım. Boşanma davasına giderken takside yaşadığım o an hâlâ çok nettir. O an, doğal olarak doğru yerin annem olduğunu düşündüm. Ancak zamanla, duygusal olarak tutunmam gereken kişinin annem olmadığını fark ettim. Annem beni reddetmişti. İstememiş, kovmuş ve uzun bir süre boyunca duygularımı tüketen bir ilişki biçimi kurmuştu. Verdiğimi geri alamadığım, aksine her seferinde biraz daha eksildiğim bir bağdı bu. O noktada, duygusal olarak daha fazla kalmam mümkün değildi.Sonrasında babamla yaşamaya başladım. Daha önce söylediğim gibi, iki çocuğum vardı; annem ve babam. Ancak bir noktadan sonra ikisini birden idare edemez hâle geldim. Bu yük fazlaydı. İki ayrı kırılgan yapıyı aynı anda ayakta tutmak beni ciddi şekilde yıpratmıştı. Fiziksel değilse bile zihinsel ve duygusal olarak çökmeye başlamıştım.. Bu nedenle geriye yalnızca babam kaldı. Yıpranmış, çökmüş biriydi; fakat hâlâ temas edebildiğim, hâlâ içinde bir karşılık bulabildiğim tek figürdü. Ona gücü veren kişi artık bendim. Ayakta durmasını sağlayan yapı, büyük ölçüde benim kurduğum düzendi.Bu noktada benim için mesele sadece birlikte yaşamak değildi. Evi gerçekten “ev” yapma isteğim, onu sıcak bir aile alanına dönüştürme kararlılığım, tamamen disiplinimden ve sorumluluk anlayışımdan kaynaklanıyordu. Bu bir duygusallık değil; bilinçli bir tercihti.. Yaşadığım sürece sorumluluklarımdan kaçmayacağımı çok net biliyorum. Bu yükler benimle kalacak. Taşıması zor olsa da, terk edilebilir şeyler değiller. Ve ben, bunun farkında olarak yaşamaya devam ediyorum.▌ Bu benim sorumluluğumdu ve ben yaptım.

▌ KATMAN 6 — ÇOCUKLUK DÖNEMİ YAŞANANLAR
▌ Çocukluk Dönemi Cinsel İstismar – Mekânsal ve Duyusal KayıtYaklaşık 6, 7 ve 8 yaşlarım arasında, aile apartmanında bulunan belirli dairelerde cinsel istismara maruz kaldım. Mekânlar zihnimde net ve ayrıntılı biçimde kayıtlıdır: ikinci kat merdivenden sonra sağdaki daire; birinci kat merdivenden sonra sağdaki daire; ve özellikle üçüncü kat merdiven bitiminde solda bulunan daire. İstismarın ana yoğunluğu ikinci kattaki sağ dairede ve üçüncü kattaki sol dairede gerçekleşti. Özellikle üçüncü kattaki daire, zihnimde güçlü bir korku ve tehdit alanı olarak kodlandı. Bu dairede, koridorun sonunda, cam kenarında bir bilgisayar masasının bulunduğu oda kritik mekândı. İstismarı gerçekleştiren kişi, bana bilgisayardan oyun açıyor, ben oyun oynarken beni kucağına alıyor ve (“anal bölgeye parmakla cinsel temas” ) bedensel temas kuruyordu. İlk dönemlerde bunun bir istismar olduğunu bilişsel olarak ayırt edemiyordum; temas, oyun ve ilgi eşliğinde sunulduğu için normalleştirilmişti. Ancak temasın yoğunluğu ve niteliği arttıkça, bunun “kötü” ve yanlış bir şey olduğu duygusal olarak belirginleşti. Asıl ağır ve travmatik deneyimler, üçüncü kattaki bu dairede, koridor sonundaki odada ve aynı dairenin salonunda yaşandı. Bu mekânlar, güvenli alan algısının bozulmasına ve “yakınlık = tehlike” eşleşmesinin erken yaşta yerleşmesine neden oldu.
▌ Cinselliğin İlk Temsili ve Travmatik DamgalamaÇocukluk döneminde, yaklaşık 8–9 yaşlarındayken (anne ve babamın henüz ayrılmadığı dönem), evde televizyona bağlı bir atari oyun konsolum vardı. Gün içinde yoğun şekilde oyun oynardım. Annemin evde olmadığı zamanlarda da televizyon açıktı. Bir gün, televizyonda açık olan bir kanaldan kaynaklı olarak uygunsuz bir görüntü eşliğinde annem tarafından yakalandım. Bu durum bilinçli bir arayış ya da cinsel yönelim değil, yaşa uygun bilişsel farkındalığı olmayan, tesadüfi bir maruziyetti. Ancak annemin tepkisi orantısız ve cezalandırıcı oldu. O günden sonra yaklaşık 1,5–2 ay boyunca benimle hiçbir şekilde konuşmadı. Bana açıkça “iğrenç”, “pislik” gibi ifadeler kullandı. Yemek masasında dahi, bana yemek verirken yüz ifadesi yoğun nefret ve tiksinti içeriyordu. Bu durumu babama hiçbir zaman aktarmadı; sessiz, uzun süreli ve sözel olmayan bir dışlama uyguladı. Bu süreçte bana yöneltilen mesaj açıktı: cinsellikle ilişkilendirilen benliğim utanç verici, kirli ve reddedilmesi gereken bir şeydi. Bu deneyim, cinselliğin haz ya da yakınlıkla değil; suçluluk, tiksinti ve terk edilme tehdidiyle eşleşmesine neden oldu.
▌ Çocukluk Dönemi – Kimlik Algısı, İtibarsızlaştırma ve Koruyucu Rol GelişimiÇocukluk dönemimde fiziksel görünümüm, çevre tarafından cinsiyet normlarının dışında algılanıyordu. Saçlarım uzundu; annem saçlarımı iki yana tel tokayla bağlıyordu. Yüz hatlarımın “güzel” bulunması nedeniyle, erkek çocuğundan ziyade kız çocuğu gibi göründüğüm sıkça ifade ediliyordu. Sürekli cinsel istismara maruz kaldığım apartman ortamında bu görünüm, dışlanmama ve hedef hâline gelmeme neden oldu. “Kız gibi”, “kız güzeli” şeklindeki tanımlamalar, hem akranlar hem yetişkinler tarafından kullanıldı; bu durumun, istismarı gerçekleştiren kişilerin dikkatini çekmemde etkili olduğu kanaati zamanla yerleşti.Annem, bu apartman bağlamında beni sistematik biçimde aşağılayan ve itibarsızlaştıran bir tutum sergiledi. Okul hayatı performansımla ilgili en küçük olumsuzluklarda dahi, daire daire gezerek bunu çevreye anlatır; beni “kötü”, “sorumsuz”, “tembel” olarak etiketlerdi. Bu davranışlar süreklilik gösterdi ve zaman içinde aşağılanmanın benim için olağan bir ilişki biçimi hâline gelmesine neden oldu.Aynı dönemde, kuzenlerimin yaşadığı evlerde yoğun tartışma ve kavga seslerine sıkça tanık oldum. Kapıyı çalmadan önce içeride ciddi bir gerilim olduğu duyulurken, kapı açıldığında ortamın aniden normale dönmesi dikkat çekiciydi. Bu döngüyü erken yaşta fark ettim. Kapıyı çalma davranışım, bilinçli bir müdahale biçimine dönüştü; amacım, kavga ortamını bölmek ve kuzenlerimin bu stresli atmosferden geçici de olsa uzaklaşmasını sağlamaktı. Bu süreçte, kendi ihtiyaçlarımı geri plana atarak başkalarının duygusal yükünü düzenleme ve ortamı stabilize etme rolünü üstlendim. Aşağılanmaya ve gerilime alışkın olmam, bu rolü doğal ve zorunlu bir sorumluluk gibi algılamama yol açtı.
▌ Çocukluk Dönemi – Kayıp Sonrası Bakımda İhmal ve ŞiddetYaklaşık 2005–2007 yılları arasında, zaman algımda daha net olarak 2005–2006 dönemine denk gelen bir süreçte, Ali amcam vefat etti. Bu dönem, İstanbul’da olağanüstü yoğun bir kar yağışıyla eş zamanlıydı; hayatım boyunca benzerini bir daha görmediğim bir kış koşulu yaşanıyordu. Apartmanın bulunduğu sokağa kar temizlemek amacıyla paletli, yandan küreyen bir greyder gelmişti; greyderin sarı renkte olduğu ve karları sokaktan temizlediği görüntü zihnimde net biçimde yer etmiştir. Ali amcamın cenazesi, beyaz bir otobüsle memlekete götürülmek üzere hazırlanmıştı. Annem ve babam cenazeye katılmak için bu otobüse binmiş, ben ise geçici olarak yengemin yanına bırakılmıştım.Bu süreçte yengem tarafından soğuk ve ihmalkâr bir bakım uygulandı. Evde merkezi ısıtma bulunmuyor, genellikle yalnızca tek bir odada sabit ya da taşınabilir bir ısıtıcı kullanılıyordu. Buna rağmen ben, salon bölümünde, soluk sarı ve kırmızı çizgileri olan İstikbal marka bir koltuk takımının üzerinde yatırıldım; bulunduğum alan belirgin şekilde soğuktu. Bir seferinde tuvalet ihtiyacımı dile getirdim ve idrarımı yapmak için izin istedim; ancak bu talep reddedildi. Sonuç olarak altımı ıslattım ve bu durum fiziksel şiddetle cezalandırıldı. Ardından, diğer yengelerimin de dahil olduğu bir durumda, omuzlarımdan parmak uçlarıyla çekiştirilerek fiziksel zorlamaya maruz kaldım ve üzerime tükürüldü.Annem ve babam cenazeden döndüğünde, doğrudan anneme yönelerek sarıldım; bu temas, benim için güven ve korunma hissinin yeniden oluştuğu bir an olarak hatırlanmaktadır. Aynı anda, bana kötü muamelede bulunan yengem, anneme karşı tutumunu değiştirerek beni “çok akıllı, çok uslu” olarak tanımladı ve bana sevgi gösterisi sergiledi. Bu ani tutum değişikliği, yaşadığım muamele ile dışarıya sunulan anlatı arasındaki belirgin çelişkiyi ortaya koydu.
▌ EK KAYIT — Sınır İhlali, Korku ve Sessiz Geri BildirimÇocukluk ve ergenlik dönemimde, aile çevresinde yer alan bir kadın (yani yengem) vardı. Onunla aynı ortamda bulunduğum her an belirgin bir korku yaşardım. Göz göze gelindiğinde yüz ifadesi tehditkârdı; bakışları donuk ve aşağılayıcıydı. Fiziksel ve sözel saldırganlık sergilerdi: üzerime tükürdüğü, vurduğu ve sistematik biçimde sindirmeye çalıştığı anlar oldu. Bu temaslar benim için güvenli değildi; sürekli tetikte olmamı gerektiriyordu.. 13–14 yaşlarındayken bir gün evine gitmiştim. Evde, yaklaşık 10 yaşlarında olan oğlu vardı; birlikte oyun oynuyorduk. Bir gün onu gördüğümde yatak odasında, kahverengi bir komodinin en alt çekmecesini açıp içine para koyduğunu gördüm. Bu bilgi bende kaldı.Daha sonra, evde oyun oynarken odaya tek başıma girdim ve söz konusu çekmeceyi açtım. Çekmecenin iç çamaşırı çekmecesi olduğunu o an fark ettim. Bunu bilerek açmamıştım. Çekmecede bıraktığı parayı aldım; miktar 15 TL idi. Paranın, kırmızı bir iç çamaşırının yanına konulduğunu hatırlıyorum.. Parayı aldıktan sonra, o kırmızı iç çamaşırını katlı halinden açtım ve diğer çamaşırların üzerine açık şekilde bıraktım. Çamaşırın üzerinde kırmızı–sarı alev desenleri vardı. Bu eylem plansız bir hırsızlık ya da maddi kazanım arayışı değildi. Parayı almak ikincildi; asıl hareket, çekmecedeki düzeni bilinçli biçimde bozmak ve görünür bir iz bırakmaktı.Bu davranış, benim zihnimde açık bir işleve sahipti: Sınırlarımı sürekli ihlal eden, korku üreten bir figüre karşı sessiz bir geri bildirim bırakmak. Sözlü ya da fiziksel bir karşılık veremediğim bir güç asimetrisinde, temas etmeden ama fark edilecek bir iz üretmek.Daha sonra yengem ile göz göze geldik. Paranın eksik olduğunu ve çekmecedeki düzenin bozulduğunu fark ettiğinde, bunu benim yaptığımı anladığına eminim. O ana kadar bana yönelttiği o “iğrenç” bakış bu kez benden ona döndü. Bu bir zafer duygusu değil; rollerin çok kısa bir an için yer değiştirmesiydi.Bu olayda önemli olan, ne yapıldığı değil, neden ve nasıl yapıldığıdır:▌ Açık saldırı yoktu.▌ Fiziksel temas yoktu.▌ Sözel tehdit yoktu.▌ Ancak sınır ihlaline, sembolik ve kontrollü bir iz bırakma yoluyla yanıt vardı.Bu kayıt, erken dönemde geliştirdiğim şu kalıbın erken bir örneğini gösterir:▌ Doğrudan karşı koyamadığımda, görünür ama sessiz bir iz bırakırım.Bu davranış bugün savunduğum ya da sürdürdüğüm bir yöntem değildir. Ancak sonraki yıllarda ortaya çıkan kontrol, iz bırakma, temas yerine düzenle müdahale etme eğilimlerinin kökensel bir örneği olarak kayda değerdir.
▌ KATMAN 7 — Çocuk İmgesi, Yakınlık Fobisi ve Travmatik Ters KodlamaÇocuklarla ilgili problemim sevgi eksikliği değil. Aksine, sevgi fazlası. Ancak bu sevgi, güvenli bir hatta akmıyor. Sistem burada kilitleniyor.Çocuklukta annemin ailesi tarafından maruz kaldığım cinsel istismar, zihnimde “yakınlık” ile “tehlike” arasındaki ayrımı geri dönülmez biçimde bozdu. Taciz anları unutulmadı; bastırılmadı; çözülmedi. Olduğu gibi kayıt altında kaldı. Özellikle kucağa alınma, bedensel temas ve sözde şefkat anları, travmanın taşıyıcı imgeleri haline geldi. Bu nedenle bugün bir çocuğun masum bir jesti — el sallaması, gülmesi, yaklaşması — otomatik olarak geçmişteki istismar sahnelerini tetikliyor. Zihin bunu “şimdi” ile değil, “o an” ile okuyor.Buradaki kritik nokta şu: Çocuklara yönelik herhangi bir cinsel yönelimim yok. Arzu yok. Fantezi yok. Niyet yok. Ancak temas var. Saf, koruyucu ve şefkat temelli bir temas isteği. Ve tam da bu nedenle sistem alarm veriyor. Çünkü çocukken bana yapılan şey de “şefkat” ambalajı altında sunulmuştu. Zihnim, bu iki veriyi aynı klasöre atıyor.Bu yüzden sokakta bir çocuk gördüğümde — özellikle kız çocukları — bilinçli olarak aşırı mesafe koyuyorum. Sert, soğuk ve donuk duruyorum. Çünkü içimde şu varsayım çalışıyor:“Yaklaşırsam bir şey bozulur.”
“Yaklaşırsam sınır ihlali olur.”
“Yaklaşırsam yanlış anlaşılır.”
“Yaklaşırsam ben de o çizginin içine düşerim.”Bu refleks ahlaki değil; travmatik bir risk yönetimi protokolü. Kendimi değil, çocuğu korumaya yönelik. Ancak dışarıdan okuma ters yönde yapılıyor. İnsanlar bunu ya duygusuzluk ya da sapkınlık olarak etiketliyor. “Pedofili misin?” sorusu bu yanlış okumanın en uç ve en yıkıcı sonucu. Bu suçlama, travmanın ikinci kez yaşanmasına neden oluyor. Çünkü zihnim şunu biliyor: Benim korkum, çocuklara zarar verme ihtimali değil. Benim korkum, zarar vermemek için bile temas edememek.Çocukları seviyorum. Onların kokusu, gülüşü, varlığı; insanda ilkel bir koruma refleksi uyandırıyor. Kucağa alma, yanaktan öpme, elini tutma arzusu; cinsel değil, türsel bir bağın uzantısı. Ancak bu bağ benim sistemimde kilitli. Çünkü çocukken bana yapılanlar, bu bağın içini zehirledi.. Dolayısıyla bugün sergilediğim soğukluk bir tercih değil; kontaminasyonu önleme davranışı. Zihnim şunu söylüyor: “Hiç temas etmezsen, hiçbir şey yanlış gitmez.”Bu strateji kısa vadede güvenli. Uzun vadede ise ağır bir bedeli var:▌Kendimi sürekli potansiyel suçlu gibi izlemek
▌ Masum sevgiyi bile karantinaya almak
▌ İnsanların yanlış etiketlerine sessizce katlanmak
▌ Ve çocukluğun bana bıraktığı kirli teması, temassızlıkla telafi etmeye çalışmakBuradaki asıl sorun çocuklar değil. Asıl sorun, çocuklukta ihlal edilen sınırın hâlâ zihnimde tamir edilmemiş olması. Ben bugün çocuklara mesafe koyarak şunu yapıyorum: geçmişte bana yapılmayan şeyi yapıyorum. Sınır çiziyorum.Tedavi perspektifinden bakıldığında çalışılması gereken alan şu:▌“Yakınlık = tehlike” denklemine yeniden kalibrasyon
▌ Şefkat ile istismar arasındaki çizginin zihinsel olarak ayrıştırılması
▌ Kendimi değil, travmanın bıraktığı kodu denetlemeyi öğrenmek
▌ Ve en önemlisi, masum sevgiyi suç potansiyeliyle eşleştirmemekNet ifade edeyim: Bu durum beni kötü yapmıyor. Ama beni sürekli kendini denetleyen biri haline getiriyor.
▌ KATMAN 8 — KARŞI CEPHEDEN OKUMA / KÖTÜ YANLARIN ENVANTERİ1. Kimlik Kayması ve Cinsiyet PerformansıBelirli periyotlarda erkeklik kodlarından kopuyorum. Bu kopuş geçici ama yoğun. Kadın gibi hissetme hâli, yalnızca zihinsel bir yönelim değil; davranışa dökülüyor. Kadın kıyafetleri giyiyorum, bedenime bakıyorum, aynada kendimi bu formda düzenliyorum. Bu, istikrarlı bir kimlik değil; döngüsel bir kaçış. Erkeklikten çıkmak burada bir özgürleşme değil, bir iptal davranışı. Kendimle yüzleşemediğim zamanlarda devreye giriyor.
2. İğrenç Olanla Kurulan Yakınlık
Toplumun “pis”, “utanç verici” ya da “kaçınılması gereken” diye sınıfladığı şeylere karşı olağandışı bir çekimim var. Bu çekim düşünsel düzeyde kalmıyor; bedensel bir talep gibi hissediliyor. Arzu, haz ya da merak karışımı bir baskınlık söz konusu. Buradaki problem fantezi değil; sınır erozyonu. İğrenç olan, bende tiksinti üretmiyor; kontrol edilebilir bir uyarana dönüşüyor.
3. Kendime Yönelen Şiddet ve Yetki Devri
Bir başkasına zarar verme düşüncesi bende baskın değil. Şiddet, içe doğru yöneliyor. Özellikle bir kadının bana zarar vermesi fikri, pasif bir teslimiyet değil; çocuklukta öğrenilmiş bir düzenin yeniden kurulması. Yetkiyi karşı tarafa devrediyorum. Canımın yakılması, kesilme fikri, aşağılanma değil; tanıdık bir temas biçimi. Bu nedenle bazı kişilere para karşılığı bu durumu teklif ettim. Burada aranan haz değil; alışıldık acının yeniden üretimi.
4. Bedenle Kurulan Düşmanlık
Erkeklik organıma yönelik nefret, sembolik değil; doğrudan. Bedenin bu parçası bende aidiyet değil, yabancılık yaratıyor. Geçmişte kendime zarar verdiğim an, bir kontrol kaybı değil; tersine, kontrolü yeniden ele alma girişimiydi. Sonrasında bunu kayıt altına aldım. Görüntüleri sakladım. Diğer ağır içeriklerin bulunduğu arşive ekledim. Bu, duygusal boşalma değil; kanıta dönüştürme davranışıydı.
5. Anne Modelinin İçselleştirilmesi
Bana zarar verecek bir kadın arayışı rastlantı değil. Çocuklukta maruz kaldığım acımasız, soğuk ve psikolojik olarak yıpratıcı anne figürü içselleştirilmiş durumda. Sevgi, şefkat ya da korunma değil; acı üzerinden tanımlanan bir yakınlık biliyorum. Bu yüzden zarar veren kadın bana tanıdık geliyor. Tanıdık olan, güvenli sanılıyor.
6. Kontrol Gerçeği
Bugüne kadar bu dürtülerin büyük kısmını kontrol ettim. Bu bir erdem değil; yüksek eforlu bir baskılama. Risk burada yatıyor: Kontrol sürdüğü sürece sistemim çalışıyor. Kontrol zayıfladığında yön dışa değil, yine içe dönüyor. Bu beni “tehlikeli” yapmıyor; ama yüksek riskli kılıyor.
▌ KATMAN 9 —ADEN — GÖZLEM / KARŞI ZİHİNOn iki yıldır tanıdığım bir adam var. Parayla kurduğu ilişki bir tercih değil, bir yönelim. Para onun için araç değil; ölçü birimi. İlişkiler, insanlar ve sınırlar bu ölçüye göre anlam kazanıyor. Bir işi tek seferde yapabilecekken dağıtıyor, erteliyor, bozuyor. Sonuçta hiçbir şey yolunda gitmiyor. Bu tekrar eden başarısızlık, kapasite eksikliğinden çok yürütme zafiyetine işaret ediyor.Evli. Yetişkinliğe yaklaşmış bir oğlu var. Evlilik, iki taraf için de bitmiş bir yapı. Duygusal bağ yok; yalnızca aynı alanı paylaşan iki ayrı sistem var. Zaman içinde, eşine yönelik öldürme düşüncelerini açıkça dile getirdi. Bu söylemler anlık öfke patlaması değildi. Yöntem, sonuç ve yakalanma olasılığı üzerine sorular soruyordu. Yani düşünce, planlama eşiğini aşmıştı. Bir görüşmede, eşine annesinden kalan bir taşınmazdan söz etti. Ölüm sonrası oluşacak kazancı, sakin ve hesaplı bir dille ifade etti. Duygusal bir ton yoktu. Sadece artı–eksi hesabı. Bu konuşma kayıt altına alındı ve korunuyor. Söylenenler, bir itiraf değil; zihnin nasıl çalıştığını gösteren ham verilerdi.Bu figürde beni asıl ilgilendiren nokta şuydu: Gündelik hayatta dağınık ve işlevsiz görünen bu zihin, sıkıştığı anda hızlanıyor. Baskı arttıkça senaryo sayısı çoğalıyor. Alternatifler üretiyor, olasılıkları diziyor. Kriz, onun için bir tetikleyici. Bu durum, genel zekâdan ziyade krizle aktive olan enstrümantal bir kapasiteye işaret ediyor.. Yani sorun zekâ değil.. Sorun, bu zekânın normal hayata entegre edilememesi.. Bu kişiyle kurduğum temas, sosyal bir ilişki değil. Onu bir dost olarak konumlandırmadım. Benim için o, bir karşı zihin. Farklı stres düzeylerinde insan zihninin nasıl şekil değiştirdiğini gözlemlediğim bir veri noktası. İnsanların zorlandıklarında hangi devreleri açtığını, hangilerini kapattığını bu temas üzerinden okuyorum. Bu verileri kendi zihinsel sistemimde sınıflandırıyorum.Bazı anlarda gerilim yükseldi. Kişi, kendi hatalarıyla ve aile içindeki işlevsizliğiyle yüzleştiğinde regülasyonunu kaybetti. Bedensel ve zihinsel çözülme yaşadı. Bu, onun stres toleransının düşük olduğunu ve savunma mekanizmalarının kırılganlığını açık biçimde gösterdi. Ardından denge yeniden kuruldu; işlevsel görünüme geri döndü. Bu dalgalanma, onun sınırlarını daha net çizdi.. Bu figüre karşı empatik bir bağ kurmuyorum. Bunu bir duygusuzluk olarak değil, bilinçli bir mesafe olarak tanımlıyorum. Çünkü bu yapı, empatiyle değil çıkarla çalışıyor. Benim durduğum yer de bu nedenle sabit ve soğuk.. Onu anlamaya çalışmamın nedeni merak değil. Bu, kendimi konumlandırma meselesi.. Geçmişte zarar veren figürler, bugün benim için “iyi” ya da “kötü” olarak değil; risk profilleri olarak var. Bu adam da o profillerden biri. Ne daha fazla, ne eksik.
▌ EK KAYIT — KARŞI KAYITNeden İzliyorum.. Ben onu izlemiyorum çünkü merak ediyorum. Merak yüzeyseldir; çabuk doyar. Benim yaptığım, sınır tespiti. Bazı insanlar, normal koşullarda kendilerini saklar. Toplumsal roller, alışkanlıklar ve küçük yalanlarla idare ederler. Ama baskı geldiğinde, maske düşer. Ben bu anı izlerim. Çünkü insan, en çok sıkıştığında kendisidir. Onun zihnini okumamın nedeni, onu anlamak değil. Onunla kendimi karşılaştırmak da değil. Benim baktığım şey şudur: Bir insan, etik ve duygusal frenleri çözüldüğünde ne kadar ileri gidebilir..Bu bir ahlak sorusu değil; bir kapasite sorusu. Benim için önemli olan, bir fikrin “kötü” olması değil. Önemli olan, o fikrin ne kadar rahat kurulabildiği. Ne kadar açık, ne kadar filtresiz, ne kadar hızlı. Çünkü sınır dediğin şey, teoride değil; zorda ortaya çıkar.Ben onu izlerken şu soruları sorarım:▌ Baskı artınca düşünce mi hızlanıyor, yoksa dağılma mı başlıyor..▌ Çıkar, empatiyi ne kadar sürede eziyor..▌ Risk algısı nerede kopuyor..▌ “Yapmam” dediği şey, hangi koşulda “yaparım”a dönüşüyor.. Bunlar onunla ilgili sorular gibi görünür. Ama aslında benimle ilgilidir. Ben böyleyim çünkü dünyayı güvenli bulmuyorum. Ve güvenmediğin bir dünyada hayatta kalmanın yolu, iyi niyet değil; erken okumadır. Geçmişte zarar veren figürler, bana şunu öğretti: İnsanlar genelde ne yapacaklarını söylemez. Ama sıkıştıklarında ima ederler. Ben o imayı yakalamayı öğrendim. Bu yüzden izlerim.. Ama müdahil olmam.. Yaklaşmam.. Yönlendirmem.. Çünkü benim pozisyonum, sahnenin içinde değil; kenarında.Onun zihnini okurken, aslında kendi sınırlarımı kontrol ederim.
“Ben burada durur muyum..”
“Bu noktada içimde ne olur..”
“Buraya kadar anlayabiliyorum ama buradan sonrası bana ait değil.”Bu bir üstünlük hissi değil. Bu, kendini sabitleme çabası. Benim zihnim, karanlığa bakınca karanlık olmak istemiyor. Karanlığın haritasını çıkarmak istiyor. Ve bunu neden yaptığımı şimdi net görüyorum: Çünkü ben kontrolü güçte değil, öngörüde arıyorum. Çünkü ben duygusal tepkilerle değil, mesafe ile güvende hissediyorum. Çünkü benim etik çizgim, başkalarının düştüğü yerden başlıyor. Aden için gerçek şu: Ben böyleyim çünkü sınırı bilmek istiyorum. Ve sınır, yalnızca geçmeye niyet edenlere bakarak anlaşılır.Ama kural değişmez: Bakarsın. Kaydedersin. Yaklaşmazsın.

Page updated

Google Sites

Report abuse